Παρασκευή, Απριλίου 06, 2007
Passion of the Christ (2004)
Πέρυσι τέτοιο καιρό είχα γράψει, στο κλίμα των ημερών για το Passion of the Christ
Πέμπτη, Απριλίου 05, 2007
Volker Schlondorff,The enlightenment
"TI EINAI ΧΡΟΝΟΣ;"
Ξέρω μόνο ότι δεν θα υπήρχε παρελθόν αν τίποτε δεν περνούσε και δεν θα υπήρχε μέλλον αν τίποτα δεν μας πλησίαζε και δεν θα υπήρχε παρόν αν δεν υπήρχε κάτι που να υφίσταται.
Πως υπάρχουν αυτές οι δυο έννοιες του χρόνου; Η μια το παρελθόν και η άλλη το μέλλον. Αφού το παρελθόν δεν είναι πια και το μέλλον δεν είναι ακόμα. Αν όμως το παρόν ήταν πάντα παρόν και δεν περνούσε ποτέ, δεν θα ήταν παρόν αλλά αιωνιότητα. Από την άλλη, ποτέ δεν υπήρξε χρόνος που να μην υπάρχει χρόνος. Αλλά αν το παρόν υφίσταται μόνο για να γίνει παρελθόν πως μπορούμε να λέμε ότι πραγματικά υπάρχει; Αφού η ίδια η ύπαρξή του είναι τόσο μάταια. Ή μήπως πρέπει να ισχυριστούμε ότι ο χρόνος υπάρχει λόγω της τάσης του να μην υπάρχει. Το μόνο ξεκάθαρο είναι ότι παρελθόν και μέλλον δεν υπάρχουν καθόλου. Το παρελθόν δεν υπάρχει επειδή δεν είναι πια και το μέλλον δεν υπάρχει επειδή ποτέ δεν συνέβη. Θα έπρεπε τότε να πω ότι υπάρχει μόνο ένας χρόνος ο παροντικός; Ή είμαστε σίγουροι ότι υπάρχουν τρεις σαφείς έννοιες του χρόνου; Ονομαστικά: το παρόν του παρελθόντος, το παρόν του παρόντος και το παρόν του μέλλοντος. Ο μόνος χρόνος που βιώνουμε είναι ο παροντικός. Στην ψυχή μας όμως νιώθουμε τρεις διαφορετικούς χρόνους, το παρόν του παρελθόντος που είναι η μνήμη, το παρόν του παρόντος που είναι ο στοχασμός, και το παρόν του μέλλοντος που είναι η προσδοκία.
Ξέρω μόνο ότι δεν θα υπήρχε παρελθόν αν τίποτε δεν περνούσε και δεν θα υπήρχε μέλλον αν τίποτα δεν μας πλησίαζε και δεν θα υπήρχε παρόν αν δεν υπήρχε κάτι που να υφίσταται.
Πως υπάρχουν αυτές οι δυο έννοιες του χρόνου; Η μια το παρελθόν και η άλλη το μέλλον. Αφού το παρελθόν δεν είναι πια και το μέλλον δεν είναι ακόμα. Αν όμως το παρόν ήταν πάντα παρόν και δεν περνούσε ποτέ, δεν θα ήταν παρόν αλλά αιωνιότητα. Από την άλλη, ποτέ δεν υπήρξε χρόνος που να μην υπάρχει χρόνος. Αλλά αν το παρόν υφίσταται μόνο για να γίνει παρελθόν πως μπορούμε να λέμε ότι πραγματικά υπάρχει; Αφού η ίδια η ύπαρξή του είναι τόσο μάταια. Ή μήπως πρέπει να ισχυριστούμε ότι ο χρόνος υπάρχει λόγω της τάσης του να μην υπάρχει. Το μόνο ξεκάθαρο είναι ότι παρελθόν και μέλλον δεν υπάρχουν καθόλου. Το παρελθόν δεν υπάρχει επειδή δεν είναι πια και το μέλλον δεν υπάρχει επειδή ποτέ δεν συνέβη. Θα έπρεπε τότε να πω ότι υπάρχει μόνο ένας χρόνος ο παροντικός; Ή είμαστε σίγουροι ότι υπάρχουν τρεις σαφείς έννοιες του χρόνου; Ονομαστικά: το παρόν του παρελθόντος, το παρόν του παρόντος και το παρόν του μέλλοντος. Ο μόνος χρόνος που βιώνουμε είναι ο παροντικός. Στην ψυχή μας όμως νιώθουμε τρεις διαφορετικούς χρόνους, το παρόν του παρελθόντος που είναι η μνήμη, το παρόν του παρόντος που είναι ο στοχασμός, και το παρόν του μέλλοντος που είναι η προσδοκία.
Τετάρτη, Απριλίου 04, 2007
Δευτέρα, Απριλίου 02, 2007
True Lies
Υπάρχουν αληθινά ψέματα, δηλαδή ψέματα που λέγονται πραγματικά, με στόχο και σκοπό… Αυτός ο μήνας αρχίζει με ένα ψέμα. Τι περίεργο να έχουμε μια μέρα όπου σύμφωνα με την «παράδοση» μπορούμε να λέμε ψέματα και να κάνουμε πλάκες…Δεν ξέρω πως επικράτησε κάτι τέτοιο.
Εγώ πάλι χθες είπα μια αλήθεια
που ίσως να έβαλε σε σκέψεις τον «δέκτη» στην άλλη πλευρά της «γραμμής»,(ίσως και όχι...) και μετά συνειδητοποίησα τη μεγάλη αντίθεση που μόλις είχα δημιουργήσει :-)
Τι είναι αυτό που ωθεί τους ανθρώπους στα ψέματα; Τι είδους καταφύγιο είναι το white lie και γιατί όταν κάποιος λέει την αλήθεια παρεξηγείται και ρισκάρει να χαρακτηριστεί αγενής;
Οι περισσότεροι νομίζω προτιμούν ένα ψεματάκι από την αλήθεια για να μην πληγώσουμε τους γύρω τους. Εγώ πάλι όταν έχω απέναντί μου άτομα που τα ξέρω καλά και είμαι σίγουρη ότι ψεύδονται το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να γελάσω και να σκεφτώ «μα γιατί;». Το αστείο είναι ότι ακούω με προσοχή τα ψέματα των γύρω μου και δεν αντιδρώ. Έτσι το ένα ψέμα φέρνει το άλλο και εγώ ακούω και ακούω και το χειρότερο… ο συνομιλητής μου νομίζει ότι κοινώς το «τρώω το παραμύθι». Εκείνη τη στιγμή σκέφτομαι ότι αν μη τι άλλο ο συνομιλητής μου δεν στερείται φαντασίας οπότε αντί να «θιχτώ» θαυμάζω την αρετή του" πλάθω ιστορίες" και "ζω στον δικό μου κόσμο".
Το ψέμα πέρασε στην τέχνη του κινηματογράφου αμέσως. Το σασπένς και η ίντριγκα πάντα επιταχύνονται όταν ο δημιουργός της ταινίας βάζει έστω μια πρέζα ψέματος. Αυτομάτως η προσοχή του θεατή στρέφεται τότε γύρω από το ψέμα, πότε θα αποκαλυφθεί η αλήθεια…Γιατί η αλήθεια, τεσσεράμισι φορές στις πέντε, αποκαλύπτεται, και πέντε φορές στις πέντε φέρνει τη μεγάλη ανατροπή. Μόλις πέσουν οι μάσκες, οι χαρακτήρες ξεγυμνώνονται και δεν είναι λίγες οι φορές που οι συνέπειες της αλήθειας είναι τραγικές για τους άμεσα ενδιαφερόμενους (π.χ «Μοιραίο Πάθος»). Το ψέμα λοιπόν, είναι από τα πιο γνωστά σεναριακά μοτίβα στην ιστορία του σινεμά. Από το Χίτσκοκ και το “Vertigo”, ως τον Αλμοδόβαρ και το “La Mala Education” το ψέμα είναι παρόν στη μεγάλη οθόνη, καλύπτει πάθη, μίση, οικογενειακά μυστικά, κάνει χαρακτήρες και πρόσωπα μισητά ή αγαπητά.
Για τους «πάνινους» ήρωες, με το τέλος της ταινίας αλήθεια και ψέμα παίρνουν τη θέση τους,
στη ζωή όμως τι γίνεται;
Υ.Γ: Καλό μήνα! Προσπαθήστε στα αγαπημένα σας πρόσωπα να είστε αληθινοί & ειλικρινείς.
Εγώ πάλι χθες είπα μια αλήθεια
που ίσως να έβαλε σε σκέψεις τον «δέκτη» στην άλλη πλευρά της «γραμμής»,(ίσως και όχι...) και μετά συνειδητοποίησα τη μεγάλη αντίθεση που μόλις είχα δημιουργήσει :-)Τι είναι αυτό που ωθεί τους ανθρώπους στα ψέματα; Τι είδους καταφύγιο είναι το white lie και γιατί όταν κάποιος λέει την αλήθεια παρεξηγείται και ρισκάρει να χαρακτηριστεί αγενής;
Οι περισσότεροι νομίζω προτιμούν ένα ψεματάκι από την αλήθεια για να μην πληγώσουμε τους γύρω τους. Εγώ πάλι όταν έχω απέναντί μου άτομα που τα ξέρω καλά και είμαι σίγουρη ότι ψεύδονται το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να γελάσω και να σκεφτώ «μα γιατί;». Το αστείο είναι ότι ακούω με προσοχή τα ψέματα των γύρω μου και δεν αντιδρώ. Έτσι το ένα ψέμα φέρνει το άλλο και εγώ ακούω και ακούω και το χειρότερο… ο συνομιλητής μου νομίζει ότι κοινώς το «τρώω το παραμύθι». Εκείνη τη στιγμή σκέφτομαι ότι αν μη τι άλλο ο συνομιλητής μου δεν στερείται φαντασίας οπότε αντί να «θιχτώ» θαυμάζω την αρετή του" πλάθω ιστορίες" και "ζω στον δικό μου κόσμο".
Το ψέμα πέρασε στην τέχνη του κινηματογράφου αμέσως. Το σασπένς και η ίντριγκα πάντα επιταχύνονται όταν ο δημιουργός της ταινίας βάζει έστω μια πρέζα ψέματος. Αυτομάτως η προσοχή του θεατή στρέφεται τότε γύρω από το ψέμα, πότε θα αποκαλυφθεί η αλήθεια…Γιατί η αλήθεια, τεσσεράμισι φορές στις πέντε, αποκαλύπτεται, και πέντε φορές στις πέντε φέρνει τη μεγάλη ανατροπή. Μόλις πέσουν οι μάσκες, οι χαρακτήρες ξεγυμνώνονται και δεν είναι λίγες οι φορές που οι συνέπειες της αλήθειας είναι τραγικές για τους άμεσα ενδιαφερόμενους (π.χ «Μοιραίο Πάθος»). Το ψέμα λοιπόν, είναι από τα πιο γνωστά σεναριακά μοτίβα στην ιστορία του σινεμά. Από το Χίτσκοκ και το “Vertigo”, ως τον Αλμοδόβαρ και το “La Mala Education” το ψέμα είναι παρόν στη μεγάλη οθόνη, καλύπτει πάθη, μίση, οικογενειακά μυστικά, κάνει χαρακτήρες και πρόσωπα μισητά ή αγαπητά.
Για τους «πάνινους» ήρωες, με το τέλος της ταινίας αλήθεια και ψέμα παίρνουν τη θέση τους,
στη ζωή όμως τι γίνεται;
Υ.Γ: Καλό μήνα! Προσπαθήστε στα αγαπημένα σας πρόσωπα να είστε αληθινοί & ειλικρινείς.
Παρασκευή, Μαρτίου 30, 2007
H cinematia στηρίζει τον πολιτισμό
Σε συνεχή επαφή με το Φεστιβάλ κιν/φου Κύπρου, η cinematia δημοσιεύει το δελτίο τύπο του.
"Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, στο νησί της Κύπρου θα πραγματοποιηθεί το 2ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου από τις 12 μέχρι και τις 19 Απριλίου με 140 ταινίες που θα προβληθούν στις αίθουσες των πολυκινηματογράφων Cineplex με κέντρο τη Λευκωσία και παράλληλες επιλεγμένες προβολές στη Λάρνακα και στη Λεμεσό.
Μετά την περσινή επιτυχημένη διοργάνωση και με την μικρή αλλά ουσιαστική εμπειρία που αποκομίσαμε, φέτος κληθήκαμε να επιλέξουμε και να διαμορφώσουμε το πρόγραμμα του φεστιβάλ μέσα από 600 αιτήσεις δημιουργών από 50 χώρες, που εκδήλωσαν την επιθυμία να συμμετάσχουν στο 2ο Διεθνές Φεστιβάλ Κύπρου.
Το ΔΦΚΚ σε επικοινωνία με τα μεγαλύτερα φεστιβάλ του εξωτερικού, προσπαθεί να ακολουθεί και να ενημερώνεται για τις διεθνείς κινηματογραφικές τάσεις. Πρωταρχικό μας μέλημα είναι να αναδείξουμε τους νέους, ανερχόμενους και ανεξάρτητους σκηνοθέτες και να τους φέρουμε σε επικοινωνία με παραγωγούς, παράγοντες και φυσικά με το τελικό δέκτη, το κοινό παρουσιάζοντας μία όαση ποιοτικών ταινιών για τους κύπριους σινεφίλ. Την ίδια στιγμή φιλοδοξούμε να εξελιχθεί το φεστιβάλ σε ένα νευραλγικό σημείο συνάντησης και δράσης των εκπροσώπων της κυπριακής και ελληνικής κινηματογραφίας αξιοποιώντας την ενέργεια του νησιού, τις ομορφιές του φυσικού τοπίου, το θερμό του κλίμα, και την Κυπριακή φιλοξενία.
Το φετινό πρόγραμμα θα περιλαμβάνει ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους, ντοκιμαντέρ, animation, ταινίες για παιδιά, video art, music videos και sport films. Την τιμητική του φέτος έχει ο χορός με την προσθήκη καινούργιας video dance κατηγορίας.
Διαγωνιστικό
Ταινίες από όλο σχεδόν τον κόσμο διεκδικούν το μεγάλο βραβείο της Χρυσής Αφροδίτης. Ανεξάρτητες παραγωγές που φέρουν την προσωπική σφραγίδα των δημιουργών τους και διεκδικούν την προσοχή μας.
Πανόραμα
Ταινίες από όλο τον κόσμο, έχοντας ξεχωρίσει σε διεθνή φεστιβάλ, προβάλλονται με σκοπό να παρακολουθήσουμε τις τάσεις του παγκόσμιου κινηματογράφου και να αφουγκραστούμε τις ανησυχίες των νέων δημιουργών. Αφιέρωμα στο 8ο Πανόραμα Ανεξαρτήτων Δημιουργών της Πάτρας, με επιλεγμένη προβολή των βραβευμένων ταινιών του.
Humanitarian
Ταινίες και ντοκιμαντέρ με ουμανιστικό περιεχόμενο που στο πυρήνα της κινηματογραφικής προσοχής ανακύπτουν θέματα κοινωνικού, περιβαλλοντικού, πολιτικού ενδιαφέροντος.
Fair Play-Sport Films
Οι λάτρεις της στρογγυλής θεάς αφήνουν τις εξέδρες για τις σκοτεινές αίθουσες. Δυο από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες του ποδοσφαίρου έρχονται στην Κύπρο μέσα από το σελιλόιντ. Ένα υπέροχο ντοκιμαντέρ για την ζωή και το έργο του Ντιέγκο Μαραντόνα, το «Loving Maradona» του Javier Martin Vazquez και ένα καθ’ όλα γοητευτικό πορτραίτο του Zinedine Zidane από τους Douglas Gordon και Philippe Parreno.
Dance Films
Όταν ο χορός συναντά το κινηματογράφο μπορούν να προκύψουν δείγματα εξαιρετικής κινηματογραφικής αισθητικής. Μερικές από τις πιο ενδιαφέρουσες dance δημιουργίες στο φετινό Φεστιβάλ Κύπρου.
Nόστιμον Ημαρ
Τη παρουσία τους κάνουν και φέτος αισθητή, οι κινηματογραφιστές μας από την αλλοδαπή, με σημαντικές ταινίες μικρού μήκους και τεκμηρίωσης.
Αφιέρωμα
Η Αλίκη Δανέζη-Knutsen μια κοσμοπολίτισσα Κύπρια σκηνοθέτης που γεννήθηκε στην Λυών, μεγάλωσε στην Κύπρο σπούδασε στην Καλιφόρνια, έκανε θέατρο στην Ν. Υόρκη, κινηματογράφησε στην Αφρική και στην Ουρουγουάη φιλοξενείται από το Φεστιβάλ της Κύπρου, το οποίο θα προβάλει τις δυο μεγάλου μήκους ταινίες της: «Bar», «Ο Δρόμος Και τα Πορτοκάλια» καθώς και το μουσικό ντοκιμαντέρ «Karavan Sarai».
Κυριακή, Μαρτίου 25, 2007
Άλλαξε η ώρα...
Και αυτό δεν είναι είδηση...Είδηση είναι ότι ξαφνικά μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο είναι σαν να δώσαμε παράταση στο φως του ήλιου!Γυρίσαμε τα ρολόγια μια ώρα μπροστά, μόνο μια ώρα, και η διάθεσή μας άλλαξε.
Και αν δεν χρησιμοποιούσαμε ρολόγια, και αν δεν μας πίεζε ο χρόνος, και αν κάποιος μας έκλεβε και εξαφάνιζε μια μέρα το ρήμα "βιάζομαι" και μας έλεγε "έχω χρόνο", τι θα γινόταν; Τότε θα είχαμε μια ζωή αλλίωτικη απ'όσες και αν ζήσουμε...
Καλή βδομάδα!
Τετάρτη, Μαρτίου 21, 2007
Αναπαράσταση/Reconstruction(2003)
Μια ερωτική ιστορία φαινομενικά απλή,φαινομενικά συνηθισμένη από τη Δανία. Σκηνοθέτης αυτής ο Christoffer Boe.Ο αρραβωνιασμένος Άλεξ ερωτεύεται κεραυνοβόλα τη γυναίκα ενός συγγραφέα και περνούν μια νύχτα μαζί. Ο απατημένος σύζυγος Όγκοστ απο μια κακή σύμπτωση το μαθαίνει άμεσα.
Πότε γίνονται όμως αυτά, με ποια σειρά και λογική έχει σημασία. Επίσης σ'όλη την ταινία αιωρείται μια αίσθηση: μήπως παρακολουθούμε ήρωες βιβλίου που γράφει ο συγγραφέας της ταινίας ή μήπως ο ίδιος εμπνέεται από τα γεγονότα γύρω του και τα καταγράφει;
Το μυθιστόρημα του Όγκοστ εκδίδεται και αφιερώνεται στην άπιστη σύζυγο την οποία ο ίδιος θέλει πίσω. Το τίμημα του εραστή Άλεξ απο την άλλη πλευρά είναι η απόρριψή του απο τον κοινωνικό του περίγυρο. Κανείς απο το παρελθόν και την καθημερινότητά του δεν τον θυμάται μετά απο εκείνη την νύχτα του με την Αιμέ.Ο μικρός κόσμος του τον έχει "φτύσει" με μια ανεξήγητη αμνησία, ούτε η αρραβωνιαστικιά του δεν τον αναγνωρίζει. Ο ίδιος σοκάρεται και προσπαθεί να βρει καταφύγιο στην Αιμέ. Λογικά θα έπρεπε να "βολευτεί" και να χαρεί τον έρωτά του, πόσο όμως βιώσιμος είναι ο έρωτας υπο αυτές τις συνθήκες;
Ο Άλεξ γίνεται ένας προβληματικός χαρακτήρας. Το συνεχές παιχνίδι με την σεναριακή πραγματικότητα και το φανταστικό, μαζί με τις αναφορές στο βιβλίο του Όγκοστ, δίνουν στους παράνομους εραστές και το love story τους μια ποιότητα χάρτινη. Κάτι απο την τεχνική αποστασιοποίησης του θεάτρου του Μπρεχτ. Αυτό που βλέπετε είναι μια ιστορία. Στο τέλος της ταινίας ο συγγραφέας αφηγείται " Ο Άλεξ είναι ένας χαρακτήρας αλλά πονάει".
Δευτέρα, Μαρτίου 19, 2007
Σπιρτόκουτο (2002)
"Πόλεμος σε τέσσερις τοίχους" περιγράφει με μια λέξη ο Γιάννης Οικονομίδης την πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους. Βραβευμένος αρκετές φορές για τις μικρές του δημιουργίες στο Φεστιβάλ Δράμας, ο Κύπριος δημιουργός κάνει ένα βήμα μπροστά, το 2002 με το Σπιρτόκουτο.
Θέμα της ταινίας είναι η ζωή των ενοίκων ενός μικρού διαμερίσματος στον Κορυδαλλό.
Πιο συγκεκριμένα σαν έντομο σε ποτήρι, μπαίνει στο μικροσκόπιο ο Δημήτρης, η κεφαλή της οικογένειας. Σύζυγος και πατέρας δύο παιδιών, γύρω στα πενήντα, προσπαθεί να ξεκινήσει ένα καινούργιο μαγαζί στην περιοχή του με ζωντανή έντεχνη μουσική.
Απο τα πρώτα λεπτά της ταινίας μπαίνουμε στην "κρυφή" ζωή της οικογένειας ανενόχλητοι, μια καυτή καλοκαιρινή μέρα. Όλη η δράση λαμβάνει χώρα σε τέσσερις τοίχους. Ο Δημήτρης το μόνο που κάνει κάθε στιγμή, κάθε λεπτό, είναι να φωνάζει και να βρίζει ανεξάρτητα σε ποιόν απευθύνεται. Μιλά με ένταση στον συνεταίρο του, στη γυναίκα του, στα παιδιά του. Το λεξιλόγιό του σίγουρα σοκάρει. Τα παιδιά, έχοντας τέτοιο πρότυπο δίπλα τους συμπεριφέρονται ανάλογα, το ίδιο και η γυναίκα του. Η ατμόσφαιρα είναι σίγουρα κάτι παραπάνω απο ηλεκτρισμένη. Το μικρό σαν σπιρτόκουτο διαμέρισμά τους είναι έτοιμο δίχως αμφιβολία να ανατιναχτεί και το κάθε μέλος της οικογένειας εχθρός του άλλου.
Ένα σινεμά αλλιώτικο απο τα άλλα με καταστάσεις ωμές και λεκτική βία. Είναι η Ελληνική πραγματικότητα ή απλώς υπερβολή; Η αλήθεια μαντεύω βρίσκεται κάπου στη μέση. Η απουσία της τέχνης και της καλλιέργειας των χαρακτήρων πάντως είναι τελικά ο καταλύτης που διαμορφώνει την συμπεριφορά τους. Άνθρωποι πελαγωμένου με τα προβλήματα της καθημερινότητάς τους και στο ίδιο τους το εγώ, δίχως "αντισώματα", οδεύουν προς νευρικό κλονισμό.
Θέμα της ταινίας είναι η ζωή των ενοίκων ενός μικρού διαμερίσματος στον Κορυδαλλό.
Πιο συγκεκριμένα σαν έντομο σε ποτήρι, μπαίνει στο μικροσκόπιο ο Δημήτρης, η κεφαλή της οικογένειας. Σύζυγος και πατέρας δύο παιδιών, γύρω στα πενήντα, προσπαθεί να ξεκινήσει ένα καινούργιο μαγαζί στην περιοχή του με ζωντανή έντεχνη μουσική.Απο τα πρώτα λεπτά της ταινίας μπαίνουμε στην "κρυφή" ζωή της οικογένειας ανενόχλητοι, μια καυτή καλοκαιρινή μέρα. Όλη η δράση λαμβάνει χώρα σε τέσσερις τοίχους. Ο Δημήτρης το μόνο που κάνει κάθε στιγμή, κάθε λεπτό, είναι να φωνάζει και να βρίζει ανεξάρτητα σε ποιόν απευθύνεται. Μιλά με ένταση στον συνεταίρο του, στη γυναίκα του, στα παιδιά του. Το λεξιλόγιό του σίγουρα σοκάρει. Τα παιδιά, έχοντας τέτοιο πρότυπο δίπλα τους συμπεριφέρονται ανάλογα, το ίδιο και η γυναίκα του. Η ατμόσφαιρα είναι σίγουρα κάτι παραπάνω απο ηλεκτρισμένη. Το μικρό σαν σπιρτόκουτο διαμέρισμά τους είναι έτοιμο δίχως αμφιβολία να ανατιναχτεί και το κάθε μέλος της οικογένειας εχθρός του άλλου.
Ένα σινεμά αλλιώτικο απο τα άλλα με καταστάσεις ωμές και λεκτική βία. Είναι η Ελληνική πραγματικότητα ή απλώς υπερβολή; Η αλήθεια μαντεύω βρίσκεται κάπου στη μέση. Η απουσία της τέχνης και της καλλιέργειας των χαρακτήρων πάντως είναι τελικά ο καταλύτης που διαμορφώνει την συμπεριφορά τους. Άνθρωποι πελαγωμένου με τα προβλήματα της καθημερινότητάς τους και στο ίδιο τους το εγώ, δίχως "αντισώματα", οδεύουν προς νευρικό κλονισμό.
Κυριακή, Μαρτίου 18, 2007
Rumor has it (2005)
Το ρομάντζο στο σινεμά και δη στο Χόλιγουντ, sells like hot cakes. Τα romantic comedies έχουν το δικό τους φανατικό κοινό και αποτελούν σημαντικό έσοδο της βιομηχανίας. Ρομαντικές ιστορίες, boy gets the girl-looses 
the girl and wins the girl in the end. Στις μέρες μας ακολουθούνται παλιές, δοκιμασμένες συνταγές, με ένα προσεγμένο soundtrack να πλαισιώνει τους λαμπερούς αστέρες, που άλλοτε κλαίνε και άλλοτε γελούν. Αγάπες και έρωτες που πολλοί θνητοί λιμπίστηκαν αλλά ποιος ξέρει ποίοι από αυτούς έζησαν.
«Οι φήμες λένε» του Rob Reiner, προστίθεται στη μακροσκελή λίστα των romantic comedies. Πρωτοτυπεί όμως στα σημεία, και εκεί επένδυσαν οι δημιουργοί του, στο ότι «παίζει» με μια κλασσική ταινία, που δεν είναι άλλη από τον «Πρωτάρη».
Η πέτρα του σκανδάλου είναι εδώ ένας γοητευτικός άνδρας (Κέβιν Κόστνερ) ο οποίος συνάπτει σχέση με μάνα, κόρη και εγγονή. Ένα αρσενικό, συνδετικός κρίκος τριών γενεών και στιγμών στο χρόνο. Παρελθόν, παρόν και μέλλον μπλέκονται συν το γεγονός ότι αυτή η ιστορία γίνεται αφορμή για ένα βιβλίο κια μια ταινία.
Οι αναφορές στον «Πρωτάρη» (1967) δίνουν μια κλασσική πινελιά σ’αυτή τη σύγχρονη ταινία και μια αληθοφάνεια της ερωτικής ιστορίας ίπταται πάνω από τους χαρακτήρες καθ’όλη τη διάρκεια της ταινίας. Το soundtrack, κατευθείαν από την ταινία του Mike Nichols φέρνει στη μνήμη των σινεφίλ εικόνες με τον άβγαλτο Ντάστιν Χόφμαν στις αρχές της καριέρας του. Επίσης η βραδιά-γκαλά “Casablanca” και το τραγούδι “As time goes by” θυμίζει εποχές Μπόγκαρντ και Μπέργκμαν.
Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους βρίσκουμε τους Kevin Costner, Jennifer Aniston, Shirley MacLaine,Mark Ruffalo, Richard Jenkins.
the girl and wins the girl in the end. Στις μέρες μας ακολουθούνται παλιές, δοκιμασμένες συνταγές, με ένα προσεγμένο soundtrack να πλαισιώνει τους λαμπερούς αστέρες, που άλλοτε κλαίνε και άλλοτε γελούν. Αγάπες και έρωτες που πολλοί θνητοί λιμπίστηκαν αλλά ποιος ξέρει ποίοι από αυτούς έζησαν.«Οι φήμες λένε» του Rob Reiner, προστίθεται στη μακροσκελή λίστα των romantic comedies. Πρωτοτυπεί όμως στα σημεία, και εκεί επένδυσαν οι δημιουργοί του, στο ότι «παίζει» με μια κλασσική ταινία, που δεν είναι άλλη από τον «Πρωτάρη».
Η πέτρα του σκανδάλου είναι εδώ ένας γοητευτικός άνδρας (Κέβιν Κόστνερ) ο οποίος συνάπτει σχέση με μάνα, κόρη και εγγονή. Ένα αρσενικό, συνδετικός κρίκος τριών γενεών και στιγμών στο χρόνο. Παρελθόν, παρόν και μέλλον μπλέκονται συν το γεγονός ότι αυτή η ιστορία γίνεται αφορμή για ένα βιβλίο κια μια ταινία.
Οι αναφορές στον «Πρωτάρη» (1967) δίνουν μια κλασσική πινελιά σ’αυτή τη σύγχρονη ταινία και μια αληθοφάνεια της ερωτικής ιστορίας ίπταται πάνω από τους χαρακτήρες καθ’όλη τη διάρκεια της ταινίας. Το soundtrack, κατευθείαν από την ταινία του Mike Nichols φέρνει στη μνήμη των σινεφίλ εικόνες με τον άβγαλτο Ντάστιν Χόφμαν στις αρχές της καριέρας του. Επίσης η βραδιά-γκαλά “Casablanca” και το τραγούδι “As time goes by” θυμίζει εποχές Μπόγκαρντ και Μπέργκμαν.
Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους βρίσκουμε τους Kevin Costner, Jennifer Aniston, Shirley MacLaine,Mark Ruffalo, Richard Jenkins.
Τετάρτη, Μαρτίου 14, 2007
Tan de repente/Ξαφνικά (2002)
Η ηρωίδα της ταινίας ζει την ρουτίνα της εργαζόμενη σε ένα κατάστημα εσωρούχων.Μια κοπέλα με αρκετά περιττά κιλά περνά απαρατήρητη καθημερινά. Η ζωή της όμως αλλάζει και η μονοτονία της σπάει ξαφνικά όταν μια άγνωστη κοπέλα της εξομολογείται την έλξη που αισθάνεται γι 
αυτή.
Η Μαρία απάγεται από την μυστηριώδη κοπέλα Μάο και την ερωμένη της Λένιν και ταξιδεύουν με ένα κλεμμένο ταξί και άλλα μέσα, στο πουθενά. Ο δρόμος τους φέρνει στο σπίτι της ηλικιωμένης θείας της Λένιν ονόματι Μπλάνκα. Οι τρεις επισκέπτριες ενσωματώνονται με τις φίλες της Μπλάνκα. Στο τέλος, κάποιος θα μείνει και κάποιοι θα πάρουν τον δρόμο του γυρισμού.
Το προτότυπο αυτό σενάριο έρχεται απο την Αργεντινή, γυρισμένο σε φιλμ ασπρόμαυρο απο τον μόλις 26χρονο Diego Lerman. Οι ανθρώπινες σχέσεις δοσμένες απο άλλο πρίσμα, προσφέροντας ωμά μια άλλη, σύγχρονη πραγματικότητα. Η πραγματικότητα αυτή όμως τελικά δεν είναι καθόλου μακριά απο όσα απασχολούν τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας. Ο φόβος απέναντι στον θάνατο, τη μοναξιά, την εγκατάληψη, η ανάγκη για αγάπη και συντροφικότητα είναι κάποια απο τα θέματα που μπορείτε να "διαβάσετε ανάμεσα στις γραμμές".Βραβευμένη με το Silver Leopard στο Locarno International Film Festival
αυτή.Η Μαρία απάγεται από την μυστηριώδη κοπέλα Μάο και την ερωμένη της Λένιν και ταξιδεύουν με ένα κλεμμένο ταξί και άλλα μέσα, στο πουθενά. Ο δρόμος τους φέρνει στο σπίτι της ηλικιωμένης θείας της Λένιν ονόματι Μπλάνκα. Οι τρεις επισκέπτριες ενσωματώνονται με τις φίλες της Μπλάνκα. Στο τέλος, κάποιος θα μείνει και κάποιοι θα πάρουν τον δρόμο του γυρισμού.
Το προτότυπο αυτό σενάριο έρχεται απο την Αργεντινή, γυρισμένο σε φιλμ ασπρόμαυρο απο τον μόλις 26χρονο Diego Lerman. Οι ανθρώπινες σχέσεις δοσμένες απο άλλο πρίσμα, προσφέροντας ωμά μια άλλη, σύγχρονη πραγματικότητα. Η πραγματικότητα αυτή όμως τελικά δεν είναι καθόλου μακριά απο όσα απασχολούν τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας. Ο φόβος απέναντι στον θάνατο, τη μοναξιά, την εγκατάληψη, η ανάγκη για αγάπη και συντροφικότητα είναι κάποια απο τα θέματα που μπορείτε να "διαβάσετε ανάμεσα στις γραμμές".Βραβευμένη με το Silver Leopard στο Locarno International Film Festival
Κυριακή, Μαρτίου 11, 2007
Σαν δυο σταγόνες νερό
Δυο ταινίες σαν δυο σταγόνες νερό. Abbas Kiarostami και Brian W. Cook οι σκηνοθέτες, Mohsen Makhmalbaf και Kubrick στο προσκήνιο. "Close Up (Nema-ye Nazdik)" και “Colour me Kubrick:A True...ish Story” οι τίτλοι αντίστοιχα.Γυρισμένες η πρώτη το 1990 και η δεύτερη το 2005,πραγματεύονται το ίδιο στόρυ. Και στις δυο ταινίες, δυο ασήμαντοι άνθρωποι εξαπατούν τους γύρω τους παριστάνοντας δύο διάσημους σκηνοθέτες.
Ο Κιαροστάμι τοποθετεί την ιστορία του στην Τεχεράνη. Ο ταλαίπωρος Ali από αγάπη για το σινεμά και κρυφή επιθυμία να γίνει «κάποιος» για να εξασφαλίσει τον σεβασμό των γύρω του, εξαπατά μια οικογένεια. Η οικογένεια του δανείζει χρήματ
α και τον δέχεται στο σπίτι της σαν ένα μικρό θεό. Η απάτη ξεσκεπάζεται όμως, ο σινεφίλ συλλαμβάνεται και δικάζεται. Ομολογεί πως πριν «γίνει» ο σκηνοθέτης κανείς δεν του έδινε σημασία, ήταν φτωχός και ασήμαντος. Ο Κιαροστάμι προσθέτει ισχυρές πινελιές αληθοφάνειας αφού εισάγει στην αφήγηση κομμάτια από την πραγματική δίκη και ο πραγματικός σκηνοθέτης συναντά τον απατεώνα επι της οθόνης.
Ο Κιαροστάμι τοποθετεί την ιστορία του στην Τεχεράνη. Ο ταλαίπωρος Ali από αγάπη για το σινεμά και κρυφή επιθυμία να γίνει «κάποιος» για να εξασφαλίσει τον σεβασμό των γύρω του, εξαπατά μια οικογένεια. Η οικογένεια του δανείζει χρήματ
α και τον δέχεται στο σπίτι της σαν ένα μικρό θεό. Η απάτη ξεσκεπάζεται όμως, ο σινεφίλ συλλαμβάνεται και δικάζεται. Ομολογεί πως πριν «γίνει» ο σκηνοθέτης κανείς δεν του έδινε σημασία, ήταν φτωχός και ασήμαντος. Ο Κιαροστάμι προσθέτει ισχυρές πινελιές αληθοφάνειας αφού εισάγει στην αφήγηση κομμάτια από την πραγματική δίκη και ο πραγματικός σκηνοθέτης συναντά τον απατεώνα επι της οθόνης.Στον κόσμο του Cook, 
στη δεκαετία του ’90, ένας ψεύτικος Κιούμπρικ (Τζ.Μάλκοβιτς) περνά ζωή και κότα. Το όνομα του ανοίγει πόρτες στα καλύτερα πριβέ κλάμπ του Λονδίνου, πληρώνει ταξί, και κερδίζει δανεικά. Κανείς δεν βρίσκεται να ξεσκεπάσει την απάτη αλλά όταν ο υποτιθέμενος σκηνοθέτης αθετεί τις υποσχέσεις του απέναντι σε ανερχόμενους καλλιτέχνες κάτι φαίνεται να μην πηγαίνει καλά. Στην περίπτωση αυτής της ιστορίας ο fake Κιούμπρικ καταλήγει σε κλινική για ψυχολογική στήριξη, θεωρούμενος διαταραγμένη προσωπικότητα. Για καλή του τύχη, από εκεί στέλνεται σε κέντρο αποτοξίνωσης celebrity. Έτσι ζει το όνειρό του ανάμεσα σε διασημότητες μέχρι το τέλος της ζωής του.
στη δεκαετία του ’90, ένας ψεύτικος Κιούμπρικ (Τζ.Μάλκοβιτς) περνά ζωή και κότα. Το όνομα του ανοίγει πόρτες στα καλύτερα πριβέ κλάμπ του Λονδίνου, πληρώνει ταξί, και κερδίζει δανεικά. Κανείς δεν βρίσκεται να ξεσκεπάσει την απάτη αλλά όταν ο υποτιθέμενος σκηνοθέτης αθετεί τις υποσχέσεις του απέναντι σε ανερχόμενους καλλιτέχνες κάτι φαίνεται να μην πηγαίνει καλά. Στην περίπτωση αυτής της ιστορίας ο fake Κιούμπρικ καταλήγει σε κλινική για ψυχολογική στήριξη, θεωρούμενος διαταραγμένη προσωπικότητα. Για καλή του τύχη, από εκεί στέλνεται σε κέντρο αποτοξίνωσης celebrity. Έτσι ζει το όνειρό του ανάμεσα σε διασημότητες μέχρι το τέλος της ζωής του.Πέμπτη, Μαρτίου 08, 2007
Η ποίηση τον Μάρτη
Βρήκα στις σημειώσεις μου κάποια λόγια του D.H Lawrence και θέλησα να τα μοιραστούμε.
You are the call and I am the answer
You are the wish and I am the fulfilment
You are the night and I am the day
What else?
It is perfect enough,
You and I,
What more?
Strange how we suffer inspite of this
Δευτέρα, Μαρτίου 05, 2007
Το πιο δημοφιλές θέμα για συζήτηση
είναι τελικά ο καιρός. Έχετε προσέξει πόσες συζητήσεις ανοίγονται με αφορμή τον καιρό...Και εγώ που θέλω να σας μιλήσω τώρα, να επικοινωνήσω μαζί σας αλλά δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο... ξεκινώ με τον καιρό. Τι τέλειες μέρες είναι αυτές! Να οδηγείς το αυτοκίνητο με ανοιχτά παράθυρα και ο ήλιος να σε καίει. Ωραία αίσθηση, μεγάλωσαν και οι μέρες και θα χορταίνουμε ουρανό!
Χθές πήγα κάπου παραθαλάσσια για καφέ. Τελικά συνειδητοποίησα ότι όπως έχουμε ανάγκη να "ντύνουμε" τις στιγμές μας με μουσική, έτσι και τα μάτια μας έχουν ανάγκη (για να χορτάσουν) από όμορφες εικόνες. Έτσι χάρισα στα μάτια μου μια ανατολή φεγγαριού (αν υπάρχει τέτοιος όρος) χθες κατά τις 19:00. Σταμάτησα το αυτοκίνητο μόλις είδα το φεγγάρι με ένα χρώμα απροσδιόριστο που φλέρταρε μεταξύ κόκκινου και πορτοκαλί να βγαίνει με γοργούς ρυθμούς από τη θάλασσα. Η θάλασσα, μαύρη απο το σκοτάδι του σούρουπου, θαρρείς και περίμενε το φεγγάρι για να ημερέψει. Στην αρχή νόμισα ότι κάτι μέσα στη θάλασσα πήρε φωτιά, τέτοιο ήταν το φως του φεγγαριού,πύρινο,τρομακτικό, στη μέση του πουθενά αλλά ακαταμάχητο. Το βλέμμα μου μαγνητίστηκε για πολύ ώρα απο το θέαμα. Ήταν ένα μικρό δώρο,μια έκπληξη της φύσης. Σκέφτηκα ότι στην προσωπική μας τράπεζα εικόνων κάτι τέτοιες "φωτογραφίες" μνήμης είναι τελικά αυτές που μας ξεκουράζουν στην πορεία της ζωής μας.
Υ.Γ.Τελικά αυτό το Blog πρέπει να είναι πολύ αντικομφορτιστικό. Εδώ τα όσκαρ ήρθαν, πέρασαν και η cinematia στον δικό της κόσμο...
Χθές πήγα κάπου παραθαλάσσια για καφέ. Τελικά συνειδητοποίησα ότι όπως έχουμε ανάγκη να "ντύνουμε" τις στιγμές μας με μουσική, έτσι και τα μάτια μας έχουν ανάγκη (για να χορτάσουν) από όμορφες εικόνες. Έτσι χάρισα στα μάτια μου μια ανατολή φεγγαριού (αν υπάρχει τέτοιος όρος) χθες κατά τις 19:00. Σταμάτησα το αυτοκίνητο μόλις είδα το φεγγάρι με ένα χρώμα απροσδιόριστο που φλέρταρε μεταξύ κόκκινου και πορτοκαλί να βγαίνει με γοργούς ρυθμούς από τη θάλασσα. Η θάλασσα, μαύρη απο το σκοτάδι του σούρουπου, θαρρείς και περίμενε το φεγγάρι για να ημερέψει. Στην αρχή νόμισα ότι κάτι μέσα στη θάλασσα πήρε φωτιά, τέτοιο ήταν το φως του φεγγαριού,πύρινο,τρομακτικό, στη μέση του πουθενά αλλά ακαταμάχητο. Το βλέμμα μου μαγνητίστηκε για πολύ ώρα απο το θέαμα. Ήταν ένα μικρό δώρο,μια έκπληξη της φύσης. Σκέφτηκα ότι στην προσωπική μας τράπεζα εικόνων κάτι τέτοιες "φωτογραφίες" μνήμης είναι τελικά αυτές που μας ξεκουράζουν στην πορεία της ζωής μας.
Υ.Γ.Τελικά αυτό το Blog πρέπει να είναι πολύ αντικομφορτιστικό. Εδώ τα όσκαρ ήρθαν, πέρασαν και η cinematia στον δικό της κόσμο...
Παρασκευή, Μαρτίου 02, 2007
Καλό μήνα!
Δεν ξέρω αν προλαβαίνω να σας πω πολλά!Ξέρω όμως ότι προλαβαίνω να σας ευχηθώ καλό μήνα.
Καλό Μάρτιο!Η άνοιξη πλησιάζει (που λέει και το τραγουδάκι).
Όλα γύρω μου έγιναν δίχως αμφιβολία πιο φωτεινά. Ο ήλιος, αυτή η στρογγυλή ζεστή συντροφιά του ουρανού, χαμογελά κάθε που τον κοιτάζω.Σήμερα πήγα με το ποδήλατο στη δουλειά και τρέχοντας σαν παιδί που θέλει να περάσει τους φίλους του, ένοιωσα μια γλυκιά δροσιά στο πρόσωπο που μου έκαιγε ο ήλιος.Ένοιωσα ελεύθερη, πέρα από κλειστούς χώρους, ένα με το αεράκι!Τέτοιες στιγμές είναι που κλείνω το μάτι στη ζωή, και σιγοτραγουδώ :-)
Καλό Μάρτιο!Η άνοιξη πλησιάζει (που λέει και το τραγουδάκι).
Όλα γύρω μου έγιναν δίχως αμφιβολία πιο φωτεινά. Ο ήλιος, αυτή η στρογγυλή ζεστή συντροφιά του ουρανού, χαμογελά κάθε που τον κοιτάζω.Σήμερα πήγα με το ποδήλατο στη δουλειά και τρέχοντας σαν παιδί που θέλει να περάσει τους φίλους του, ένοιωσα μια γλυκιά δροσιά στο πρόσωπο που μου έκαιγε ο ήλιος.Ένοιωσα ελεύθερη, πέρα από κλειστούς χώρους, ένα με το αεράκι!Τέτοιες στιγμές είναι που κλείνω το μάτι στη ζωή, και σιγοτραγουδώ :-)
Τετάρτη, Φεβρουαρίου 28, 2007
5 Πράγματα για μένα, the word is not enough
Μα πέντε είναι πολύ λίγα… Πως μπορώ να περιγράψω τον εαυτό μου μέσα από πέντε «πράγματα» mission impossible αλλά θα προσπαθήσω, σήμερα που είναι και η τελευταία μέρα του μήνα…
1ον : Όταν ήμουν μικρή (γύρω στα έξι) παρατήρησα ταξιδεύοντας με το αυτοκίνητο ότι ο ήλιος με ακολουθούσε όπου και αν πήγαινα. Είχα ενθουσιαστεί με την ιδέα ότι αυτή η φωτεινή μπάλα «έρχεται» μαζί μου γιατί είμαι κάτι ξεχωριστό. Μετά έμαθα από τη Φυσική την αλήθεια και απογοητεύτηκα : δεν ήμουν εγώ η εκλεκτή…
2ον : Δεν θυμάμαι (δυστυχώς) ποια ταινία πρωτοείδα στον κιν/φο, θυμάμαι όμως ότι ήταν σε μικρή ηλικία και πιθανότατα ήταν cartoon και Κυριακή πρωί. Έχω ακόμη νωπές τις μνήμες από προβολές (όταν ήμουν γύρω στα 10) όπου με συνόδευε η μάνα μου στη σκοτεινή αίθουσα για ταινίες όπως το «Χορεύοντας με τους Λύκους».
3ον : Στο δημοτικό, για κάθε σίριαλ που παρακολουθούσα (παρόλο που οι δικοί μου με κυνηγούσαν να μη βλέπω τηλεόραση) σκεφτόμουν και τη συνέχειά του, τι θα γίνει στο επόμενο επεισόδιο. Ποτέ δεν έπαψα να πλάθω ιστορίες, ποτέ δεν έπαψα να βλέπω όνειρα. Ποτέ δεν ξέχασα πότε ανακοίνωσα στη μαμά μου ότι θέλω να σπουδάσω κινηματογράφο. Ήμουν 23 ετών, στη Θεσσαλονίκη, στο «Δωμάτιο με θέα» επάνω από την Πλατεία Αριστοτέλους.
4ον : Δεν ξεχωρίζω τις ταινίες σε «ποιοτικές ή μη ποιοτικές». Δεν πιστεύω σε τέτοιους όρους. Ακόμη συγκινούμαι με κάποιες ταινίες και ας βλέπω μπροστά μου βήμα βήμα πως ο σκηνοθέτης με παρασύρει να δεθώ με χαρακτήρες φανταστικούς και να συμπάσχω.
5ον : Πιστεύω ότι είναι ευτυχία να μπορεί κανείς να κάνει επάγγελμα το χόμπι του. Εγώ, αν και απέκτησα MA in film studies, παραμένω μια δεινή οπαδός της τέχνης αυτής αλλά τα προς το ζην (προς το παρόν) κερδίζω από τη διδασκαλία Αγγλικών(με το πτυχίο της Αγγλικής). Δεν με ενοχλεί, σημασία έχει τι διάσταση δίνεις στην καθημερινότητά σου. Ανακάλυψα λοιπόν κάτι δημιουργικό στη διδασκαλία. Έδωσα μια άλλη διάσταση στη δουλειά μου, έδωσα αγάπη και μεράκι και κατάλαβα ότι μέσα από την τέχνη αλλάζω τον τρόπο με τον οποίο βλέπω τον κόσμο.
Υ.Γ Για όσους δεν αρκούνται να με δουν μόνο μέσα από 5 πράγματα, σας ικανοποιώ την περιέργεια ΕΔΩ
2ον : Δεν θυμάμαι (δυστυχώς) ποια ταινία πρωτοείδα στον κιν/φο, θυμάμαι όμως ότι ήταν σε μικρή ηλικία και πιθανότατα ήταν cartoon και Κυριακή πρωί. Έχω ακόμη νωπές τις μνήμες από προβολές (όταν ήμουν γύρω στα 10) όπου με συνόδευε η μάνα μου στη σκοτεινή αίθουσα για ταινίες όπως το «Χορεύοντας με τους Λύκους».
3ον : Στο δημοτικό, για κάθε σίριαλ που παρακολουθούσα (παρόλο που οι δικοί μου με κυνηγούσαν να μη βλέπω τηλεόραση) σκεφτόμουν και τη συνέχειά του, τι θα γίνει στο επόμενο επεισόδιο. Ποτέ δεν έπαψα να πλάθω ιστορίες, ποτέ δεν έπαψα να βλέπω όνειρα. Ποτέ δεν ξέχασα πότε ανακοίνωσα στη μαμά μου ότι θέλω να σπουδάσω κινηματογράφο. Ήμουν 23 ετών, στη Θεσσαλονίκη, στο «Δωμάτιο με θέα» επάνω από την Πλατεία Αριστοτέλους.
4ον : Δεν ξεχωρίζω τις ταινίες σε «ποιοτικές ή μη ποιοτικές». Δεν πιστεύω σε τέτοιους όρους. Ακόμη συγκινούμαι με κάποιες ταινίες και ας βλέπω μπροστά μου βήμα βήμα πως ο σκηνοθέτης με παρασύρει να δεθώ με χαρακτήρες φανταστικούς και να συμπάσχω.
5ον : Πιστεύω ότι είναι ευτυχία να μπορεί κανείς να κάνει επάγγελμα το χόμπι του. Εγώ, αν και απέκτησα MA in film studies, παραμένω μια δεινή οπαδός της τέχνης αυτής αλλά τα προς το ζην (προς το παρόν) κερδίζω από τη διδασκαλία Αγγλικών(με το πτυχίο της Αγγλικής). Δεν με ενοχλεί, σημασία έχει τι διάσταση δίνεις στην καθημερινότητά σου. Ανακάλυψα λοιπόν κάτι δημιουργικό στη διδασκαλία. Έδωσα μια άλλη διάσταση στη δουλειά μου, έδωσα αγάπη και μεράκι και κατάλαβα ότι μέσα από την τέχνη αλλάζω τον τρόπο με τον οποίο βλέπω τον κόσμο.
Υ.Γ Για όσους δεν αρκούνται να με δουν μόνο μέσα από 5 πράγματα, σας ικανοποιώ την περιέργεια
Σάββατο, Φεβρουαρίου 17, 2007
United 93, Paul Greengrass
Για το United 93 έχω ξαναμιλήσει από αυτό εδώ το «βήμα». Ξαναέρχεται στη επικαιρότητα πέρα από το ότι κυκλοφόρησε σε DVD, λόγω των όσκαρ. Υποψήφιο για δυο όσκαρ (καλύτερης σκηνοθεσίας και καλύτερου μοντάζ) το United 93 ξεχωρίζει ανάμεσα στις υπόλοιπες ταινίες γύρω από την πτώση των δίδυμων πύργων. Ξεχωρίζει λόγω της σκηνοθεσίας της, των άσημων ηθοποιών και την ισορροπία «περιπέτειας» και «δράματος».
Μεγάλο μέρος της ταινίας διαδραματίζεται στον πύργο ελέγχου όπου πολλοί άνθρωποι αγωνιούσαν τις κρίσιμες εκείνες ώρες και προσπαθούσαν να αποτρέψουν το μοιραίο. Η πτήση αυτή της United ήταν η μοναδική πτήση υπό τον έλεγχο των τρομοκρατών που δεν βρήκε τον "προορισμό" της στις 11 Σεπτέμβρη. Ο στόχος της ήταν ο Λευκός Οίκος αλλά «χάθηκε» όταν οι επιβάτες του αεροπλάνου αποφάσισαν να μαζέψουν όλο το κουράγιο τους, να επιτεθούν στους τρομοκράτες, να εισβάλουν στο πιλοτήριο και να ρίξουν τελικώς το αεροπλάνο σε ένα χωράφι.
Το ντοκιμαντερίστικο στυλ του Paul Greengrass δίνει μια αληθοφάνεια στην ταινία και ένα ρυθμό που σε «δένει» με την ιστορία που διηγείται, χωρίς υπερβολές. Σκηνές ανθρώπινες καθώς οι επιβάτες ζούν τις τελευταίες τους στιγμές πριν τη σύγκρουση.
Πέρα από τελετές και βραβεία, είναι μια άλλη ματιά στα γεγονότα εκείνης της μέρας…
Μεγάλο μέρος της ταινίας διαδραματίζεται στον πύργο ελέγχου όπου πολλοί άνθρωποι αγωνιούσαν τις κρίσιμες εκείνες ώρες και προσπαθούσαν να αποτρέψουν το μοιραίο. Η πτήση αυτή της United ήταν η μοναδική πτήση υπό τον έλεγχο των τρομοκρατών που δεν βρήκε τον "προορισμό" της στις 11 Σεπτέμβρη. Ο στόχος της ήταν ο Λευκός Οίκος αλλά «χάθηκε» όταν οι επιβάτες του αεροπλάνου αποφάσισαν να μαζέψουν όλο το κουράγιο τους, να επιτεθούν στους τρομοκράτες, να εισβάλουν στο πιλοτήριο και να ρίξουν τελικώς το αεροπλάνο σε ένα χωράφι.
Το ντοκιμαντερίστικο στυλ του Paul Greengrass δίνει μια αληθοφάνεια στην ταινία και ένα ρυθμό που σε «δένει» με την ιστορία που διηγείται, χωρίς υπερβολές. Σκηνές ανθρώπινες καθώς οι επιβάτες ζούν τις τελευταίες τους στιγμές πριν τη σύγκρουση.
Πέρα από τελετές και βραβεία, είναι μια άλλη ματιά στα γεγονότα εκείνης της μέρας…
Τετάρτη, Φεβρουαρίου 14, 2007
Let's get romantic...
Χθες ήταν Τρίτη και 13, για πολλούς πονοκέφαλος το άκουσμα...Μια τέτοια μέρα την υποδέχτηκε η Τετάρτη και 14ης Φεβρουαρίου.
Όλοι λένε πως δεν περιμένουν αυτή τη μέρα για να εκφράσουν την αγάπη τους. Όλοι όμως όσοι το λένε πέφτουν στη παγίδα(;) μιας μικρής έστω χειρονομίας αγάπης.
Βγαίνω απο την κρυψώνα μου και λέω μια δική μου εκδοχή...
"ΟΠΟΥ ΠΑΣ,ΟΤΙ ΚΑΝΕΙΣ,ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΣ/Η ΜΕ ΚΑΠΟΙΟΝ/Α Η'ΜΕ ΜΙΑ ΙΔΕΑ,Η ΜΕΡΑ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΑΦΟΡΜΗ ΓΙ'ΑΓΑΠΗ,ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΜΑΣ!ΑΓΑΠΗ ΣΕ ΟΠΟΙΑ ΜΟΡΦΗ ΜΕ ΚΑΘΕ ΤΡΟΠΟ!"
Οι περισσότερες τέχνες ύμνησαν τον έρωτα και τον ρομαντισμό. Για χάρη της αγάπης γράφτηκαν ποιήματα, πεζά, ζωγραφίστηκαν πίνακες μοναδικοί και γυρίστηκαν άλλες τόσες ταινίες.Αυτός ο μικρός φτερωτός θεός που χτυπά εκεί που δεν τον περιμένεις βρίσκεται παντού. Στον κινηματογράφο η "βασίλισα" του ρομαντισμού είναι και θα είναι η Meg Ryan. "Όταν ο Χάρυ γνώρισε τη Σάλυ"
τίποτα δεν παρέμεινε ίδιο στο λευκό πανί.Η ιστορία τους άνοιξε ένα καινούργιο κεφάλαιο στο Romantic Comedies genre.Οι ρομαντικές ταινίες ξαναγύρισαν, φρέσκες (σαν "νέο" είδος) αλλά με πολλές πινελιές απο το παρελθόν, για να μαγέψουν και το πιο δύσπιστο κοινό.
Η μικροκαμομένη γαλανομάτα Meg συνέχιζε να ταυτίζεται με το είδος και βρέθηκε παρέα με τον "Άγρυπνο στο Σιάτλ". Τον εκεί πρωταγωνιστή της Τομ Χάνκς ξανασυνάντησε (γνωστή συνταγή) στο "Έχετε μήνυμα στον υπολογιστή σας". Έδωσε "French Kiss" και έγινε "Addicted to Love" σύντομα. Συνάντησε έναν άνδρα άλλης εποχής στο "Kate & Leopold" και έκανε πολλές γυναίκες δυστυχισμένες αφού δεν υπάρχουν τέτοιοι άνδρες πια...
Ο Χιου Γκραντ, στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού χαμογελούσε με τη γοητεία ενός Άγγλου νεαρού με μαλλί φλου και φωτινά γαλάζια μάτια, παρεβρησκόμενος σε "Τέσσερις γάμους και μια κηδεία". Μετά βρέθηκε μια "Βραδιά στο Νότινγκ Χίλ" και δίδαξε ότι η ζωή είναι τα απλά καθημερινά πράγματα. Τρύπωσε στο
"Ημερολόγιο της Μπρίτζετ Τζόουνς" δύο φορές αλλά ήταν πολύ σκληρός για να είναι αληθινός. "Δυο βδομάδες προθεσμία" για τη Σάντρα Μπούλοκ ήταν αρκετές, το Χριστουγεννιάτικο όμως περιτύλιγμα του "Love Actually" συγκίνησε περισσότερες καρδιές...
Για να μην πάθετε overdose κλείνω εδώ.Δεν είναι οι μοναδικές ταινίες του είδους τους, είναι όμως αντιπροσωπευτικές και σίγουρα για τους φαν θα μείνουν κλασικές.
Φέτος σκεφτείτε ότι μπορείτε να πείτε πολλά με μια ταινία.Αφήστε το στόρυ να μιλήσει σε εσάς και τον αγαπημένο/η σας Για μένα παραμένει το καλύτερο δώρο σε ένα σκουφάκι, έξω απο την πόρτα μου...
Όλοι λένε πως δεν περιμένουν αυτή τη μέρα για να εκφράσουν την αγάπη τους. Όλοι όμως όσοι το λένε πέφτουν στη παγίδα(;) μιας μικρής έστω χειρονομίας αγάπης.
Βγαίνω απο την κρυψώνα μου και λέω μια δική μου εκδοχή...
"ΟΠΟΥ ΠΑΣ,ΟΤΙ ΚΑΝΕΙΣ,ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΣ/Η ΜΕ ΚΑΠΟΙΟΝ/Α Η'ΜΕ ΜΙΑ ΙΔΕΑ,Η ΜΕΡΑ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΑΦΟΡΜΗ ΓΙ'ΑΓΑΠΗ,ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΜΑΣ!ΑΓΑΠΗ ΣΕ ΟΠΟΙΑ ΜΟΡΦΗ ΜΕ ΚΑΘΕ ΤΡΟΠΟ!"
Οι περισσότερες τέχνες ύμνησαν τον έρωτα και τον ρομαντισμό. Για χάρη της αγάπης γράφτηκαν ποιήματα, πεζά, ζωγραφίστηκαν πίνακες μοναδικοί και γυρίστηκαν άλλες τόσες ταινίες.Αυτός ο μικρός φτερωτός θεός που χτυπά εκεί που δεν τον περιμένεις βρίσκεται παντού. Στον κινηματογράφο η "βασίλισα" του ρομαντισμού είναι και θα είναι η Meg Ryan. "Όταν ο Χάρυ γνώρισε τη Σάλυ"
τίποτα δεν παρέμεινε ίδιο στο λευκό πανί.Η ιστορία τους άνοιξε ένα καινούργιο κεφάλαιο στο Romantic Comedies genre.Οι ρομαντικές ταινίες ξαναγύρισαν, φρέσκες (σαν "νέο" είδος) αλλά με πολλές πινελιές απο το παρελθόν, για να μαγέψουν και το πιο δύσπιστο κοινό.Η μικροκαμομένη γαλανομάτα Meg συνέχιζε να ταυτίζεται με το είδος και βρέθηκε παρέα με τον "Άγρυπνο στο Σιάτλ". Τον εκεί πρωταγωνιστή της Τομ Χάνκς ξανασυνάντησε (γνωστή συνταγή) στο "Έχετε μήνυμα στον υπολογιστή σας". Έδωσε "French Kiss" και έγινε "Addicted to Love" σύντομα. Συνάντησε έναν άνδρα άλλης εποχής στο "Kate & Leopold" και έκανε πολλές γυναίκες δυστυχισμένες αφού δεν υπάρχουν τέτοιοι άνδρες πια...
Ο Χιου Γκραντ, στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού χαμογελούσε με τη γοητεία ενός Άγγλου νεαρού με μαλλί φλου και φωτινά γαλάζια μάτια, παρεβρησκόμενος σε "Τέσσερις γάμους και μια κηδεία". Μετά βρέθηκε μια "Βραδιά στο Νότινγκ Χίλ" και δίδαξε ότι η ζωή είναι τα απλά καθημερινά πράγματα. Τρύπωσε στο
"Ημερολόγιο της Μπρίτζετ Τζόουνς" δύο φορές αλλά ήταν πολύ σκληρός για να είναι αληθινός. "Δυο βδομάδες προθεσμία" για τη Σάντρα Μπούλοκ ήταν αρκετές, το Χριστουγεννιάτικο όμως περιτύλιγμα του "Love Actually" συγκίνησε περισσότερες καρδιές...Για να μην πάθετε overdose κλείνω εδώ.Δεν είναι οι μοναδικές ταινίες του είδους τους, είναι όμως αντιπροσωπευτικές και σίγουρα για τους φαν θα μείνουν κλασικές.
Φέτος σκεφτείτε ότι μπορείτε να πείτε πολλά με μια ταινία.Αφήστε το στόρυ να μιλήσει σε εσάς και τον αγαπημένο/η σας Για μένα παραμένει το καλύτερο δώρο σε ένα σκουφάκι, έξω απο την πόρτα μου...
Κυριακή, Φεβρουαρίου 11, 2007
Κυριακή, Φεβρουαρίου 04, 2007
Toy Story (1995)
Ιστορία παιχνιδιών για τη σημερινή Κυριακή… Πως θα ήταν ο κόσμος μικρών και μεγάλων αν τα παιχνίδια είχαν στόμα και φωνή, πυγμή και χαρακτήρα;
Μια ωραία μέρα, σε ένα γενέθλιο πάρτι προστίθεται στην κοινωνία των παιχνιδιών ένα νέο παιχνίδι. Ένα
φανταχτερό διαστημόπλοιο με τον αστροναύτη του. Τα παιχνίδια, και κυρίως ο καουμπόης της παρέας Woody, φοβούνται πως ήρθε το τέλος τους. Στην ιδέα και μόνο ότι το συμπαθές αγοράκι, ο ιδιοκτήτης και φίλος τους, Andy, ενθουσιασμένος με το Buzz, ίσως να μην ασχοληθεί πλέον με τον Woody, ο καουμπόης αισθάνεται χάλια. Ο Woody δείχνει την δυσαρέσκειά του προς τον Buzz και σε ένα καβγά ο αστροναύτης κατά λάθος πέφτει από το παράθυρο, όλα όμως τα παιχνίδια τον κατηγουρούν για δολοφόνο. Ο Woody τώρα πρέπει να βρει τον Buzz και να αποδείξει ότι δεν τον σκότωσε. Έτσι Woody και Buzz ξεμένουν εκτός σπιτιού παρεούλα και περνούν διάφορες περιπέτειες μέχρι να ενωθούν με τα υπόλοιπα παιχνίδια και να λυθεί η παρεξήγηση.
Ο μυστικός κόσμος των παιχνιδιών επι της οθόνης, γοητεύει σαν ιδέα μικρούς και μεγάλους.Όσο για τους μικρούς, εξάπτει τη φαντασία τους ενώ για τους μεγάλους θεατές θυμίζει κάτι από τα παιχνίδια που κατά καιρούς κρατήσαμε στα χέρια μας.Τι θα λέγανε τα παιχνίδια μας κρυφά απο εμάς στο σκοτάδι;Τα κουράσαμε;Τα χαλάσαμε;Τα παραμελήσαμε;
Μια ωραία μέρα, σε ένα γενέθλιο πάρτι προστίθεται στην κοινωνία των παιχνιδιών ένα νέο παιχνίδι. Ένα
φανταχτερό διαστημόπλοιο με τον αστροναύτη του. Τα παιχνίδια, και κυρίως ο καουμπόης της παρέας Woody, φοβούνται πως ήρθε το τέλος τους. Στην ιδέα και μόνο ότι το συμπαθές αγοράκι, ο ιδιοκτήτης και φίλος τους, Andy, ενθουσιασμένος με το Buzz, ίσως να μην ασχοληθεί πλέον με τον Woody, ο καουμπόης αισθάνεται χάλια. Ο Woody δείχνει την δυσαρέσκειά του προς τον Buzz και σε ένα καβγά ο αστροναύτης κατά λάθος πέφτει από το παράθυρο, όλα όμως τα παιχνίδια τον κατηγουρούν για δολοφόνο. Ο Woody τώρα πρέπει να βρει τον Buzz και να αποδείξει ότι δεν τον σκότωσε. Έτσι Woody και Buzz ξεμένουν εκτός σπιτιού παρεούλα και περνούν διάφορες περιπέτειες μέχρι να ενωθούν με τα υπόλοιπα παιχνίδια και να λυθεί η παρεξήγηση.Ο μυστικός κόσμος των παιχνιδιών επι της οθόνης, γοητεύει σαν ιδέα μικρούς και μεγάλους.Όσο για τους μικρούς, εξάπτει τη φαντασία τους ενώ για τους μεγάλους θεατές θυμίζει κάτι από τα παιχνίδια που κατά καιρούς κρατήσαμε στα χέρια μας.Τι θα λέγανε τα παιχνίδια μας κρυφά απο εμάς στο σκοτάδι;Τα κουράσαμε;Τα χαλάσαμε;Τα παραμελήσαμε;
Καλή Κυριακή!Εδώ στην Πιερία κάνει κρύο σήμερα, φυσάει και έχει μια συννεφιά που θυμίζει Αγγλία. Ας είναι, τόσος ήλιος μας ξεσήκωνε ως τώρα, έκαιγε τα πρόσωπά μας...ίσως χιονίσει και πάρουμε τα βουνά..! Τη βόλτα μας πάντως θα την κάνουμε, αναχώρηση κατα τις 5, προορισμός άγνωστος, ώρα επιστροφής άγνωστη και αυτή...
Σάββατο, Φεβρουαρίου 03, 2007
Υποψήφιοι της 79ης Απονομής Όσκαρ
Για το oscar
Α'Ανδρικού Ρόλου
Leonardo DiCaprio in “Blood Diamond”
Ryan Gosling in “Half Nelson”
Peter O’Toole in “Venus”
Will Smith in “The Pursuit of Happyness”
Forest Whitaker in “The Last King of Scotland”
Α' Γυναικείου Ρόλου
Penélope Cruz in “Volver”
Judi Dench in “Notes on a Scandal”
Helen Mirren in “The Queen”
Meryl Streep in “The Devil Wears Prada”
Kate Winslet in “Little Children”
Καλύτερης Σκηνοθεσίας
“Babel” (Paramount and Paramount Vantage) Alejandro González Iñárritu
“The Departed” (Warner Bros.) Martin Scorsese
“Letters from Iwo Jima” (Warner Bros.)Clint Eastwood
“The Queen” Miramax, Pathé and Granada)Stephen Frears
“United 93” Universal and StudioCanal) Paul Greengrass
Καλύτερης Ταινίας
“Babel”Alejandro González Iñárritu, Jon Kilik and Steve Golin, Producers
“The Departed”Martin Scorsese
“Letters from Iwo Jima”Clint Eastwood
“Little Miss Sunshine” David T. Friendly
“The Queen”Stephen Frears
Β' Ανδρικού Ρόλου
Alan Arkin in “Little Miss Sunshine” (Fox Searchlight)
Jackie Earle Haley in “Little Children” (New Line)
Djimon Hounsou in “Blood Diamond” (Warner Bros.)
Eddie Murphy in “Dreamgirls” (DreamWorks and Paramount)
Mark Wahlberg in “The Departed” (Warner Bros.)
Β' Γυναικείου Ρόλου
Adriana Barraza in “Babel” (Paramount and Paramount Vantage)
Cate Blanchett in “Notes on a Scandal” (Fox Searchlight)
Abigail Breslin in “Little Miss Sunshine” (Fox Searchlight)
Jennifer Hudson in “Dreamgirls” (DreamWorks and Paramount)
Rinko Kikuchi in “Babel” (Paramount and Paramount Vantage)
Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου
“Babel”Guillermo Arriaga
“Letters from Iwo Jima”Iris Yamashita
“Little Miss Sunshine”Michael Arndt
“Pan’s Labyrinth” Guillermo del Toro
“The Queen”Peter Morgan
Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου
“Borat Cultural Learnings of America for Make Benefit Glorious Nation of Kazakhstan”
Sacha Baron Cohen & Anthony Hines & Peter Baynham & Dan Mazer
“Children of Men” Alfonso Cuarón & Timothy J. Sexton and David Arata and Mark Fergus & Hawk Ostby
”The Departed” William Monahan
“Little Children”Todd Field & Tom Perrotta
“Notes on a Scandal”Patrick Marber
Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας
“After the Wedding”Denmark
“Days of Glory (Indigènes)” Algeria
“The Lives of Others”Germany
“Pan’s Labyrinth”Mexico
“Water”Canada
Καλύτερης Φωτογραφίας
“The Black Dahlia” (Universal) Vilmos Zsigmond
“Children of Men” (Universal) Emmanuel Lubezki
“The Illusionist” (Yari Film Group) Dick Pope
“Pan’s Labyrinth” (Picturehouse) Guillermo Navarro
“The Prestige” (Buena Vista) Wally Pfister
Καλύτερων Κοστουμιών
“Curse of the Golden Flower” Yee Chung Man
“The Devil Wears Prada”Patricia Field
“Dreamgirls” Sharen Davis
“Marie Antoinette”Milena Canonero
“The Queen”Consolata Boyle
Καλύτερου Ντοκιμαντέρ
“Deliver Us from Evil”Amy Berg and Frank Donner
“An Inconvenient Truth”Davis Guggenheim
“Iraq in Fragments”James Longley and John Sinno
“Jesus Camp”Heidi Ewing and Rachel Grady
“My Country, My Country”Laura Poitras and Jocelyn Glatzer
Καλύτερου Ντοκιμαντέρ Μικρού Μήκους
“The Blood of Yingzhou District”Ruby Yang and Thomas Lennon
“Recycled Life”Leslie Iwerks and Mike Glad
“Rehearsing a Dream”Karen Goodman and Kirk Simon
“Two Hands”Nathaniel Kahn and Susan Rose Behr
Καλύτερου Μοντάζ
“Babel”Stephen Mirrione and Douglas Crise
“Blood Diamond”Steven Rosenblum
“Children of Men” Alex Rodríguez and Alfonso Cuarón
“The Departed”Thelma Schoonmaker
“United 93”Clare Douglas, Christopher Rouse and Richard Pearson
Καλύτερου Makeup
“Apocalypto”Aldo Signoretti and Vittorio Sodano
“Click”Kazuhiro Tsuji and Bill Corso
“Pan’s Labyrinth” David Marti and Montse Ribe
Καλύτερης Μουσικής Επένδυσης
“Babel” Gustavo Santaolalla
“The Good German”Thomas Newman
“Notes on a Scandal” Philip Glass
“Pan’s Labyrinth”Javier Navarrete
“The Queen”Alexandre Desplat
Καλύτερου Τραγουδιού
“I Need to Wake Up” from “An Inconvenient Truth”
“Listen” from “Dreamgirls”
“Love You I Do” from “Dreamgirls”
“Our Town” from “Cars”
“Patience” from “Dreamgirls”
Καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους (Animation)
“The Danish Poet”Torill Kove
“Lifted” Gary Rydstrom
“The Little Matchgirl”Roger Allers and Don Hahn
“Maestro” Geza M. Toth
“No Time for Nuts”Chris Renaud and Michael Thurmeier
Καλύτερων Οπτικών Εφέ
“Pirates of the Caribbean: Dead Man’s Chest”John Knoll, Hal Hickel, Charles Gibson and Allen Hall
“Poseidon”Boyd Shermis, Kim Libreri, Chas Jarrett and John Frazier
“Superman Returns”Mark Stetson, Neil Corbould, Richard R. Hoover and Jon Thum
Α'Ανδρικού Ρόλου
Leonardo DiCaprio in “Blood Diamond”
Ryan Gosling in “Half Nelson”
Peter O’Toole in “Venus”
Will Smith in “The Pursuit of Happyness”
Forest Whitaker in “The Last King of Scotland”
Α' Γυναικείου Ρόλου
Penélope Cruz in “Volver”
Judi Dench in “Notes on a Scandal”
Helen Mirren in “The Queen”
Meryl Streep in “The Devil Wears Prada”
Kate Winslet in “Little Children”
Καλύτερης Σκηνοθεσίας
“Babel” (Paramount and Paramount Vantage) Alejandro González Iñárritu
“The Departed” (Warner Bros.) Martin Scorsese
“Letters from Iwo Jima” (Warner Bros.)Clint Eastwood
“The Queen” Miramax, Pathé and Granada)Stephen Frears
“United 93” Universal and StudioCanal) Paul Greengrass
Καλύτερης Ταινίας
“Babel”Alejandro González Iñárritu, Jon Kilik and Steve Golin, Producers
“The Departed”Martin Scorsese
“Letters from Iwo Jima”Clint Eastwood
“Little Miss Sunshine” David T. Friendly
“The Queen”Stephen Frears
Β' Ανδρικού Ρόλου
Alan Arkin in “Little Miss Sunshine” (Fox Searchlight)
Jackie Earle Haley in “Little Children” (New Line)
Djimon Hounsou in “Blood Diamond” (Warner Bros.)
Eddie Murphy in “Dreamgirls” (DreamWorks and Paramount)
Mark Wahlberg in “The Departed” (Warner Bros.)
Β' Γυναικείου Ρόλου
Adriana Barraza in “Babel” (Paramount and Paramount Vantage)
Cate Blanchett in “Notes on a Scandal” (Fox Searchlight)
Abigail Breslin in “Little Miss Sunshine” (Fox Searchlight)
Jennifer Hudson in “Dreamgirls” (DreamWorks and Paramount)
Rinko Kikuchi in “Babel” (Paramount and Paramount Vantage)
Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου
“Babel”Guillermo Arriaga
“Letters from Iwo Jima”Iris Yamashita
“Little Miss Sunshine”Michael Arndt
“Pan’s Labyrinth” Guillermo del Toro
“The Queen”Peter Morgan
Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου
“Borat Cultural Learnings of America for Make Benefit Glorious Nation of Kazakhstan”
Sacha Baron Cohen & Anthony Hines & Peter Baynham & Dan Mazer
“Children of Men” Alfonso Cuarón & Timothy J. Sexton and David Arata and Mark Fergus & Hawk Ostby
”The Departed” William Monahan
“Little Children”Todd Field & Tom Perrotta
“Notes on a Scandal”Patrick Marber
Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας
“After the Wedding”Denmark
“Days of Glory (Indigènes)” Algeria
“The Lives of Others”Germany
“Pan’s Labyrinth”Mexico
“Water”Canada
Καλύτερης Φωτογραφίας
“The Black Dahlia” (Universal) Vilmos Zsigmond
“Children of Men” (Universal) Emmanuel Lubezki
“The Illusionist” (Yari Film Group) Dick Pope
“Pan’s Labyrinth” (Picturehouse) Guillermo Navarro
“The Prestige” (Buena Vista) Wally Pfister
Καλύτερων Κοστουμιών
“Curse of the Golden Flower” Yee Chung Man
“The Devil Wears Prada”Patricia Field
“Dreamgirls” Sharen Davis
“Marie Antoinette”Milena Canonero
“The Queen”Consolata Boyle
Καλύτερου Ντοκιμαντέρ
“Deliver Us from Evil”Amy Berg and Frank Donner
“An Inconvenient Truth”Davis Guggenheim
“Iraq in Fragments”James Longley and John Sinno
“Jesus Camp”Heidi Ewing and Rachel Grady
“My Country, My Country”Laura Poitras and Jocelyn Glatzer
Καλύτερου Ντοκιμαντέρ Μικρού Μήκους
“The Blood of Yingzhou District”Ruby Yang and Thomas Lennon
“Recycled Life”Leslie Iwerks and Mike Glad
“Rehearsing a Dream”Karen Goodman and Kirk Simon
“Two Hands”Nathaniel Kahn and Susan Rose Behr
Καλύτερου Μοντάζ
“Babel”Stephen Mirrione and Douglas Crise
“Blood Diamond”Steven Rosenblum
“Children of Men” Alex Rodríguez and Alfonso Cuarón
“The Departed”Thelma Schoonmaker
“United 93”Clare Douglas, Christopher Rouse and Richard Pearson
Καλύτερου Makeup
“Apocalypto”Aldo Signoretti and Vittorio Sodano
“Click”Kazuhiro Tsuji and Bill Corso
“Pan’s Labyrinth” David Marti and Montse Ribe
Καλύτερης Μουσικής Επένδυσης
“Babel” Gustavo Santaolalla
“The Good German”Thomas Newman
“Notes on a Scandal” Philip Glass
“Pan’s Labyrinth”Javier Navarrete
“The Queen”Alexandre Desplat
Καλύτερου Τραγουδιού
“I Need to Wake Up” from “An Inconvenient Truth”
“Listen” from “Dreamgirls”
“Love You I Do” from “Dreamgirls”
“Our Town” from “Cars”
“Patience” from “Dreamgirls”
Καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους (Animation)
“The Danish Poet”Torill Kove
“Lifted” Gary Rydstrom
“The Little Matchgirl”Roger Allers and Don Hahn
“Maestro” Geza M. Toth
“No Time for Nuts”Chris Renaud and Michael Thurmeier
Καλύτερων Οπτικών Εφέ
“Pirates of the Caribbean: Dead Man’s Chest”John Knoll, Hal Hickel, Charles Gibson and Allen Hall
“Poseidon”Boyd Shermis, Kim Libreri, Chas Jarrett and John Frazier
“Superman Returns”Mark Stetson, Neil Corbould, Richard R. Hoover and Jon Thum
Παρασκευή, Φεβρουαρίου 02, 2007
Ο Τίγρης και το Χιόνι(La Tigre e la neve/2005)
Μια ιστορία αληθινής αγάπης που ξεκινά στην Ιταλία, μεταφέρεται στη Βαγδάτη και επιστρέφει πάλι στην Ευρώπη.
Ο
Ατίλιο βλέπει κάθε βράδυ το ίδιο όνειρο. Βλέπει να παντρεύεται τη Βιτόρια, αλλά που να βρει κανείς τον έρωτα της ζωής του; Η συνάντησή τους σε μια παρουσίαση βιβλίου γίνεται η αρχή. Όταν όμως η Βιτόρια πηγαίνει στην εμπόλεμη Βαγδάτη πληγώνεται και βρίσκεται σε κόμμα με εγκεφαλικό οίδημα. Μόλις ο Ατίλιο πληροφορείται το γεγονός προσπαθεί με κάθε μέσο να βρεθεί στην Βαγδάτη…πράγμα δύσκολο, όχι όμως ακατόρθωτο. Φτάνει στον προορισμό του και βρίσκει την αγαπημένη του σχεδόν νεκρή, σε ένα μισογκρεμισμένο νοσοκομείο. Από εκείνη τη στιγμή δεν φεύγει από κοντά της. Προσπαθεί να την «αναστήσει» με χίλια δυο γιατροσόφια αλλά παρόλο που εκείνη δεν φαίνεται να συνέρχεται δεν την εγκαταλείπει.
Σε μια εμπόλεμη ζώνη, στη Βαγδάτη του 2003, ο Μπενίνι εμπνέεται μια ιστορία που έχει πολλά να μας πει. Πολλά για την αγάπη, για την τρέλα των ανθρώπων να αλληλοσκοτώνονται, για τον ίδιο τον πόλεμο. Βλέπεται ευχάριστα, καθώς ο πόλεμος είναι το φόντο της ιστορίας και όχι η ιστορία η ίδια, δεν σημαίνει όμως ότι περνά και απαρατήρητος. H έλλειψη φαρμάκων και η ελλιπής ιατρική βοήθεια σατιρίζονται και κατακρίνονται. Ο χαμογελαστός αεικίνητος Μπενίνι με τη ζωντάνια του, το χιούμορ και την αισιοδοξία του ως Ατίλιο πιστεύει ότι όλα θα πάνε καλά, γι'αυτόν η αγάπη του θα ζήσει και ας μην δείχνει σημάδια ζωής.
Ο
Ατίλιο βλέπει κάθε βράδυ το ίδιο όνειρο. Βλέπει να παντρεύεται τη Βιτόρια, αλλά που να βρει κανείς τον έρωτα της ζωής του; Η συνάντησή τους σε μια παρουσίαση βιβλίου γίνεται η αρχή. Όταν όμως η Βιτόρια πηγαίνει στην εμπόλεμη Βαγδάτη πληγώνεται και βρίσκεται σε κόμμα με εγκεφαλικό οίδημα. Μόλις ο Ατίλιο πληροφορείται το γεγονός προσπαθεί με κάθε μέσο να βρεθεί στην Βαγδάτη…πράγμα δύσκολο, όχι όμως ακατόρθωτο. Φτάνει στον προορισμό του και βρίσκει την αγαπημένη του σχεδόν νεκρή, σε ένα μισογκρεμισμένο νοσοκομείο. Από εκείνη τη στιγμή δεν φεύγει από κοντά της. Προσπαθεί να την «αναστήσει» με χίλια δυο γιατροσόφια αλλά παρόλο που εκείνη δεν φαίνεται να συνέρχεται δεν την εγκαταλείπει.Σε μια εμπόλεμη ζώνη, στη Βαγδάτη του 2003, ο Μπενίνι εμπνέεται μια ιστορία που έχει πολλά να μας πει. Πολλά για την αγάπη, για την τρέλα των ανθρώπων να αλληλοσκοτώνονται, για τον ίδιο τον πόλεμο. Βλέπεται ευχάριστα, καθώς ο πόλεμος είναι το φόντο της ιστορίας και όχι η ιστορία η ίδια, δεν σημαίνει όμως ότι περνά και απαρατήρητος. H έλλειψη φαρμάκων και η ελλιπής ιατρική βοήθεια σατιρίζονται και κατακρίνονται. Ο χαμογελαστός αεικίνητος Μπενίνι με τη ζωντάνια του, το χιούμορ και την αισιοδοξία του ως Ατίλιο πιστεύει ότι όλα θα πάνε καλά, γι'αυτόν η αγάπη του θα ζήσει και ας μην δείχνει σημάδια ζωής.
Μεταφέροντας την αισιοδοξία του έρωτα στο θέμα του πολέμου ίσως μπορούμε να πιστέψουμε ότι κάποια στιγμή τα όπλα θα σταματήσουν να ηχούν, οι νάρκες θα εξουδετερωθούν και ας μην έχουμε ενδείξεις στο παρόν.
Πέμπτη, Φεβρουαρίου 01, 2007
All the Invisible Children(2005)
Όλοι μας ήμασταν κάποτε παιδιά όμως φαίνεται να το έχουμε ξεχάσει. Υπάρχουν παιδιά που δεν έχουν γνωρίσει ποτέ την ειρήνη, παιδιά που ζουν μέσα στην φτώχια και την εξαθλίωση. Παιδιά που χάνουν την παιδικότητά τους, που πρέπει να δουλέψουν για ένα πιάτο φαΐ. Παιδιά ορφανά δίχως στέγη. Παιδιά φορείς HIV,παιδιά που κρατούν όπλα, που ζουν σε αναμορφωτήρια. Παιδιά που κακοποιούνται.
Αυτά τα παιδιά σκέφτηκαν εφτά σκηνοθέτες και έφτιαξαν ένα παζλ εικόνων και ήχων που ακούει στο όνομα All the invisible children. Εφτά ταινίες μικρού μήκους, εφτά διαφορετικές ιστορίες, δοσμένες η κάθε μια από αξιόλογους σκηνοθέτες, μας μεταφέρουν σε διαφορετικά σημεία του πλανήτη με ένα μόνο κοινό στοιχείο «το παιδί». Το παιδί που προσπαθεί να επιβιώσει στον σύγχρονο κόσμο, σε μια κοινωνία γεμάτη αντιθέσεις όπου το πιο ευάλωτο μέλος της είναι η ανήλικη ψυχή. Η εξαθλίωση των φτωχών χωρών και η ψεύτικη χρυσή βιτρίνα των εύπορων. Όλες οι ιστορίες έχουν κάτι να μας πουν γιατί δυστυχώς, παντού στον κόσμο υπάρχουν παιδάκια δυστυχισμένα.
Κλείνοντας αυτό το ποστ στέλνω μαζί μερικές ευχές…μακάρι η ταινία αυτή να ανταμώσει πολλά μάτια. Μακάρι να βρει και πολλές καρδιές. Μακάρι να δούμε πέρα από τον εαυτό μας. Μακάρι να ευαισθητοποιηθούμε. Μακάρι να μειώσουμε τα βουρκωμένα παιδικά μάτια...
Οι σκηνοθέτες Οι ιστορίες τους
Mehdi Charef "Tanza"
Emir Kusturica "Blue Gypsy"
Spike Lee "Jesus Children of America"
Kátia Lund "Bilu e João"
Jordan Scott "Jonathan"
Ridley Scott "Jonathan"
Stefano Veneruso "Ciro"
John Woo "Song Song and Little Cat"
Αυτά τα παιδιά σκέφτηκαν εφτά σκηνοθέτες και έφτιαξαν ένα παζλ εικόνων και ήχων που ακούει στο όνομα All the invisible children. Εφτά ταινίες μικρού μήκους, εφτά διαφορετικές ιστορίες, δοσμένες η κάθε μια από αξιόλογους σκηνοθέτες, μας μεταφέρουν σε διαφορετικά σημεία του πλανήτη με ένα μόνο κοινό στοιχείο «το παιδί». Το παιδί που προσπαθεί να επιβιώσει στον σύγχρονο κόσμο, σε μια κοινωνία γεμάτη αντιθέσεις όπου το πιο ευάλωτο μέλος της είναι η ανήλικη ψυχή. Η εξαθλίωση των φτωχών χωρών και η ψεύτικη χρυσή βιτρίνα των εύπορων. Όλες οι ιστορίες έχουν κάτι να μας πουν γιατί δυστυχώς, παντού στον κόσμο υπάρχουν παιδάκια δυστυχισμένα.
Κλείνοντας αυτό το ποστ στέλνω μαζί μερικές ευχές…μακάρι η ταινία αυτή να ανταμώσει πολλά μάτια. Μακάρι να βρει και πολλές καρδιές. Μακάρι να δούμε πέρα από τον εαυτό μας. Μακάρι να ευαισθητοποιηθούμε. Μακάρι να μειώσουμε τα βουρκωμένα παιδικά μάτια...
Οι σκηνοθέτες Οι ιστορίες τους
Mehdi Charef "Tanza"
Emir Kusturica "Blue Gypsy"
Spike Lee "Jesus Children of America"
Kátia Lund "Bilu e João"
Jordan Scott "Jonathan"
Ridley Scott "Jonathan"
Stefano Veneruso "Ciro"
John Woo "Song Song and Little Cat"
Κυριακή, Ιανουαρίου 28, 2007
Τελικά βρήκα τον δρόμο μου
Ήμου λίγο δiστακτική μέχρι να αλλάξω το Blog, να κάνω G account κτλπ, μέχρι που ήρθε μια μέρα που ο blogger μου είπε δεν έχει ποστ αν δεν αλλάξεις...Τι να κάνω;Μόλις άλλαξα!Βρήκα λοιπόν τον δρόμο μου στις οθόνες σας. Όχι ότι έχω να σας πω κάτι σημαντικό...
Δυο μέρες έδινα ΑΣΕΠ εκπαιδευτικών για τον κλάδο ΠΕ 06 (Αγγλικής) στη Θεσσαλονίκη,στην Τούμπα.
Για όσους δεν γνωρίζετε τα φετινά μας θέματα, σας βάζω ένα κουίζ
"πως μπορεί μέσα σε 4 ώρες να μάθουν 3.600 άνθρωποι τι σημαίνει Wikipedia"? It's a Wiki,Wiki World!!! (τέτοια διαφήμηση στη χώρα μας ούτε στα πιο τρελά τους όνειρα!)
ΚΑΛΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ!
Δυο μέρες έδινα ΑΣΕΠ εκπαιδευτικών για τον κλάδο ΠΕ 06 (Αγγλικής) στη Θεσσαλονίκη,στην Τούμπα.
Για όσους δεν γνωρίζετε τα φετινά μας θέματα, σας βάζω ένα κουίζ
"πως μπορεί μέσα σε 4 ώρες να μάθουν 3.600 άνθρωποι τι σημαίνει Wikipedia"? It's a Wiki,Wiki World!!! (τέτοια διαφήμηση στη χώρα μας ούτε στα πιο τρελά τους όνειρα!)
ΚΑΛΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ!
Τρίτη, Ιανουαρίου 23, 2007
Dogville,Lars Von Trier(2003)
(όλη η ιστορία...αν θέλετε να την δείτε αποφύγετε το ποστ αυτό)
Μια φορά και ένα καιρό ήταν μια μικρή, πολύ μικρή πόλη ονόματι Dogville. Τίποτα συναρπαστικό δε συνέβαινε ποτέ σ’αυτή την πόλη. Οι μόλις 15 της κάτοικοι γέμιζαν τη ζωή τους επαναλαμβάνοντας τα ίδια κάθε μέρα. Το Dogville έμοιαζε να περιμένει κάτι και δικαιώθηκε, αυτό το κάτι πήρε μορφή και εμφανίστηκε μια 
νύχτα μετά το άκουσμα πυροβολισμών. Δεν ήταν είδηση, δεν ήταν χιόνι ή βροχή, ήταν μια ψηλή, λεπτή ξανθιά κοπέλα, η Grace. Η Grace ζήτησε άσυλο στο Dogville εκείνη τη βραδιά μα οι κάτοικοί του ήταν σκεπτικοί. Τη λύση έδωσε ο σοφός του «χωριού» ο Tom : η Grace για δυο βδομάδες θα μείνει δοκιμαστικά στο Dogville βοηθώντας όλα τα νοικοκυριά. Αν αποδειχθεί χρήσιμη τότε μπορεί να μείνει όσο αυτή θελήσει. Η Grace δέχτηκε την πρόταση μ’ένα χαμόγελο αλλά την επόμενη μέρα διαπίστωσε ότι κανένα σπίτι δεν είχε ανάγκη το χέρι της.
Και πάλι ο Tom έδωσε τη λύση «θα τους βοηθάς κάνοντας άχρηστα πράγματα». Έτσι η Grace ξεκίνησε να φροντίζει τους θάμνους, να κρατά συντροφιά στον τυφλό του Dogville, να βοηθά στα μαθήματά τους τέσσερα παιδιά, να πηγαίνει στα περιβόλια και άλλα πολλά και κουραστικά. Όταν οι δυο εβδομάδες δοκιμής πέρασαν οι κάτοικοι συνεδρίασαν και αποφάνθηκαν ότι η Grace μπορεί να μείνει. Η Grace λοιπόν συνέχισε να κάνει περιττά πράγματα για τα νοικοκυριά του Dogville που όμως σύντομα έγιναν απαραίτητα. Καθιερώθηκε άμεσα να χτυπά η καμπάνα της πλατείας κάθε μια ώρα για να καταλαβαίνει η κοπέλα ότι πρέπει να τρέξει στο επόμενο νοικοκυριό να προσφέρει τις υπηρεσίες της.
Η Grace όμως δεν δυσανασχετούσε, ένοιωθε ότι έκανε σιγά σιγά φίλους, ότι προσέφερε τον εαυτό της στους άλλους και σαν αντάλλαγμα κέρδιζε τη συμπάθειά τους. Όταν η αστυνομία αναζητώντας την έφτασε και στο Dogville οι κάτοικοί του δεν την κατέδωσαν και ας ήταν η αμοιβή μεγάλη…To τίμημα όμως της Grace μεγάλωσε γιατί οι Dogvillιανοί αποφάσισαν πως δεν είναι και λίγο να κρύβουν κάποιον από την αστυνομία. Ο Tom πάντα καθησύχαζε την Grace και μεταξύ τους αναπτύχθηκε το φλερτ και ο έρωτας. Όταν η Grace έφτασε στα όριά της από την κούραση, την εκμετάλλευση και την σεξουαλική παρενόχληση των υποτιθέμενων φίλων της, ζήτησε τη βοήθεια του Tom για να αποδράσει. Ο φορτηγατζής του Dogville στο κόλπο, πληρώθηκε (αν και φίλος) και την έκρυψε μέσα στα μήλα, μόνο για να τη βιάσει και να τη γυρίσει πίσω στο χωριό, λέγοντας ότι δεν μπορούσε τελικά να τη φυγαδέψει.
Από εκείνη της την επιστροφή και έπειτα η Grace χάνει κάθε αξιοπρέπεια. Μια αλυσίδα της βαραίνει το σώμα και την καρδιά, δεν μπορεί να το σκάσει, έχει κουδουνάκι που χτυπά με κάθε της κίνηση. Τα αρσενικά του Dogville πλέον περνούν ανενόχλητα από το σπίτι της και ικανοποιούν τις ορέξεις τους γιατί πλέον η επαφή με την Grace γίνεται στα πλαίσια της υποτίμησης της και όλο το χωρία το γνωρίζει καλά. Μόνο ο Tom δεν πάει από κει, αγαπά την Grace αλλά μένει απλός θεατής των όσων γίνονται. Ξαφνικά όμως συνειδητοποιεί ότι δεν διαφέρει και πολύ από τους συντοπίτες του, η Grace με τον ερχομό της του γκρέμισε την εικόνα του εγώ του ως φιλοσοφημένη και σοφή οντότητα. Η Grace πρέπει να φύγει! Ο Tom καλεί τους γκάνγκστερς από τους οποίους την προφύλαξε εκείνο το βράδυ και έρχονται την επόμενη μέρα. H Grace τον είχε προειδοποιήσει ότι είναι πολύ επικίνδυνοι αυτοί οι άνθρωποι…
Η μαύρη λιμουζίνα φτάνει, οπλισμένοι άνδρες κατεβαίνουν, o Tom τους παραδίδει την Grace, εκείνοι σπάνε τις αλυσίδες της και της ζητούν να μπει στο αμάξι. Μόλις κάθεται χαιρετά τον πατέρα της. Η μεγάλη ανατροπή! Τόσο καιρό η Grace «κρυβόταν» από τον πατέρα της για να γλιτώσει τον βρώμικο κόσμο της μαφίας, δίπλα σε ανθρώπους καλούς και ενάρετους. Αποκαλεί τον πατέρα της αλαζόνα αλλά ο ίδιος λέει πως δεν έχει δει μεγαλύτερο αλαζόνα από την ίδια. Η Grace πήγε εκεί και ανέχτηκε πράγματα που ποτέ δεν θα έκανε η ίδια στους άλλους, η αλαζονεία της, λέει ο πατέρας της, την οδηγεί στο να συγχωρεί τους πάντες αναδεικνύοντας τον εαυτό της ηθικά ανώτερο από τους γύρω της. Η Grace βεβαίως δεν τα δέχεται όλα αυτά αλλά συνειδητοποιεί ότι οι δεκαπέντε άνθρωποι στους οποίους φέρθηκε τόσο καλά και νόμιζε για φίλους όλοι την πρόδωσαν. Βγαίνει από το αυτοκίνητο, προστάζει να βάλουν φωτιά στην πόλη, να τους σκοτώσουν όλους, μα κρατά για δικό της τον Tom…Είναι τόσο μεγάλη η απογοήτευση που της έδωσε που οπλίζει το χέρι της. Όλοι χάνονται, «Το Dogville πρέπει να χαθεί για να μην βρεθεί κάποιος άλλος περαστικός και πάθει τα ίδια» λέει η Grace. Η ιστορία όμως συνεχίζεται με την επόμενη ταινία του δημιουργού…
Η Grace δίνει στον εαυτό της, και σε μερικούς ανθρώπους την ευκαιρία να δείξουν την καλοσύνη τους. Η ιστορία όμως δείχνει ότι όσο καλός και να είναι κάποιος η κοινωνία δεν τον αφήνει να ξεδιπλώσει τις αρετές του. Η Grace υποφέρει από την άσχημη συμπεριφορά των γύρω της αλλά σκέφτεται πως είναι άνθρωποι με ελαττώματα κα
ι είναι επιεικής μαζί τους. Έδωσε τον καλύτερό της εαυτό πιστεύοντας στην καλοσύνη των ανθρώπων που βρίσκεται μέσα τους, κρυμμένη κάτω από τα ζωώδη ένστικτα. Κάποιοι παρομοίασαν την κοπέλα με τον Χριστό, ο Χριστός όμως η αλήθεια είναι ότι συγχωρούσε μέχρι το τέλος. Η Grace δεν λύγισε στο τέλος, απλά αισθάνθηκε άνθρωπος και όχι θεός και εκδικήθηκε το Dogville σώζοντας συνάμα και άλλους ανυποψίαστους περαστικούς. Η υποκρισία της μικρής κοινωνίας σε όλο της το μεγαλείο και ο Τρίερ συνθέτει ένα αριστουργηματικό παζλ ηθών και χαρακτήρων ξεγυμνώνοντας τον κινηματογράφο από κάθε περιττό στολίδι (σκηνικά, φωτισμό,μουσική). Όπως στο θέατρο του παραλόγου, μια σκηνή, κιμωλία στο πάτωμα να χωρίζει τα νοικοκυριά, και το δράμα της ανθρωπότητας, η αιώνια πάλη καλού κακού στο σανίδι!
νύχτα μετά το άκουσμα πυροβολισμών. Δεν ήταν είδηση, δεν ήταν χιόνι ή βροχή, ήταν μια ψηλή, λεπτή ξανθιά κοπέλα, η Grace. Η Grace ζήτησε άσυλο στο Dogville εκείνη τη βραδιά μα οι κάτοικοί του ήταν σκεπτικοί. Τη λύση έδωσε ο σοφός του «χωριού» ο Tom : η Grace για δυο βδομάδες θα μείνει δοκιμαστικά στο Dogville βοηθώντας όλα τα νοικοκυριά. Αν αποδειχθεί χρήσιμη τότε μπορεί να μείνει όσο αυτή θελήσει. Η Grace δέχτηκε την πρόταση μ’ένα χαμόγελο αλλά την επόμενη μέρα διαπίστωσε ότι κανένα σπίτι δεν είχε ανάγκη το χέρι της.Και πάλι ο Tom έδωσε τη λύση «θα τους βοηθάς κάνοντας άχρηστα πράγματα». Έτσι η Grace ξεκίνησε να φροντίζει τους θάμνους, να κρατά συντροφιά στον τυφλό του Dogville, να βοηθά στα μαθήματά τους τέσσερα παιδιά, να πηγαίνει στα περιβόλια και άλλα πολλά και κουραστικά. Όταν οι δυο εβδομάδες δοκιμής πέρασαν οι κάτοικοι συνεδρίασαν και αποφάνθηκαν ότι η Grace μπορεί να μείνει. Η Grace λοιπόν συνέχισε να κάνει περιττά πράγματα για τα νοικοκυριά του Dogville που όμως σύντομα έγιναν απαραίτητα. Καθιερώθηκε άμεσα να χτυπά η καμπάνα της πλατείας κάθε μια ώρα για να καταλαβαίνει η κοπέλα ότι πρέπει να τρέξει στο επόμενο νοικοκυριό να προσφέρει τις υπηρεσίες της.
Η Grace όμως δεν δυσανασχετούσε, ένοιωθε ότι έκανε σιγά σιγά φίλους, ότι προσέφερε τον εαυτό της στους άλλους και σαν αντάλλαγμα κέρδιζε τη συμπάθειά τους. Όταν η αστυνομία αναζητώντας την έφτασε και στο Dogville οι κάτοικοί του δεν την κατέδωσαν και ας ήταν η αμοιβή μεγάλη…To τίμημα όμως της Grace μεγάλωσε γιατί οι Dogvillιανοί αποφάσισαν πως δεν είναι και λίγο να κρύβουν κάποιον από την αστυνομία. Ο Tom πάντα καθησύχαζε την Grace και μεταξύ τους αναπτύχθηκε το φλερτ και ο έρωτας. Όταν η Grace έφτασε στα όριά της από την κούραση, την εκμετάλλευση και την σεξουαλική παρενόχληση των υποτιθέμενων φίλων της, ζήτησε τη βοήθεια του Tom για να αποδράσει. Ο φορτηγατζής του Dogville στο κόλπο, πληρώθηκε (αν και φίλος) και την έκρυψε μέσα στα μήλα, μόνο για να τη βιάσει και να τη γυρίσει πίσω στο χωριό, λέγοντας ότι δεν μπορούσε τελικά να τη φυγαδέψει.
Από εκείνη της την επιστροφή και έπειτα η Grace χάνει κάθε αξιοπρέπεια. Μια αλυσίδα της βαραίνει το σώμα και την καρδιά, δεν μπορεί να το σκάσει, έχει κουδουνάκι που χτυπά με κάθε της κίνηση. Τα αρσενικά του Dogville πλέον περνούν ανενόχλητα από το σπίτι της και ικανοποιούν τις ορέξεις τους γιατί πλέον η επαφή με την Grace γίνεται στα πλαίσια της υποτίμησης της και όλο το χωρία το γνωρίζει καλά. Μόνο ο Tom δεν πάει από κει, αγαπά την Grace αλλά μένει απλός θεατής των όσων γίνονται. Ξαφνικά όμως συνειδητοποιεί ότι δεν διαφέρει και πολύ από τους συντοπίτες του, η Grace με τον ερχομό της του γκρέμισε την εικόνα του εγώ του ως φιλοσοφημένη και σοφή οντότητα. Η Grace πρέπει να φύγει! Ο Tom καλεί τους γκάνγκστερς από τους οποίους την προφύλαξε εκείνο το βράδυ και έρχονται την επόμενη μέρα. H Grace τον είχε προειδοποιήσει ότι είναι πολύ επικίνδυνοι αυτοί οι άνθρωποι…
Η μαύρη λιμουζίνα φτάνει, οπλισμένοι άνδρες κατεβαίνουν, o Tom τους παραδίδει την Grace, εκείνοι σπάνε τις αλυσίδες της και της ζητούν να μπει στο αμάξι. Μόλις κάθεται χαιρετά τον πατέρα της. Η μεγάλη ανατροπή! Τόσο καιρό η Grace «κρυβόταν» από τον πατέρα της για να γλιτώσει τον βρώμικο κόσμο της μαφίας, δίπλα σε ανθρώπους καλούς και ενάρετους. Αποκαλεί τον πατέρα της αλαζόνα αλλά ο ίδιος λέει πως δεν έχει δει μεγαλύτερο αλαζόνα από την ίδια. Η Grace πήγε εκεί και ανέχτηκε πράγματα που ποτέ δεν θα έκανε η ίδια στους άλλους, η αλαζονεία της, λέει ο πατέρας της, την οδηγεί στο να συγχωρεί τους πάντες αναδεικνύοντας τον εαυτό της ηθικά ανώτερο από τους γύρω της. Η Grace βεβαίως δεν τα δέχεται όλα αυτά αλλά συνειδητοποιεί ότι οι δεκαπέντε άνθρωποι στους οποίους φέρθηκε τόσο καλά και νόμιζε για φίλους όλοι την πρόδωσαν. Βγαίνει από το αυτοκίνητο, προστάζει να βάλουν φωτιά στην πόλη, να τους σκοτώσουν όλους, μα κρατά για δικό της τον Tom…Είναι τόσο μεγάλη η απογοήτευση που της έδωσε που οπλίζει το χέρι της. Όλοι χάνονται, «Το Dogville πρέπει να χαθεί για να μην βρεθεί κάποιος άλλος περαστικός και πάθει τα ίδια» λέει η Grace. Η ιστορία όμως συνεχίζεται με την επόμενη ταινία του δημιουργού…
Η Grace δίνει στον εαυτό της, και σε μερικούς ανθρώπους την ευκαιρία να δείξουν την καλοσύνη τους. Η ιστορία όμως δείχνει ότι όσο καλός και να είναι κάποιος η κοινωνία δεν τον αφήνει να ξεδιπλώσει τις αρετές του. Η Grace υποφέρει από την άσχημη συμπεριφορά των γύρω της αλλά σκέφτεται πως είναι άνθρωποι με ελαττώματα κα
ι είναι επιεικής μαζί τους. Έδωσε τον καλύτερό της εαυτό πιστεύοντας στην καλοσύνη των ανθρώπων που βρίσκεται μέσα τους, κρυμμένη κάτω από τα ζωώδη ένστικτα. Κάποιοι παρομοίασαν την κοπέλα με τον Χριστό, ο Χριστός όμως η αλήθεια είναι ότι συγχωρούσε μέχρι το τέλος. Η Grace δεν λύγισε στο τέλος, απλά αισθάνθηκε άνθρωπος και όχι θεός και εκδικήθηκε το Dogville σώζοντας συνάμα και άλλους ανυποψίαστους περαστικούς. Η υποκρισία της μικρής κοινωνίας σε όλο της το μεγαλείο και ο Τρίερ συνθέτει ένα αριστουργηματικό παζλ ηθών και χαρακτήρων ξεγυμνώνοντας τον κινηματογράφο από κάθε περιττό στολίδι (σκηνικά, φωτισμό,μουσική). Όπως στο θέατρο του παραλόγου, μια σκηνή, κιμωλία στο πάτωμα να χωρίζει τα νοικοκυριά, και το δράμα της ανθρωπότητας, η αιώνια πάλη καλού κακού στο σανίδι!Παρασκευή, Ιανουαρίου 19, 2007
Ο κύριος και η κυρία Smith θα ’ρθουν σπίτι
Θυμάστε τους περιβόητους “Mr & Mrs Smith” ; Πολλοί έκαναν λόγο για ένα απο τα πιο εκρηκτικά ζευγάρια που έβαλαν 
ποτέ φωτιά στη μεγάλη οθόνη. Η φωτιά αυτή αναζωπυρώθηκε μετά το πολυσυζητημένο διαζύγιο του Mr Smith και οδήγησε σε έναν έρωτα που ολοκληρώθηκε με ένα παιδί. Μπραντ Πιτ και Ζολι είναι μαζί εδώ και μήνες και έχουν γυρίσει πολλές τριτοκοσμικές χώρες στρέφοντας τα φώτα της δημοσιότητας σε περιοχές του κόσμου που στερούνται βασικές ανέσεις.
Όσοι γοητεύτηκαν από την κρυφή ζωή των πρωταγωνιστών της ταινίας “Mr & Mrs Smith” θα ενθουσιαστούν με την ιδέα να μπορούν να βλέπουν τους μυστικούς πράκτορες εβδομαδιαίως. Η ταινία θα περάσει στην μικρή οθόνη πρώτα (που αλλού) στην Αμερική, όπου το καθόλου συνηθισμένο ζευγάρι να συμβιώνει εν μέσω φόνων, παρακολουθήσεων, συνομωσιών και αδρεναλίνης στο κόκκινο. Οι θαυμαστές όμως του Πιτ και της Ζολί με τα λύπης τους θα ανακαλύψουν ότι οι αστέρες τους δεν θα ενσαρκώσουν το γνωστό ζευγάρι για δεύτερη φορά…
ποτέ φωτιά στη μεγάλη οθόνη. Η φωτιά αυτή αναζωπυρώθηκε μετά το πολυσυζητημένο διαζύγιο του Mr Smith και οδήγησε σε έναν έρωτα που ολοκληρώθηκε με ένα παιδί. Μπραντ Πιτ και Ζολι είναι μαζί εδώ και μήνες και έχουν γυρίσει πολλές τριτοκοσμικές χώρες στρέφοντας τα φώτα της δημοσιότητας σε περιοχές του κόσμου που στερούνται βασικές ανέσεις.Όσοι γοητεύτηκαν από την κρυφή ζωή των πρωταγωνιστών της ταινίας “Mr & Mrs Smith” θα ενθουσιαστούν με την ιδέα να μπορούν να βλέπουν τους μυστικούς πράκτορες εβδομαδιαίως. Η ταινία θα περάσει στην μικρή οθόνη πρώτα (που αλλού) στην Αμερική, όπου το καθόλου συνηθισμένο ζευγάρι να συμβιώνει εν μέσω φόνων, παρακολουθήσεων, συνομωσιών και αδρεναλίνης στο κόκκινο. Οι θαυμαστές όμως του Πιτ και της Ζολί με τα λύπης τους θα ανακαλύψουν ότι οι αστέρες τους δεν θα ενσαρκώσουν το γνωστό ζευγάρι για δεύτερη φορά…
Πέμπτη, Ιανουαρίου 18, 2007
Volver (2006)
O Pedro Almodóvar γύρισε πίσω μετά την «Κακή του Εκπαίδευση». Δυο χρόνια μετά από μια ιστορία αγάπης, απώλειας, πάθους και μίσους, έρχεται μια ιστορία γένους θηλυκού.
Προτιμώ για την πλοκή να αποκαλύψω ελάχιστα…
Η Σολεδάδ και η αδερφή της Ραϊμούντα είναι δυο γυναίκες της σύγχρονης Ισπανίας που μάχονται για την επιβίωση.
Στο χωρίο από όπου κατάγονται, οργιάζουν οι φήμες ότι η νεκρή μητέρα τους εμφανίζεται στο σπίτι της θείας τους. Η Ραϊμούντα και η Σολε αδυνατούν να πιστέψουν κάτι τέτοιο, κάποια όμως περιστατικά δυναμώνουν τις φήμες. Όταν η μάνα εμφανίζεται στην Σόλε, μαθαίνουμε ότι έχει επιστρέψει για να τακτοποιήσει μια εκκρεμότητα.
Από τις πιο «βατές» ταινίες του Almodóvar, το «Γύρνα Πίσω» παρακολουθείται το ίδιο ευχάριστα από Αλμοδοβαρικούς και μη. Η ιστορία κυλά πολύ φυσικά περιμένοντας τη μεγάλη αποκάλυψη.
Για μια ακόμη φορά ο Almodóvar περιθωριοποιώντας τους άντρες, μας μεταφέρει σε ένα σύμπαν όπου οι γυναίκες είναι το παν. Δίνουν καθημερινά τον δικό τους αγώνα απέναντι στις οικονομικές δυσκολίες της εποχής, στη μοναξιά, στα αδιέξοδα του γάμου, μα πάνω από όλα σκέφτονται και βοηθούν τους άλλους. Διψούν για ζωή και ας κουβαλούν παιδικά τραύματα μέσα τους. Είναι έτοιμες να κάνουν πολλές θυσίες για οικεία πρόσωπα και βρίσκουν μεγάλη δύναμη εκεί που όλα καταρρέουν. Γυναικείοι χαρακτήρες ξεχωριστοί που όμως όλοι μαζί θα μπορούσαν να είναι διαφορετικές πτυχές μιας γυναίκας. Η γυναικεία φύση και αλληλεγγύη στο μεγαλείο της, κρύβει οικογενειακά μυστικά και ένα φόνο, γυρίζει πίσω για μια συγνώμη, δείχνει μεγαλοψυχία και βλέπει τη ζωή αισιόδοξα. «Μαζί θα τα καταφέρουμε» λέει στην τελευταία σκηνή η Ιρενε στην κόρη της Ραϊμούντα.
Προτιμώ για την πλοκή να αποκαλύψω ελάχιστα…
Η Σολεδάδ και η αδερφή της Ραϊμούντα είναι δυο γυναίκες της σύγχρονης Ισπανίας που μάχονται για την επιβίωση.
Στο χωρίο από όπου κατάγονται, οργιάζουν οι φήμες ότι η νεκρή μητέρα τους εμφανίζεται στο σπίτι της θείας τους. Η Ραϊμούντα και η Σολε αδυνατούν να πιστέψουν κάτι τέτοιο, κάποια όμως περιστατικά δυναμώνουν τις φήμες. Όταν η μάνα εμφανίζεται στην Σόλε, μαθαίνουμε ότι έχει επιστρέψει για να τακτοποιήσει μια εκκρεμότητα.Από τις πιο «βατές» ταινίες του Almodóvar, το «Γύρνα Πίσω» παρακολουθείται το ίδιο ευχάριστα από Αλμοδοβαρικούς και μη. Η ιστορία κυλά πολύ φυσικά περιμένοντας τη μεγάλη αποκάλυψη.
Για μια ακόμη φορά ο Almodóvar περιθωριοποιώντας τους άντρες, μας μεταφέρει σε ένα σύμπαν όπου οι γυναίκες είναι το παν. Δίνουν καθημερινά τον δικό τους αγώνα απέναντι στις οικονομικές δυσκολίες της εποχής, στη μοναξιά, στα αδιέξοδα του γάμου, μα πάνω από όλα σκέφτονται και βοηθούν τους άλλους. Διψούν για ζωή και ας κουβαλούν παιδικά τραύματα μέσα τους. Είναι έτοιμες να κάνουν πολλές θυσίες για οικεία πρόσωπα και βρίσκουν μεγάλη δύναμη εκεί που όλα καταρρέουν. Γυναικείοι χαρακτήρες ξεχωριστοί που όμως όλοι μαζί θα μπορούσαν να είναι διαφορετικές πτυχές μιας γυναίκας. Η γυναικεία φύση και αλληλεγγύη στο μεγαλείο της, κρύβει οικογενειακά μυστικά και ένα φόνο, γυρίζει πίσω για μια συγνώμη, δείχνει μεγαλοψυχία και βλέπει τη ζωή αισιόδοξα. «Μαζί θα τα καταφέρουμε» λέει στην τελευταία σκηνή η Ιρενε στην κόρη της Ραϊμούντα.
Δευτέρα, Ιανουαρίου 15, 2007
Πώς βλέπω μια ταινία-Σπουδή στην τέχνη του κινηματογράφου
Επιτέλους κυκλοφόρησε το βιβλίο στο οποίο και η cinematia έβαλε το χεράκι της, δίνοντας τα φώτα της!
Με περιφάνεια σας παρουσιάζω ένα πολύ προσεγμένο έργο μακρόχρονης σπουδής (και διδασκαλίας) του Κωνσταντίνου Σάντα (Λευκαδίτη Πανεπιστημιακού της διασποράς) στην τέχνη του κινηματογράφου.
Περιγραφή του Πώς βλέπω μια ταινία-Σπουδή στην τέχνη του κινηματοργάφου (Responding to Film-A text-guide for students of cinema art)
Η παρούσα μελέτη απευθύνεται στους Έλληνες θεατές που θεωρούν τον κινηματογράφο αντικείμενο σοβαρής μελέτης.Αυτό ίσως θεωρηθεί υπερβολή στη σημερινή εποχή που ο κινηματογράφος είναι το προϊόν μιας βιομηχανίας που εκμεταλλεύεται με κοινό και μάλλον ασυνείδητο τρόπο σχεδόν το κάθε έργο που παρουσιάζει.Το κοινό δέχεται χωρίς καμία σχεδόν προειδοποίηση, το καθετί που μας παρουσιάζουν οι πιο πολλές παγκόσμιες βιομηχανίες κινηματογράφου.Και όμως, παράλληλα με τη μαζική παραγωγή κινηματογραφικών έργων, υπάρχουν και μάλιστα σε βαθμό μεγαλύτερο από ότι νομίζεται και τα έργα της άξιας κινηματογραφικής τέχνης.Το βιβλίο αυτό έχει στόχο να βοηθήσει το θεατή που ενδιαφέρεται ακριβώς για την τεχνική, την τέχνη και τον κοινωνικό προορισμό του κινηματογράφου, πέρα από την απλή διασκέδαση και ψυχαγωγία. Ο αναγνώστης θα ανακαλύψει έναν πλήρη οδηγό για μια πραγματική “ξενάγηση” στη μαγεία της τέχνης του κινηματογράφου. Με θεωρητικά στοιχεία και παραδείγματα ανάλυσης γνωστών και μη, ταινιών του παγκόσμιου και ελληνικού κινηματογράφου (κλασσικών & σύγχρονων), με πλούσιο ευρετήριο ονομάτων, όρων και ταινιών, εξειδικευμένη ξένη βιβλιογραφία και πρόσθετο οδηγό ελληνικής & ελληνόγλωσης βιβλιογραφίας, καθώς επίσης και βασικές ηλεκτρονικές διευθύνσεις γύρω απο το αντικείμενο, με γλώσσα έμεση, ευκρινή και εύληπτη, μας αποκαλύπτει όλες τις πτυχές δημιουργίας, διακίνησης και κριτικής ανάγνωσης της κινηματογραφικής δημιουργίας.
Συγγραφέας: Κωνσταντίνος Σάντας (καθηγητής της Συγκριτικής Λογοτεχνίας του Παν/ίου Flagler College της California)
Μετάφραση:
Απο τις "Εκδόσεις Γρηγόρη"
Σελίδες:366
Τιμή: 22,00 euros
Με περιφάνεια σας παρουσιάζω ένα πολύ προσεγμένο έργο μακρόχρονης σπουδής (και διδασκαλίας) του Κωνσταντίνου Σάντα (Λευκαδίτη Πανεπιστημιακού της διασποράς) στην τέχνη του κινηματογράφου.
Περιγραφή του Πώς βλέπω μια ταινία-Σπουδή στην τέχνη του κινηματοργάφου (Responding to Film-A text-guide for students of cinema art)
Η παρούσα μελέτη απευθύνεται στους Έλληνες θεατές που θεωρούν τον κινηματογράφο αντικείμενο σοβαρής μελέτης.Αυτό ίσως θεωρηθεί υπερβολή στη σημερινή εποχή που ο κινηματογράφος είναι το προϊόν μιας βιομηχανίας που εκμεταλλεύεται με κοινό και μάλλον ασυνείδητο τρόπο σχεδόν το κάθε έργο που παρουσιάζει.Το κοινό δέχεται χωρίς καμία σχεδόν προειδοποίηση, το καθετί που μας παρουσιάζουν οι πιο πολλές παγκόσμιες βιομηχανίες κινηματογράφου.Και όμως, παράλληλα με τη μαζική παραγωγή κινηματογραφικών έργων, υπάρχουν και μάλιστα σε βαθμό μεγαλύτερο από ότι νομίζεται και τα έργα της άξιας κινηματογραφικής τέχνης.Το βιβλίο αυτό έχει στόχο να βοηθήσει το θεατή που ενδιαφέρεται ακριβώς για την τεχνική, την τέχνη και τον κοινωνικό προορισμό του κινηματογράφου, πέρα από την απλή διασκέδαση και ψυχαγωγία. Ο αναγνώστης θα ανακαλύψει έναν πλήρη οδηγό για μια πραγματική “ξενάγηση” στη μαγεία της τέχνης του κινηματογράφου. Με θεωρητικά στοιχεία και παραδείγματα ανάλυσης γνωστών και μη, ταινιών του παγκόσμιου και ελληνικού κινηματογράφου (κλασσικών & σύγχρονων), με πλούσιο ευρετήριο ονομάτων, όρων και ταινιών, εξειδικευμένη ξένη βιβλιογραφία και πρόσθετο οδηγό ελληνικής & ελληνόγλωσης βιβλιογραφίας, καθώς επίσης και βασικές ηλεκτρονικές διευθύνσεις γύρω απο το αντικείμενο, με γλώσσα έμεση, ευκρινή και εύληπτη, μας αποκαλύπτει όλες τις πτυχές δημιουργίας, διακίνησης και κριτικής ανάγνωσης της κινηματογραφικής δημιουργίας.
Συγγραφέας: Κωνσταντίνος Σάντας (καθηγητής της Συγκριτικής Λογοτεχνίας του Παν/ίου Flagler College της California)
Μετάφραση:
Απο τις "Εκδόσεις Γρηγόρη"
Σελίδες:366
Τιμή: 22,00 euros
Τετάρτη, Ιανουαρίου 10, 2007
Τάσος Μπαντής:Ο παππούς δεν θα ξαναπάει στην Πόλη
Με ξάφνιασε η είδηση του θανάτου του Τάσου Μπαντή.Μέσα στο τρέξιμο της δικής μου ζωής δεν κατάλαβα παρα σήμερα ότι ο άνθρωπος αυτός "αναχώρησε" απο τον δικό μας κόσμο.
Πέθανε μόνο 56 ετών, την Κυριακή, στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός ηττημένος απο τον καρκίνο.Η κηδεία του έγινε χθες,στο Βύρωνα.
Ο γλυκός παππούς της επιτυχημένης "Πολίτικης Κουζίνας" δεν θα ξαναπάει στην Πόλη που τόσο αγάπησε. Στα 14 του χρόνια, παιδί, άφησε την Κωνσταντινούπολη αλλά κουβαλούσε στα μάτια του τόση αγάπη γι'αυτή! Με την οικογένειά του εγκαταστάθηκαν στη Θεσσαλονίκη. Εκεί ο Τάσος τελείωσε τη Φιλοσοφική Σχολή του ΑΠΘ και τη Δραματική Σχολή του Κ. Χαρατσάρη. Έπειτα έφυγε για σπουδές θεατρολογίας στο Λονδίνο. Εκεί τον γνώρησε η μητέρα μου--> ήταν συμμαθητές για 3 μήνες (σε course εκμάθησης Αγγλικής γλώσσας).
Ο Τάσος ακουλούθησε την καρδιά του και έγινε σκηνοθέτης και ηθοποιός παράλληλα. Έπαιξε στο Θέατρο Βορείου Ελλάδας και μετά "κατέβηκε" στην Αθήνα.Ήταν ο ιδρυτής και εμψυχωτής του Θεατρικού Οργανισμού Μορφές στο θέατρο ΕΜΠΡΟΣ.
Έκανε σημαντικές δουλειές στο θέατρο, είναι όμως περίεργο το πως τα φέρνει η ζωή...οι περισσότεροι τον γνωρίσαμε απο τον κινηματογράφο και θα τον θυμόμαστε έτσι...Ο ίδιος είπε πως η συμμετοχή του στην ταινία έγινε εντελώς τυχαία. Ο Τάσος Μπουλμέτης τον συνάντησε για να πάρει πληροφορίες για την Πόλη και καθώς συζητούσανε του πρότεινε να υποδηθεί ο ίδιος τον "παππού". Ένα τυχαίο περιστατικό που τον πέρασε όμως στην αιωνιότητα, σε μια ταινία που θα δουν γενιές πολλές και χώρες μακρυνές.
Πέθανε μόνο 56 ετών, την Κυριακή, στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός ηττημένος απο τον καρκίνο.Η κηδεία του έγινε χθες,στο Βύρωνα.
Ο γλυκός παππούς της επιτυχημένης "Πολίτικης Κουζίνας" δεν θα ξαναπάει στην Πόλη που τόσο αγάπησε. Στα 14 του χρόνια, παιδί, άφησε την Κωνσταντινούπολη αλλά κουβαλούσε στα μάτια του τόση αγάπη γι'αυτή! Με την οικογένειά του εγκαταστάθηκαν στη Θεσσαλονίκη. Εκεί ο Τάσος τελείωσε τη Φιλοσοφική Σχολή του ΑΠΘ και τη Δραματική Σχολή του Κ. Χαρατσάρη. Έπειτα έφυγε για σπουδές θεατρολογίας στο Λονδίνο. Εκεί τον γνώρησε η μητέρα μου--> ήταν συμμαθητές για 3 μήνες (σε course εκμάθησης Αγγλικής γλώσσας).
Ο Τάσος ακουλούθησε την καρδιά του και έγινε σκηνοθέτης και ηθοποιός παράλληλα. Έπαιξε στο Θέατρο Βορείου Ελλάδας και μετά "κατέβηκε" στην Αθήνα.Ήταν ο ιδρυτής και εμψυχωτής του Θεατρικού Οργανισμού Μορφές στο θέατρο ΕΜΠΡΟΣ.
Έκανε σημαντικές δουλειές στο θέατρο, είναι όμως περίεργο το πως τα φέρνει η ζωή...οι περισσότεροι τον γνωρίσαμε απο τον κινηματογράφο και θα τον θυμόμαστε έτσι...Ο ίδιος είπε πως η συμμετοχή του στην ταινία έγινε εντελώς τυχαία. Ο Τάσος Μπουλμέτης τον συνάντησε για να πάρει πληροφορίες για την Πόλη και καθώς συζητούσανε του πρότεινε να υποδηθεί ο ίδιος τον "παππού". Ένα τυχαίο περιστατικό που τον πέρασε όμως στην αιωνιότητα, σε μια ταινία που θα δουν γενιές πολλές και χώρες μακρυνές.
Τετάρτη, Ιανουαρίου 03, 2007
Οι εραστές του Αρκτικού Κύκλου (Los amantes del circulo polar)
Αλήθεια η ζωή μας κάνει κύκλους; Και αν ναι πόσους κύκλους δικαιούμαστε;
O Χούλιο Μεντεμ πειραματίζεται γύρω από την περίεργη σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ της Anna και του Otto. Δυο παιδιά με αμφίδρομα ονόματα των οποίων οι δρόμοι διασταυρώνονται στο σχολείο συμπτωματικά, σε ηλικία οχτώ χρονών. Οι κύκλοι της ζωής τους τέμνονται όταν ο πατέρας του Otto συγκατοικεί με τη μητέρα της Anna. Τα παιδιά ανήκουν στην ίδια οικογένεια πλέον αλλά κανείς δεν γνωρίζει την έλξη που νιώθουν ο ένας για τον άλλο. Όταν το πάθος τους εκδηλώνεται, ο Otto αφήνει το σπίτι της μητέρας του και μετακομίζει στο σπίτι του πατέρα για να περνά αμέτρητες ώρες με την Anna. Οι δυο τους θα απομακρυνθούν όμως σύντομα, όταν η μητέρα του Otto πεθάνει και ο τελευταίος θεωρήσει τον εαυτό του υπεύθυνο επειδή την εγκατέλειψε.
Ο Otto αφήνει ξαφνικά την Anna, τη γεμάτη συμπτώσεις ζωή δίπλα της, το πάθος τους. Κανείς δεν μαθαίνει νέα του για πολύ καιρό. Στους ατελείωτους κύκλους της ζωής τους μια σύμπτωση είναι αυτή που θα ξαναφέρει τον ένα στο μυαλό του άλλου. Τη μεγαλύτερη όμως σύμπτωση θα την χάσουν, και ο κύκλος του Otto δεν θα ολοκληρωθεί ποτέ.
Η ταινία είναι αρκετά ποιητική. Οι εσωτερικοί μονόλογοι των ηρώων μας φέρνουν πιο κοντά στους χαρακτήρες και το ίδιο το σενάριο ακολουθεί την ιδέα του κύκλου δένοντας τη «δομή» της ταινίας με το περιεχόμενο. Η ιστορία τελειώνει όπως άρχισε, στον Αρκτικό Κύκλο, εκεί που ο ήλιος δεν «κοιμάται» απλά κάνει βόλτες…σε κύκλους…
(Έτσι έκλεισε cinemaτικά για μένα το 2006, με αυτή την ταινία -- η αλήθεια όμως είναι ότι την είχα ξαναδεί :-P )
O Χούλιο Μεντεμ πειραματίζεται γύρω από την περίεργη σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ της Anna και του Otto. Δυο παιδιά με αμφίδρομα ονόματα των οποίων οι δρόμοι διασταυρώνονται στο σχολείο συμπτωματικά, σε ηλικία οχτώ χρονών. Οι κύκλοι της ζωής τους τέμνονται όταν ο πατέρας του Otto συγκατοικεί με τη μητέρα της Anna. Τα παιδιά ανήκουν στην ίδια οικογένεια πλέον αλλά κανείς δεν γνωρίζει την έλξη που νιώθουν ο ένας για τον άλλο. Όταν το πάθος τους εκδηλώνεται, ο Otto αφήνει το σπίτι της μητέρας του και μετακομίζει στο σπίτι του πατέρα για να περνά αμέτρητες ώρες με την Anna. Οι δυο τους θα απομακρυνθούν όμως σύντομα, όταν η μητέρα του Otto πεθάνει και ο τελευταίος θεωρήσει τον εαυτό του υπεύθυνο επειδή την εγκατέλειψε.
Ο Otto αφήνει ξαφνικά την Anna, τη γεμάτη συμπτώσεις ζωή δίπλα της, το πάθος τους. Κανείς δεν μαθαίνει νέα του για πολύ καιρό. Στους ατελείωτους κύκλους της ζωής τους μια σύμπτωση είναι αυτή που θα ξαναφέρει τον ένα στο μυαλό του άλλου. Τη μεγαλύτερη όμως σύμπτωση θα την χάσουν, και ο κύκλος του Otto δεν θα ολοκληρωθεί ποτέ.
Η ταινία είναι αρκετά ποιητική. Οι εσωτερικοί μονόλογοι των ηρώων μας φέρνουν πιο κοντά στους χαρακτήρες και το ίδιο το σενάριο ακολουθεί την ιδέα του κύκλου δένοντας τη «δομή» της ταινίας με το περιεχόμενο. Η ιστορία τελειώνει όπως άρχισε, στον Αρκτικό Κύκλο, εκεί που ο ήλιος δεν «κοιμάται» απλά κάνει βόλτες…σε κύκλους…
(Έτσι έκλεισε cinemaτικά για μένα το 2006, με αυτή την ταινία -- η αλήθεια όμως είναι ότι την είχα ξαναδεί :-P )
Τρίτη, Ιανουαρίου 02, 2007
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)