Τρίτη, Νοεμβρίου 28, 2006

Ο Βασιλιάς (2002)

Ο Νίκος Γραμματικός διηγείται την ιστορία του Βαγγέλη. Ο τριανταπεντάχρονος άνδρας δεσμώτης για πέντε χρόνια, μόλις παίρνει το «εξιτήριο» του, φεύγει για την επαρχία. Φεύγει για να μείνει «καθαρός», να εξαγνιστεί στην εξοχή… Σε ένα ακατοίκητο χωριό, μακριά από τα φώτα και κάθε άνεση της πρωτεύουσας, ο Βαγγέλης βρίσκει την παραμελημένη του περιουσία (ένα ετοιμόρροπο σπίτι των παππούδων) και ρίχνεται στην αναστήλωσή της. Οι κάτοικοι αυτού του χωριού (ονόματι «Παραδείσι») το εγκατέλειψαν πριν χρόνια για το «Νέο Παραδείσι». Μια επαρχία ασφυκτικά κλειστή, ο κόσμος της οποίας είναι η εκκλησία, μια πλατεία και ένα καφενείο. Ο «περίεργος» νέος γίνεται βεβαίως το επίκεντρο της συζήτησης μόλις πατάει το πόδι του στην περιοχή. Όλοι αναρωτιούνται για το παρελθόν του, ο Βαγγέλης που διψώντας για μια καινούργια αρχή, αντιμετωπίζει την περιέργειά τους καλοπροαίρετα, χωρίς να δίνει και πολλή σημασία. Κανείς δεν φαίνεται όμως να τον συμπαθεί, ένα ξένο σώμα που μπήκε στην καθημερινότητά τους παραμένει ο Βαγγέλης και ας κυκλοφορεί πάντα χαμογελαστός. Ο μόνος που του δείχνει κάποια συμπάθεια είναι (τι οξύμωρο!) ο αστυνομικός(!) της μικρής κοινωνίας. Ο αστυνομικός (Μηνάς Χατζησάββας) δεν γνωρίζει στην αρχή το παρελθόν του αλλά βλέπει κάτι πολύ θετικό στον καινούργιο του φίλο, αδιαφορώντας για το πριν κοιτάζοντας το τώρα. Παίζουν σκάκι μαζί και ο Βαγγέλης του κάνει μερεμέτια στο σπίτι.
Τελικά πόσο μπορεί να πετύχει μια ψυχή τον εξαγνισμό της πλάι σε ανθρώπους με μίση, πάθη και μισαλλοδοξία; Πως μπορεί ένας νέος να παρεισφρήσει σε μια κοινωνία τόσο κλειστή; Οι άνδρες του χωριού είναι γεμάτοι καχυποψία για τον νεαρό, παρόλο που αγνοούν το παρελθόν του. Με τη στάση τους του αφαιρούν κάθε δικαίωμα να βρίσκεται δίπλα τους. Ο Βαγγέλης όμως επιμένει, έχει πάρει την απόφασή του να μείνει.
Η ιστορία του Βαγγέλη μου θύμισε λίγο από «Dogville» λίγο από «Παιχνίδι των λιγμών», ήταν η αίσθηση που μου άφησε... Όταν χωρίς καμία αφορμή οι κάτοικοι του χωριού του ατιμάζουν την περιουσία του, τον φτάνουν στα άκρα. Δεν ξέρω αν τελικά «Ο σκορπιός πάντα θα τσιμπάει τον βάτραχο γιατί είναι στη φύση του». Ξέρω όμως ότι η ιστορία του Βαγγέλη όσο μακρινή και αν φαίνεται θα μπορούσε να ανήκει σε κάθε ανθρώπου που γεννιέται και μπαίνει στην κοινωνία. Ο Βαγγέλης αποζητά την αναγέννησή του, γυμνός, καθαρός από το παρελθόν του, προσφέρει όλο τον καλό του εαυτό σε μια κοινωνία που τον απορρίπτειν όμως. Όταν οι αρχές τον στριμώχνουν λέει στον ψυχίατρο «Είναι πολύ υποτιμητικό να σε διώχνουν από ένα τόπο, πολύ υποτιμητικό».
Τελικά ο Βαγγέλης αντί να βλάψει ως πρώην φυλακισμένος, βλάπτεται. Συνειδητοποιεί με τον χειρότερο τρόπο ότι θα είναι παντού παρείσακτος εφ’όσον «διώκεται» ακόμη και από άτομα που αγνοούν το παρελθόν του. Η εσωτερική του πάλη οδηγεί την ταινία σε ένα θλιβερό τέλος. Ο βασιλιάς κοιμάται, στο χωριό βρέχει μετά από καιρό και η «αμετακίνητη» ιδεολογία της επαρχίας θριαμβεύει.

6 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Αξιόλογη ταινία, αρκετά σύγχρονη και πολύ κοντά στην άγνοια και τον υποτιμιτητισμό που κρύβει η εποχή μας. Ρεαλιστική με ατάκες που ακούμε γύρω μας καθημερινά, και που όμως μας σοκάρουν όταν τολμήσουμε να πιστεψουμε στο τι κόσμο ζούμε...!
Στράτος Δρακόπουλος

Στράτος είπε...

Αξιόλογη ταινία, αρκετά σύγχρονη και πολύ κοντά στην άγνοια και τον υποτιμιτητισμό που κρύβει η εποχή μας. Ρεαλιστική με ατάκες που ακούμε γύρω μας καθημερινά, και που όμως μας σοκάρουν όταν τολμήσουμε να πιστεψουμε στο τι κόσμο ζούμε...!
Στράτος Δρακόπουλος

Cinematia είπε...

το Στράτος

Γειά σου φίλε! Αρκετά ρεαλιστική θα συμφωνήσω και εγώ :-)

Dimitris είπε...

Εξαιρετική ταινία. Μία από τις ωριμότερες που παρακολούθησα την τελευταία δεκαετία. Δεν έχει να κάνει τόσο με την οπτική της κάμερας, όσο με την οπτική του δημιουργού. Πολύ κοντά στη λογική του Dogville, κατά τη γνώμη μου, αποτελεί πολύ γλαφυρή απεικόνιση του συγκεντρωτισμού της επαρχιακής ελίτ και της απομονωτικής διάθεσης από το σύνολο προς το ο,τιδήποτε δεν αποτελεί μέρος αυτού

Κοινώς, ό,τι είναι μία ίντσα από πάνω μας το προσκυνούμε, ό,τι είναι μία ίντσα από κάτω μας το λιώνουμε με το παπούτσι

珊珊李 είπε...

成人網站,A片下載,日本AV,做愛,A片下載,成人影城,愛情公寓,情色貼圖,情色,色情網站,色情遊戲,色情小說,情色文學,色情,aio交友愛情館,色情影片,臺灣情色網,寄情築園小遊戲,情色論壇,嘟嘟情人色網,情色視訊,愛情小說,言情小說,一葉情貼圖片區,情趣用品,情趣,色情漫畫,情色網,情色a片,情色遊戲,85cc成人片,嘟嘟成人網,成人網站,18成人,成人影片,成人交友網,成人貼圖,成人圖片區,成人圖片,成人文章,成人小說,成人光碟,微風成人區,免費成人影片,成人漫畫,成人文學,成人遊戲,成人電影,成人論壇,做愛,aio,情色小說,ut聊天室,豆豆聊天室,聊天室,尋夢園聊天室,080視訊聊天室,免費視訊聊天,哈啦聊天室,視訊聊天,080聊天室,080苗栗人聊天室,6k聊天室,視訊聊天室,成人聊天室,中部人聊天室,免費視訊,視訊交友,視訊美女,視訊做愛,正妹牆,美女交友,玩美女人,美女,美女寫真,美女遊戲,hi5,hilive,hi5 tv,a383,微風論壇,微風,伊莉,伊莉討論區,伊莉論壇,sogo論壇

Ανώνυμος είπε...

απο τότε πέρασαν ως σήμερα μόνο 10 χρόνια. Η σημερινή κρίση εδώ πρόσφέρει ένα απολαυστικότατο δίδαγμα για την οπισθοδρομημένη αυτή πατρίδα που τώρα που μπορούμε απλά να δεχτούμε μια τέτοια κατάσταση σαν φυσιολογική διατηρούμε ακόμα τις αντιστάσεις τις παλιές. Έχει ακόμα κατηφόρα ως το σημείο 0 (του χρόνου)