Tell your secret!

Όλοι έχουμε μυστικά.Κάποια είναι μεγάλα, κάποια μικρά. Θέλουμε να τα μοιραστούμε μερικές φορές αλλά κάτι μας εμποδίζει! Το blog www.postsecret.blogspot.com μπορεί να φιλοξενήσει άφοβα το μυστικό σας αν θέλετε να το βγάλετε απο μέσα σας. Δεν χρειάζεται να να δώσετε το όνομά σας, απλά εξφραστείτε! Οι bloggers ήδη θα το γνωρίζετε!

Παίρνω την blogική αδεία και δημοσιεύω ένα μυστικό που βρήκα εκεί. Μετά απο πέντε χρόνια,κάποιος/κάποια θυμάται ένα φιλί που δεν έδωσε, μια στιγμή που χάθηκε για πάντα!

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

Ο σπόρος έφτασε τυχαία εκεί. Πάλεψε με την αλμύρα και την άμμο μα είχε σύμμαχό του την υγρασία. Σε ένα γενικότερα όχι και τόσο γόνιμο περιβάλλον γεννήθηκε κάτι πολύ όμορφο. Μέσα σε μυριάδες κόκκους άμμου, με θέα το απέραντο γαλάζιο άνθισαν όμορφα λουλούδια. Τα ξερά, νεκρά φύκια δεν εμπόδισαν τη ζωή. Το μπέζ της άμμου, το μπλέ της θάλασσας, το γαλάζιο του ουρανού, το πράσινο με το μώβ παντρεύτηκαν! Ένας πίνακας δημιουργήθηκε με ζωγράφο την ίδια τη φύση! Θα μπορούσε να γίνει ένα δίδαγμα ζωής… Το λουλούδι που ανθίζει δίνει χρώμα, ελπίδα και αισιοδοξία...
Χριστός Ανέστη

Festival de Cannes 2006

Στις 20.4 ανακοινώθηκε το επίσημο πρόγραμμα του φετινού Φεστιβάλ Καννών. Θα διεξαχθεί απο 17 ως 28 Μαΐου. Σας παρουσιάζω σήμερα τη φετινή αφίσα του Φεστιβάλ(αριστερά). Πολλά είναι τα γνωστά ονόματα σκηνοθετών που "φιγουράρουν" στο διαγωνιστικό, ενώ το φεστιβάλ θα ανοίξει με την προβολή της ταινίας"Κώδικας Ντα Βίντσι".

περισσότερες πληροφορίες στο

επίσημο site

Θα βρούμε φως..;

Η Ανάσταση πλησιάζει, θα βρούμε οι περισσότεροι το φως που αναζητάμε; Θα βγούμε από το τούνελ; Πόσες φορές πρέπει να περάσουμε απο την Ανάσταση για να σωθεί αυτός ο τόπος, όλοι εμείς οι άνθρωποι;;

Photos & thoughts from Lefkas!

Passion of the Christ (2004)

Μέρες που είναι κάτι θυμήθηκα…Θυμάστε την πιο πρόσφατη κινηματογραφική μεταφορά της ζωής του Χριστού; Με σκηνοθέτη τον Mel Gibson και Μαγδαληνή την Monica Bellucci, η ταινία είχε παραδιαφημιστεί τότε.
Όπως τα περισσότερα πράγματα που δημιουργούν ντόρο γύρω μας, έτσι και αυτή η ταινία ξεκίνησε με αρνητικά σχόλια και κατάφερε να γεμίσει τα ταμεία. Οι περισσότεροι την είδαν από περιέργεια, για να ελένξουν κατά πόσο οι «κακές» κριτικές ήταν αληθείς.
Κάπως έτσι οδηγήθηκα και εγώ στη σκοτεινή αίθουσα στην Αγγλία, μόλις πρωτοκυκλοφόρησε η ταινία. Ήμασταν θυμάμαι δέκα φίλοι και φίλες στην ίδια σειρά καθισμάτων στο Odeon εκείνο το απόγευμα. Εγώ συν της άλλοις ήθελα να την δω μήπως και νοιώσω λίγο Πάσχα μέσα μου.
Μπορώ να πω ότι η ταινία σε γενικές γραμμές μου άρεσε (αν και οι περισσότεροι διαφωνούν μάλλον μαζί μου). Αφέθηκα σαν παιδάκι και συγκινήθηκα από το Θείο Δράμα. Αυτό που μου άρεσε και δεν νομίζω να το έχει η πλειοψηφία των ταινιών με θέμα τη ζωή του θεανθρώπου είναι η αντιμετώπιση της ανθρώπινης φύσης του Χριστού. Δείχνει τον Χριστό παιδάκι να παίζει, να κάνει αταξίες και η μαμά του άλλοτε να τον μαλώνει και άλλοτε να τρέχει να τον σηκώνει από το χώμα.
Εάν η ταινία δεν είχε αυτές τις σκηνές που στην ουσία είναι flashbacks θα έχανε αρκετά. Χτυπάει την ευαισθησία και το συναίσθημα του θεατή κατευθείαν. Η μητέρα Παναγία ακούει τον γιο της να υποφέρει τους βασανισμούς και τον θυμάται παιδάκι που έτρεχε και σκόνταφτε και αυτή ήταν εκεί να τον σηκώσει.
Βέβαια ως κριτικός κινηματογράφου ένοιωθα ώρες ώρες αυτό που λέμε manipulation. «Διάβαζα» κάθε κίνηση-επιλογή του σκηνοθέτη για να μας συγκινήσει. Ήταν ολοφάνερο, το ένοιωθες ότι κάποιες σκηνές στόχο είχαν να βουρκώσουν τα μάτια σου. Όσο για την αληθοφάνεια των σκηνών όπου βασανίζονταν ο Χριστός, είχαν επιτυχία 100%.
Δεν συμμερίζομαι καμία αρνητική κριτική γι αυτή την ταινία γιατί τελικά πέτυχε αυτό που έβαλε στόχο και σκοπό. Να προκαλέσει ντόρο γύρω από το όνομά της, να δείξει το πραγματικό μαρτύριο του θεανθρώπου (και ας ήταν και μπρουτάλ) και να συγκινήσει.

Τέρμα γκάζι!

Πανιά δεν έχουμε να ανοίξουμε μα φύγαμε όπως και να χει.
Για μια βδομάδα μακριά απο τη δουλειά και τ'άνχη.
Ξεκούραση,πράσινο,θάλασσα και ότι λάχει!

ΛΕΥΚΑΔΑ ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΙΣ ΟΜΟΡΦΙΕΣ ΣΟΥ ΓΙΑ ΠΟΛΛΟΣΤΗ ΦΟΡΑ ΑΛΛΑ ΧΑΛΑΛΙ!ΚΑΘΕ ΤΑΞΙΔΙ ΕΚΕΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΜΑΤΙΑ ΣΤΟ ΓΝΩΣΤΟ-ΑΓΝΩΣΤΟ ΤΟΠΟ ΠΟΥ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΝΕΤΑΙ,ΑΛΛΑΖΕΙ ΚΑΙ ΕΧΕΙ ΠΑΝΤΑ ΚΑΤΙ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΝΑ ΣΟΥ ΔΩΣΕΙ!

Δεν σας αφήνω, το laptop μαζί μου και όπου βγάλει!

Καλή Μεγ. βδομάδα!

Ο Ιούδας φιλούσε υπέροχα (τελικά) ;

Δεν μπορώ να αντισταθώ στο όλο θέμα που ξέσπασε ξαφνικά αυτές τις μέρες. Ποιος ήταν τελικά ο Ιούδας; Άρθρο του περιοδικού National Geographic, αναφέρεται στο «Ευαγγέλιο του Ιούδα». Πρόκειται για ένα πάπυρο που ανακαλύφθηκε στην Αίγυπτο και χρονολογείται από τον 3ο ώς τον 4ο αιώνα μ.Χ., αφηγούμενο τη Σταύρωση από την οπτική γωνία του έκπτωτου μαθητή του Ιησού. Ο «προδότης» εδώ σκιαγραφείται ως ο αγαπημένος μαθητής του Ιησού και η ανάρμοστη πράξη του ως η υλοποίηση θεϊκής αποστολής, έτσι ώστε να κορυφωθεί το Θείο Δράμα. Ένα κείμενο άκρως αιρετικό τότε αλλά και σήμερα ακόμα…
Θυμάμαι ότι πολύ πριν ακούσω όλα τα παραπάνω, δεν ξέρω καν ποια ήταν η αφορμή (ίσως η ταινία Passion of the Christ) είχα σκεφτεί τον Ιούδα ως ένα θύμα της θρησκείας μας ή της «ιστορίας» (αν προτιμάτε) και τον είχα λυπηθεί!Είναι ένα πρόσωπο που μίσησαν γενιές γενεών και ακόμη και στις μέρες μας, όταν κάποιος αποκαλείται Ιούδας θεωρείται αναξιόπιστος και σκάρτος.
Σκέφτηκε όμως κανείς ότι ο Ιούδας ήταν ο καταλύτης του Χριστιανισμού; Φαίνεται θύτης αλλά ήταν από μόνος του ένα θύμα αφού έπρεπε να παίξει τον πιο άχαρο ρόλο, να προδώσει τον δάσκαλό του. Ο Ιούδας δεν προδίδει και χαίρεται, αντίθετα βασανίζεται και σχεδόν αμέσως μετανιωμένος αυτοτιμωρείται. Ήταν λοιπόν ένας άνθρωπος με συνείδηση.
Γιατί η θρησκεία μας τον χαρακτηρίζει ως φιλοχρήματο ενώ όπως λένε ο Ιούδας επέστρεψε και πέταξε τα αργύρια; Επίσης τα αργύρια που πήρε για να προδώσει τον Κύριό του, εκείνη την εποχή δεν ήταν σημαντικό ποσό. Γιατί λοιπόν να το κάνει; Γιατί να πουλήσει τα ιδανικά του τόσο φτηνά; Το κίνητρό του λογικά δεν ήταν οικονομικό.
Δεν ξέρω κατά πόσο ήταν ο αγαπημένος μαθητής του Ιησού όπως λέει ο πάπυρος. Αν όμως ήταν, τότε ο Ιούδας μέσα από αυτό το πρίσμα είναι ένας ήρωας που είχε το κουράγιο να προδώσει ένα άτομο το οποίο αγαπούσε, ξέροντας ότι την επόμενη στιγμή θα το μετάνιωνε. Έτσι όμως έπρεπε να γίνει, όλα ήταν προδιαγεγραμμένα, κάποιος έπρεπε εκείνο το βράδυ να προδώσει τον δάσκαλο. Και ο κλήρος έλαχε στον Ιούδα.
Αναλογιστήκατε ότι αν δεν υπήρχε ο Ιούδας δε θα φτάναμε στην Σταύρωση και έπειτα στην Ανάσταση; Πως ο Χριστός θα άφηνε την ανθρώπινή του φύση;

Ποιος ήταν τελικά ο Ιούδας Ισκαριώτης; Μήπως ένας απαρατήρητος και παρεξηγημένος «μάρτυρας» που πήρε πάνω του τη μεγαλύτερη αμαρτία και κανείς μας δεν του το συγχώρεσε ποτέ;

Vidas Privadas (Private Lives)

Με το που την είδα σε ράφι γνωστού DVDclub είπα αυτή την ταινία θα την δω. Και οι δυο πρωταγωνιστές έχουν παίξει σύμφωνα με τις σκηνοθετικές οδηγίες του Πέδρο Αλμοδόβαρ ο οποίος πέρα από το ότι δεν θέλει και πολλές συστάσεις είναι και ο αγαπημένος μου.
Η Cecilia Roth και ο ανερχόμενος (ή ήδη φτασμένος ;) Gael Garcia Bernal βρέθηκαν σε μια καθόλου συνηθισμένη ταινία. Εκείνη, σαραντάρα από την Αργεντινή ζει χρόνια στη Μαδρίτη και επισκέπτεται τον άρρωστο πατέρα της στα πάτρια εδάφη μετά από χρόνια. Εκείνος, νεότερός της κατά δύο δεκαετίες πορεύεται στον κόσμο του μόντελινγκ εκδιδόμενος παράλληλα. Η μοίρα τους ρίχνει σε ένα παράξενο παιχνίδι αλλά πολύ προβλέψιμο από ένα σημείο και μετά.
Η Cecilia Roth δεν αντέχει τη σωματική επαφή (μετά τον βασανισμό της στις φυλακές) και ψάχνει την ηδονή πίσω από κλειστές πόρτες δωματίων όπου ζευγαρια ερωτοτροπούν με τις οδηγίες και τις αδρές αμοιβές της. Ο «μικρός» της τραβά την προσοχή και τον «καλεί» μια μέρα μόνο του για να της διαβάσει άρλεκιν. Οι δυο τους δένονται περίεργα. Ως εδώ όλα ωραία. Τι ήθελε όμως η ταινία να μπλέξει τον Οιδίποδα;
Μια ταινία συνήθως δεν μπορεί να αντέξει πάνω από δύο θέματα. Εδώ έχουμε μια α) γυναίκα που δεν αντέχει τη σωματική επαφή β) αναφορά σε βασανιστήρια και τραύματα από τους 10 μήνες φυλακής γ) μάνα που ερωτοτροπεί με τον γιο της εν αγνοία της δ) κρίση παιδιού όταν μαθαίνει πως οι γονείς του τον «υιοθέτησαν».
Όλα αυτά μου πέσαν πολλά. Η ταινία θα μπορούσε κάλλιστα να αρκεστεί στα δυο πρώτα και πως η γυναίκα ξεπέρασε το σοκ της φυλακής, ξαναερωτεύτηκε και βρήκε ένα κομμάτι του εαυτού της. Ήταν ανάγκη μαζί με αυτό να βρει και τον γιο της;
Να ξέρετε ότι ακόμη και να μην διαβάζατε αυτές τις γραμμές από το πρώτο μισάωρο θα μαντεύατε την ιστορία…το καλύτερο της ταινίας και δεν πρέπει να της φάω το δίκιο είναι η σκηνοθεσία της που είναι πολύ προσεγμένη. Και κάτι ακόμα! Στην τελευταία σκηνή (που σας την αφιερώνω σε φωτο) ο Μπερνάλ φοράει μπλουζάκι που λέει «ΕΛΛΑΣ». Μαντεύετε τον συμβολισμό; Μόνο που στο σενάριο ο Μπερνάλ λέει πως ποτέ του δεν ταξίδεψε μακριά. Που βρήκε λοιπόν το T-shirt; Είναι ένα άλλο θέμα…

Vidas Privadas (2001)

1)H photo είναι απο την ταινία Vidas Privadas (Private Lives)
2) Oι εικονιζόμενοι είναι οι Cecilia Roth & Gael Garcia Bernal
3) Το μπλουζάκι ΕΛΛΑΣ έχει σχέσει μη την ταινία.

Λεπτομέρειες προσεχώς

ΚΑΛΗΜΕΡΑ!

KOYIZ...

1) Ποία ταινία είναι;
2) Ποιοί οι πρωταγωνιστές;
3) Πως συνδέεται το μπλουζάκι ΕΛΛΑΣ με την πλοκή της ταινίας;

HAPPY BIRTHDAY!

Χάθηκα σε μια θάλασσα ιδεών. Αποκοιμήθηκα με τον ήχο των κυμάτων της. Έπαιξα στην ακροθαλασσιά. Στοχάστηκα κοιτάζοντας τον καταγάλανο ορίζοντα. Ο ήλιος που διψάει για την ανατολή καθημερινά, ήταν εκεί.
Η cinematia γιορτάζει αυτό τον μήνα τον πρώτο της χρόνο. Σαν χθες ήταν που πέρυσι, περιμένοντας να περάσει η ώρα για να πάω τη μητέρα μου στο αεροδρόμιο (ταξίδι στην Αμερική) ξεκίνησα δειλά δειλά το blog μου. Θες το γεγονός ότι το ταξίδι αυτό θα έπρεπε να το κάνω εγώ και όχι αυτή, θες από την πίεση του ΑΣΕΠ που είχα πρόσφατα ζήσει, ότι και να ήταν ήθελα να εκφραστώ και βρήκα διέξοδο στο Internet.
Όπως διάβασα πρόσφατα σε γειτονικό blog, αν και αρκετά κρύο το μέσο αυτό πολλές φορές σου δίνει μια ζεστασιά. Ίσως νιώθω ότι δεν είμαι η μόνη ρομαντική αυτής της χώρας όταν διαβάζω άλλα Blogs. Νιώθω επίσης ότι υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι τριγύρω που γράφουν και προβληματίζονται. Ο χρόνος που πέρασε στη Blogoσφαιρα ήταν ευχάριστος, πολύ!

Δεν ξέρω τι να ευχηθώ...Καλύτερα ευχηθείτε μου εσείς ;-)
Καλοί μου φίλοι χάρηκα για την γνωριμία! Ελπίζω να μας αντέξει το σκοινί για πολύ… χωρίς να με νοιάζει το χειροκρότημα…!

Η ζωή νίκησε τον θάνατο

Ήταν μια ηλιόλουστη μέρα. Πήγα για καφέ με τις φίλες μου. Ο ήλιος ζέσταινε την πλάτη μου και το ευχαριστιόμουν. Η διάθεσή μου είχε αλλάξει κατά πολύ. Θες ο ήλιος, θες ο κόσμος που ξαφνικά απ’το πουθενά(;) ξεχύθηκε στον πεζόδρομο και καλοκάθισε σε όποιο café βρήκε τραπέζι; Ένα είναι σίγουρο, η διάθεσή μου φτιάχτηκε από διάφορους παράγοντες. Το σακάκι άχρηστο, ένα μακρυμάνικο βαμβακερό μπλουζάκι ήταν υπεραρκετό. Τριγύρω μου χρώματα ανοιξιάτικα, γυαλιά ηλίου και φραπές προμήνυαν καλοκαίρι. Ώρες χαλάρωσης, ψιλοκουβεντούλα, καλαμπούρι χωρίς έγνοιες και σκοτούρες για όσο τραβούσε η όρεξή μας. «Που θα πάμε μετά; Πείνασα. Πεθύμησα και θαλασσίτσα!». Χωρίς δεύτερη σκέψη βρεθήκαμε στο αμάξι και «βουρ» στην παραλία.
Δίπλα στο κυματάκι το χταποδάκι μας φάνηκε απαραίτητο. Το καλαμαράκι μαζί με τους πλούσιους Ελληνικούς μας μεζέδες «έδεσαν το γλυκό». Μπυρίτσα και φιλοσοφίες, μύρισε καλοκαίρι παιδιά!
Όταν η πείνα μας κορέστηκε, όταν το αλκοόλ κύλησε στις φλέβες μας και «μίλησε» στο μυαλό μας, αφού χορτάσαμε τον καπνό και φάγαμε και το παγωτάκι μας, περπατήσαμε στο μόλο. Η θάλασσα λάδι. Τα καΐκια στη σειρά καθρεφτίζονταν στο καταγάλανο υδάτινο καθρέφτη. Ο ουρανός γαλάζιος και ούτε υποψία ψύχρας. Πατώντας βράχο βράχο φτάσαμε στο μικρό φάρο. Ένας δεκάχρονος ψαράς καρτερούσε το σκίρτημα της πετονιάς υπομονετικά πάνω σε ένα βραχάκι.
Ψάξαμε για κοχύλια, αστειευτήκαμε με θέα τον Όλυμπο (που ΝΑΙ, είναι χιονισμένος) και πήραμε τον δρόμο του γυρισμού μόλις ο ήλιος ξεθώριασε και χάθηκε στον ορίζοντα. Η ζωή νίκησε τον θάνατο. Η φύση έκανε το θαύμα της και μας χάρισε μια μέρα μοναδική! Το κρύο του χειμώνα που παγώνει κάθε χρονιά την πλάση και ίσως και τις καρδιές μας (μερικές φορές) έφυγε.
Που πήγε; Πήγε σε άλλα μέρη για να κάνει τόπο στα αποδημητικά πουλιά που πήραν τον δρόμο του γυρισμού. Τι χαρά! Κάποτε είχα διαβάσει ένα ποίημα στα Αγγλικά που πήγαινε έτσι “lalalalalalalalalalala”. Σε όλους τους στίχους, μόνο αυτό διάβαζες! Ο ποιητής με αυτό τον τρόπο όμως, που ίσως κάποιοι τον θεωρήσουν παιδικό, επικοινωνούσε τη χαρά του πολύ εύστοχα. Αν δανειστώ λίγο απ’αυτούς τους στίχους μπορώ να πω «Λαλαλαλαλαλαλα, ήρθε η άνοιξη για τα καλά» Καλό μήνα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Εχω ξεχάσει το όνομά μου και δεν υπάρχω πια εδώ

Θέλω να πώ μα με τρομάζει η σιωπή... Δε θα μιλήσω για την έκληψη που έγινε και είδα σήμερα...ΑΛΛΑ για μένα!
Ζω έναν πανικό αυτές τις μέρες και δεν ξέρω που βαδίζω.Ξεκινώ να διδάσκω σε 2 τμήματα κινηματογράφου με τις περγαμηνές μου, είναι ότι ονειρευόμουν στη ζωή μου (αυτό και άλλα πολλά).Τι είμαι τελικά επαγγελματικά;Μήπως πρέπει να πάρω αποφάσεις;

P.S:Τι θα έλεγε ο κ.Freud;

Λίγο πριν έρθει η άνοιξη

Καθώς προχωρούσε το αυτοκίνητο χανόμουνα σε ένα σύννεφο που όσο τρομακτικό και αν ήταν, άλλο τόσο μαγικό γινόταν. Η ομίχλη εμπόδιζε την ορατότητα και η ταχύτητα του αυτοκινήτου αναγκαστικά μειώθηκε στο μισό. Αντί να ανησυχήσω χάζευα γύρω μου ένα τοπίο αλλιώτικο από τα άλλα. Ο «φυσικός καπνός» μπροστά μου έδινε μια πινελιά ονείρου στην ατμόσφαιρα και στην ίδια τη φύση. Σαν ένα κομμάτι συννεφιασμένου ουρανού να κατέβηκε στη γη. Σαν ένα όνειρο που άφησε το μυαλό μου και έγινε πραγματικότητα μπροστά μου. Οι κάτοικοι του χωριού, μαύρες φιγούρες που με δυσκολία ξεχώριζες ακόμη και όταν πλησίαζαν. Σαν να βρέθηκα για λίγες ώρες κάπου εκτός πραγματικού χώρου και χρόνου. Οι άνθρωποι που ξεπρόβαλαν δεν ήξερα αν ανήκουν σε αυτόν τον κόσμο ή είναι ξωτικά που βγαίνουν κάθε που η ομίχλη χαϊδεύει τις σκεπές των σπιτιών τους.

Η Χιονάτη, οι νάνοι και ο γάμος...

Πέρα από τις κινηματογραφικές μου ανησυχίες εκτελώ και καθήκοντα καθηγήτριας Αγγλικών (με σύμβαση ως τον Ιούνιο) σε δυο δημοτικά σχολεία (σε λίγο ορεινά χωριά της περιοχής..). Χθες, ξεσηκωμένα τα πιτσιρίκια που σήμερα έχουν γιορτή και όχι μάθημα χθες δεν ήταν και πολύ ορεξάτα. Σκέφτηκα λοιπόν να ακούσουμε και να διαβάσουμε ένα παραμύθι στα Αγγλικά.Διάλεξα τυχαία το "Η Χιονάτη και οι 7 Νάνοι".
Ως παιδάκι να δεν θυμάμαι οι γονείς να μου διαβάζουν παραμύθια. Έμαθα πολύ γρήγορα να διαβάζω και πέρασα γρήγορα στη λογοτεχνία. Τα κλασσικά παραμύθια τα είχα ξεπεράσει, διάβαζα π.χ "Τα παραμύθια του Χότζα". Χθες λοιπόν έμεινα έκπληκτη.. Το παραμύθι το θυμόμουν αλλά όχι με λεπτομέρειες:
Παρατήρησα ότι η Χιονάτη μπαίνει σε περιπέτειες (κινδυνεύει να πεθάνει) λόγω της ομορφιάς της. «Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου, πες μου ποια είναι η πιο όμορφη;». Όταν ο καθρέφτης λέει «η Χιονάτη» η κακιά βασίλισσα-μητριά τρελαίνεται και ζητά από έναν φρουρό να της φέρει την καρδιά της όμορφης Χιονάτης. Η Χιονάτη γλιτώνει ευτυχώς και το παραμύθι συνεχίζεται. Οι εφτά νάνοι την καλωσορίζουν και της λένε να μείνει στο φτωχικό τους όσο θέλει. Όταν όμως η βασίλισσα ανακαλύπτει πως η Χιονάτη ζει αποφασίζει να την βγάλει από τη μέση μόνη της «υποδυόμενη» την φτωχή γριούλα χτυπά την πόρτα της πουλώντας μήλα. Η καλόκαρδη Χιονάτη αγοράζει ένα μήλο και με την πρώτη δαγκωματιά σωριάζεται. Το δηλητηριασμένο μήλο την κοιμίζει, ένα φιλί όμως την ανασταίνει. Δεν είναι το φιλί ενός νάνου αλλά ενός παλικαριού-πρίγκιπα δυο μέτρα. Η Χιονάτη ξυπνά και ο πρίγκιπας λέει «I think I love you, do you want to marry me?» «Oh yes!».
Τόσο γρήγορα η Χιονάτη από κατατρεγμένη, φοβούμενη για τη ζωή της βρίσκει την απόλυτη ευτυχία δίπλα στον πρίγκιπα που της έδωσε το φιλί της ζωής. Με αυτά τα παραμύθια μεγαλώσατε; Κακώς! Και πολύ το μετάνιωσα που το «έπαιξα» στους μαθητές μου. Η ζωή δεν είναι τόσο εύκολη και η αγάπη δεν έρχεται με την πρώτη ματιά. Καμία από όσο ακούω δεν είχε την τύχη της Χιονάτης. Τι μηνύματα στα αλήθεια να περνά αυτό το παραμύθι; Αν είσαι όμορφος μπορεί και να σε σκοτώσουν γι αυτό; Αν είσαι άσχημος μάλλον είσαι η κακιά βασίλισσα. Ποτέ μην μιλάς σε ξένους και μην τρως ότι σου δίνουν; Η αγάπη δεν είναι παρά ένα φιλί μακριά;
Αν κάνω κόρες δεν θα τους το διαβάσω ποτέ μα ποτέ! Είπαμε να έχει happy end αλλά όχι και έτσι….

Η ταινία αναβάλλεται...

"Η ταινία 21 Γραμμάρια αναβάλλεται" έλεγε η λεζάντα που 'περνούσε η ΝΕΤ' Τρίτη βράδυ κατά τις 10+ καθώς έπαιζε εκπομπή για τη Eurovision...Που να το ξέρω; Είχα βγει έξω και είχα αφήσει το βίντεο να γράφει θέλοντας όταν γυρίσω να δω ακόμη μια φορά το 21 Gramms (μεγάλη η χάρη μου).Μέχρι χθες που 'έπαιξα' την κασέτα δεν το ήξερα (λέτε το κανάλι να το έκανε on purpose;;Γιατί αρκετοί σινεφίλ θέλαν να δούνε την ταινία και αντι αυτής είδαν Eurovision..). Νευρίασα αλλά απο την άλλη δεν σταμάτησα την κασέτα αλλά κάθησα και είδα συνέντευξη της Μαρίας Μενούνος...Είμαι τραγική; Θέλω να πιστεύω πως είμαι απλά περίεργη, ήθελα να δω ποια είναι αυτή η Ελληνίδα που διαπρέπει(;) στο USA. Καλά να πάθω...είναι ένα ευχάριστο κορίτσι αλλά απο το να πενεύει τον εαυτό της άλλο τίποτα φαίνεται δεν ξέρει. Είναι λέει 27 και έχει καταφέρει τόσα πολλά...!Μιλάμε για πολύ άστρο.
Τελείωσαν τα περι Eurovision (είδα και το talk of the town βιντεοκλιπ της δικής μας συμμετοχής> ala road movie ένα πράγαμ) και λέω κάτσε να δω τι άλλο έβαλε η ΝΕΤ. Και εκεί ήρθε η έκπληξη που μ'αποζημείωσε!Η εκπομπή ΕΞΑΝΤΑΣ πρόβαλε ένα καταπληκτικό ντοκιμαντέρ Σαουδική Αραβία:Κάτω απο το πέπλο
Έχω ταξιδέψει σε 3 χώρες όπου το Ισλάμ λατρεύεται όσο τίποτα στη ζωή των κατοίκων τους (Σουδάν,Αίγυπτο, Ενωμένα Αραβικά Εμιράτα). Το ντοκιμαντέρ παρουσίασε όντως τη ζωή που υπάρχει στην Σαουδική Αραβία πίσω απο το πέπλο, το χρήμα, το πετρέλαιο και τα ακριβά κτίρια.Η θέση της γυναίκας είναι μηδενική! Τα παιδία δεν πολυ-υπολογίζονται (χειρότερα αν είναι κορίτσια...). Ο άνδρας είναι η εξουσία του σπιτιού. Ότι και αν πει, αυτο θα γίνει.Οι γυναίκες πρέπει να συνοδεύονται από ένα αρσενικό της οικογένειας.Να μην αφήνουν στα αδιάκριτα βλέματα περαστικών ίχνος του σώματος τους και άλλα πολλά.
Όλα αυτά τα έχω ζήσει απο κοντά. Το πιο πρόσφατο ταξίδι μου στα 4 από τα 7 Εμιράτα με έφερε ακόμη πιο κοντά στον πολιτισμό του Ισλάμ.Έμεινα για μια βδομάδα με μια οικογένεια μουσουλμάνων,μοιραστήκαμε το ίδιο φαγητό στο πάτωμα(και μιλάμε για πλούσια οικογένεια), νερό απο το ίδιο ποτήρι(!) αργηλέ με τις 'μαγκιόρες' γυναίκες της οικογένειας αλλά πάντα σε καφετέρια με 'παραβάν' και κρυφά δωμάτια.Πέρασα υπέροχα.Η θρησκεία τους μου είναι τόσο οικεία όσο και η δικιά μου (2 χρόνια έζησα στο Χαρτούμ). Έχω καρδιακούς φίλους μουσουλμάνους...παρόλα αυτά ξέρω ότι η γυναίκα εκεί υποφέρει και βρήσκει την χαρά αγοράζοντας Gucci, Channel κτλπ. Μα είναι αυτό το νόημα της ζωής;

Μια μέρα όπως οι άλλες;

Έχω καιρό να γράψω,ίσως γιατί εχω και καιρό να δω ταινία(4 μέρες). Έγραψα χθεs στο video το "21 Gramms" και αν προλάβω θα το δω σήμερα για 2η φορά. Λοιπόν σήμερα τελειώνοντας ένα "ιδιαίτερο" , στο δρόμο για το σπίτι σταμάτησα σε ένα DVDclub να πάρω CD εγγραφής. Έτσι ξαφνικά πιάσαμε την κουβέντα με την κοπέλα που δουλεύει εκεί και κάθησα καμια ώρα. Είπαμε με τι ασχολούμαστε μιλήσαμε για ταινίες...Μου έκανε εντύπωση που δεν με ρώτησε το κλασικό "εσύ σαν κριτικός κιν/φου ποιά είναι η αγαπημένη σου ταινία;" αλλά με ρώτησε "εσύ σαν κριτικός κιν/φου ποιά ταινία ξεχωρίζεις αυτή την εποχή;". "Το Crash" απάντησα και είπαμε για τα περι ρατσιμού, για "Brokeback" και άλλα τόσα. Σκέφτηκα όταν έφυγα πόσα μπορείς να πεις με έναν άγνωστο (αυτή έβγαλε και τον καημό της > γιατρός που περιμένει να κάνει το αγροτικό της..εγώ τα περί ΑΣΕΠ και διορισμού..)
Τελικά υπάρχουν πολλοί άνθρωποι γύρω μας που διψούν για επαφή(ίσως είμαι μια απο αυτούς). Ελάχιστες είναι οι φορές που με φίλους συζητώ για σινεμά. Ίσως αυτό το Blog να ξεκίνησε απο αυτή μου την στέρηση.
Θα μου πεις, μα πως; Φίλοι σου είναι και δεν έχετε κοινά; Στη ζωή μου όμως φαίνεται ότι με τις περισσότερες φιλίες μου είχαμε ενδιαφέροντα που μας χώριζαν παρά μας ένωναν. Ποιός είπε ότι πρέπει να είμαστε ίδιοι; Θα ήταν βαρετό.
Το άλλο το σκεφτήκατε ποτέ; Γιατί είναι πιο εύκολο να γνωρίσεις έναν τύπο/κοπελιά σε ένα club και να κάνεις ως και σχέση μαζί του/της μέχρι και στο γάμο να φτάσετε από το ότι να γίνεται φίλοι;;Όσο περνούν τα χρόνια όλο και πιο δύκολα βρήσκεις άτομα στα οποία μπορείς ν'ακουμπήσεις...

Τι θα γίνει;

Τι θα γίνει τελικά; Θα έρθει η άνοιξη και προς τα δω; Κυριακή σήμερα και ο καιρός είναι τόσο μελαγχολικός...Έξω κάνει κρύο και δεν μπήκα στον κόπο να βγώ από το σπίτι. Ξύπνησα αργά, έφαγα, πήρα τον καφέ μου δίπλα στο τζάκι και διάβασα εφημερίδα. Η μόνη απόδειξη ότι η άνοιξη θα έρθει σύντομα είναι η "ξεγελασμένη" ανθισμένη αμυγδαλιά έξω από το παράθυρό μου.
Σε ορεινό χωριό της περιοχής μας χιόνιζε χθές. Λες και ο καιρός είναι ένας άνθρωπος και έχει τα "πάνω και τα κάτω" του όπως εμείς. Τετοιες συννεφισμένες μέρες σκέφτομαι την χρονιά που έμενα στην Αγγλία. Όλα μια συνήθεια είναι τελικά, καλά πέρασα και εκεί και ας ήταν οι περισσότερες μέρες συννεφιασμένες. Το καλύτερό μου όμως ήταν (από άποψη καιρού) σίγουρα τα δυο χρόνια στην Αφρική, ζέστη και ήλιος!Τι τέλειος συνδιασμός!

Let's talk about cinema

Ο κινηματογράφος σήμερα

θα ζήσει;;; Απο τι κινδυνεύει αυτή η τέχνη;;

Pedro Almodovar

Αν θέλετε να διαβάσετε ένα σύντομο "βιογραφικό" του Pedro Almodovar κάντε κλικ εδώ
Το έγραψα πρόσφατα για λογαρισμό του www.cineek.gr

Χθες είδα…

Δεν ξέρω πως έτυχε (;) αλλά χθες δεν είχα όρεξη για ύπνο άλλα για ταινίες. Είδα λοιπόν The Legend of Zorro ( Ο μύθος του Ζορό), The astronaut’s wife (H γυναίκα του αστροναύτη) και το Noting Hill (Μια βραδιά στο Νότινγκ Χίλ). Τα δυο πρώτα τα έβλεπα για πρώτη φορά ενώ την τελευταία ταινία και ποιος δεν την έχει δει και μάλιστα αρκετές φορές…
Χωρίς να το επιδιώξω βρέθηκα μπροστά στο εξής:
Τρεις γυναίκες σε κάθε μια από αυτές τις ταινίες παίζουν τον δικό τους καθοριστικό ρόλο στην πλοκή. Πρόσεξα λοιπόν τρεις διαφορετικούς γυναικείους ρόλους. Στον ‘Ζορό’ η γοητευτική Catherine Zeta Jones όσο και αν έχει «αναλάβει» το ρόλο της μητέρας-συζύγου δεν παύει να διψά για περιπέτεια. Στην περιπέτεια όμως μπαίνει για να προστατέψει την οικογένειά της (να μην αποκαλυφθεί η ταυτότητα του Ζορό). Έτσι τιμά τον ρόλο της στην οικογένεια αλλά βγαίνει από το σπίτι, στην ‘public sphere’ για περιπέτεια και δράση και αφήνει την ασφάλεια και σιγουριά του σπιτιού της χωρίς δεύτερη σκέψη. Η γυναίκα επί της οθόνης περνά από θέαμα-αντικείμενο σε ενεργό υποκείμενο.
Στην δεύτερη ταινία, μια ακόμη καλλονή του Hollywood, η Charlize Theron από μια άβουλη δασκάλα αναγκάζεται να το «παίξει» Ηρακλής Πουαρό προκειμένου να δει τι κρύβεται πίσω από την παράξενη συμπεριφορά του αστροναύτη συζύγου της. Δεν είναι όμως τόσο μαχητική όσο η Elena του Ζορό. Η Τζιλ του Αστροναύτη είναι πιο εύθραυστη, και φοβιτσιάρα σίγουρα. Η εγκυμοσύνη της όμως δεν την πάει πίσω και ενώ ετοιμάζεται να αναλάβει τον πιο σημαντικό ρόλο της ζωής της άλλο τόσο έτοιμη είναι να τα τινάξει όλα στον αέρα. Στο τέλος έρχεται η ανατροπή που μας αφήνει την αίσθηση ότι η γυναίκα που ξέραμε μεταλλάχτηκε σε κάτι το τρομερό (εξωγήινο;) που μπορεί μέχρι και να σκοτώσει.
Όσο για το Notting Hill που δεν χρειάζεται φαντάζομαι περαιτέρω συστάσεις, πρόσεξα όμως κάτι που δεν είχα «δει» τόσες φορές που παρακολούθησα την ταινία. Η πρωταγωνίστρια Julia Roberts παραμένει αινιγματική από την αρχή ως το τέλος. Δηλαδή ενώ παρακολουθούμε τη ζωή του Williams (Hugh Grant) σε όλη την ταινία, είτε είναι μαζί με την Ann είτε όχι, η Ann όταν δεν είναι με τον Williams δεν είναι στην οθόνη. Υπάρχει μόνο μέσα στο σενάριο από τα όσα διηγείται ο Will. Άρα η γυναίκα αστέρας του Hollywood παραμένει ακόμη και σε μια ταινία που διηγείται κατά κάποιο τρόπο την ιστορία της απόμακρη. Ποτέ δεν μαθαίνουμε τι έκανε όσο ήταν στην Αμερική μακριά από τον συμπαθητικό Άγγλο ή πως βίωσε τον «χωρισμό» τους. Ξέρουμε μόνο την μια πλευρά με σιγουριά, το πόσο πληγώθηκε ο καημένος βιβλιοπώλης. Όσο για την ατάκα “I’m just a girl looking at a guy and asking him to love her” (ή κάπως έτσι) που λέει η Ανν Σκότ δεν ξέρω τελικά αν μας πείθει διότι με την τόση απουσία της κυρίας από την οθόνη τελικά η ίδια και η ζωή της φαίνονται απλησίαστοι. Σαν να μπήκε στο σενάριο η τακτική των σταρς να προστατεύουν (όσο μπορούν) την προσωπική τους ζωή.

Crash (2005)

Έχετε βγει από το σινεμά με μια αίσθηση πληρότητας; Έχετε αισθανθεί ότι η ταινία που είδατε σας φτάνει και θα προτιμούσατε να πάτε για ύπνο παρά να συνεχίσετε την βραδιά και να αφήσετε την ταινία να αργοσβήνει στο μυαλό σας; Το έπαθα πρόσφατα με το Crash.

Μια φίλη μου, μου είπε «Δες την, είναι παράξενη ταινία». Ομολογώ ότι δεν την είχα δει πριν τα Όσκαρ. Ο λόγος; Ήταν πάντα νοικιασμένη. Το Όσκαρ σίγουρα με εξιτάρισε αλλά ούτως ή άλλως θα την έβλεπα.
Έτσι χθες κατά τύχη την βρήκα ξενοίκιαστη και την είδα. Μπορώ να πω ότι από τις ταινίες που είδα τελευταία, ασυζητητί η καλύτερη! Ίσως είναι το γεγονός ότι παθιάζομαι με τη μειονότητα (να το πω), με τον ρατσισμό και την αδικία και αυτή η ταινία τα έχει όλα αυτά. Εννοείται πως είναι κατά όλων των παραπάνω και το «φωνάζει» τόσο ωραία. Βλέποντάς την απόρησα για μια ακόμη φορά πως υπάρχουν άνθρωποι που ονειρεύονται να ζήσουν στην Αμερική, πως υπάρχουν κάποιοι που την θεωρούν γη της επαγγελίας;;
Η ταινία αφήνει το περιτύλιγμα στην άκρη και διηγείται την καθημερινότητα διαφόρων ανθρώπων, ενός κλειδαρά και της οικογένειάς του, ενός εισαγγελέα και της πλούσιας συζύγου του, ενός μπακάλη, αστυνομικών και άλλων. Όλοι τους κινούνται στην ίδια πόλη, όσο και αν φαίνονται διαφορετικοί, πολλά είναι αυτά που τους ενώνουν και όσο και αν δείχνουν να απέχουν μεταξύ τους, τόσο κοντά είναι. Οι ζωές τους μπλέκουν πολύ φυσικά.
Τίποτα στο σενάριο δεν φαίνεται επιτηδευμένο, η ωμή αλήθεια της Αμερικής δεν φαίνεται στα σαλόνια των πλουσίων αλλά στους δρόμους, στα κλεφτρόνια, στους αστυνομικούς που δίχως αφορμή εξευτελίζουν νομοταγείς πολίτες. Η Αμερική ξερνά ακόμη τους «ξένους» της. Νέγροι, Μεξικανοί, Κινέζοι, Ινδοί βρίσκονται στο στόχαστρο. Παρεξηγούνται μόνο από το παρουσιαστικό τους. Η ταινία όμως δεν έχει μόνο παρεξηγημένους λόγω εθνικότητας ήρωες αλλά έχει και ήρωες που όντως εγκληματούν και δεν ξεφεύγουν από τα στερεότυπα που 'έφτιαξε' η Αμερική γι’αυτούς. Δυο Νέγροι ένοπλοι νεαροί που ληστεύουν ακριβά αυτοκίνητα, επιβεβαιώνουν τις υποψίες των λευκών αλλά παράλληλα αντιδρούν και εκδικούνται το σύστημαμε τον τρόπο τους. Από την άλλη, οι ίδιοι τους δείχνουν σημάδια ότι η κοινωνία στην οποία ζουν, λόγω της κατηγοριοποίησης της τους έσπρωξε εκεί, στο έγκλημα.
Δεν θέλω να σας πω άλλα. Αν σας άρεσε το «Dirty,Pretty things» αυτή η ταινία θα σας αρέσει περισσότερο. Μου κάνει φοβερή εντύπωση πως το Hollywood έδωσε σε μια τέτοια ταινία τα πρωτεία (για πρώτη φορά έχω μείνει άφωνη για οσκαρ). Είναι σκληρή η κριτική του δημιουργού της, πραγματικά απορώ.

I think of you

Πήγαινα στην δουλειά με περίεργη διάθεση. Τώρα τελευταία έχω καταντήσει να ακούω ραδιόφωνο μόνο στο αμάξι.Αναρωτήθηκα μια φορά 'καλά πως και κάθε μέρα προλαβαίνω και ακούω την ίδια εκπομπή;;'. Μετά σκέφτηκα ότι αυτό είναι το πιό εύκολο... αφού τις ίδιες ώρες είμαι πάντα στο αυτοκίνητο καθημερινά :-P
Καθώς άκουγα λοιπόν διάφορα, πέφτει το εξής τραγούδι το οποίο έβαλε σε άμεση λειτουργία τον εγκέφαλο.

He walks me home, I think of you,
As he calls me I think of you, I think of you...

I don't know where your nights are spent
your lovers and your friends...

Το τραγούδι με συγκίνησε. Θυμήθηκα όχι μόνο τoυς ευνόητους (βλ.άνδρες). Αλλά και τους φίλους-φίλες μου που είμασταν αχώριστοι κάποτε αλλά δεν ξέρω πλέον πως περνούν τα βράδια τους, δεν ξέρω ποιές είναι οι σχέσεις τους, πως είναι η καθημερινότητά τους. Μήπως είμαι μαζόχα τελικά;;;... δεν ξέρω...
Ξέρετε όμως μήπως εσείς πως λέγεται το τραγούδι και ποιά γυναίκα (I think) το ερμηνεύει;; Please αν ξέρετε ποιό είναι πείτε το μου, θέλω να το βρώ, μ'αρέσει και ας με καταθλίβει.

Αν έβλεπα Ευαγγελάτο...

• Δεν θα πήγαινα στα μπουζούκια γιατί θα κινδύνευα από τα ποτά μπόμπες, τους ξηρούς καρπούς και τα γαρύφαλλα.
• Δεν θα πήγαινα σε μπαρ-κλαμπ γιατί και εκεί τα ποτά είναι μπόμπες και οι ξηροί καρποί γεμάτοι ούρα.
• Δεν θα κοιμόμουν ποτέ σε κρεββάτι αλλά στο πάτωμα γιατί τα στρώματα κρύβουν μέσα τους κουρέλια βρώμικα!
• Δεν θα έτρωγα ποτέ σε ταβέρνες, καντίνες και θα έχανα όλη την νοστιμιά του μεζέ και του'βρώμικου'.
• Δεν θα έπινα ποτέ γάλα.
• Δεν θα έλουζα ποτέ τα μαλλιά μου, ούτε θα έπλενα το σώμα μου, μώρε ούτε κρέμες θα έβαζα ούτε τίποτα.

Έτσι λοιπόν θα ζούσα μια χαρά, κλεισμένη στο σπίτι γιατί δεν μπορεί... και η ατμόσφαιρα κάτι έχει. Μακρυά από τους ανθρώπους, γιατί δεν γίνεται να κατουράει κάποιος, να μην πλαίνει τα χέρια και να κάνουμε χειραψίες. Δεν θα κυλούσε ίχνος αλκοόλ στις φλέβες μου αλλά θα μου πεις αφού δεν θα οδηγούσα τι να το κάνεις. Δεν θα ξόδευα λεφτά για σεντόνια όμως. Έτσι χωρίς περιττά έξοδα για καλλυντικά και ομορφάδες θα γερνούσα πριν της ώρας μου και με τόση βρωμιά μπορεί να πέθαινα και στα 30! Θα έκανα όμως μια ζωή ως τότε καθαρή,χωρίς καταχρήσεις!

ΜΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΟΒΑΡΟΟΟΟΟΟΟΟΟΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ??? Που είναι το ραδιοτηλεοπτικό;;;Μπουχτίσαμε πιά! Για ποιούς τα λέτε κ.Νίκο; Ποιός είναι σε θέση να εγκαταλείψει όλα αυτά τα αγαθά;;; Τελικά το τηλεκοντρόλ είναι η καλύτερη εφεύρεση! Πατάς το κουμπί και έφυγες για το στρωματάκι σου!!!

Α!Αν κανεις κλίκ

εδώ αφήνεις σχόλιο στον Ευαγγελάτο για την εκπομπή του αλλά δεν θέλω να μπαίνω σε πειρασμό νυχτιάτικα!

Crash me!

Ποτέ δεν πίστευα ότι θα έκανε τόση επιτυχία μια ταινία με τίτλο παλιότερης ταινίας. Όταν άκουσα για πρώτη φορά τον τίτλο 'Crash' σκέφτηκα για κανένα ριμέικ θα πρόκειται..
Αλήθεια, θυμάστε την ταινία του David Cronenberg ονόματι Crash; Είχε βγει στις αίθουσες το 1996 και είχε ξεσηκώσει το κοινό με το θέμα της. Μετά από ένα φοβερό αυτοκινητιστικό ατύχημα ο πρωταγωνιστής της ταινίας, σκηνοθέτης της τηλεόρασης, ανακαλύπτει την ύπαρξη μια περίεργης 'λέσχης' φοβισμένων θυμάτων τροχαίων. Κατά έναν περίεργο τρόπο μηχανή και ανθρώπινο σώμα μπερδεύονται και η ηδονή αναζητείται σε χώρους ατυχημάτων! Ο πρωταγωνιστής αποκτά μια εμμονή γύρω από το θέμα...
Πως λέμε καμία σχέση με τον φετινό νικητή των όσκαρ;;; Άλλα εμένα κάτι δεν μου άρεσε... γιατί αυτός ο τίτλος;;Χάθηκε κάτι άλλο πιο προτότυπο. Και δεν ξερώ κιόλας..επιτρέπεται να κυκλοφορήσει ταινία με τον ίδιο τίτλο..;

Το τριήμερο έφυγε

Τι έμεινε στη cinematia…

Πολύ φαΐ, λίγο ποτό, ύπνος αλλά όχι και τόση ξεκούραση γιατί πρέπει να είμαι σε εγρήγορση. Τα γεγονότα τρέχουν, η δουλειά είναι εδώ και η οργάνωση του κινηματογραφικού σεμιναρίου πρέπει να είναι στην εντέλεια.
Ο χαρταετός που χάζευα αλλά δεν πέταξα, ατενίζω το πέλαγος και περιμένω την καλλιτεχνική μου αναγνώριση, ε, έριξα και ένα βλέφαρο στο κάστρο τους Πλαταμώνα...

And the winners were..(OSCARS 2006)

Χθες ήταν η μεγάλη βραδιά σύμφωνα με πολλούς (αλλά όχι απαραίτητα και με μένα) του κινηματογράφου.Στη διασταύρωση των Hollywood Blvd και Highland Ave., στο Kondak Theatre τα φλάς άστραψαν καθώς όλη η αφρόκρεμα της 7ης τέχνης συγκεντρώθηκε για την 78η απονομή των βραβείων όσκαρ.
Το κόκκινο χαλί γέμισε απο αστραφτερές παρουσίες με περιτύλιγμα πολλών εκατομμυρίων. Πανάκριβες τουαλέτες και κοσμήματα είχαν για μια ακόμη φορά φέτος την τιμητική τους. Πίσω από τα φώτα, η αγωνία των διοργανωτών κορυφωμένη. Ανάμεσα στους παρουσιαστές oscar φέτος βρέθηκαν και οι Tom Hanks, Salma Hayek, Nicole Kidman, Jennifer Aniston, ClintEastwood, Meryl Streep, Sandra Bullock, George Clooney, Uma Thurman, MorganFreeman, Keanu Reeves. Ο οικοδεσπότης της βραδιάς όμως ήταν ένας, ο Jon Stewart.
Τελικά οι Χρυσές Σφαίρες δεν βγήκαν αληθινές για το 'Brokeback Mountain' του Ang Lee. Καλύτερη ταινία ψηφίστηκε το 'Crash', ωστόσο το βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας δόθηκε στον Ang Lee. Η γνωστή μας 'χαζή-χαριτωμένη' ξανθιά του 'Legally Blonde' κατα κόσμον Reese Witherspoon, κράτησε χθές το πρώτο της oscar (καλύτερης γυναικείας ερμηνείας) για τον ρόλο της στο 'Walk the line', στερώντας τη χαρά ενός δεύτερου oscar από την Charlize Theron. Ο ρόλος του Truman Capote στην ομώνυμη ταινία ήταν ότι χρειαζόταν ο Philip Seymour Hoffman για να αποκτήσει το oscar Α' Ανδρικού ρόλου. O πάντα γοητευτικός George Clooney δεν ευτύχισε να δει oscar σκηνοθεσίας αλλά δέχτηκε μετα χαράς εκείνο του Β' Ανδρικού Ρόλου για το 'Syriana'. Απέναντι στον Clooney για το Oscar Β'Γυναικείου Ρόλου βρέθηκε η Rachel Weisz για το 'The Constant Gardener'.

OSCARS in detail:

Καλύτερης Ταινίας
Crash
Καλύτερης Σκηνοθεσίας
Ang Lee (Brokeback Mountain)
Α' Ανδρικού Ρόλου
Philip Seymour Hoffman(Capote)
Α' Γυναικείου Ρόλου
Reese Witherspoon(Walk the Line)
Β' Ανδρικού Ρόλου
George Clooney (Syriana)
Β'Γυναικείου Ρόλου
Rachel Weisz (The Constant Gardener)
Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου
Crash
Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου
Brokeback Mountain
Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας
Tsotsi (Νότιος Αφρική)
Καλύτερης Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης
Memoirs of a Geisha
Καλύτερης Φωτογραφίας
Memoirs of a Geisha
Καλύτερων Κοστουμιών
Memoirs of a Geisha
Καλύτερου Ντοκιμαντέρ
March of the Penguins
Καλύτερου Ντοκιμαντέρ Μικρού Μήκους
A Note of Triumph: The Golden Age of Norman Corwin
Καλύτερου Μοντάζ
Crash
Καλύτερου Makeup
The Chronicles of Narnia: The Lion, the Witch and the Wardrobe
Καλύτερης Μουσικής Επένδυσης
Brokeback Mountain - Gustavo Santaolalla
Καλύτερου Τραγουδιού
«It's Hard Out Here for a Pimp»(Hustle & Flow)
Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων
Wallace & Gromit in the Curse of the Were-Rabbit
Καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους (Animation)
The Moon and the Son: An Imagined Conversation
Καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους
Six Shooter
Καλύτερης Ηχητικής Επεξεργασίας
King Kong
Καλύτερου Ήχου
King Kong
Καλύτερων Οπτικών Εφέ
King Kong
Τιμητικό Βραβείο
Robert Altman

Κέντρο Δημιουργικού Κινηματογράφου Κατερίνης

Το Κέντρο Δημιουργικού Κινηματογράφου Κατερίνης (Κ.Δ.Κ.Κ) με την υποστήριξη του ΚΕ.ΦΚΑ. (Κέντρο Φωτογραφίας Κατερίνης) διοργανώνει τον Α' κύκλο κινηματογραφικών σεμιναρίων με τίτλο "Η αισθητική στον κινηματογράφο και η τέχνη της οπτικής εικόνας".
Τα σεμινάρια φιλοδοξούν να φέρουν τους συμμετέχοντες πιο κοντά στην έβδομη τέχνη και να θέσουν τις βάσεις για τη δημιουργία ενός κοινού σκεπτόμενου. Το ταξίδι στον μαγικό κόσμο του κινηματογράφου ξεκινά από την γέννησή του και το πέρασμά του από τεχνική σε τέχνη.
Θα μας απασχολήσουν διάφορα θέματα γύρω από τον κινηματογράφο, όπως η κριτική-ανάλυση και ανάγνωση μιας ταινίας. Θα θυμηθούμε και θα σχολιάσουμε παλιές ταινίες και κλασικούς σκηνοθέτες, μα θα γνωρίσουμε και νέους. Αφού ολοκληρώσουμε με τις βασικές γνώσεις γύρω από την τέχνη του κινηματογράφου θα περάσουμε στην συγγραφή σεναρίου. Πως μια ιδέα παίρνει σάρκα και οστά και φτάνει στη μεγάλη οθόνη; Και αν υπάρχει κέφι θα προχωρήσουμε βήμα-βήμα στη δημιουργία μιας ταινίας!
Ο κινηματογράφος ως παγκόσμια γλώσσα απευθύνεται σε όλους. Δεν απαιτείται καμιά σχετική γνώση ή εξειδίκευση πάνω στο αντικείμενο για να σεμμετέχετε. Η αγάπη σας για το σινεμά μας αρκεί.
Μπορείτε να δηλώσετε συμμετοχή ή να ζητήσετε πληροφορίες στο e-mail stkourti@hotmail.com (θέμα ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ) ως τις 24/3/2006 (ΠΡΟΣΟΧΗ: Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας και οι θέσεις είναι περιορισμένες).

Η cinematia έχει βάλει το χέρι της καθώς θα διδάσκει η ίδια!Όσοι πιστοί... ελάτε :-))

North Country (2005)

H Charlize Theron ξανά στην μεγάλη οθόνη. Ήδη κάτοχος ενός Όσκαρ, η ξανθιά καλλονή πρωταγωνιστεί αυτή τη φορά σε δικαστικό δράμα. Η ταινία είναι βασισμένη σε πραγματική ιστορία, την πρώτη ομαδική καταγγελία σεξουαλικής παρενόχλησης στην Αμεριική. Αλλά πριν φτάσουμε στην καταγγελία, πάρτε μια γεύση από τη (καθόλου ρόδινη) ζωή της ηρωίδας που υποδύεται η Theron.
Η Josey Aimes είναι χτυπημένη για τα καλά από τη μοίρα καθώς η ζωή υπήρξε πολύ σκληρή απέναντί της. Ένας αποτυχημένος γάμος, με έναν άδρα που την μειώνει και την κακοποιεί, την σμπρώχνει στην απόφαση να τον εγκαταλείψει και μαζί με τα δυό της παιδιά να βρεί καταφύγιο στο πατρικό της. Αυτή της η επιλογή δεν φαίνεται όμως και η καλύτερη αφού οι γονείς της την επικρίνουν για εγκατάληψη συζηγικής εστίας και η ίδια για βιοποριστικούς λόγους αναγκάζεται να δουλέψει στο τοπικό ορυχείο σιδήρου. Εκεί, ανάμεσα σε άντρες εργάτες ξεχωρίζει και κακοποιείται βάναυσα.
Από κει και πέρα ξεκινά ο δικαστικός αγώνας. Η Charlize παίζει με επιτυχία την ταλαιπωρημένη από τις δυσκολίες της ζωής, Josey. Ωστόσο δεν είναι ότι πιο πρωτότυπο έχουμε δει..Θυμίζει πολλές ταινίες..Βέβαια όλα τα παραπάνω είναι αρκετά για να χαρίσουν στην Charlize μια ακόμη υποψηφιότητα για oscar A' Γυναικείου ρόλου!Λέτε να το πάρει; Η μεγάλη βραδιά δεν απέχει και πολύ.Θα βγεί 'μπροστά' από τις Judi Dench (για το «Mrs. Henderson Presents», Felicity Huffman (για το «Transamerica»),Keira Knightley (για το «Pride & Prejudice») και Reese Witherspoon (για το «Walk the Line»); Κάτι μου λέει πως η τελευταία θα το πάρει... για να δούμε...