Υποδεχθείτε τον Ιούνιο

Τελευταία μέρα του μήνα σήμερα και πέρα απο το ότι μπαίνουμε πια επίσημα στο καλοκαίρι, θα ήταν γρουσουζιά να μην αναφερθώ στη μεγαλήτερη γιορτή της 7ης τέχνης που γίνεται πάντα Μάιο.

Ο λόγος για τις φετινές Κάννες που "σιώπησαν" την Κυριακή 27/5. Λαμπρές ήταν οι διάφορες εκδηλώσεις για τα 60 χρόνια του Φεστιβάλ, λαμπροί και οι αστέρες που τις πλαισίωσαν.
Λίγο πριν σβήσουν οι προβολείς και οι άνθρωποι τις μεγάλης οθόνης ανανεώσουν ραντεβού για του χρόνου,δώθηκαν τα εξής βραβεία:

Χρυσός Φοίνικας στην ταινία "4 μήνες, 3 εβδομάδες και 2 ημέρες" του Ρουμάνου σκηνοθέτη Κρίστιαν Μουντζίου
Μέγα Βραβείο στην ταινία "Το δάσος που θρηνεί" της Γιαπωνέζας Ναόμι Καβάζε
Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής στην ταινία κινουμένων σχεδίων "Περσέπολις" των Μαριάν Σατράπι και Βενσάν Παρονό & στην ταινία "Σιωπηλό Φως" του Κάρλος Ρεϊγάδας
Βραβείο Σκηνοθεσίας στην ταινία του αμερικανού Τζούλιαν Σνάμπελ "Το Σκάφανδρο και η Πεταλούδα"
Βραβείο Σεναρίου στην ταινία "Η άκρη του ουρανού" του Τουρκοβερολινέζου Φατίχ Ακίν
Βραβείο Ανδρικής ερμηνείας στον Ρώσο Κονσταντίν Λαβρεονένκο την ταινία "Η εξορία" του συμπατριώτη του Αντρέι Ζβιαγκίντσεφ.
Βραβείο Γυναικείας ερμηνείας στη νοτιοκορεάτισα Τζονγκ Γέονγ-Τζέον την ταινία "Secret Sunshine" του συμπατριώτη της Λι Τσανγκ-Ντονγκ.
Βραβείο 60 χρόνων του Φεστιβάλ στη ταινία "Paranoid Park" του Αμερικανού Γκας Βαν Σαντ
Βραβείο Χρυσής Κάμερας στην ταινία "Οι μέδουσες" του Ισραηλινού Έτγκαρ Κέρετ και Ειδική μνεία στην ταινία "Control" του Αντον Κόρμπιν.

Με γειά και το μπλουζάκι

r









Η cinematia παράλληλα με το internet εμφανίζεται και στους δρόμους...ΕΓΙΝΕ ΜΠΛΟΥΖΑΚΙ!
"thoughts on cinema & life"

Κάτι Κάννες ετών 60!!!

Οι Κάννες έχουν φέτος έναν ακόμη λόγο για παραπάνω λάμψη και χαμόγελα: τα 60 χρόνια ιστορίας του Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών είναι γεγονός!
Όπως κάθε Μάιο τα τελευταία εξήντα χρόνια,έτσι και φέτος για δώδεκα ολόκληρες μέρες οι Κάννες συγκεντρώνουν την προσοχή των ΜΜΕ και των σινεφιλ. Ηθοποιοί,σκηνοθέτες,celebrities,άνθρωποι του θεάματος αλλά και οι οπαδοί τους, δίνουν το δικό τους παρόν τέτοια εποχή,χρόνια τώρα, σ'αυτό το θέρετρο.
Η φετινή επέτειος με τις εκδηλώσεις και τα parties της προσέλκησε τα πιο συζητημένα ονόματα του χώρου.O φωτογράφος Alex Majoli επιμελήθηκε την επίσημη (πτωτότυπη) αφίσα του Φεστιβάλ, όπου ποζάρουν πηδώντας απο πάνω προς τα κάτω: ο σκηνοθέτης Souleymane Cisse, απο κάτω αριστερά η Penelope Cruz, ο σκηνοθέτης Wong Kar Wai, η Juliette Binoche, η Jane Campion, και ο Gerard Depardieu. Μπροστά απο αριστερά διακρίνεται ο Bruce Willis με μια γκριμάτσα όλο μυστήριο, ο Samuel L. Jackson και ο σκηνοθέτης Pedro Almodovar.Όλοι τους διαφορετικοί μα όλοι τους στην υπηρεσία του θεάματος, μεταφέρουν την εορταστική ατμόσφαιρα της επέτειου και μια αισιοδοξία για το μέλλον του φεστιβάλ.
Στις 16 Μαΐου και με πρόεδρο τον Stephen Frears έγινε η επίσημη έναρξη του Φεστιβάλ το οποίο θα ρήξει την αυλαία του στις 27 Μαΐου. Η ταινία του Moore "Sicko" έκανε πρεμιέρα χθες. Σκληρός κριτής της Αμερικανικής κυβέρνησης, ο Moore αυτή τη φορά τα βάζει με το Αμερικάνικο σύστημα υγείας. Αυτή του όμως η "ματιά" αντιμετωπίζει φέτος το ενδεχόμενο να βρεθεί στα δικαστήρια.

Ένα τραγούδι για τον Αργύρη

Σύνοψη
10 Ιουνίου 1944.
Δίστομο. Ένα μικρό χωριό, ένα βήμα από την θάλασσα, στο δρόμο από την Αθήνα προς τους Δελφούς. Στις 10 Ιουνίου του 1944, ο μικρός Αργύρης σχεδόν τεσσάρων χρονών, επιζεί μιας κτηνώδους σφαγής των Γερμανικών Δυνάμεων Κατοχής: «Μέτρο Εξιλέωσης» μιας ναζιστικής μεραρχίας ως αντίποινα για μία επίθεση ανταρτών εναντίον των Γερμανών στην περιοχή. Σε λιγότερο από δύο ώρες σκοτώνονται 218 κάτοικοι του χωριού – γυναίκες, άντρες, γέροι, μωρά και βρέφη. Ο Αργύρης χάνει τους γονείς του και άλλους 30 συγγενείς.
Ο μικρός Αργύρης περνά τα επόμενα χρόνια σε ορφανοτροφεία γύρω από την Αθήνα, μαζί με άλλα ορφανά παιδιά θύματα του πολέμου. Ώσπου μία μέρα εμφανίζεται μία αποστολή του Ερυθρού Σταυρού και διαλέγει μία χούφτα παιδιά για ένα μεγάλο ταξίδι σε μία μακρινή χώρα. Ο Αργύρης θέλει οπωσδήποτε να πάει μαζί τους. Και έτσι φτάνει στην Ελβετία, στο παιδικό χωριό Πεσταλότσι στο Τρόγκεν. Χρόνια αργότερα κάνει τη διδακτορική του διατριβή στο Πολυτεχνείο της Ζυρίχης (ΕΤΗ) στα Μαθηματικά και την Αστροφυσική. Σύντομα αρχίζει να διδάσκει στα λύκεια της Ζυρίχης, μεταφράζει Έλληνες ποιητές στα γερμανικά, και για κάποια χρόνια εργάζεται ως βοηθός στην αναπτυξιακή βοήθεια του Ελβετικού Σώματος Βοήθειας για τα θύματα καταστροφών στη Σομαλία, το Νεπάλ και την Ινδονησία. Όταν επιστρέφει στην Ευρώπη, πραγματοποιεί τακτικά ταξίδια μεταξύ Ελβετίας και Ελλάδας και οι παραμονές στην παλιά του πατρίδα γίνονται όλο και πιο μακροχρόνιες.
Ο Αργύρης Σφουντούρης, 66 χρονών σήμερα, είναι ένας άνδρας με συναρπαστική γοητεία και μελαγχολική ευθυμία. Όλη του τη ζωή έχει ασχοληθεί με την παραφροσύνη των γεγονότων που συνέβησαν όταν ήταν μικρό παιδί. Σε ένα «Συνέδριο για την Ειρήνη» συλλογιζόταν δυνατότητες για το πώς θα μπορούσε ο κόσμος να βγει από το φαύλο κύκλο της βίας. Δεν προσπάθησε να το «ξεπεράσει» μέσα του, και να «κλείσει» το κεφάλαιο με τις παιδικές του αναμνήσεις, αλλά αγωνίστηκε να μάθει να ζει με αυτές και να κάνει τον κόσμο καλύτερο.
Η ταινία "ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΡΓΥΡΗ", μιλά για την αντιμετώπιση του προσωπικού θρήνου και του ιστορικού χρέους, για τις φαινομενικά άλυτες δυσκολίες μίας πραγματικής συμφιλίωσης, για την αναζήτηση της ειρήνης. Ένα ταξίδι με άγνωστο τέλος.

ΤΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ ΣΤΟΥΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ

Καλή βδομάδα!

Μα και πως να μην είναι καλή; Αφού ξεκίνησε με την ανάμνηση του χθεσινού πρώτου μου μπάνιου...Το είχα υποσχεθεί στον ευατό μου. Κυριακάτικο πρώτο μπάνιο για τη φετινή καλοκαιρινή σεζόν...!
Ναι, ήρθε το καλοκαίρι!Η φύση και ο καιρός το φωνάζουν. Αν και η θάλασσα ήταν δροσερή, το σώμα δεν δυσκολεύτηκε και πολύ να προσαρμωστεί, ούτε το μυαλό να ανακαλέσει μνήμες του προηγούμενου καλοκαιριού. Κορμιά στη θάλασσα, κορμιά στην άμμο, κόσμος παντού, χρώματα και μυρωδιές που θυμίζουν διακοπές!
Σημέρα είναι Δευτέρα, μέρα εργάσιμη, ε και;;

Διεθνές Πανόραμα Ανεξαρτήτων Δημιουργών Φιλμ και Βίντεο

η cinematia για δεύτερη χρονιά στηρίζει...


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ
ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ
Η οργανωτική επιτροπή του 9ου Διεθνούς Πανοράματος Ανεξάρτητων Δημιουργων – Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Πάτρας ξεκινά τη περίοδο για τη υποβολή των συμμετεχόντων σκηνοθετών, επίσημα, μιας και μέχρι τώρα έχουν δηλώσει συμμετοχή 40 σκηνοθέτες από 22 χώρες, δείγμα ότι και φέτος θα υπάρχει ρεκόρ συμμετοχών. Στο πλαίσιο της διοργάνωσης του προσεχούς Πανοράματος, το οποίο θα διεξαχθεί από τις 22 έως 39 Σεπτεμβρίου του 2007, η Οργανωτική Επιτροπή καλεί κάθε ανεξάρτητο δημιουργό, που ενδιαφέρεται να προβάλλει το έργο του.

Υποβολή αιτήσεων έως 15 Ιουλίου 2007
Η συμμετοχή μπορεί να κατατεθεί είτε μέσω της ηλεκτρονικής σελίδας του Πανοράματος www.independent.gr (link ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ) είτε στο fax 2610426779.
Πληροφορίες στο τηλ. 2610426779 ή στο e-mail info@independent.gr.

Προϋποθέσεις συμμετοχής.
α) Ντοκιμαντέρ μέχρι 60΄ λεπτά
β) Οι ταινίες να έχουν πραγματοποιηθεί μέσα στα τελευταία χρόνια ( 2005-2006)
γ) Η ταινία να είναι η1η ταινία ή 2η του σκηνοθέτη.
δ) Διάρκεια των μεγάλου μήκους μέχρι 90’
ε) Διάρκεια μικρού μήκους μέχρι 25’ λεπτά
ζ) Οι ταινίες προαιρετικά να είναι υποτιτλισμένες στα Αγγλικά
η) Φορμά DVD.
θ) Για animation, video art και πειραματικές ταινίες δεν υπάρχει κανένας περιορισμός διάρκειας.
Θα περιλαμβάνονται οι εξής κατηγορίες: μεγάλου και μικρού μήκους ταινίες, ντοκιμαντέρ, animation, video art, video clip, και από φέτος θα υπάρχει και ξεχωριστή κατηγορία για ταινίες video dance μιας και είναι παρά πολλοί οι σκηνοθέτες που το έχουν ζητήσει.
Να σημειωθεί ότι είναι ξεχωριστά το Ελληνικό και το Διεθνές διαγωνιστικό τμήμα.

Διοργάνωση:
Το "Διεθνές Πανόραμα Ανεξαρτήτων Δημιουργών Φιλμ και Βίντεο" διοργανώνεται από τη Συντακτική Επιτροπή του διαδικτυακού περιοδικού «Cineek Magazine- online περιοδικό εναλλακτικού πολιτισμού» www.cineek.gr.

Έχοντας συμπληρώσει οκτώ συνεχή χρόνια δημιουργικής πορείας το Διεθνές Πανόραμα Ανεξάρτητων Δημιουργών Φιλμ και Βίντεο παραμένει ένα κινηματογραφικό φεστιβάλ χωρίς προκριματική επιτροπή, χωρίς λογοκρισία και έλεγχο, χωρίς "βραβεία κοινού", αλλά διαγωνιστικό, φιλοδοξώντας να αναδειχθεί ένας χείμαρρος από ήχους, ένα μωσαϊκό από εικόνες που να ευνοούν την πολυσυνθετικότητα και τη διαφορετικότητα.

Το περσινό 8ο Διεθνές Πανόραμα Ανεξάρτητων Δημιουργών με την προβολή 208 ταινιών από 56 χώρες απέδειξε πως λειτουργεί ως συνδετικός κρίκος πολιτισμών αλλά και παρουσίασης νέων τάσεων στην 7η τέχνη. Σκηνοθέτες, νέοι και παλιοί δημιουργοί, επαγγελματίες ή ερασιτέχνες καλούνται να καταθέσουν τα δικά τους έργα. Νέα φαινόμενα, τάσεις, εμπειρίες που δοκιμάζονται, ένα μεγάλο ανοιχτό εργαστήρι εικονοκλασίας. Η τέχνη, η ψυχαγωγία και βιομηχανία του θεάματος είναι οι συνιστάμενες που συγκλίνουν ή αποκλίνουν.


"Για σας ο κινηματογράφος είναι ένα θέαμα.
Για μένα είναι σχεδόν μια αντίληψη του κόσμου.
Ο κινηματογράφος είναι φορέας της κίνησης.
Ο κινηματογράφος είναι τόλμη.
Ο κινηματογράφος διαδίδει ιδέες".
ΒΛΑΝΤΙΜΙΡ ΜΑΓΙΑΚΟΦΣΚΙ
(Αύγουστος 1922)

'Ενα "γειά"

Έχω κάποιες μέρες να γράψω...δεν είναι η πρώτη φορά,το ξέρω...Αυτή όμως τη συγκεκριμένη φορά ήθελα να δώσω το παρόν και ας μην είναι για ταινία, ας είναι απλά για ένα "γειά". Γεια σε όλους όσους λοιπόν περνάνε απο εδώ! Πάντα διαβάζω τις σκέψεις σας και πάντα απαντώ στα σχόλιά σας.

Μόλις διάβασα κάτι απο τον Λουντέμη "Όταν εγώ σου έδειχνα τα άστρα εσύ κοίταζες το δάχτυλό μου". Αλήθεια, σκεφτήκατε ποτέ πόσες είναι οι στιγμές των οποίων τη μαγεία χάνουμε; Πόσες φορές κοιτάζουμε την επιφάνεια και χάνουμε τη διάσταση της μαγείας; Ξημερώνει Κυριακή, ας αφεθούμε να ζήσουμε μια μέρα χωρίς δουλειά και ας ψάξουμε τη μαγεία και τη συγκίνηση κάπου εκεί ψηλά.

Μεταξύ μας...προλαβαίνετε να ρήξετε μια ματιά στα ΑΣΤΡΑ."Είναι τα πρώτα αντικείμενα που βλέπει κανείς όταν κοιτάζει τον νυχτερινό ουρανό. Ο αριθμός τους είναι πραγματικά τεράστιος, υπάρχουν δισεκατομύρια. Ωστόσο με ορατό μάτι είναι ορατά μόνο 3000 στην καλύτερη περίπτωση (δηλαδή μακριά από τα φώτα των πόλεων και για ανθρώπους με ικανή όραση). "
Σε κάθε περίπτωση, είναι πάντως κάθε βράδυ εκεί ψηλά, συμπληρώνουν το δικό τους παζλ στη νύχτα και το σκοτάδι που απλώνεται, σε πλήρη αρμονία με το φεγγάρι. Είναι κάθε βράδυ εκεί... πόσοι όμως απο εμάς σηκώνουν πραγματικά το βλέμμα;

Καλό μήνα!

Δύσκολο να ξεφύγω από την κλισέ ευχή των περισσοτέρων Bloggers σήμερα. Και αν λάβουμε υπ'όψη τους θεατές μιας ταινίας που ζητούν κατά βάθος το happy end, έτσι φαντάζομαι και εσείς αναγνώστες μου περιμένετε αυτή την ευχή και ας είναι κλισέ..
Καλό μήνα λοιπόν.
Καθώς πήρα το δρόμο για τη θάλασσα, προς τα openning των beach bar του νομού μου, σκέφτηκα... "τελικά σήμερα γιορτάζουμε την άνοιξη ή το καλοκαίρι;" . Όλα γύρω μου ήταν σαν ένας πρόλογος (πολλά υποσχόμενος) του καλοκαιριού που πλησιάζει σύντομα...let the futere take care of itself :-)

Μια περσινή φωτογραφία

Όταν στέκεσαι και παρατηρείς τον κόσμο γύρω σου καθώς οι άλλοι βιάζονται ή κοιτάζουν χωρίς να βλέπουν,μπορείς να βρεις μικρά «διαμάντια».
Εικόνες που αν τις απομονώσεις σου δίνουν ιδέες και συναισθήματα. Σαν «κάδρα» από ταινίες,μόνο που μένουν στάσιμα και σε καλούν να δώσεις εσύ το πριν και το μετά της ιστορίας. Η δύναμη της εικόνας είναι αυτή που σε μαγνητίζει κάθε φορά, σε προκαλεί να φέρεις τον δικό σου κόσμο και να τον ακουμπήσεις πάνω της, να δεις το μέσα σου να ανοίγει διάλογο με τα χρώματα και τις σκιές της.
«Μοναξιά», θα ήταν ο τίτλος αυτής της εικόνας εάν την «έδειχνα» σε κάποια έκθεση. Η μοναξιά του βαγονιού σε ένα σταθμό τραίνου που σφύζει από ζωή. Η μοναξιά της αχρηστίας που διαδέχεται την χρησιμότητα ενός πολύτιμου μέσου. Το παρόν έχει σβήσει το παρελθόν και η ζωή μας παραμένει γεμάτη αντιθέσεις.

Σαββατο βράδυ απόψε...ποιος ξέρει άραγε τι γίνεται εκεί έξω...

My summer of love(Το καλοκαίρι του έρωτά μου)2004

Ο Pawel Pawlikowski πέρασε το 2000 απο το δικό μας Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και έφυγε συντροφιά με τον "Χρυσό Αλέξανδρο" για το "Last Resort". To 2004, o σκηνοθέτης έφερε στο πανί την ιστορία της Mona και της Tamsin.
Μια ιστορία φιλίας, έρωτα, πάθους και προδοσίας μεταξύ δυο νεαρών κοριτσιών. Η Mona, ένα κορίτσι της "εργατιάς", απογοητευμένη απο μια σχέση με παντελή έλειψη σεβασμού και τρυφερότητας, συναντά μια καλοκαιρινή μέρα στους αγρούς του Yorkshire, την πλούσια Tamsin. H τελευταία την προσκαλεί στο τεράστιο εξοχικό της όπου περνά νωχελικά τις μέρες της, μόνη.Οι δυο κοπέλες γίνονται φίλες παρόλο που τις χωρίζουν περισσότερα απο όσα τις ενώνουν(αλλά ποιος είπε ότι η φιλία βασίζεται στις ομοιότητες;)
Διαφορετικό οικονομικό και κοινωνικό status,αλλά μάλλον η ίδια ανάγκη για συντροφιά, αγάπη και κατανόηση τους δένει. Μοιράζονται μυστικά αλλά και αρκετά ψέμματα που κάποια στιγμή αποκαλύπτονται. Η σχέση τους απο φιλική περνά σε ερωτική χωρίς περιπλοκές, όλα γίνονται μέσα σε μια στιγμή, αβίαστα και τόσο φυσιολογικά. Το πάθος τους είναι εμφανές ότι δεν γεννιέται απο ομοφυλοφιλική έλξη αλλά κάτι άλλο.
Ο Pawlikowski αγκαλιάζει αυτό το ιδιόρρυθμο ζευγάρι με τρυφερότητα, χωρίς να γίνεται αδιάκριτος. Η κάμερα γίνεται μάρτυρας των συζητήσεων, της βόλτας και γενικότερα των στιγμών τους. Μια ρομαντική ματιά στις ομορφιές της φύσης και την ανεμελιά του καλοκαιριού. Αποκομμένες απο τον υπόλοιπο κόσμο η Mona και η Tamsin δίνουν όρκους παντοτινής αγάπης, το καλοκαίρι όμως θα τελειώσει κάποια στιγμή, η ανεμελιά θα χαθεί, ενώ η σκιά του μέλλοντος θα απειλήσει τη σχέση τους.
Τελικά το πόσο μπορεί να αντέξουν στο χρόνο δυο τόσο διαφορετικοί άνθρωποι, παραμένει ένα ερώτημα.
Η ταινία βραβεύτηκε το 2004 στο Edinburgh International Film Festival στην κατηγορία Best New British Feature, ενώ το 2005 κέρδισε στα Bafta Awards το βραβείο καλύτερης Βρετανικής ταινίας.

Κυριακή ο χρόνος

Κυριακή σήμερα. Πλέον η μόνη μέρα που είμαι ελεύθερη απο επαγγελματικές υποχρεώσεις.
Δεν με ενοχλεί πάντως καθόλου που έμεινα να περιμένω μια Κυριακή. Εαν είσαι ελεύθερος μέσα σου τελικά, η ψυχή δεν ορίζει όρια, και ο χρόνος καταντά απλά μια "ιδέα" που πέρασε απο το μυαλό του ανθρώπου για να μείνει και να βάλει σε τάξη κάποια πράγματα. Η ζωή όμως είναι πέρα απο τον χρόνο και το ρολόι μπορεί απλά να γίνει κόσμημα:-)

Ο χρόνος, (εχθρός ή σύμμαχος) έδωσε στον Jack Nicholson τη χαρά να γιορτάσει τα 70 του γενέθλια σέμερα. Το 1937 ο μικρός Jack πήρε την πρώτη του ανάσα στο Manhattan. Οι ταινίες στις οποίες πρωταγωνίστησε φτάνουν πλέον των αριθμό των ετών του. "The little shop of Horrors" (1960) , "Easy Rider" (1969), "One Flew over the Cuckoo's nest" (1975), "The last Tycoon" (1976), "The Shinning" (1980), "The witches of Eastwick" (1987), "Batman"(1989), "A few goodmen" (1992), "Hoffa" (1992), "Wolf" (1994), "As good as it gets" (1997), "About Schmidt" (2002), "Anger Management"(2003), "Something's gotta give" (2003),"The Departed" (2006) είναι απλά μερικές απο αυτές.

Πενήντα χρόνια στη βιομηχανία του κιν/φου, κάθε ταινία ένας καινούργιος ρόλος, κάποιες όμως απο τις ερμηνείες του έμειναν αξεπέραστες. "Η Λάμψη" και "Η Φωλιά του Κούκου" έγιναν γνωστές και στους ελάχιστα σινεφίλ και καθιέρωσαν την "τρέλλα" στο βλέμα του Jack ως το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο του παρουσιαστικού του. Προτινόμενος πάνω απο 10 φορές για όσκαρ κράτησε τρεις φορές στα χέρια του το χρυσό αγαλματάκι, το 1998 για το "Καλύτερα δεν γίνεται" , το 1984 για το "Terms of Endearment", και το 1976 για την ταινία "Η Φωλιά του Κούκου".

Γενέθλιος μήνας ο Απρίλης

Όλα ξεκίνησαν με αυτό το πρώτο post. H cinematia ήρθε στον θαυμαστό κόσμο του internet στις 10/4/2005. Μια νύχτα, έτσι ξαφνικά, μια ιδέα πήρε σάρκα και οστά και βρέθηκα με το δικό μου κινηματογραφικό Blog. 'Ενα κινηματογραφικό οnline ημερολόγιο που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ποικιλοτρόπως. Με αφετηρία το σινεμά και τις πολλές του συσχετίσεις και προεκτάσεις του με την ίδια τη ζωή, αυτή η "διεύθυνση" γέμισε με 236 posts ως σήμερα.
Με μότο "Δείτε το σινεμά με άλλη ματιά και την καθημερινότητα με μια δόση τέχνης" η cinematia μέσα σε δυο χρόνια απέκτησε φίλους, οπαδούς, αυστηρούς κριτές και αναγνώστες διαφόρων ηλικιών. Το κοντέρ της έγραψε πολλά "κλικ"... Δεν θα πω ότι κάθε μέρα που περνά προσπαθεί να γίνει "καλύτερη". Το πόσο καλό είναι κάτι στα μάτια μας είναι πολύ υποκειμενικό. Σίγουρα προσπαθεί να εκφράσει πράγματα που δεν αφουγκράζονται οι άνθρωποι που καθημερινά βρίσκονται γύρω της. Ίσως επίσης προσπαθεί να αγγίξει κάποια μυαλά και να μιλήσει σε κάποιες ψυχές εκεί έξω που συγκινούνται με τις ίδιες ιστορίες και τις ίδιες εικόνες. Απευθύνεται πολλές φορές σε όσους τελικά μαγεύονται από τη φαντασία του παραμυθά.
Ο Απρίλης είναι μήνας γιορτής για τη cinematia και δεχόμαστε ευχές ως το τέλος του!

Το διφορούμενο στην τέχνη ή μια βόλτα

Το διφορούμενο στην τέχνη γενικά και στον κινηματογράφο ειδικότερα είναι γνωστό μοτίβο. Μια εικόνα, ένα πλάνο, δεν έχει πάντα ένα μόνο «νόημα». Πολλές φορές μια συννεφιά δεν υποδηλώνει μόνο κακό καιρό αλλά και την ψυχολογική κατάσταση του ήρωα. Ο θεατής πρέπει να είναι υποψιασμένος για κάτι τέτοιο… και η αλήθεια είναι ότι ο θεατής μεταφράζει τις εικόνες σύμφωνα με τις γνώσεις του γύρω απο το αντικείμενο,τη φαντασία του και την αντίληψη που έχει για το στόρυ της ταινίας.

Αυτές ήταν οι σκέψεις μου όταν στην Λευκάδα, κάνοντας μια βόλτα απαθανάτισα τα παρακάτω. Για την ακρίβεια σκέφτηκα (πέρα από το διφορούμενο) και την απάτη των εικόνων και το πόσο η ίδια μας η όραση μπορεί να είναι παραπλανητική...


Κατεβαίνοντας το σοκάκι είδα μια κοπέλα να κάθεται σε
ένα παγκάκι....Συνήθως δεν κλέβω
στιγμές ξένων αλλά εδώ κάτι με τράβηξε...
Μια εικόνα μοναξιάς; Μια ύπαρξη σε εσωτερικά
αδιέξοδα, ή μια ρομαντική ψυχή;

Πλησιάζοντας πρόσεξα δεξιά τον πάγκο με τα
κοσμήματα, μια ψυχή μικροπωλητή που καρτερά
πελάτη σκέφτηκα, κοιτάζοντας το απέραντο γαλάζιο.

Μια ψυχή που όσο και αν το γένος του ουσιαστικού
είναι θηλικό δεν είναι καθόλου γυναίκα αλλά ένας
μουσάτος άνδρας. Τα μάτια μου είχαν εξαπατηθεί
100%

Ένας άντρας που πουλάει κοσμήματα εκεί που
σκάει το κύμα. Εκεί που σκάει το κύμα και απέναντί
του απλώνεται η μαγεία του Ιονίου, η ακόλουθη θέα,
που και εγώ και αυτός απολαύσαμε εκείνο το σούρουπο.
Δυο άνθρωποι που δεν γνωριστήκαμε ποτέ, που δεν μιλήσαμε καν,
μοιραστήκαμε όμως την ίδια θέα, και αυτός ο νεαρός μου έδωσε τροφή
γι'αυτό το ποστ.

Καλό Σαββατόβραδο!

Back to base

Η cinematia επέστρεψε στη βάση της και χαίρεται όλες τις ανέσεις μιας ADSL σύνδεσης :-). ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ αναγνώστες μου,αν και θα το ακούσατε ήδη πολλές φορές.Θα επανέλθω στη συγγραφή as soon as possible.

Passion of the Christ (2004)

Πέρυσι τέτοιο καιρό είχα γράψει, στο κλίμα των ημερών για το

Passion of the Christ

Volker Schlondorff,The enlightenment

"TI EINAI ΧΡΟΝΟΣ;"
Ξέρω μόνο ότι δεν θα υπήρχε παρελθόν αν τίποτε δεν περνούσε και δεν θα υπήρχε μέλλον αν τίποτα δεν μας πλησίαζε και δεν θα υπήρχε παρόν αν δεν υπήρχε κάτι που να υφίσταται.
Πως υπάρχουν αυτές οι δυο έννοιες του χρόνου; Η μια το παρελθόν και η άλλη το μέλλον. Αφού το παρελθόν δεν είναι πια και το μέλλον δεν είναι ακόμα. Αν όμως το παρόν ήταν πάντα παρόν και δεν περνούσε ποτέ, δεν θα ήταν παρόν αλλά αιωνιότητα. Από την άλλη, ποτέ δεν υπήρξε χρόνος που να μην υπάρχει χρόνος. Αλλά αν το παρόν υφίσταται μόνο για να γίνει παρελθόν πως μπορούμε να λέμε ότι πραγματικά υπάρχει; Αφού η ίδια η ύπαρξή του είναι τόσο μάταια. Ή μήπως πρέπει να ισχυριστούμε ότι ο χρόνος υπάρχει λόγω της τάσης του να μην υπάρχει. Το μόνο ξεκάθαρο είναι ότι παρελθόν και μέλλον δεν υπάρχουν καθόλου. Το παρελθόν δεν υπάρχει επειδή δεν είναι πια και το μέλλον δεν υπάρχει επειδή ποτέ δεν συνέβη. Θα έπρεπε τότε να πω ότι υπάρχει μόνο ένας χρόνος ο παροντικός; Ή είμαστε σίγουροι ότι υπάρχουν τρεις σαφείς έννοιες του χρόνου; Ονομαστικά: το παρόν του παρελθόντος, το παρόν του παρόντος και το παρόν του μέλλοντος. Ο μόνος χρόνος που βιώνουμε είναι ο παροντικός. Στην ψυχή μας όμως νιώθουμε τρεις διαφορετικούς χρόνους, το παρόν του παρελθόντος που είναι η μνήμη, το παρόν του παρόντος που είναι ο στοχασμός, και το παρόν του μέλλοντος που είναι η προσδοκία.

Φεύγω

Το 232ο μου πόστ με βρίσκει να ετοιμάζω βαλίτσα. Θα λείψω από την πόλη,όχι όμως και απο το ιντερνετ. I'll keep u updated my dear friends!

True Lies

Υπάρχουν αληθινά ψέματα, δηλαδή ψέματα που λέγονται πραγματικά, με στόχο και σκοπό… Αυτός ο μήνας αρχίζει με ένα ψέμα. Τι περίεργο να έχουμε μια μέρα όπου σύμφωνα με την «παράδοση» μπορούμε να λέμε ψέματα και να κάνουμε πλάκες…Δεν ξέρω πως επικράτησε κάτι τέτοιο.
Εγώ πάλι χθες είπα μια αλήθεια που ίσως να έβαλε σε σκέψεις τον «δέκτη» στην άλλη πλευρά της «γραμμής»,(ίσως και όχι...) και μετά συνειδητοποίησα τη μεγάλη αντίθεση που μόλις είχα δημιουργήσει :-)
Τι είναι αυτό που ωθεί τους ανθρώπους στα ψέματα; Τι είδους καταφύγιο είναι το white lie και γιατί όταν κάποιος λέει την αλήθεια παρεξηγείται και ρισκάρει να χαρακτηριστεί αγενής;
Οι περισσότεροι νομίζω προτιμούν ένα ψεματάκι από την αλήθεια για να μην πληγώσουμε τους γύρω τους. Εγώ πάλι όταν έχω απέναντί μου άτομα που τα ξέρω καλά και είμαι σίγουρη ότι ψεύδονται το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να γελάσω και να σκεφτώ «μα γιατί;». Το αστείο είναι ότι ακούω με προσοχή τα ψέματα των γύρω μου και δεν αντιδρώ. Έτσι το ένα ψέμα φέρνει το άλλο και εγώ ακούω και ακούω και το χειρότερο… ο συνομιλητής μου νομίζει ότι κοινώς το «τρώω το παραμύθι». Εκείνη τη στιγμή σκέφτομαι ότι αν μη τι άλλο ο συνομιλητής μου δεν στερείται φαντασίας οπότε αντί να «θιχτώ» θαυμάζω την αρετή του" πλάθω ιστορίες" και "ζω στον δικό μου κόσμο".
Το ψέμα πέρασε στην τέχνη του κινηματογράφου αμέσως. Το σασπένς και η ίντριγκα πάντα επιταχύνονται όταν ο δημιουργός της ταινίας βάζει έστω μια πρέζα ψέματος. Αυτομάτως η προσοχή του θεατή στρέφεται τότε γύρω από το ψέμα, πότε θα αποκαλυφθεί η αλήθεια…Γιατί η αλήθεια, τεσσεράμισι φορές στις πέντε, αποκαλύπτεται, και πέντε φορές στις πέντε φέρνει τη μεγάλη ανατροπή. Μόλις πέσουν οι μάσκες, οι χαρακτήρες ξεγυμνώνονται και δεν είναι λίγες οι φορές που οι συνέπειες της αλήθειας είναι τραγικές για τους άμεσα ενδιαφερόμενους (π.χ «Μοιραίο Πάθος»). Το ψέμα λοιπόν, είναι από τα πιο γνωστά σεναριακά μοτίβα στην ιστορία του σινεμά. Από το Χίτσκοκ και το “Vertigo”, ως τον Αλμοδόβαρ και το “La Mala Education” το ψέμα είναι παρόν στη μεγάλη οθόνη, καλύπτει πάθη, μίση, οικογενειακά μυστικά, κάνει χαρακτήρες και πρόσωπα μισητά ή αγαπητά.
Για τους «πάνινους» ήρωες, με το τέλος της ταινίας αλήθεια και ψέμα παίρνουν τη θέση τους,
στη ζωή όμως τι γίνεται;

Υ.Γ: Καλό μήνα! Προσπαθήστε στα αγαπημένα σας πρόσωπα να είστε αληθινοί & ειλικρινείς.

H cinematia στηρίζει τον πολιτισμό

Σε συνεχή επαφή με το Φεστιβάλ κιν/φου Κύπρου, η cinematia δημοσιεύει το δελτίο τύπο του.

"Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, στο νησί της Κύπρου θα πραγματοποιηθεί το 2ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου από τις 12 μέχρι και τις 19 Απριλίου με 140 ταινίες που θα προβληθούν στις αίθουσες των πολυκινηματογράφων Cineplex με κέντρο τη Λευκωσία και παράλληλες επιλεγμένες προβολές στη Λάρνακα και στη Λεμεσό.
Μετά την περσινή επιτυχημένη διοργάνωση και με την μικρή αλλά ουσιαστική εμπειρία που αποκομίσαμε, φέτος κληθήκαμε να επιλέξουμε και να διαμορφώσουμε το πρόγραμμα του φεστιβάλ μέσα από 600 αιτήσεις δημιουργών από 50 χώρες, που εκδήλωσαν την επιθυμία να συμμετάσχουν στο 2ο Διεθνές Φεστιβάλ Κύπρου.
Το ΔΦΚΚ σε επικοινωνία με τα μεγαλύτερα φεστιβάλ του εξωτερικού, προσπαθεί να ακολουθεί και να ενημερώνεται για τις διεθνείς κινηματογραφικές τάσεις. Πρωταρχικό μας μέλημα είναι να αναδείξουμε τους νέους, ανερχόμενους και ανεξάρτητους σκηνοθέτες και να τους φέρουμε σε επικοινωνία με παραγωγούς, παράγοντες και φυσικά με το τελικό δέκτη, το κοινό παρουσιάζοντας μία όαση ποιοτικών ταινιών για τους κύπριους σινεφίλ. Την ίδια στιγμή φιλοδοξούμε να εξελιχθεί το φεστιβάλ σε ένα νευραλγικό σημείο συνάντησης και δράσης των εκπροσώπων της κυπριακής και ελληνικής κινηματογραφίας αξιοποιώντας την ενέργεια του νησιού, τις ομορφιές του φυσικού τοπίου, το θερμό του κλίμα, και την Κυπριακή φιλοξενία.

Το φετινό πρόγραμμα θα περιλαμβάνει ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους, ντοκιμαντέρ, animation, ταινίες για παιδιά, video art, music videos και sport films. Την τιμητική του φέτος έχει ο χορός με την προσθήκη καινούργιας video dance κατηγορίας.
Διαγωνιστικό
Ταινίες από όλο σχεδόν τον κόσμο διεκδικούν το μεγάλο βραβείο της Χρυσής Αφροδίτης. Ανεξάρτητες παραγωγές που φέρουν την προσωπική σφραγίδα των δημιουργών τους και διεκδικούν την προσοχή μας.

Πανόραμα
Ταινίες από όλο τον κόσμο, έχοντας ξεχωρίσει σε διεθνή φεστιβάλ, προβάλλονται με σκοπό να παρακολουθήσουμε τις τάσεις του παγκόσμιου κινηματογράφου και να αφουγκραστούμε τις ανησυχίες των νέων δημιουργών. Αφιέρωμα στο 8ο Πανόραμα Ανεξαρτήτων Δημιουργών της Πάτρας, με επιλεγμένη προβολή των βραβευμένων ταινιών του.

Humanitarian
Ταινίες και ντοκιμαντέρ με ουμανιστικό περιεχόμενο που στο πυρήνα της κινηματογραφικής προσοχής ανακύπτουν θέματα κοινωνικού, περιβαλλοντικού, πολιτικού ενδιαφέροντος.

Fair Play-Sport Films
Οι λάτρεις της στρογγυλής θεάς αφήνουν τις εξέδρες για τις σκοτεινές αίθουσες. Δυο από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες του ποδοσφαίρου έρχονται στην Κύπρο μέσα από το σελιλόιντ. Ένα υπέροχο ντοκιμαντέρ για την ζωή και το έργο του Ντιέγκο Μαραντόνα, το «Loving Maradona» του Javier Martin Vazquez και ένα καθ’ όλα γοητευτικό πορτραίτο του Zinedine Zidane από τους Douglas Gordon και Philippe Parreno.

Dance Films
Όταν ο χορός συναντά το κινηματογράφο μπορούν να προκύψουν δείγματα εξαιρετικής κινηματογραφικής αισθητικής. Μερικές από τις πιο ενδιαφέρουσες dance δημιουργίες στο φετινό Φεστιβάλ Κύπρου.

Nόστιμον Ημαρ
Τη παρουσία τους κάνουν και φέτος αισθητή, οι κινηματογραφιστές μας από την αλλοδαπή, με σημαντικές ταινίες μικρού μήκους και τεκμηρίωσης.

Αφιέρωμα
Η Αλίκη Δανέζη-Knutsen μια κοσμοπολίτισσα Κύπρια σκηνοθέτης που γεννήθηκε στην Λυών, μεγάλωσε στην Κύπρο σπούδασε στην Καλιφόρνια, έκανε θέατρο στην Ν. Υόρκη, κινηματογράφησε στην Αφρική και στην Ουρουγουάη φιλοξενείται από το Φεστιβάλ της Κύπρου, το οποίο θα προβάλει τις δυο μεγάλου μήκους ταινίες της: «Bar», «Ο Δρόμος Και τα Πορτοκάλια» καθώς και το μουσικό ντοκιμαντέρ «Karavan Sarai».

Άλλαξε η ώρα...

Και αυτό δεν είναι είδηση...Είδηση είναι ότι ξαφνικά μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο είναι σαν να δώσαμε παράταση στο φως του ήλιου!Γυρίσαμε τα ρολόγια μια ώρα μπροστά, μόνο μια ώρα, και η διάθεσή μας άλλαξε.

Και αν δεν χρησιμοποιούσαμε ρολόγια, και αν δεν μας πίεζε ο χρόνος, και αν κάποιος μας έκλεβε και εξαφάνιζε μια μέρα το ρήμα "βιάζομαι" και μας έλεγε "έχω χρόνο", τι θα γινόταν; Τότε θα είχαμε μια ζωή αλλίωτικη απ'όσες και αν ζήσουμε...

Καλή βδομάδα!

Αναπαράσταση/Reconstruction(2003)

Μια ερωτική ιστορία φαινομενικά απλή,φαινομενικά συνηθισμένη από τη Δανία. Σκηνοθέτης αυτής ο Christoffer Boe.
Ο αρραβωνιασμένος Άλεξ ερωτεύεται κεραυνοβόλα τη γυναίκα ενός συγγραφέα και περνούν μια νύχτα μαζί. Ο απατημένος σύζυγος Όγκοστ απο μια κακή σύμπτωση το μαθαίνει άμεσα.
Πότε γίνονται όμως αυτά, με ποια σειρά και λογική έχει σημασία. Επίσης σ'όλη την ταινία αιωρείται μια αίσθηση: μήπως παρακολουθούμε ήρωες βιβλίου που γράφει ο συγγραφέας της ταινίας ή μήπως ο ίδιος εμπνέεται από τα γεγονότα γύρω του και τα καταγράφει;
Το μυθιστόρημα του Όγκοστ εκδίδεται και αφιερώνεται στην άπιστη σύζυγο την οποία ο ίδιος θέλει πίσω. Το τίμημα του εραστή Άλεξ απο την άλλη πλευρά είναι η απόρριψή του απο τον κοινωνικό του περίγυρο. Κανείς απο το παρελθόν και την καθημερινότητά του δεν τον θυμάται μετά απο εκείνη την νύχτα του με την Αιμέ.Ο μικρός κόσμος του τον έχει "φτύσει" με μια ανεξήγητη αμνησία, ούτε η αρραβωνιαστικιά του δεν τον αναγνωρίζει. Ο ίδιος σοκάρεται και προσπαθεί να βρει καταφύγιο στην Αιμέ. Λογικά θα έπρεπε να "βολευτεί" και να χαρεί τον έρωτά του, πόσο όμως βιώσιμος είναι ο έρωτας υπο αυτές τις συνθήκες;
Ο Άλεξ γίνεται ένας προβληματικός χαρακτήρας. Το συνεχές παιχνίδι με την σεναριακή πραγματικότητα και το φανταστικό, μαζί με τις αναφορές στο βιβλίο του Όγκοστ, δίνουν στους παράνομους εραστές και το love story τους μια ποιότητα χάρτινη. Κάτι απο την τεχνική αποστασιοποίησης του θεάτρου του Μπρεχτ. Αυτό που βλέπετε είναι μια ιστορία. Στο τέλος της ταινίας ο συγγραφέας αφηγείται " Ο Άλεξ είναι ένας χαρακτήρας αλλά πονάει".

Σπιρτόκουτο (2002)

"Πόλεμος σε τέσσερις τοίχους" περιγράφει με μια λέξη ο Γιάννης Οικονομίδης την πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους. Βραβευμένος αρκετές φορές για τις μικρές του δημιουργίες στο Φεστιβάλ Δράμας, ο Κύπριος δημιουργός κάνει ένα βήμα μπροστά, το 2002 με το Σπιρτόκουτο.
Θέμα της ταινίας είναι η ζωή των ενοίκων ενός μικρού διαμερίσματος στον Κορυδαλλό. Πιο συγκεκριμένα σαν έντομο σε ποτήρι, μπαίνει στο μικροσκόπιο ο Δημήτρης, η κεφαλή της οικογένειας. Σύζυγος και πατέρας δύο παιδιών, γύρω στα πενήντα, προσπαθεί να ξεκινήσει ένα καινούργιο μαγαζί στην περιοχή του με ζωντανή έντεχνη μουσική.
Απο τα πρώτα λεπτά της ταινίας μπαίνουμε στην "κρυφή" ζωή της οικογένειας ανενόχλητοι, μια καυτή καλοκαιρινή μέρα. Όλη η δράση λαμβάνει χώρα σε τέσσερις τοίχους. Ο Δημήτρης το μόνο που κάνει κάθε στιγμή, κάθε λεπτό, είναι να φωνάζει και να βρίζει ανεξάρτητα σε ποιόν απευθύνεται. Μιλά με ένταση στον συνεταίρο του, στη γυναίκα του, στα παιδιά του. Το λεξιλόγιό του σίγουρα σοκάρει. Τα παιδιά, έχοντας τέτοιο πρότυπο δίπλα τους συμπεριφέρονται ανάλογα, το ίδιο και η γυναίκα του. Η ατμόσφαιρα είναι σίγουρα κάτι παραπάνω απο ηλεκτρισμένη. Το μικρό σαν σπιρτόκουτο διαμέρισμά τους είναι έτοιμο δίχως αμφιβολία να ανατιναχτεί και το κάθε μέλος της οικογένειας εχθρός του άλλου.
Ένα σινεμά αλλιώτικο απο τα άλλα με καταστάσεις ωμές και λεκτική βία. Είναι η Ελληνική πραγματικότητα ή απλώς υπερβολή; Η αλήθεια μαντεύω βρίσκεται κάπου στη μέση. Η απουσία της τέχνης και της καλλιέργειας των χαρακτήρων πάντως είναι τελικά ο καταλύτης που διαμορφώνει την συμπεριφορά τους. Άνθρωποι πελαγωμένου με τα προβλήματα της καθημερινότητάς τους και στο ίδιο τους το εγώ, δίχως "αντισώματα", οδεύουν προς νευρικό κλονισμό.

Rumor has it (2005)

Το ρομάντζο στο σινεμά και δη στο Χόλιγουντ, sells like hot cakes. Τα romantic comedies έχουν το δικό τους φανατικό κοινό και αποτελούν σημαντικό έσοδο της βιομηχανίας. Ρομαντικές ιστορίες, boy gets the girl-looses the girl and wins the girl in the end. Στις μέρες μας ακολουθούνται παλιές, δοκιμασμένες συνταγές, με ένα προσεγμένο soundtrack να πλαισιώνει τους λαμπερούς αστέρες, που άλλοτε κλαίνε και άλλοτε γελούν. Αγάπες και έρωτες που πολλοί θνητοί λιμπίστηκαν αλλά ποιος ξέρει ποίοι από αυτούς έζησαν.
«Οι φήμες λένε» του Rob Reiner, προστίθεται στη μακροσκελή λίστα των romantic comedies. Πρωτοτυπεί όμως στα σημεία, και εκεί επένδυσαν οι δημιουργοί του, στο ότι «παίζει» με μια κλασσική ταινία, που δεν είναι άλλη από τον «Πρωτάρη».
Η πέτρα του σκανδάλου είναι εδώ ένας γοητευτικός άνδρας (Κέβιν Κόστνερ) ο οποίος συνάπτει σχέση με μάνα, κόρη και εγγονή. Ένα αρσενικό, συνδετικός κρίκος τριών γενεών και στιγμών στο χρόνο. Παρελθόν, παρόν και μέλλον μπλέκονται συν το γεγονός ότι αυτή η ιστορία γίνεται αφορμή για ένα βιβλίο κια μια ταινία.
Οι αναφορές στον «Πρωτάρη» (1967) δίνουν μια κλασσική πινελιά σ’αυτή τη σύγχρονη ταινία και μια αληθοφάνεια της ερωτικής ιστορίας ίπταται πάνω από τους χαρακτήρες καθ’όλη τη διάρκεια της ταινίας. Το soundtrack, κατευθείαν από την ταινία του Mike Nichols φέρνει στη μνήμη των σινεφίλ εικόνες με τον άβγαλτο Ντάστιν Χόφμαν στις αρχές της καριέρας του. Επίσης η βραδιά-γκαλά “Casablanca” και το τραγούδι “As time goes by” θυμίζει εποχές Μπόγκαρντ και Μπέργκμαν.
Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους βρίσκουμε τους Kevin Costner, Jennifer Aniston, Shirley MacLaine,Mark Ruffalo, Richard Jenkins.

Tan de repente/Ξαφνικά (2002)

Η ηρωίδα της ταινίας ζει την ρουτίνα της εργαζόμενη σε ένα κατάστημα εσωρούχων.Μια κοπέλα με αρκετά περιττά κιλά περνά απαρατήρητη καθημερινά. Η ζωή της όμως αλλάζει και η μονοτονία της σπάει ξαφνικά όταν μια άγνωστη κοπέλα της εξομολογείται την έλξη που αισθάνεται γι αυτή.
Η Μαρία απάγεται από την μυστηριώδη κοπέλα Μάο και την ερωμένη της Λένιν και ταξιδεύουν με ένα κλεμμένο ταξί και άλλα μέσα, στο πουθενά. Ο δρόμος τους φέρνει στο σπίτι της ηλικιωμένης θείας της Λένιν ονόματι Μπλάνκα. Οι τρεις επισκέπτριες ενσωματώνονται με τις φίλες της Μπλάνκα. Στο τέλος, κάποιος θα μείνει και κάποιοι θα πάρουν τον δρόμο του γυρισμού.
Το προτότυπο αυτό σενάριο έρχεται απο την Αργεντινή, γυρισμένο σε φιλμ ασπρόμαυρο απο τον μόλις 26χρονο Diego Lerman. Οι ανθρώπινες σχέσεις δοσμένες απο άλλο πρίσμα, προσφέροντας ωμά μια άλλη, σύγχρονη πραγματικότητα. Η πραγματικότητα αυτή όμως τελικά δεν είναι καθόλου μακριά απο όσα απασχολούν τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας. Ο φόβος απέναντι στον θάνατο, τη μοναξιά, την εγκατάληψη, η ανάγκη για αγάπη και συντροφικότητα είναι κάποια απο τα θέματα που μπορείτε να "διαβάσετε ανάμεσα στις γραμμές".Βραβευμένη με το Silver Leopard στο Locarno International Film Festival

Σαν δυο σταγόνες νερό

Δυο ταινίες σαν δυο σταγόνες νερό. Abbas Kiarostami και Brian W. Cook οι σκηνοθέτες, Mohsen Makhmalbaf και Kubrick στο προσκήνιο. "Close Up (Nema-ye Nazdik)" και “Colour me Kubrick:A True...ish Story” οι τίτλοι αντίστοιχα.Γυρισμένες η πρώτη το 1990 και η δεύτερη το 2005,πραγματεύονται το ίδιο στόρυ. Και στις δυο ταινίες, δυο ασήμαντοι άνθρωποι εξαπατούν τους γύρω τους παριστάνοντας δύο διάσημους σκηνοθέτες.
Ο Κιαροστάμι τοποθετεί την ιστορία του στην Τεχεράνη. Ο ταλαίπωρος Ali από αγάπη για το σινεμά και κρυφή επιθυμία να γίνει «κάποιος» για να εξασφαλίσει τον σεβασμό των γύρω του, εξαπατά μια οικογένεια. Η οικογένεια του δανείζει χρήματα και τον δέχεται στο σπίτι της σαν ένα μικρό θεό. Η απάτη ξεσκεπάζεται όμως, ο σινεφίλ συλλαμβάνεται και δικάζεται. Ομολογεί πως πριν «γίνει» ο σκηνοθέτης κανείς δεν του έδινε σημασία, ήταν φτωχός και ασήμαντος. Ο Κιαροστάμι προσθέτει ισχυρές πινελιές αληθοφάνειας αφού εισάγει στην αφήγηση κομμάτια από την πραγματική δίκη και ο πραγματικός σκηνοθέτης συναντά τον απατεώνα επι της οθόνης.

Στον κόσμο του Cook, στη δεκαετία του ’90, ένας ψεύτικος Κιούμπρικ (Τζ.Μάλκοβιτς) περνά ζωή και κότα. Το όνομα του ανοίγει πόρτες στα καλύτερα πριβέ κλάμπ του Λονδίνου, πληρώνει ταξί, και κερδίζει δανεικά. Κανείς δεν βρίσκεται να ξεσκεπάσει την απάτη αλλά όταν ο υποτιθέμενος σκηνοθέτης αθετεί τις υποσχέσεις του απέναντι σε ανερχόμενους καλλιτέχνες κάτι φαίνεται να μην πηγαίνει καλά. Στην περίπτωση αυτής της ιστορίας ο fake Κιούμπρικ καταλήγει σε κλινική για ψυχολογική στήριξη, θεωρούμενος διαταραγμένη προσωπικότητα. Για καλή του τύχη, από εκεί στέλνεται σε κέντρο αποτοξίνωσης celebrity. Έτσι ζει το όνειρό του ανάμεσα σε διασημότητες μέχρι το τέλος της ζωής του.

Η ποίηση τον Μάρτη

Βρήκα στις σημειώσεις μου κάποια λόγια του D.H Lawrence και θέλησα να τα μοιραστούμε.









You are the call and I am the answer
You are the wish and I am the fulfilment
You are the night and I am the day

What else?

It is perfect enough,
You and I,

What more?

Strange how we suffer inspite of this

Το πιο δημοφιλές θέμα για συζήτηση

είναι τελικά ο καιρός. Έχετε προσέξει πόσες συζητήσεις ανοίγονται με αφορμή τον καιρό...Και εγώ που θέλω να σας μιλήσω τώρα, να επικοινωνήσω μαζί σας αλλά δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο... ξεκινώ με τον καιρό. Τι τέλειες μέρες είναι αυτές! Να οδηγείς το αυτοκίνητο με ανοιχτά παράθυρα και ο ήλιος να σε καίει. Ωραία αίσθηση, μεγάλωσαν και οι μέρες και θα χορταίνουμε ουρανό!
Χθές πήγα κάπου παραθαλάσσια για καφέ. Τελικά συνειδητοποίησα ότι όπως έχουμε ανάγκη να "ντύνουμε" τις στιγμές μας με μουσική, έτσι και τα μάτια μας έχουν ανάγκη (για να χορτάσουν) από όμορφες εικόνες. Έτσι χάρισα στα μάτια μου μια ανατολή φεγγαριού (αν υπάρχει τέτοιος όρος) χθες κατά τις 19:00. Σταμάτησα το αυτοκίνητο μόλις είδα το φεγγάρι με ένα χρώμα απροσδιόριστο που φλέρταρε μεταξύ κόκκινου και πορτοκαλί να βγαίνει με γοργούς ρυθμούς από τη θάλασσα. Η θάλασσα, μαύρη απο το σκοτάδι του σούρουπου, θαρρείς και περίμενε το φεγγάρι για να ημερέψει. Στην αρχή νόμισα ότι κάτι μέσα στη θάλασσα πήρε φωτιά, τέτοιο ήταν το φως του φεγγαριού,πύρινο,τρομακτικό, στη μέση του πουθενά αλλά ακαταμάχητο. Το βλέμμα μου μαγνητίστηκε για πολύ ώρα απο το θέαμα. Ήταν ένα μικρό δώρο,μια έκπληξη της φύσης. Σκέφτηκα ότι στην προσωπική μας τράπεζα εικόνων κάτι τέτοιες "φωτογραφίες" μνήμης είναι τελικά αυτές που μας ξεκουράζουν στην πορεία της ζωής μας.

Υ.Γ.Τελικά αυτό το Blog πρέπει να είναι πολύ αντικομφορτιστικό. Εδώ τα όσκαρ ήρθαν, πέρασαν και η cinematia στον δικό της κόσμο...

Καλό μήνα!

Δεν ξέρω αν προλαβαίνω να σας πω πολλά!Ξέρω όμως ότι προλαβαίνω να σας ευχηθώ καλό μήνα.
Καλό Μάρτιο!Η άνοιξη πλησιάζει (που λέει και το τραγουδάκι).
Όλα γύρω μου έγιναν δίχως αμφιβολία πιο φωτεινά. Ο ήλιος, αυτή η στρογγυλή ζεστή συντροφιά του ουρανού, χαμογελά κάθε που τον κοιτάζω.Σήμερα πήγα με το ποδήλατο στη δουλειά και τρέχοντας σαν παιδί που θέλει να περάσει τους φίλους του, ένοιωσα μια γλυκιά δροσιά στο πρόσωπο που μου έκαιγε ο ήλιος.Ένοιωσα ελεύθερη, πέρα από κλειστούς χώρους, ένα με το αεράκι!Τέτοιες στιγμές είναι που κλείνω το μάτι στη ζωή, και σιγοτραγουδώ :-)

5 Πράγματα για μένα, the word is not enough

Μα πέντε είναι πολύ λίγα… Πως μπορώ να περιγράψω τον εαυτό μου μέσα από πέντε «πράγματα» mission impossible αλλά θα προσπαθήσω, σήμερα που είναι και η τελευταία μέρα του μήνα…

1ον : Όταν ήμουν μικρή (γύρω στα έξι) παρατήρησα ταξιδεύοντας με το αυτοκίνητο ότι ο ήλιος με ακολουθούσε όπου και αν πήγαινα. Είχα ενθουσιαστεί με την ιδέα ότι αυτή η φωτεινή μπάλα «έρχεται» μαζί μου γιατί είμαι κάτι ξεχωριστό. Μετά έμαθα από τη Φυσική την αλήθεια και απογοητεύτηκα : δεν ήμουν εγώ η εκλεκτή…
2ον : Δεν θυμάμαι (δυστυχώς) ποια ταινία πρωτοείδα στον κιν/φο, θυμάμαι όμως ότι ήταν σε μικρή ηλικία και πιθανότατα ήταν cartoon και Κυριακή πρωί. Έχω ακόμη νωπές τις μνήμες από προβολές (όταν ήμουν γύρω στα 10) όπου με συνόδευε η μάνα μου στη σκοτεινή αίθουσα για ταινίες όπως το «Χορεύοντας με τους Λύκους».
3ον : Στο δημοτικό, για κάθε σίριαλ που παρακολουθούσα (παρόλο που οι δικοί μου με κυνηγούσαν να μη βλέπω τηλεόραση) σκεφτόμουν και τη συνέχειά του, τι θα γίνει στο επόμενο επεισόδιο. Ποτέ δεν έπαψα να πλάθω ιστορίες, ποτέ δεν έπαψα να βλέπω όνειρα. Ποτέ δεν ξέχασα πότε ανακοίνωσα στη μαμά μου ότι θέλω να σπουδάσω κινηματογράφο. Ήμουν 23 ετών, στη Θεσσαλονίκη, στο «Δωμάτιο με θέα» επάνω από την Πλατεία Αριστοτέλους.
4ον : Δεν ξεχωρίζω τις ταινίες σε «ποιοτικές ή μη ποιοτικές». Δεν πιστεύω σε τέτοιους όρους. Ακόμη συγκινούμαι με κάποιες ταινίες και ας βλέπω μπροστά μου βήμα βήμα πως ο σκηνοθέτης με παρασύρει να δεθώ με χαρακτήρες φανταστικούς και να συμπάσχω.
5ον : Πιστεύω ότι είναι ευτυχία να μπορεί κανείς να κάνει επάγγελμα το χόμπι του. Εγώ, αν και απέκτησα MA in film studies, παραμένω μια δεινή οπαδός της τέχνης αυτής αλλά τα προς το ζην (προς το παρόν) κερδίζω από τη διδασκαλία Αγγλικών(με το πτυχίο της Αγγλικής). Δεν με ενοχλεί, σημασία έχει τι διάσταση δίνεις στην καθημερινότητά σου. Ανακάλυψα λοιπόν κάτι δημιουργικό στη διδασκαλία. Έδωσα μια άλλη διάσταση στη δουλειά μου, έδωσα αγάπη και μεράκι και κατάλαβα ότι μέσα από την τέχνη αλλάζω τον τρόπο με τον οποίο βλέπω τον κόσμο.

Υ.Γ Για όσους δεν αρκούνται να με δουν μόνο μέσα από 5 πράγματα, σας ικανοποιώ την περιέργεια

ΕΔΩ

United 93, Paul Greengrass

Για το United 93 έχω ξαναμιλήσει από αυτό εδώ το «βήμα». Ξαναέρχεται στη επικαιρότητα πέρα από το ότι κυκλοφόρησε σε DVD, λόγω των όσκαρ. Υποψήφιο για δυο όσκαρ (καλύτερης σκηνοθεσίας και καλύτερου μοντάζ) το United 93 ξεχωρίζει ανάμεσα στις υπόλοιπες ταινίες γύρω από την πτώση των δίδυμων πύργων. Ξεχωρίζει λόγω της σκηνοθεσίας της, των άσημων ηθοποιών και την ισορροπία «περιπέτειας» και «δράματος».
Μεγάλο μέρος της ταινίας διαδραματίζεται στον πύργο ελέγχου όπου πολλοί άνθρωποι αγωνιούσαν τις κρίσιμες εκείνες ώρες και προσπαθούσαν να αποτρέψουν το μοιραίο. Η πτήση αυτή της United ήταν η μοναδική πτήση υπό τον έλεγχο των τρομοκρατών που δεν βρήκε τον "προορισμό" της στις 11 Σεπτέμβρη. Ο στόχος της ήταν ο Λευκός Οίκος αλλά «χάθηκε» όταν οι επιβάτες του αεροπλάνου αποφάσισαν να μαζέψουν όλο το κουράγιο τους, να επιτεθούν στους τρομοκράτες, να εισβάλουν στο πιλοτήριο και να ρίξουν τελικώς το αεροπλάνο σε ένα χωράφι.
Το ντοκιμαντερίστικο στυλ του Paul Greengrass δίνει μια αληθοφάνεια στην ταινία και ένα ρυθμό που σε «δένει» με την ιστορία που διηγείται, χωρίς υπερβολές. Σκηνές ανθρώπινες καθώς οι επιβάτες ζούν τις τελευταίες τους στιγμές πριν τη σύγκρουση.
Πέρα από τελετές και βραβεία, είναι μια άλλη ματιά στα γεγονότα εκείνης της μέρας…