Σάββατο, Ιουλίου 14, 2007

Todo Sobre mi madre/All About my mother / Όλα για τη μητέρα μου(1999)

Manuela: Women would do anything to avoid being alone.
Rosa: Women are more tolerant but that’s good.
Manuela: We’re arseholes and a bit lesbo.


Με καυστικό χιούμορ όπως πάντα, αλλά και μεγάλη σοβαρότητα σύναμμα, το σινεμά το Αλμοδόβαρ γεμάτο αντιθέσεις συμπληρώνεται από μια ακόμα ιστορία γυναικών.
Η Μανουέλα ζει με τον γιο της Εστεμπαν στη Μαδρίτη και εργάζεται στο τμήμα δωρεάς οργάνων. Το βράδυ των γενεθλίων του Εστεμπαν, αφού παρακολουθούν στο θέατρο την παράσταση «Λεωφορείον ο πόθος» η μητέρα του, υπόσχεται να του πει όλη την αλήθεια για τον πατέρα που δεν γνώρισε ποτέ. Ο άτυχος όμως Εστέμπαν κυνηγώντας την πρωταγωνίστρια της παράστασης για ένα αυτόγραφο, σκοτώνεται από διερχόμενο αυτοκίνητο. Η Μανουέλα μαζεύει τα κομμάτια της και ξεκινά για Μπαρσελόνα, αναζητώντας τον πατέρα του Εστεμπαν. Εκεί συναντά την παλιά της φίλη Αγράδο, γνωρίζει τη Ρόσα και τις ηθοποιούς Ούμα και Νίνα. Οι γυναίκες αυτές κάτω από περίεργες συνθήκες και αρκετές συμπτώσεις, γίνονται μια γροθιά. Μια γροθιά απέναντι στη ζωή και το θάνατο. Το πένθος, η προδοσία, ο έρωτας και ένα παιδί γεφυρώνουν αυτούς τους τόσο αταίριαστους χαρακτήρες. Η γυναικεία φιλία θριαμβεύει και η ζωή κατά την ταινία, είναι γένους…θηλυκού.
Η ταινία «Όλα για τη μητέρα μου» είναι αφιερωμένη στη μητέρα του δημιουργού της, σε όλες τις μητέρες, και σε όλους όσους θέλουν να γίνουν μητέρες. Έχει τρία πρότυπα μητέρας, τη στοργική Μανουέλα που υπεραγαπά το γιο της και προσπαθεί να επιβιώσει μετά την απώλεια του, τη Ρόσα που κυοφορεί ένα μωράκι και το καρτερά κάνοντας ότι της υπαγορεύει ο γιατρός για να μην το χάσει αλλά και τη μάνα της που αντιμετωπίζει με κυνισμό τα «μπλεξίματα» της κόρης της και αδιαφορεί μέχρι που «μαλακώνει» τη στάση της ξέροντας ότι η κόρη της είναι οροθετική. Έχει επίσης και τρία πρότυπα γυναίκας που δεν είναι ότι πιο κλισέ. Η Αγράδο είναι πρώην άνδρας που υποβλήθηκε σε εγχείρηση αλλαγής φίλου. Η Ούμα έχει ερωτική σχέση με τη Νίνα αλλά τελικά η τελευταία την αφήνει για κάτι πιο συμβατικό.
Ο Αλμοδόβαρ υμνεί τη γυναικεία φύση σε κάθε της υπόσταση. Γυναίκες ή όχι εκ φύσεως, οι χαρακτήρες αυτοί είναι πάνω από όλα άνθρωποι, πονούν και διψούν για συντροφικότητα, αλληλοεκτίμηση και υποστήριξη. Πολεμούν τη μοναξιά με κάθε τρόπο και κάθε τίμημα. Βγαίνουν νικητές γιατί κερδίζουν τη ζωή. Η Μανουέλα παίρνει υπό την προστασία της τον γιο της Ροσα μετά το θάνατό της, τον ονομάζει Εστεμπάν και κάνει μια καινούργια αρχή, η Ούμα συνεχίζει την καριέρα της και χωρίς την Νινα. Η ζωή προχωράει με γέλια και με δάκρυα και το νόημά της βρίσκεται στα μικρά, και τα απλά. Στα χαμόγελα και τις αγκαλιές που ανταλλάσσουν οι φίλες στο τέλος της ταινίας.

3 σχόλια:

alps είπε...

- Me llama Agrado!
- Yo soy Emanouela...

Γλυκια μου σινε-ματα μόλις έπιασες την ωραιότερη ταινία (της 2ης περιόδου του σκηνοθέτη) του αλμοδοβαρικού σύμπαντος. Και φυσικά μέσα της η ταινία εμπεριέχει την ωραιότερη μουσική του σταθερού συνεργάτη του (σε αυτή την 2η περίοδο αφού στην πρώτη κυριαρχεί ο ήχος της μοβίντα και του μπερνάρντο μπονετσι)Αλμπέρτο Ιγκλέσιας.

Η γυναίκα και η φύση της σε όλες τις πιθανές μορφές και εκφάνσεις αυτό το υπέρτατο και υπέροχο ον είναι όπως είπες και εδώ βασικός πρωταγωνιστης.

Είναι μια από 4-5 ταινίες που με έχουν κάνει να κλάψω πραγματικά όταν την είδα. Και προσεύχομαι να αξιωθώ τον χειμώνα να δω την θεατρική βερσιόν της που θα ανέβει στο Ολντ Βικ του Λονδίνου.

Σε ασπάζομαι γλυκά και περιμένω τη συνέχεια...

Cinematia είπε...

to alps

my dear blog-friend.Νομίζω είπα λίγα γι'αυτή την ταινία τελικά.Δεν μίλησα για την ποίηση της εικόνας ούτε καν γι'αυτή της μουσικής.Και έχεις τόσο δίκιο,η μουσική είναι μοναδική και ντύνει σαν γάντι τις σκηνές...Δεν ξέρω αν είμαι θετικά επηρεασμένη προς τον Αλμοδόβαρ αλλά σίγουρα οι εικόνες του με ξεκουράζουν.Δεν θυμάμαι καν πόσες φορές είδα αυτή την ταινία, κάθε φορά όμως "χαζεύω" το πάντρεμα του κόκκινου με το ελαφρώς κιτς που είναι πάντα παρον.Κάθε φορά συγκινούμαι με τους διαλόγους και το σενάριο.Κάθε φορά,απομνημονεύω και άλλη ατάκα. Καλή σου μέρα!

JZ είπε...

thanks for visiting cineideas. The important thing about Almodovoar, is that he make us feel those tragedies with complex and sensitive characters in all languages.