About Schmidt (2002)

Η cinematia επιστρέφει για να μιλήσει για μια ακόμη ταινία. Η ταινία όμως αυτή δεν είναι ένα ακόμη blockbuster αλλά έχει τον Jack Nicholson σε ρόλο έκπληξη ως κύριο Schmidt.
Γράφω γι’αυτή την ταινία γιατί είναι μια από τις ταινίες που «αγάπησα» επειδή την ξαναείδα. Μια ακόμη τρανή απόδειξη ότι μεγαλώνουμε…και αλλάζουμε. Αλλάζουν τα «γούστα», οι απόψεις μας, τα ερεθίσματα ποικίλουν και κάτι που στο παρελθόν μας άφηνε ασυγκίνητους τώρα μας καθηλώνει.
Ο κ. Warren Schmidt, ένα παντρεμένος εξηντάρης προβληματίζεται για το μέλλον του ως φρέσκος συνταξιούχος. Χρόνια στη δουλειά και στη ρουτίνα δεν μπορεί να σχεδιάσει το επόμενό του βήμα. Ο ξαφνικός θάνατος της γυναίκας του φέρνει μια ακόμη ανατροπή στην καθημερινότητά του. Η μοναχοκόρη του ζει μακριά και είναι απασχολημένη με τον γάμο της τον οποίο ο πατέρας της δεν εγκρίνει.
Αδιέξοδα παντού και μοναξιά αφηγείται με ένα ασυνήθιστο τρόπο ο δικός μας Alexander Payne. Πως μπορεί να διαχειριστεί κάποιος το χρόνο του όταν έχει ξεμπερδέψει από δουλειά και σύζυγο αλλά έχει αφιερώσει και το μεγαλύτερο κομμάτι σ’αυτούς; Πως ξεπερνιέται η μοναξιά και πως γεμίζει ο χρόνος, πως βγαίνεις απ'το τέλμα; Μια νοσταλγική ματιά στο παρελθόν, μια αποτυχημένη προσπάθεια να αποτρέψει το μέλλον της κόρης του και στο τέλος; Στο τέλος έρχεται η λύτρωση μέσα από κάτι μικρό, φαινομενικά ασήμαντο αλλά τόσο τρυφερό.

Έθνος χωρίς γυναίκες / A nation without women (2005)

Δεν ξέρω κατά πόσο αυτός ο τίτλος ακούγεται σαν καταδίκη στην ευρωπαϊκή μας κοινωνία, πάντως είναι μια πραγματικότητα στην Ινδία. Στη μακρινή τούτη χώρα, η γέννηση ενός κοριτσιού είναι ακόμη και στις μέρες μας πρόβλημα. Το γένους θηλυκού παιδί αποτελεί το μεγαλύτερο πρόβλημα στην επαρχία της Ινδίας, όπου οι άνθρωποι ζουν υπό συνθήκες εξαθλίωσης και ανύπαρκτο μορφωτικό επίπεδο. Πολλά νεογέννητα θανατώνονται ακόμη και σήμερα. Ωστόσο, παρόλο που τα κοριτσάκια είναι ανεπιθύμητα, τα αγοράκια επιθυμούν όταν μεγαλώσουν να παντρευτούν.

Το θέμα «γάμος» σε μια ανδροκρατούμενη επαρχία γίνεται αφορμή για τη δημιουργία της πρώτης ταινίας μεγάλου μήκους του Ινδού Μάνις Τζα. Μια οικογένεια με πέντε γιους βρίσκεται στο επίκεντρο της ιστορίας. Ο πατέρας τους προσπαθεί να βρει μια νύφη για το μεγάλο του γιο. Μετά από πολύ κόπο εντοπίζεται η πολυπόθητη γυναίκα. Πως μπορεί όμως ο γονιός να παντρέψει μόνο ένα από τα παιδιά του ενώ όλοι τους περιμένουν να αποκατασταθούν; Η λύση έρχεται απλά, η κοπέλα θα παντρευτεί και τους πέντε! Η όμορφη Κάλκι στην ουσία πουλιέται από τον πατέρα της σε έξι άνδρες για πολλά λεφτά και κάποιες αγελάδες. Από τη βραδιά του γάμου αναλαμβάνει το νοικοκυριό, ενώ οι μέρες τις εβδομάδας θα μοιραστούν δια του έξι γιατί και ο πατέρας θέλει μια γυναίκα στο κρεβάτι, και θα ζήσουν αυτοί καλά, αλλά αυτή; Ένας εφιάλτης ξεκινά για τη νεαρή Ινδή η οποία οφείλει να ικανοποιεί τις σεξουαλικές ορέξεις των συζύγων της χωρίς κανένα ενδοιασμό.
Η Κάλκι είναι η μοναδική γυναικεία παρουσία στην ταινία. Κάποιοι από τους άνδρες που την περιτριγυρίζουν είναι από αυτούς που στο παρελθόν σκότωσαν κάποιο νεογέννητο κορίτσι, δεν προέβλεψαν όμως ότι στο μέλλον δεν θα μπορέσουν να βρουν νύφη. Ανάμεσα σε ένα πλήθος ανδρών που τη βλέπουν ως σκεύος ηδονής, η κοπέλα παραμένει σιωπηλή. Δε βγάζει λέξη κυριολεκτικά σε όλη την ταινία ενώ υπομένει τον εξευτελισμό της μην έχοντας σε ποιον να στραφεί.
Με πρόσφατη την «ημέρα της γυναίκας» πραγματικά προβληματίζομαι για το παρόν και το μέλλον του φύλλου μου. Για ποια ισότητα μιλάμε τελικά; Η θέση της γυναίκας πόσο άλλαξε για το μεγαλύτερο κομμάτι της γης; Ακόμη και στο λεξιλόγιό μας ο άνδρας παραμένει «το ισχυρό φύλλο». Τι είναι τελικά αυτό που ΔΕΝ έχουμε καταφέρει ακόμη ούσες το «αδύναμο φύλλο»; Μιλάμε μήπως για μυική δύναμη; Ακόμη και στον κινηματογράφο σπανίζουν οι γυναίκες που τα έχουν όλα. Είναι κάτι στη φύση μας τελικά που μας στερεί το «πακέτο» που γεύεται ένας άνδρας;

Άλεξ / Alex, (Όταν η αναπηρία γίνεται ευκαιρία)

Ενόψει του 10ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, η cinematia έλαβε ένα e-mail από τους δημιουργούς της ταινίας «Άλεξ» . Η ταινία θα προβληθεί 12 Μαρτίου στις 19:30, και 15 Μαρτίου στις 14:30 στην αίθουσα ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΡΝΕΣ. Επειδή το θέμα με άγγιξε ιδιαίτερα θεώρησα σκόπιμο να αφιερώσω λίγο από το χώρο του blog μου για να γίνει το θέλημα των Αλέξανδρου Παπανικολάου και Έμιλυς Γιαννούκου .

Ο Άλεξ είναι εικοσιπέντε χρονών. Είναι τετραπληγικός ύστερα από ένα ατύχημα στη
θάλασσα πριν από τέσσερα χρόνια. Από τότε κολυμπάει για να ξεπεράσει τον εαυτό του και για να μετατρέψει την αναπηρία του σε ευκαιρία, ενώ λαμβάνει μέρος στους Παραολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας το 2004. Στο κολυμβητήριο, η προπονήτρια του η Μαρία, τον προπονεί σκληρά πρωί και βράδυ. 'Έχει αγωνία και συγκινείται εύκολα όταν βρίσκεται αντιμέτωπη με κάποιες καταστάσεις, θέλει όμως να πιστέψει σε ένα μετάλλιο. Ο Άλεξ πιο συγκρατημένος, είναι ρεαλιστής. Η οικογένεια αλλά και οι φίλοι του, είναι πάντα στο πλάι του, τον βοηθάνε και τον υποστηρίζουν. Θα καταφέρει, να κατακτήσει το μετάλλιο που όλοι περιμένουν;

Ο Άλεξ είναι ένας σύγχρονος μαχητής. Πριν το ατύχημα ήταν αυτόνομος, ανεξάρτητος, αισιόδοξος, έβλεπε τη ζωή με χιούμορ και αυτοσαρκασμό. Προσπαθούσε πάντα να κάνει την υπέρβαση, να ξεπεράσει τον εαυτό του και να μετατρέπει τις δυσκολίες σε ευκαιρίες. Παρόλο το ατύχημα και την αναπηρία, όλα τα στοιχεία του χαρακτήρα του, δεν παρέμειναν απλά και μόνο άθικτα, αλλά ενδυναμώθηκαν. Ο Άλεξ κατάφερε να ενισχύσει την προσωπικότητα του και να εστιάσει την ενέργειά του στον αθλητισμό.
Η ταινία διηγείται την περίοδο προετοιμασίας του Άλεξ για την Παρολυμπιάδα του 2004. Οι δημιουργοί της υπογραμμίζουν τον πυρήνα της ταινίας «Με κεντρικό νήμα της ιστορίας τον αθλητισμό, θα διηγηθούμε από τη μία, πως ένας άνθρωπος μετά από ένα τόσο καθοριστικό ατύχημα μπορεί να καταφέρει να μετατρέψει την αναπηρία του σε ευκαιρία και από την άλλη πώς ο Άλεξ θα ξαναδώσει μία νέα κοινωνική διάσταση στη ζωή του.» Ο Άλεξ όμως έχει ανάγκη από φίλους και κοινωνική ζωή γι’αυτό η κάμερα δεν απομονώνει αυτό το κομμάτι αλλά αντίθετα τον ακολουθεί στις εξόδους και τις εκδρομές του.
Ένα παράπονο του Άλεξ είναι όμως ότι όλες οι σύγχρονες ταινίες με θέμα την τετραπληγία, ( Million dollar baby και Mar adentro/ Η Θάλασσα μέσα μου), τελειώνουν με ευθανασία. Ο ίδιος όμως, καθαρά και με επιμονή δηλώνει ότι θέλει να ζήσει.

* Βραβευμένη στο Παλέρμο της Ιταλίας για καλύτερη σκηνοθεσία.

Καλή επιτυχία σε αυτή την πολλή ανθρώπινη ιστορία και συγχαρητήρια στους ανθρώπους που μάχονται καθημερινά αψηφώντας τα όποια εμπόδια. Τελικά μπορεί ο ανθρώπινος νους να μετατρέψει μια ατυχία σε κάτι άλλο…να υπερισχύσουν η δημιουργικότητα και η θετικότητα που είναι δυο ισχυρά κίνητρα για να συνεχίσει κανείς την πορεία του.

Ερωτευμένη Τζέιν / Becoming Jane (2007)

Μετά από αρκετές τηλεοπτικές και κινηματογραφικές μεταφορές των βιβλίων της Jane Austen, βρήκε το δρόμο για τις αίθουσες και το μικρό μας σαλόνι (πλέον) μια ταινία για την ίδια.
Το “Becoming Jane” είναι ένα έργο που αποκαλύπτει μια λιγότερο γνωστή πλευρά της διάσημης συγγραφέως, εκείνη της «άγουρής» της περιόδου και της πρώτης νιότης. Η παρεξηγημένη μέχρι πρότινος γεροντοκόρη της Αγγλικής λογοτεχνίας παίρνει τη ρεβάνς. Τα ανεκπλήρωτα πάθη που περιγράφει με την πένα της δεν ήταν απλά δημιούργημα της φαντασίας της ή «σπουδή» στις σχέσεις των άλλων. Η ίδια της, μόλις 20 ετών είχε ζήσει ένα μεγάλο έρωτα με τον Ιρλανδό δικηγόρο Τομ Λεφρόι. Αυτά αποκάλυψε μια καινούρια βιογραφία της και αυτό το κομμάτι της ζωής της παρακολουθούμε με πρωταγωνίστρια την Αν Χάθαγουει.
Η νεαρή Jane ζει και κινείται στην Αγγλική επαρχία σε μια πολυμελή οικογένεια όπου η αποκατάσταση των κοριτσιών της είναι το μείζων θέμα. Αρνείται να παντρευτεί τον ανιψιό μιας αριστοκράτισσας γιατί πιστεύει στο γάμο από έρωτα και όχι σε ένα κοινωνικό συμβόλαιο. Η μοίρα φέρνει κοντά της το Λεφρόι με τον οποίο φλερτάρει διακριτικά. Είναι στη φάση της ζωής της που κάτι μέσα της έχει σκιρτήσει, πέρα από τον έρωτα, η καρδιά της έχει αποκτήσει την ευαισθησία του δημιουργού και αποτυπώνει στο χαρτί ιστορίες και συναισθήματα. Όταν το φλερτ τους γίνεται πόθος οι δυο τους προσπαθούν να βρουν τρόπο για να ενώσουν τις ζωές τους. Η ερωτευμένη όμως Τζέιν θα πονέσει, και αυτό ίσως ο θεατής το ξέρει εξ αρχής.
Στο κλίμα πάντα της εποχής, λίγο πριν από τις αρχές του 1800, φορεσιές, πάρτι, χοροί, το πρωτόκολλο της εποχής, οι Αγγλικοί τρόποι και η εξοχή δεσπόζουν και σε αυτή την ταινία όπως σε κάθε μεταφορά κάποιου βιβλίου της. Από τις τόσες ταινίες-μεταφορές στην αρχή μου ήταν δύσκολο να ξεχάσω ότι αυτό που βλέπω δεν είναι ακόμη ένα βιβλίο αλλά η "ίδια" η Jane. Νόμιζα ότι από κάπου θα φανεί η Emma ή ο Mr. Darcy. Τελικά κανείς τους δεν ήρθε, έμειναν μόνο να κάνουν παρέα στη Jane τα ήσυχα βράδια της ζωής της και να χαρίζουν σε εμάς εικόνες από έναν κόσμο που μόνο μέσα από τη γραφή της απολαμβάνουμε.

Διάβασε επίσης, δια χειρός cinematia :

Περαιτέρω για Jane Austen
και

Pride and Prejudice(2006)

Τα παιδιά ενός κατώτερου θεού/Children of a lesser God (1986)

"Love has a language all of its own."

Ο νεαρός καθηγητής κωφάλαλων James, ξεκινάει με διάθεση τη σχολική χρονιά σε καινούριο σχολείο. Με μεγάλες προσδοκίες και πίστη στους μαθητές του αγωνίζεται να τους μάθει τη νοηματική αλλά και να τους πείσει να βγάζουν παράλληλα λεξούλες-κραυγές. Μέσα σε αυτή του την καθημερινότητα, ο James γνωρίζει τη Sarah, μια πρώην μαθήτρια που εξακολουθεί να μένει στο σχολείο απασχολούμενη ως καθαρίστρια. Ο James γοητεύεται από τον εκρηκτικό της χαρακτήρα αμέσως. Επιθυμεί να μάθει τα πάντα γι'αυτή αλλά και να την βοηθήσει να διαβάζει τα χείλη. Tίποτα όμως δεν είναι εύκολο μπροστά στο πείσμα της Sarah. O James την ερωτεύεται αλλά αρχικά η Sarah αντιστέκεται να πέσει στην αγκαλιά του.
Οι πρωταγωνιστές του Mark Medoff σε σκηνοθεσία Randa Haines, ζούνε σε δυο διαφορετικούς κόσμους. Η Sarah βιώνει τον κόσμο της σιωπής ενώ ο James απολαμβάνει τη μουσική, τις λέξεις και τις φωνές των ανθρώπων γύρω του. Τα αισθήματα είναι δυνατά αλλά θα βρούνε τελικά ένα κόσμο συνάντησης οι δυο τους;
Οι σκηνές μέσα στο νερό είναι άκρως ποιητικές και θα μας "έλεγαν" περισσότερα αν διαρκούσαν και άλλο. Μέσα στο υγρό στοιχείο η ακοή του James μειώνεται και πλησιάζει περισσότερο τον κόσμο της Sarah. Αξίζει μια ματιά η ταινία για την ιστορία, αλλά και από περιέργεια για το κατά πόσο η αγάπη και ο έρωτας υπερνικά τις όποιες αντιξοότητες.

Η ποίηση του Φεβρουαρίου

Η cinematia γεννήθηκε για να μιλήσει για cinema. Παρόλα αυτά αναφέρθηκε και στην τέχνη της ποίησης. Πιο συγκεκριμένα στα λόγια του D.H Lawrence. Και αυτό γιατί πιστεύω ότι οι τέχνες δεν έχουν και τόσο ξεκάθαρα όρια. Μια ταινία μπορεί να περιέχει πολλά ποιήματα ή στοιχεία-χαρακτηριστικά της ποίησης και της λογοτεχνίας. Επίσης λογοτεχνικά μοτίβα έχουμε "διαβάσει" σε αρκετές ταινίες όπως έχει πέσει στα χέρια μας και λογοτεχνία με κινηματογραφική δράση.

Σήμερα επανέρχομαι με ένα ακόμη ποίημα. Αυτή τη φορά μιλάμε για Έλληνα και δεν είναι άλλος από τον Καβάφη.

Όσο μπορείς

Και αν δεν μπορείς να κάμεις τη ζωή σου όπως τη θέλεις τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις μες στην πολύ συνάφεια του κόσμου, μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πιαίνοντας την,
γυρίζοντας συχνά και εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών την καθημερινή ανοησία,
ώσπου να γίνει σαν μια ξένη φορτική.

Τα σχόλια δικά σας.

Ο Ρατατούης / Ratatuille (2007)

Καλησπέρα!

Ξέρω ότι έχω μέρες πολλές να περάσω από δω αλλά είμαι αποφασισμένη να επανορθώσω.

Επιστρέφω σε αυτό εδώ το βήμα για να μιλήσω για κάτι τρυφερό που απευθύνεται τόσο σε μικρά, όσο σε μεγάλα παιδιά. Ο λόγος για την ταινία «Ο Ρατατούης» που είδα πρόσφατα.
Μη ξεγελιέστε από τον τίτλο. Το συμπαθές τρωκτικό ονομάζεται Ρεμί και ζει και κινείται στο Παρίσι. Το όνομα Ρατατούη είναι κάτι άλλο στην ιστορία αλλά δεν θα σας αποκαλύψω το μυστικό. Ο ποντικομικρούλης της ταινίας είναι ένα πλασματάκι που σίγουρα διαφέρει από τα υπόλοιπα του είδους του. Τη διαφορά κάνει η όσφρησή του αλλά και η ικανότητά του να μπορεί να συνδυάζει μυρωδιές και γεύσεις. Η τύχη (;) , οι συγκυρίες (;), προσγειώνουν τον Ρεμί στην κουζίνα ενός από τα πιο φημισμένα εστιατόρια της Γαλλικής πρωτεύουσας το οποίο όμως εκείνη την περίοδο πάσχει από φαντασία. Οι γκουρμέ γεύσεις σύντομα θα αλλάξουν και υπεύθυνος θα είναι ο Ρεμί. Ο Ρεμί όμως λόγω της φύσης και της ταπεινής καταγωγής του δεν μπορεί να εμφανίζεται στην κουζίνα. Δημιουργεί λοιπόν δίνοντας με τον τρόπο του «διαταγές» στον Λιγκουίνι, έναν νεαρό ατάλαντου μάγειρα.
Μια ευχάριστη ιστορία και πρωτότυπη ιστορία. Μια ιστορία για τη φιλία, την έμπνευση, το ταλέντο και την ουσία της κριτικής (ο μονόλογος του Ίγκω προς το τέλος της ταινίας).

Καλό Σαββατοκύριακο!

Victor Victoria / Βίκτωρ Βικτώρια (1982)

-A woman pretending to be a man, pretending to be a woman? -It's rediculous! -It's propostrous.

Η ιστορία μιας γυναίκας που έγινε άνδρας με ένα σκοπό, να πετύχει!

Η Βικτώρια Γκραντ είναι μια σοπράνο που πασχίζει να βρει δουλειά στο χώρο του θεάματος. Καθώς περνά απο οντισιόν σε οντισιόν στο Παρίσι του 1930, φτωχή και ταλαιπωρημένη βρίσκει παρηγοριά σε ένα gay performer. O Toddy τη φιλοξενεί και δεν αργεί να σκεφτεί μια ιδέα που θα κάνει τη Βικτώρια πρώτο όνομα. Της φοράει γραβάτα, την κουρεύει και της προτείνει να συστήνεται ως Κόμης Βίκτωρ. Η λογική είναι απλή...οι επιχειρηματίες θα ξετρελλαθούν με την ιδέα ενός άνδρα που παριστάνει τόσο πιστικά μια γυναίκα. Η μεγάλη "απάτη" μπάινει σε εφαρμογή και η Julie Andrews μεταμορφώνεται σε άνδρα. Την κατάσταση περιπλέκει ο γκάνκστερ Κινγκ (James Garner) ο οποίος μαγεύεται απο τη σκηνική παρουσία του Βικτωρ και σίγουρος ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να μαγευτεί απο άνδρα, ψάχνει την "υπόθεση".
Η Julie Andrews έχει αυτή τη χρυσόσκονη της σταρ, αρκετή για να γεμίσει τη σκηνή και να μετατρέψει την ταινία σε μιούζικαλ. Οι ατάκες έιναι αρκετά γαργαλιστικές και στο τέλος μένεις με μια περίεργη αίσθηση. Τελικά πιο και πως είναι το άλλο μας μισό; Η Βικτώρια ερωτεύεται τον Κινγκ αλλά δεν είναι διατεθημένη να αφήσει την ανδρική της ταυτότητα με την οποία μεσουρανεί. Ο Κινγκ είναι πολύ μάτσο για να κυκλοφορεί με έναν άνδρα αλλά τελικά το δέχεται. Το γεγονός είναι ένα: οι gender roles αλλάζουν πιο γρήγορα απο τις ίδιες τις σκηνές.
Τα ερωτήματα είναι πολλά και αν προσφέρεται τελικά η ταινία για περαιτέρο μελέτη αυτή έχει να κάνει με τη σεξουαλικότητα των χαρακτήρων της. Η Βικτώρια δέχεται να χάσει τη θηλικότητά της στο βωμό της δόξας και αν και ερωτευμένη δυσκολεύεται να αφήσει τη γραβάτα της για έναν άνδρα. Οι άνδρες επιχειρηματίες ωστόσο βρίσκουν πιο διασκεδαστικό θέαμα έναν άνδρα να υποδύεται μια γυναίκα απο ότι μια γυναικεία παρουσία στη σκηνή. Τελικά τι ψάχνουμε σαν θεατές; Ποιο είναι το παιχνίδι των εικόνων που ικανοποιεί τις αισθήσεις μας;

Τα 300

Η cinematia γράφει σήμερα, μετά απο μια βδομάδα απουσίας για να γιορτάσει τα 300 της ποστ.Δεν είναι πάρα πολλά, δεν είναι όμως και λίγα!Για 300 φορές μέχρι σήμερα έκανα log in εδώ και έγραψα κάτι που σκοπό είχε να "αφήσει" το δικό μου μυαλό και να πετάξει μακριά προς τα εσάς.
Αυτή την περίοδο βλέπω πολλές ταινίες με το movie buddy μου, αλλά ακόμη να "στρωθώ" και να τις μοιραστώ μαζί σας. Θα γίνει όμως και αυτό, θα γίνει όταν ηρεμήσουν τα πνεύματα στην καθημερινότητά μου, και όταν η λέξη "ρουτίνα" θα ηχεί σαν μουσική στ'αφτιά μου. Γιατί η ρουτίνα έχει πολλές χάρες (και ας γκρινιάζουν οι περισσότεροι) ό,τι σε βγάζει απο το πρόγραμμά σου, είτε καλό είτε κακό, είναι στρεσογόνο.

Το κλειδί

Προχθες στη δουλειά, καθώς απολάμβανα το διάλειμμά μου, βρήκα στην τσάντα μου ένα κλειδί. Ένα κλειδί που δεν το έχω ξαναδεί. Κανείς δε φαίνεται να το αναγνωρίζει. Ένα κομμάτι κρύου υλικού που μαντεύω πως ανοίγει κάποιο λουκέτο. Δε θυμάμαι, δε ξέρω τι ανοίγει, δεν ξέρω αν είναι δικό μου. Σκέφτηκα όμως μια ταινία: "Mulholland Dr."(2001) . Θυμάσαι το ρόλο του κλειδιού; Λες να αλλάξει τόσο και η δική μου ζωή :-P

Καλό υπόλοιπο Σαββατοκύριακο!

Υ.Γ : Τελικά μετα απο συζήτηση με άλλους blogger-φίλους αποφάσισα να δώσω στο "κλειδί" αυτό άλλες προεκτάσεις.Εψαχνα κάποιες απαντήσεις εδώ και καιρό (υπαρξιακά-φιλοσοφικά ζητήματα κτλπ) οπότε παίρνω το "εξ ουρανού" αυτό κλειδί σαν την απάντηση σε όλα τα ερωτήματα που με απασχόλησαν τον τελευταίο καιρό. Τι απαντήσεις βρήκα; Δε ξέρω,αλλά παίρνω σαν δεδομένο ότι τα έλυσα όλααα!

Το σπίτι του Κάιν (2000)

Μέρα σαν και αυτή, ηλιόλουστη και χαμογελαστή πήρα το δρόμο για το βουνό.Η φύση στολισμένη με κάθε λογής χρώματα περίμενε να τη θαυμάσουμε. Πέρασα ώρες κάπου ζεστά, με τον αέρα να φυσά δυνατά. Τόσο δυνατά που έδιωξε όλα τα σύννεφα και μας χάρισε έναν καθαρό ουρανό.Χάζευα το γαλάζιο της θάλασσας που γρήγορα ξάνοιξε τον τόνο του καθώς έπεφτε το σούρουπο.Όταν η λεπτή γραμμή που χωρίζει το υγρό στοιχείο απο τον ουρανό, χάθηκε, είδα τα πλοία πέρα μακρυά να φέγγουν.Πάντα με γοητεύουν τα πλοία τη νύχτα.Πάντα σκέφτομαι ότι η θέα απο τη θάλασσα προς τη στεριά είναι προνόμιο συγκεκριμένων άνθρωπων που κατα μια έννοια ανταποδίδουν το βλέμα μου όταν κοιτώ προς το μέρος τους και τύχει να χαζεύουν τη στεριά. Με καλή παρέα, συζήτηση και ωραίο φαγητό συνοδευόμενο με κόκκινο κρασί η ώρα πέρασε ευχάριστα. Με μια τέτοια βόλτα παίρνεις μικρές ανάσες και συνεχίζεις, σκέφτηκα στον κατήφορο. Μικρές στιγμές και λεπτομέρειες που ξεχωρίζουν μέσα στα χρόνια. Μέρες που καταχωρούνται στη μνήμη μας σαν χρώματα,εικόνες,μυρωδιές και λόγια.

Για κάποιους συνανθρώπους μας οι μέρες αυτές είναι δεδομένες, για αρκετούς πάλι είναι απαγορευμένες.
"Το Σπίτι του Κάιν" είναι ένα ντοκιμαντέρ που αγγίζει τους ανθρώπους πίσω απο τα σίδερα.Ο Χρήστος Καρακέπελης "ακολουθεί" έξι κρατούμενους στις φυλακές του Κορυδαλλού, έναν αποφυλακισμένο και ένα δεσμοφύλακα. Ο σκηνοθέτης συνθέτει ένα παζλ χαρακτήρων τρομακτικά αληθινό. Η ειλικρίνεια των "πρωταγωνιστών" αφοπλίζει. Το καλό και το κακό συνυπάρχουν μέσα μας, αυτό που έχει σημασία είναι η μεταξύ τους ισορροπία. Για τους θύτες του ντοκιμαντέρ είναι αυτό που λέει ο Κ.Κισλόφσκι(μέσω του ήρωά του)στο "Δεκάλογο:8" : "Γιατί η καλοσύνη υπάρχει. Νομίζω ότι υπάρχει σε κάθε ανθρώπινο πλάσμα.Οι καταστάσεις πυροδοτούν το καλό και το κακό. Εκείνη τη νύχτα δεν πυροδότησε το καλό μέσα μου." Έτσι απλά(;) άνθρωποι της διπλανής πόρτας ανοίγουν την ψυχή τους και μοιράζονται με εμάς μια αλήθεια:Δε θέλει και πολύ για να φτάσει κανείς στο φόνο, μια λάμψη στο μυαλό,ένα γύριμσα είναι.
Ο Καρακέπελης με την κάμερά του σεβάστηκε τόσο τους κρατούμενους όσο και τον χώρο τους.Οι "συνεντεύξεις" δεν έχουν την αίσθηση της ανάκρισης αλλά βγαίνουν αβίαστα, σαν μια εξομολόγηση που στόχο έχει την κάθαρση.Η φυλακή κινηματογραφείται σε αργούς ρυθμούς,πάντα σε αρμονία με τους αργούς ρυθμούς της ζωής των κρατουμένων.
Θα έλεγα ότι είναι απο τα πιο προσεγμένα ντοκιμαντέρ που έχω δει αλλά σίγουρα για γερά στομάχια.Τα όσα ακούγονται σοκάρουν(όπως η ομολογία μιας ηλικιωμένης αγράμματης γυναίκας που σκότωσε τον γιό της).Είναι τελικά πάντα δύσκολο όταν μιλάμε για φόνους, θύματα και θύτες,τιμωρία και εγκλεισμό,πόσο μάλλον όταν αυτά δεν βρίσκονται πια στη σφαίρα της φαντασίας αλλά αποτελούν μέρος της πραγατικότητας.

Φίλοι μου σας αποχαιρετώ!

"Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέπτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν αυτά που λέω εδώ.

Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι' αυτό που αξίζουν αλλά γι' αυτό που σημαίνουν. Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια μας, χάνουμε 60 δευτερόλεπτα φωτός. Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!

Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα, αλλά και την ψυχή μου.

Θεε μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. Θα ζωγράφιζα με ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι και ένα τραγούδι του Σεράτ θα ήταν η σερενάτα που θα τη χάριζα στη Σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρυα μου τα τριαντάφυλλα, για να νοιώσω τον πόνο απ'τα αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους...

Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή...
Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μια μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.

...Στους γέρους θα έδειχνα ότι τον θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατεία, αλλά η λήθη. Έμαθα τόσα πράγματα από εσάς τους ανθρώπους. Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά.

Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα.

Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από εσάς...

Να λές πάντα αυτό που νοιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι. Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ' αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να βγαίνεις απ' την πόρτα, θα σ' αγκάλιαζα και θα σου 'δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά. Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ' έβλεπα, θα έλεγα ότι σ'αγαπώ και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη.

Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα 'θελα να σου πω πόσο σ' αγαπώ και ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.
Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος. Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι' αυτό μην περιμένεις άλλο, κάν' το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μία τελευταία τους επιθυμία. Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις "συγνώμη", "συγχώρεσε με", "σε παρακαλώ", "ευχαριστώ" κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις.

Κανείς δε θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις. Ζήτα απ' τον Κύριο τη δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις. Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για 'σένα.

Στείλε αυτό το μήμυμα σε όποιους θέλεις.

Αν δεν το κάνεις σήμερα, αύριο θα είναι όπως και χθες. Κι αν δεν το κάνεις ποτέ, δεν πειραζει."

Ξέρω ότι το σημερινό μου ποστ δεν είναι πρωτότυπο. Το είχα πρωτοδιαβάσει και εγώ μήνες πριν, αλλά όχι όλο, κάποιες παραγράφους μόνο. Έπεσε στα μάτια μου σήμερα την ώρα που κοίταζα σε έναν απο τους μουντούς τοίχους του σχολείου που διδάσκω. Και ήταν μεγάλο δώρο...
Για 7 λεπτά δεν άκουγα τίποτα. Τα μάτια μου θόλωναν συνέχεια και με δυσκολία διάβαζα την κακής ποιότητας φωτοτυπία. Αυτά τα λόγια άγγιξαν την καρδιά μου και με συγκίνησαν σαν ένα παιδί που διαβάζει και ανακαλύπτει τον γραπτό λόγο για πρώτη φορά. Ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκέζ αποχαιρέτησε τη συγγραφή για λόγους υγείας, αποχαιρέτησε και τους φίλους του κάτω απο τη σκιά του θανάτου. Παράλληλα, χάρισε σ'όλους τους αναγνώστες αυτής της "επιστολής" έναν ύμνο στη φιλία.
Ναι, η φιλία είναι γεγονός, δεν είναι μήθος, υ π ά ρ χ ε ι. Υπάρχει όσο αγαπάμε τους συναθρώπους μας και αντιστεκόμαστε στην αποξένωση. Όσο κάνουμε τους ξένους δικούς μας ανθρώπους. Όσο σεβόμαστε την ύπαρξη του άλλου, όσο σταματάμε για να τον ακούσουμε. Η ζωή είναι εδώ και είναι κρίμα να στερούμαστε εκδηλώσεις χαράς και αγάπης. Όσο ωραίο είναι να γίνεσαι αποδέκτης των παραπάνω, τόσο ωραίο είναι να τα προσφέρεις απλόχερα. Είμαστε περαστικοί απο αυτή την επίγεια γειτονιά. Και εγώ πάντα φροντίζω να χαιρετώ τους φίλους μου κάθε φορά που "χωρίζουν οι δρόμοι μας" και δε στέκομαι στο αύριο.
Ο Μαρκέζ έγραψε τα παραπάνω λόγια με τον θάνατο να βαραίνει τις πλάτες του. Εγώ, χωρίς αυτό το βάρος, σκέφτομαι πάντα πως η ζωή έχει ομορφιές. Αφήνω την ψυχή μου στον ήλιο για ώρες, μιλώ με τον εαυτό μου, τον μόνο πραγματικό (τελικά) ένοικο του μυαλού μας και προσπαθώ την αισιοδοξία μου να την περάσω και στους γύρω. Πορεύομαι με όσα έχω, δεν είναι ποτέ αργά να δεις τα θετικά τις ζωής να νικάνε τα αρνητικά. Δε χρειάζεται να αντιμετωπίσουμε το θάνατο για να χαρούμε τη ζωή, να χαρούμε την αλλαγή των εποχών, το άνθισμα ενός λουλουδιού, ένα αστείο. Η ζωή είναι εδώ και θεωρώ τον εαυτό μου αχάριστο όταν ξεφυσώ. Η ζωή απο μόνη της είναι ένα δώρο, δεν ξέρεις για πόσο, ξέρεις όμως ότι είναι μια αρχή για δημιουργία. Έτσι και αλλιώς κανείς κατα βάθος δε βρήκε ποτέ το "κλειδί της ευτυχίας" άρα όλοι τελικά είμαστε ίσοι, κάτω απο τον ίδιο ουρανό. Ξεχνάμε όμως συχνά ότι η καλύτερη σχέση στην καθημερινότητά μας θα πρέπει πρώτα να είναι αυτή με τον εαυτό μας. Ψάχνουμε μονίμως κάποιον για να γίνει ο καθρέφτης μας, να μας κοιτάξει, να τον κοιτάξουμε και να μας βρει αποδεκτούς, ωραίους, όμορφους, έξυπνους και να μας θαυμάζει. Η πραγματική όμως χαρά θα ξεκινήσει όταν μια μέρα κοιτάξουμε στα ήρεμα νερά μιας λίμνης, και μέσα σε αυτόν τον φυσικό καθρέφτη, ξεκομμένοι απο όλους, παραδομένοι στην ησυχία της μοναξιάς, θα νιώσουμε περιφάνεια με την εικόνα του ευατού μας, για όσα κάναμε, για όσα είπαμε, για όσα δόσαμε και δεν κρατήσαμε για μας. "Κανείς δε θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις."
καλό βράδυ εκεί έξω!

Αληθινή ζωή (2005)

Σαν ψέμα ακούγεται ο τίτλος. Πόσοι απο εμάς ζουν μια αληθινή ζωή, ή τη ζωή που θα ήθελαν αληθινα ή μέσα στην αλήθεια;
Ο Πάνος Κούτρας σκηνοθετεί ένα love story, που όσο και αν ακολουθεί την κλασσική δομή του είδους τόσο σκοτεινό και "ξένο" παραμένει.
Κεντρικός ήρωας είναι ο Άρης Καλλιγάς, γόνος της πλούσιας και γνωστής οικογένειας Καλλιγά. Με πατρικό με θέα στην Ακρόπολη, τεράστιο κήπο και τη βαθύτερη πισίνα της Ευρώπη, ο μοναδικός δικός του άνθρωπος εν ζωή είναι η μητέρα του. Ένα μυστήριο καλύπτει το θάνατο του πατέρα του και ο Άρης έχει βαλθεί να το λύσει. Στο δρόμο του θα συναντήσει την Αλεξάνδρα μια κοπέλα διαφορετικής τάξης, και θα βιώσουν ένα παράφορο έρωτα. Η κα Καλλιγά όμως έχει άλλα σχέδια για τον γιο της.
Σε μια ατμόσφαιρα πολύ σουρεάλ, ένα τραβηγμένο μελόδραμα, σε μια Αθήνα που ενώ αναγνωρίζεται σαν τόπος γίνεται ταυτόχρονα ξένη χώρα. Η Ακρόπολη φλέγεται, η Αθήνα ξαφνικά δοσμένη χωρίς το υπέρτατο σύμβολο πολιτισμού της. Ένα ψάρι ζει στην πισίνα της έπαυλης. Πόσο αληθινά είναι όλα αυτά; Η οικία της κυρίας Καλλιγά φαντάζει φτιαγμένη απο χαρτόνι και ο Άρης μέσα σ'ενα ψεύτικο κόσμο ψάχνει για αλήθειες. Ψάχνει για αλήθειες με μια θωλομένη μνήμη αλλά δεν εγκαταλείπει.
Ξαφνικά αναρωτιέσαι, τι σημασία έχει τελικά η αλήθεια; Το σινεμά του Κούτρα πάντως δεν είναι mainstream. Έχει διάφορες πινελιές και περισσότερες απο το gay genre, είδος το οποίο παραδέχεται δίχως φόβο και πάθος.
Πρωταγωνιστούν: Νίκος Κουρής, Θέμις Μπαζάκα, Μαρίνα Καλογήρου και Ανά Μουγκλαλίς

Καλό μας Νοέμβρη και καλή ζωή

Κάθε μήνα μου αρέσει αυτό το πρώτο ποστ. Μου αρέσει που ενδίδω στο να γράψω το αναμενόμενο, αυτό το κλισέ "καλό μήνα". Είναι σαν να δίνω στους "θεατές" μου το happy end. Αφού το θέλουν και το περιμένουν, γιατί να τους το στερήσω;
Σήμερα σκέφτηκα ότι σημασία έχει τι ερμηνεία δίνουμε εμείς στις μέρες που περνούν. Αν τις δούμε "μουντές" και "άδειες" χάσαμε έναν ακόμη μήνα ζωής.
Διάβασα πρόσφατα ότι "το καλύτερο ημερολόγιο είναι αυτό της μνήμης, που το κουβαλάμε πάντα μαζί μας". Συμφωνώ και προσθέτω επίσης ότι παρόλο που η μνήμη μας στερείται την ακρίβεια μιας κινηματογραφικής κάμερας έχει άλλες χάρες. Η ανθρώπινη μνήμη ανακαλεί στιγμές, εικόνες, μυρωδιές και συναισθήματα, ομορφιές της ζωής που θα ζήλευε ο κάθε σκηνοθέτης που πασχίζει να τις μεταφέρει στο κοινό του.
Αφήνω τον Οκτώβρη στο παρελθόν με πολλές αναμνήσεις και άλλα τόσα συναισθήματα. Ξεκίνησα δουλειά και απέκτησα καινούργιους "μπόμπιρες" να με φωνάζουν "κυρία". Οι μέρες έφυγαν γρήγορα μέχρι να μπω στο νέο μου πρόγραμμα. Βοήθησα στο "στήσιμο" ενός σπιτιού με επιτυχία, πέρασα ευχάριστα τον ελεύθερο μου χρόνο βολτάροντας στη πόλη, το βουνό και τη θάλασσα. Συζήτησα με φίλες και είδαμε πολλές ταινίες. Χάρισα στον εαυτό μου ένα καλό check up και είδα ότι όσο είμαι σε φόρμα όλα μπορούν να πάνε καλά και ακόμη καλύτερα. Ο καρδιολόγος κατα την εξέταση μου είπε "Έχεις μικρή καρδιά" και εγώ γέλασα επι τόπου με την καρδιά μου, για το πως ακούστηκαν τα λόγια του. Ο γιατρός βέβαια έσπευσε να εξηγήσει: "Ανατομικά εννοώ, και αυτό είναι καλό". Εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα κάτι αλλά το κράτησα για μένα. Σκέφτηκα ότι αν και μικρή, η καρδία μου είναι χαρισμένη εδώ και κάποια χρόνια. (Αυτήν έχω, αυτή μπόρεσα να δώσω γιατρέ!). Για την ακρίβεια την έταξα, και θα δοθεί με αγάπη σε έναν άνθρωπο που όμως τελικά δε θα γνωρίσω ποτέ.
Αυτές τις μέρες, όσο ο καιρός το επιτρέπει, εξακολουθώ να μετακινούμαι με το ποδήλατο και... (σσσ...μυστικό...) κλείνω τα μάτια μου για δευτερόλεπτα καθώς τιμονάρω το δίτροχό μου και νιώθω τον αέρα της εποχής να με αναζωογονεί...Είναι η στιγμή της μέρα που βιώνω την υπέρτατη ελευθερία :-)

Eduart (2007)

Σήμερα, μέρα απελευθέρωσης, η cinematia μιλάει για σύγχρονους "κρατούμενους" και "πολεμιστές".

Ο Eduart είναι ένας απο αυτούς. Ο νεαρός Αλβανός "μάχεται" ενάντια στη χώρα του, το σκληρό του πατέρα και παλεύει για μια καλύτερη ζωή. Ελπίζει σε μια οικονομική άνεση, και ένα μέλλον στη βιομηχανία της μουσικής, ως σταρ της ροκ. Όλα αυτά στην εποχή μας, στις μέρες μας όπου όσο και αν κάποιοι άνθρωποι ζουν ελεύθεροι απο "κατακτητές" τόσο γίνονται αιχμάλωτοι του εαυτού τους.
Η Αγγελική Αντωνίου γράφει το σενάριο και σκηνοθετεί μια ιστορία βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα. Δεν είναι μόνο η "προσφυγιά" που θίγει, είναι ο αγώνας της επιβίωσης που κάθε άνθρωπος σηκώνει, παράλληλα με τη μέσα μας πάλη μεταξύ καλού και κακού. Ο Eduart φτάνει υπο αντίξοες συνθήκες στη χώρα μας αλλά τελικά εδώ δεν είναι ο παράδεισος. Αναγκάζεται να γυρίσει πίσω όταν κάποιοι φίλοι του τον κατηγορούν για μια δολοφονία. Γυρίζει στην Αλβανία ψάχνοντας καταφύγιο και αγάπη απο την οικογένεια. Ο πατέρας του όμως τον αντιμετωπίζει σαν κλέφτη και τον παραδίδει στις αρχές. Ο φυλακισμός του είναι άμεσος. Απο εκείνη τη στιγμή ξεκινά η πιο σκληρή τιμωρία. Απογοητευμένος απο όλους, ο Eduart έχει μόνο τον εαυτό του. Οι απάνθρωπες συνθήκες κράτησης του Eduart όμως και η γνωριμία του με ενα Γερμανό γιατρό αλλάζουν το μέσα κόσμο του για πάντα.
Η ταινία γίνεται ενδιαφέρουσα πέρα απο το ότι μιλάει για ένα πραγματικό γεγονός και για ένα ακόμη σημαντικό λόγο. Σαν θεατές δε γνωρίζουμε αν ο Eduart είναι όντως δολοφόνος. Ο μόνος που το γνωρίζει μέχρι τα μέσα της ταινίας είναι ο ίδιος ο ήρωας. Μέσα στην άγνοιά μας λοιπόν συμπαθούμε τον ήρωα για τις δυσκολίες που περνά και συμπάσχουμε με αμείωτο ενδιαφέρον. Η δημιουργός της ταινίας, ως τη στιγμή της αποκάλυψης έχει σίγουρα εξασφαλίσει τη συμπάθειά μας προς τον χτυπημένο απο τη μοίρα Eduart. Όταν λοιπόν ο ίδιος ο ήρωας παραδέχεται την ενοχή του, τα συναισθήματά μας παραμένουν τα ίδια. Δεν είναι μαγικό; Ο Eduart είναι το ανήθικο στοιχείο της ταινίας που όμως συμπαθούμε τελικά. Είναι ένας άνθρωπος που σκότωσε και η πράξη του αυτή αν και έρχεται σε σύγκρουση με την ηθική των θεατών τον συμπαθούν. Αυτό είναι μια πτυχή του μεγαλείου της τέχνης. Να σκύβεις πάνω σε πλάσματα που στην πραγματική ζωή θα καταδίκαζες σαν ξένο σώμα.
Ο Eduart ένας Ρασκόλνικοφ της εποχής μας "περνά από το έγκλημα στην τιμωρία, τολμώντας να παραδεχθεί την ενοχή του." Και αυτή του η ομολογία, δυναμώνει τη συμπάθειά μας προς το πρόσωπό του. Είναι η ίδια συμπάθεια που τρέφουμε απέναντι στην Άννα Καρένινα ή στην Μπες του "Δαμάζοντας τα Κύμματα". Εδώ ο Eduart, αν και θα τιμωρηθεί για την ομολογία του, έχει κερδίσει τη συνείδησή του και τη μάχη με τον εαυτό του.

Καλή επέτειο! Η πραγματική ελευθερία βρίσκεται μέσα μας. Όσα δεσμά και αν σπάσουμε, όσα σύνορα και αν περάσουμε, όπως και αν μας βλέπουν οι άλλοι, η δική μας αλήθεια είναι μέσα μας. Αν δε φροντίσουμε γι'αυτή τη μέσα μας ισσοροπία, παραμένουμε αιώνια αιχμάλωτοι...

Wasp (2003) / Andrea Arlond

H πρώτη ταινία μικρού μήκους στην οποία αναφέρεται η cinematia είναι η "Σφίγγα".
Στην Αγγλία του σήμερα, μια νεαρή, ανύπαντρη γυναίκα με τέσσερα παιδιά παλεύει να επιβιώσει. Στα όρια της φτώχιας, με άδειο πορτοφόλι και τέκνα που πεινάνε, η Zoe(Nathalie Press) προσπαθεί να είναι καλή μητέρα. Όμως όσο και αν προσπαθεί να φροντίσει τα παιδιά της, η φτώχια της δεν της το επιτρέπει. Συναντά μια ηλιόλουστη μέρα έναν παλιό έρωτα, τον Dave. Του λέει πως τα παιδιά που βλέπει είναι μιας φίλης. Η Zoe δέχεται να βγει ραντεβού με τον Dave αλλά μην έχοντας που να αφήσει τα παιδιά της τα παρατά έξω απο την pub, με τον όρο να μην την ενοχλήσουν. Ο ήλιος χάνεται, νυχτώνει, τα παιδιά παραμένουν στο πεζοδρόμιο, πεινασμένα. Η Zoe με τον Dave συνεχίζουν να διασκεδάζουν. Μια σφίγγα θα κάνει την ανατροπή και η Zoe δεν θα διστάσει να δώσει προτεραιότητα στη μητρότητα, η αλήθεια θα φανερωθεί αλλά το τέλος είναι πολύ "γλυκό"
Βραβεύτηκε με Όσκαρ καλύτερης ταινίας μικρού μήκους.

Vincent as in Van Gogh

Αυτές οι μέρες του Οκτώβρη, όσο γίνονται όλο και πιο μουντές, ένα πρόσωπο έρχεται στο μυαλό μου, ο Βίνσεντ. Διαβάζω για δεύτερη φορά τη βιογραφία του και κοιτάζω για πολοστή φορά τους πίνακές του. Τα έργα του, όσο οικία και αν μου φαίνονται τόσο καινούργια γίνονται όσο τα ξαναβλέπω.
Θαυμάζω τον ζωγράφο αυτό. Θαυμάζω το ταλέντο που όπλισε με πινέλο το χέρι του και την απόφασή του να γίνει ζωγράφος στα 27 του χρόνια. Η πορεία του μου δείχνει ότι "ποτέ δεν είναι αργά". Για εκείνον ήταν μια αναλαμπή, μια αστραπή στο "κουρασμένο" του μυαλό που έφερε καρπούς. Για εμάς, ένας άνθρωπος που μας άφησε μια περιουσία ανεκτίμητη.
Δεν ξέρω πόσοι γνωρίζουν ότι ο Vincent επιχείρησε να γίνει ιερέας και να ακολουθήσει αποστολές στην Αφρική για να σώσει τους ειδωλολάτρες. Η "εκκλησία" όμως δεν διέκρινε σε αυτόν το ταλέντο του λόγου και τον απέρριψε. Ο Vincent πάλι βρήκε ένα δικό του τρόπο για να μιλήσει στις καρδιές των ανθρώπων.
O Van Gogh έδειχνε πάντα τον θαυμασμό του για τον φίλο του Γκωγκέν αλλά δυστυχώς χωρίς ανταπόκριση. Το 1888 ετοίμασε μάλιστα ένα σπίτι (το "Κίτρινο σπίτι") προκειμένου να συγκατοικήσουν. Ο Γκωγκέν όμως ήταν σκληρός απέναντι στον Βίνσεντ, τόσο σκληρός που διηγούνταν τις κρίσεις του φίλου του σε όσους ήταν πρόθυμοι να ακούσουν.
Παλεύοντας στην ουσία μόνος με την "αρρώστια" του, ο Vincent δε φαντάστηκε ποτέ ότι χρόνια μετά τον θάνατό του άνθρωποι απο όλη τη γη θα θαυμάζουν τις πινελιές του με δέος.
O κινηματογράφος αγκάλιασε τον Vincent και οι ακόλουθες ταινίες είναι μόνο μερικές απο αυτές που έχουν σαν θέμα τον καλλιτέχνη:
Van Gogh (1948)Alain Resnais
Lust for Life (1956)Vincente Minnelli
Vincent & Theo (1990)Robert Altman
Van Gogh (1991)Maurice Pialat
Starry Night (1999) David Abbott
The yellow house (2002)Goran Dukic
The eyes of Van Gogh(2005)Alexander Barnett

The lives of others/Das Leben der aderen(2006)

Κάποιος από τους αναγνώστες μου, μου είχε προτείνει αυτή την ταινία αλλά αμελούσα να την δω μέχρι προχθες. Λίγο όμως η αργία (στην πόλη μου), λίγο το καινούργιο σπίτι της «Σ», και η ίδια-που αποφάσισε με δημοκρατικές διαδικασίες ότι το σαλόνι θα εγκαινιαστεί άμεσα με προβολή..τη νοίκιασα για την περίσταση...Έτσι λοιπόν, τρεις φίλες με τις δικές μας ζωές, παρακολουθήσαμε τις «Ζωές των άλλων», μια ταινία που παραδόξως άρεσε και στις τρεις μας…
Η ιστορία τοποθετείται στη Γερμανία, πριν την πτώση του τείχους. Μια εποχή πολύ δύσκολη για όλους αλλά ιδιαίτερα για τους καλλιτέχνες, αυτά τα ελεύθερα πνεύματα. Ο συγγραφέας Georg Dreyman, κρίνεται μια μέρα ύποπτος με βάση τα πολιτικά του φρονήματα και μπαίνει σε στενή παρακολούθηση. Παγιδευμένος από παντού, μέσα όμως στην άγνοιά του ζει κανονικά τη ζωή του με τη φίλη του και ηθοποιό Christa-Maria. Ο «κατάσκοπος», ένας άνδρας γύρω στα 40 ελέγχει με κοριούς και καταγράφει την καθημερινότητα του ζευγαριού εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο.
Δε θα σταθώ στην εποχή όπου η ελευθερία έκφρασης και λόγου του «τότε» είναι για μερικούς από εμάς αδιανόητη. Θα σταθώ στο πως η ταινία θίγει ένα θέμα που σπάει τα όρια του χρόνου και της εποχής. Ένας άνδρας ανακαλύπτει πόσο άδεια είναι η ζωή του καθώς παρατηρεί τις ζωές των άλλων.
Η ζωή του «κατάσκοπου» είναι τόσο άδεια που ο σκηνοθέτης μας δίνει μόνο μια σκηνή από την προσωπική του ζωή και αυτή με μια ιερόδουλο. Η μεγάλη αντίθεση βρίσκεται στο πρόσωπο του Georg. Ο συγγραφέας ζει τον έρωτά του με την Κρίστα-Μαρία σε ένα σπίτι φτιαγμένο με γούστο και μεράκι. Ο χώρος τους γεμίζει από κουβέντες, φίλους, γέλια και έρωτα. Ο Hauptmann Gerd Wiesler γίνεται σιωπηλός μάρτυρας όλων αυτών. Και ενώ θα περίμενε κανείς να ζηλέψει, να μισήσει και να καταστρέψει τον συγγραφέα για όλα όσα έχει, και ο ίδιος στερείται, ο HGW βρίσκει κάτι άλλο μέσα του. Βρίσκει τον καλό του εαυτό και αναιρεί κάθε θεωρία για τους ανθρώπους του «σιναφιού» του.
Η ανατροπή έρχεται αβίαστα, ο «κατάσκοπος» αγαπά τη ζωή των άλλων και υποκλίνεται στο ταλέντο του συγγραφέα και τη μεγάλη αγάπη που έχει προς τη σύντροφό του. Ένας φαινομενικά άξεστος άνθρωπος βρίσκει σταδιακά μέσα του ένα μικρό θησαυρό που μέχρι τότε αγνοούσε.
Δεν θέλω να αφήσω περισσότερες πληροφορίες στα μάτια όσων δεν έχουν ακόμη αγγίξει αυτή την ταινία. Το τέλος της ταινίας πρέπει να το ανακαλύψετε…εγώ απλά θα το σφράγιζα με δυο κουβέντες της Μπλανς (του ένδοξου «Λεωφορείου»)
«I have always depended on the kindness of strangers».
Αλήθεια, πόσες φορές ξένοι άπλωσαν τα χέρια τους, ενώ οι δικοί μας γύρισαν την πλάτη;

Fur: An imaginary portrait of Diane Arbus

Δεν είναι βιογραφία, δεν είναι αληθινά τα γεγονότα, κάποια πρόσωπα είναι φανταστικά. Τι είναι λοιπόν «Το πορτραίτο» του Steven Shainberg;

Ότι και να είναι η ταινία, ένα είναι σίγουρο: η Ντιάν Άρμπους ήταν πραγματικό πρόσωπο. Ήταν φωτογράφος και ζούσε στη Νέα Υόρκη.
Γεννημένη το 1923, από εύπορη οικογένεια, ήταν κορίτσι με «Γαλλικά και πιάνο». Μόλις 18 ετών παντρεύτηκε το φωτογράφο Άρμπους και από τότε ξεκίνησε η σχέση της με τη φωτογραφία. Η Diane έγινε σύντομα η βοηθός του συζύγου της και μάλιστα η στυλίστρια των μοντέλων του. Το ζευγάρι συνεργάστηκε με τον πατέρα της Diane (ιδιοκτήτης καταστήματος ενδυμάτων) όταν αυτός θέλησε να προωθήσει την καινούργια του κολεξιόν. Οι Arbus μέσα από αυτή τη συνεργασία έγιναν σύντομα γνωστοί, και ξεκίνησαν να αναλάμβανουν δουλειές για Αμερικάνικα περιοδικά μόδας. Για τη Diane όμως αυτό δεν ήταν αρκετό. Αυτή η ευαίσθητη ψυχή έβλεπε πράγματα πέρα από τα μοντέλα και τους προβολείς. Την συγκινούσε η ωμή πραγματικότητα, η ασχήμια και η αλήθεια των εικόνων γύρω της, έτσι όπως δεν την είχε βιώσει ποτέ, καθώς ήταν υπό την προστασία των γονιών και στη συνέχεια του συζύγου της. Από το 1957 ξεκίνησε να μελετά την τέχνη της φωτογραφίας και σύντομα ανακάλυψε την προτίμησή της στο ντοκιμαντερίστικο ύφος που ήταν απόλυτα σύμφωνο με τις ανησυχίες της. Η δουλειά της και η ματιά της προς την πραγματικότητα, αποτέλεσαν έμπνευση για πάρα πολλούς συναδέλφους της και εξακολουθεί να θεωρείται μια ιδιαίτερα σημαντική μορφή στο χώρο της φωτογραφίας. Η ταλαντούχα φωτογράφος αποφάσισε να δώσει η ίδια τέλος στη ζωή της το 1971.
Η Diane Arbus πέρασε στην τέχνη του κινηματογράφου με τη μορφή της Nicole Kidman. H φινέτσα της φιγούρας της και η αλαβάστρινή της επιδερμίδα νομίζω πως τίμησαν την αποθανούσα φωτογράφο.
Ωστόσο, η ταινία διηγείται ένα περιστατικό στη ζωή της Diane για το οποίο αγνοούμε που σταματά η αλήθεια και συνεχίζει η φαντασία του δημιουργού και του σεναρίου. Όποια και να είναι όμως η φύση της ιστορίας της ταινίας, όσο διαρκεί, σε βυθίζει σε μια ατμόσφαιρα μυστικιστική και σχεδόν ονειρική.
Η Diane συναντά τον καινούργιο ένοικο της πολυκατοικίας, όπου μένει με την οικογένειά της. Είναι ένας άνδρας που φοράει μάσκα. Το μυστήριο γύρω από το πρόσωπο και την ταυτότητα του άνδρα σύντομα οδηγεί την Diane στο διαμέρισμά του. Νιώθει φόβο αλλά και μια περίεργη ηδονή καθώς κάθε της βήμα την φέρνει κοντά στην πόρτα του ξένου. Ο φόβος για το άγνωστο παίζει ένα περίεργο παιχνίδι στο μυαλό της, καθώς όμως αφήνεται, ξαφνικά βρίσκει μπροστά της έναν καινούργιο κόσμο, έναν άνθρωπο που της δείχνει τη ζωή έξω από τους μονότονους τοίχους του σπιτιού της. Ο Lionel (Robert Downey Jr.) γίνεται εμμονή για την Diane, ενώ παράλληλα της ξυπνά μια ανάγκη: να φωτογραφίσει.
Ίσως κάποιοι βιαστούν να «διαβάσουν» την ταινία σαν μια ρομαντική ιστορία αγάπης. Εγώ πάλι υποστηρίζω κάτι περισσότερο από το προφανές. Η Diane (ως ηρωίδα της ταινίας πάντα) αγαπά το σύζυγο και τα παιδιά της. Δεν αποζητά στον Lionel μια εξωσυζυγική σχέση, μια παθιασμένη περιπέτεια. Στο Lionel βρίσκει απλά και τυχαία, ένα κομμάτι της ζωής της που είχε στερηθεί για χρόνια πολλά. Σίγουρα η ηρωίδα του Shainberg αφυπνίζεται σεξουαλικά κοντά στον μυστηριώδη άνδρα, αλλά στα πλαίσια της δυσμορφίας του. Στα πλαίσια του ότι αποκτά «το γλυκό από το βάζο», βλέπει κατάματα πως η ζωή κρύβει και ανθρώπους χωρίς αστραφτερή επιδερμίδα και χαμόγελα. Η Diane ερωτεύεται τις ατέλειες του Lionel, με το μάτι ενός εραστή της ζωής που δεν πρόλαβε να δει πολλά. Φοβάται, αλλά ξεπερνά τους ενδοιασμούς της, ακολουθώντας τον σε «απαγορευμένα» μέρη. Ο άνθρωπος αυτός γίνεται το παράθυρό της σε ενα κόσμο που διαφέρει από την καλή κοινωνία και η Diane το απολαμβάνει. Ο Lionel τελικά της δίνει το ύφος του ντοκυμαντερίστα και τη βοηθά να περάσει από βοηθό σε φωτογράφο, κάνοντας την υπέρβαση.

H ζωή συνεχίζεται

Η cinematia είναι εδώ γύρω.
Γράφω αυτό το post περισσότερο για τους πιστούς μου αναγνώστες που με ψάχνουν. Η ζωή μου συνεχίζεται σε ρυθμούς ενός βαλς που άκουσα τυχαία κάπου, κάποτε, απο ένα ανοιχτό παράθυρο.
Η δουλειά ξεκίνησε, αποχαιρετώ μαθητές (με μεγάλη δυσκολία-συχαίνομαι τα "αντιο") γνωρίζω καινούργιους και σε κάθε περίπτωση προσπαθώ να δώσω τον καλύτερό μου εαυτό. Το άγχος και η αγωνία μιας θεατρικής πρεμιέρας περνά απο το μυαλό μου κάθε που ανεβαίνω στη δική μου "σκηνή" και συστήνομαι ως καθηγήτρια Αγγλικών. Η πρεμιέρα της προηγούμενης εβδομάδας πήγε καλά...
Είδα δυο ταινίες "Fur" και "Περιμένοντας στη Νέα Υόρκη". Θα σας τις διηγηθώ σύντομα. Μεταξύ δουλειάς, σινεμά, φθοράς και αφθαρσίας βρίσκω χρόνο και βοηθώ τη φίλη μου να μετακομίσει. Δουλεύουμε ασταμάτητα εδώ και δυο μέρες. Κάναμε πολλά:βάψαμε το δωμάτιο μπλε, φέρνοντας έτσι ένα κομμάτι ουρανού στο προς το παρόν απρόσωπο διαμέρισμα, ταιριάξαμε το χρώμα του καναπέ με εκείνο του τοίχου...με λίγο περισσότερο κέφι και μεράκι πιστεύω ότι θα το μετατρέψει σε κάτι μοναδικό...
ΚΑΛΗ ΒΔΟΜΑΔΑ!!!

Αρχές Οκτώβρη

Φαντάζομαι όλοι λίγο πολύ το νιώσαμε σήμερα…το καλοκαίρι είναι πια ένα μήνα μακριά μας, ο Σεπτέμβρης έγινε παρελθόν μόλις χθες βράδυ.

Αυτός ο κλέφτης φταίει! Αυτός ο κλέφτης που τον λένε Οκτώβρη. Τρύπωσε στη ζωή μου χθες βράδυ και πήρε τις καλοκαιρινές μου αναμνήσεις με ξαφνική βροχή, αστραπές και βροντές. Είχα χρόνια να ζήσω τέτοια νύχτα, περίεργα «τρομαχτική» αλλά και μαγική ταυτόχρονα.
Το πρωί το ημερολόγιο στο τοίχο φώναζε «Γύρισε σελίδα» και εγώ υπάκουσα. Έτσι απλά, με μια κίνηση χεριού είδα μια αρκουδίτσα του Αρκτούρου να φιγουράρει στον Οκτώβρη και να με κοιτά κατάματα. Κάτι από χειμώνα ήρθε στο μυαλό μου.
Έτσι απλά γύρισα σελίδα και κάλυψα τις 3 Σεπτέμβρη, την ημέρα που επέστρεψα από τις διακοπές. Έτσι εύκολα, κάλυψα τις 2 Σεπτέμβρη και το τελευταίο μου μπάνιο εκείνη τη μέρα. Όσο οι σελίδες θα γυρίζουν, σκέφτηκα, τόσο και οι μήνες θα τρέχουν. Είναι αστείο το πώς σε ένα κομμάτι μικρότερο του Α4 χωράει τελικά ένας ολόκληρος μήνας, τόσες εικόνες, αναμνήσεις και ποικίλα συναισθήματα. Και ο καιρός περνάει, καλπάζει πάνω από τα κεφάλια μας χωρίς να λαχανιάζει ή να κοντοστέκεται…
Από το Μάιο που μου χάρισαν το ημερολόγιο (να ναι καλά η φίλη μου που πήγε στην Καστοριά) σημειώνω δίπλα πολύ επιγραμματικά τι κάνω κάθε μέρα. Ευτυχώς όλοι οι αριθμοί αυτών των τελευταίων μηνών έχουν και από δίπλα μια ιστορία να διηγηθούν.
Καλό Φθινόπωρο…και εύχομαι με την καλύτερη διάθεση, πολλά, πάρα πολλά...!

Ο Άγγελος (1982)

Η cinematia θυμάται μια ταινία που τάραξε το ελληνικό σινεμά της δεκαετίας του '80. Μια ταινία γροθιά στο στομάχι του τότε Ελληνικού σινεφίλ κοινού, πολύ πριν την εποχή του Οικονομίδη. «Ο Άγγελος» έμεινε στην ιστορία για την ωμότητά της, σαν μια ταινία φοβερά αληθοφανής που μίλησε ανοικτά για την ομοφυλοφιλία, τους τραβεστί και τους «κακόφημους δρόμους». Παράλληλα δε παύει να θίγει θέματα διαχρονικά που εντοπίζονται σε όλες τις ανθρώπινες σχέσεις, ανεξαρτήτως φύλου και ηλικίας. Σχέσεις αλληλεξάρτησης, πάθους, εξουσίας κάθε είδους, και καταναγκασμού που μόνο σε αδιέξοδα οδηγούν.
Το 1982, ο Γεώργιος Κατακουζηνός (σκηνοθέτης των"Ζωή" & "Απουσίες") αφήνοντας τα ταμπού στην άκρη γράφει και σκηνοθετεί την αληθινή ιστορία του Άγγελου. Ένας φτωχός νεαρός που ζει στη χαοτική Αθήνα γνωρίζει ένα βράδυ τον Μιχάλη. Ο Μιχάλης του το ξεκαθαρίζει από την πρώτη τους συνάντηση ότι δεν έχει φιλικές διαθέσεις προς τον Άγγελο, αλλά ότι τον ελκύει ερωτικά. «Θέλω να σε βλέπω» του λέει ο Μιχάλης «μαζί θα περνάμε φίνα». Ο Άγγελος δέχεται παθητικά τη συμπάθεια του και βρίσκει τη συντροφιά του Μιχάλη αποκούμπι για να ξεφεύγει από τη μιζέρια του σπιτιού, τη με ειδικές ανάγκες αδερφή του και τους γονείς που δεν τον καταλαβαίνουν.
Οι δυο άντρες ζουν έναν έρωτα όλο πάθος. Ο συνεσταλμένος Άγγελος όμως αγνοεί τα σχέδια του Μιχάλη. Ο τελευταίος θέλει να βγάλει τον Άγγελο στην «πιάτσα». Τον ντύνει γυναίκα, τον βάφει και του δείχνει τον δρόμο για το πεζοδρόμιο. Ο Άγγελος πείθεται ότι πάνω στα τακούνια θα γίνει πιο ποθητός στον αγαπημένο του, θα βγάλουνε λεφτά και θα ζήσουν όπως θέλουν. Δε φέρνει καμία αντίρρηση, προκειμένου να έχει δίπλα του τον Μιχάλη. Η νύχτα όμως κρύβει πολλούς κινδύνους που η αθωότητα του Άγγελου δεν προβλέπει.
Σε μια σχέση αδιέξοδη, ο Άγγελος με το παιδικό προφίλ και τις ευαισθησίες του θα γίνει διάβολος. Η νύχτα και τα κακόφημα στέκια της Ελληνικής πρωτεύουσας θα τον καταπιούν σαν την Άβυσσο. Το μασκαρεμένο του πρόσωπο θα χάσει κάθε ομορφιά, και η ταυτότητά του θα αλλοιωθεί (ούτε άνδρας μα ούτε και γυναίκα). Ο Μιχάλης πάλι, από εραστής και «σωτήρας» θα μεταμορφωθεί σε δυνάστη. Θύμα και θύτης παλεύουν για τις ισορροπίες. Ισορροπίες όμως που τελικά θα κλονιστούν. Στη σχέση των δυο ανδρών δεν αρκεί η αγάπη όταν η έλλειψη σεβασμού πριονίζει τα θεμέλια. Όταν ο Άγγελος επαναστατήσει τίποτα δεν θα μπορέσει να τον αποτρέψει από το χειρότερο. Οι ρόλοι αντιστρέφονται στο χρόνο μιας αστραπής και το άλλοτε θύμα γίνεται θύτης. Τόσο ξαφνικά μα και τόσο φυσικά.
Ο Μιχάλης Μανιάτης στον πρωταγωνιστικό ρόλο υπο τις νότες του Σταμάτη Σπανουδάκη. Η εικόνες μυρίζουν λίγο απο Αλμοδόβαρ ως προς το κιτς και τη μασκαρεμένη θηλικότητα.Κάπου εκεί δεν μπορείς παρά να αναρωτηθείς γιατί αν η ταινία ήταν Ισπανόφωνη θα είχε περισσότερη απήχηση στις μέρες μας..;

O Καϊκτσής (1999)

Επειδή το laxanaki ενθουσιάστηκε με το post μου για το “Notebook” σκέφτηκα ότι δεν είναι κακή ιδέα να προσφέρω στους αναγνώστες μου μια ακόμη ρομαντική ιστορία που διαφέρει από τις άλλες.
Ο λόγος για τον «Καϊκτσή», μια ταινία συμπαραγωγή (Τουρκία, Ελλάδα, Βουλγαρία) της Μπικέτ Ιχλάν. Στη προ Νασλίν και Νίκο εποχή, πριν μια αγάπη και ένας μικτός γάμος αναστατώσει τα μηχανάκια της AGB, ήταν η Ευδοκία και ο Καϊκτσής.
Η νεαρή Ευδοκία Ιορδανίδου (Κατερίνα Μουτσάτσου) από τη Χίο, ερωτεύεται ένα βαρκάρη από το Τσεσμέ. Οι δυο τους συναντιούνται στη Τουρκία όταν η Ευδοκία περνά απέναντι για να τραγουδήσει σε μια συναυλία. Η επικοινωνία τους όμως είναι καταδικασμένη από όλες τις απόψεις. Πέρα από τη διαφορετική γλώσσα, θρησκεία και εθνικότητα, ο Καϊκτσής είναι κωφάλαλος. Δε μπορεί καν να ακούσει τη φωνή της (για την οποία ο κόσμος τη θαυμάζει). Μετά από τις μέρες τους μαζί στο Τσεσμέ, οι δρόμοι τους χωρίζουν. Χωρίζουν μέχρι που στη Χίο βρίσκεται ένας νεαρός άνδρας αγνώστων στοιχείων, ο οποίος κολύμπησε από την Τουρκία ως απέναντι. Οι περισσότεροι μιλούν για τρομοκράτη ή κατάσκοπο. Η Ευδοκία όμως αναγνωρίζει αυτό τον άνδρα.
Κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες πλάθεται μια ιστορία ρομαντικής αγάπης, αγάπης που πιστεύει πως κανένα εμπόδιο δε θα βρεθεί στο δρόμο της. Ελλάδα και Τουρκία όμως αναστατώνονται με αυτή τη σχέση που φαίνεται από όλες τις απόψεις ανορθόδοξη. Πως θα καταφέρει ο κωφάλαλος Καϊκτσής να εντοπίσει την Ευδοκία στην Ελλάδα; Και πως μπορεί άραγε η Ευδοκία να ανταποκριθεί στο κάλεσμά του; Αρχές του 2000 και η τεχνολογία δε φαίνεται να μπορεί τελικά να γεφυρώσει όλες τις ανθρώπινες σχέσεις. Η φιλία και η προδοσία είναι θέματα που απασχολούν το σενάριο, ενώ η ιστορία εμπνεύστηκε (και κάνει ωραίες αναφορές) από τον αρχαίο μύθο της Ηρούς και του Λέανδρου. Ο Λέανδρος σύμφωνα με τον μύθο είχε διασχίσει τον Ελλήσποντο κολυμπώντας, για να συναντήσει την αγαπημένη του.

Three steps to Heaven

Τελικά κάποια θαύματα δεν απέχουν και πολύ.


Περπατώντας χθες στη παραλία-στέκι του φετινού καλοκαιριού (Πλαταμώνας, κάτω από το κάστρο) είδα το τοπίο τελείως αλλαγμένο. Εκεί που πριν δυο μήνες κολυμπούσα τώρα έχει άμμο, η θάλασσα τραβήχτηκε μέσα. Βράχοι που μας ξεκούραζαν όσο ήμασταν στο νερό τώρα βγήκαν στη στεριά. Η εικόνα και ο καιρός με κάνανε να αποφασίσω να τραβήξω για πιο χειμερινούς προορισμούς...


Τελικά κάποια θαύματα δεν απέχουν και πολύ. Στα Μετέωρα σήμερα ξαναβρήκα κάτι θεϊκό. Με δυο παπούτσια πάνινα, καλή παρέα, κέφι και διάθεση, έφτασα πιο κοντά στον ουρανό. Εκεί που η φύση και ο άνθρωπος δώσανε τα χέρια για μνημεία αιώνια, άξια θαυμασμού για ατέλειωτες γενιές. Εκεί, που μόνο Ελληνικά δεν άκουγες από τους πιστούς εξερευνητές και τους αναρριχητές, νιώθεις ένα δέος. Ένα δέος προς την "εκεί" αρμονική σχέση φύσης-ανθρώπου.

Η πρώτη βροχή

Απόψε βρέχει, πρώτη φορά εδώ και πολύ καιρό.
Πέρασαν μόλις τρεις βδομάδες απο τις καλοκαιρινές μου διακοπές αλλά όλα γύρω μοιάζουν τόσο διαφορετικά... Σαν να έχουν άλλο χρώμα, άλλη μυρωδιά. Ακόμη και οι άνθρωποι σαν να πήραν το χειμωνιάτικό τους βλέμμα.
Είναι η πρώτη βροχή του Σεπτέμβρη και της εποχής του. Ο ήλιος κρύφτηκε εδώ και μέρες, η θερμοκρασία έπεσε. Για πολλούς ήρθε το τέλος του καλοκαιριού. Εγώ πάλι ελπίζω σε ένα θαύμα. Ελπίζω ο καιρός να μου κάνει τη χάρη και να βρεθώ σε μια παραλία σύντομα. Να βαφτίσω εκείνη τη μέρα δώρο εξ ουρανού και να κάνω το τελευταίο μου μπάνιο.
Τη προηγούμενη χρονιά ήταν κάτω απο το κάστρο του Πλαταμώνα 1η Οκτώβρη που αποχαιρέτησα το καλοκαίρι.

Εγώ, μια φίλη και ελάχιστοι τολμηροί όπως εμείς.

I'd better go to bed.
There's a new sun rising soon.
A new day, a new hope, a tiny step towards our end.
What the future holds we don't know. But why not hope for the best?
Why not sleep and wake up, see the sun and smile, hope for the rainbow and stay alive?
M.K
22/3/2004

Μαρία η Callas

Δεν μπορούσα παρά να παρασυρθώ στο πολύωρο αφιέρωμα της κρατικής τηλεόρασης χθες για τη πασίγνωστη αυτή φωνή. Η Μαρία Κάλλας ταύτισε το όνομα της με την όπερα, τη φωνή αηδονιών, την έννοια της ντίβας και της σταρ.

Η Ελληνίδα (Καλογεροπούλου) γεννημένη μια κρύα μέρα του Δεκέμβρη, το 1923 στην Νέα Υόρκη από μετανάστες γονείς, κατάφερε να εμφανίζεται στις πιο φημισμένες σκηνές του κόσμου. Η πρώτη της εμφάνιση έγινε το 1938 και μάλιστα στην Αθήνα, όπου είχε μετακομίσει με τη μητέρα και την αδερφή της, μετά τον χωρισμό των γονιών της. Ως το 1945 τραγουδούσε στην Αθήνα, έπειτα επέστρεψε στο πατέρα της στη Νέα Υόρκη για μια καριέρα πραγματικά μυθική.
Προικισμένη με ιδιαίτερες φωνητικές χορδές μεσουράνησε δεκαετίες στην παγκόσμια μουσική σκηνή. Το 1958 όμως προκάλεσε αμέτρητα αρνητικά σχόλια καθώς εγκατέλειψε τη «Νόρμα» στη μέση της παράστασης ανακοινώνοντας ότι αρρώστησε, αφήνοντας τον πρόεδρο της Ιταλίας και όλη την καλή κοινωνία άναυδους. Η Κάλλας αποφάσισε να μη ξανατραγουδήσει στη σκάλα για χρόνια, ενώ έκανε ένα διάλειμμα το 1959 για μια κρουαζιέρα με τη θαλαμηγό Χριστίνα.
Χάρηκε τον θαυμασμό μουσικόφιλων, βασιλιάδων και εκείνο του Ωνάση. Αγάπησε τον τελευταίο όσο κανένα άλλο άνδρα στη ζωή της και η προδοσία του της άνοιξε το δρόμο για τη πτώση της. Η Μαρία, η προσωπικότητα των συνεντεύξεων και της σκηνής, έγινε το έρμαιο του μεγιστάνα του πλούτου. Οι παραστάσεις της σταμάτησαν, η Μαρία που είχε κάποτε στα πόδια της τη βιομηχανία της μουσικής τώρα σώπαινε. Απουσίασε ως το 1964 από τα μουσικά δρώμενα, ώσπου ο Τζεφιρέλι μπόρεσε να την πείσει για την «Tosca». Ακολούθησε η «Norma» στο Παρίσι και η «Tosca» στο Metropolitan της Νέας Υόρκης. Ο Ωνάσης όμως προτίμησε τη διασημότερη κυρία της Υφηλίου εκείνης της εποχής, παντρεύτηκε τη χήρα του Κένεντι, Τζάκι. Η Μαρία έπεσε σε κατάθλιψη, μια εισπρακτικά αποτυχημένη ταινία του Pasolini «Μήδεια» προστέθηκε στο βιογραφικό της, και η Callas γίνεται πια δασκάλα φωνητικής στη Νέα Υόρκη.
Το 1974, στην Ιαπωνία η Μαρία θα δώσει την τελευταία της δημόσια παράσταση. Τον επόμενο χρόνο θα πεθάνει ο Ωνάσης και η Μαρία θα αποτραβηχτεί από τα εγκόσμια, στο σπίτι της στο Παρίσι θα ζει με τις αναμνήσεις ενός μεγάλου έρωτα. Νιώθει άχρηστη, κανείς συνάδελφος της δε θέλει να την επισκεφτεί ή να τη συμβουλευτεί. Το αστέρι μιας εποχής καταθλίβεται, μόνη, δίχως φίλους. Το 1977 η τέφρα της θα σκορπιστεί στο Αιγαίο και τα προσωπικά της αντικείμενα θα βγουν σε δημοπρασία.

Η πρόσφατη ταινία του Franco Zeffirelli, με τους Fanny Ardant και Jeremy Irons “Callas forever”, διηγείται τις τελευταίες στιγμές της καριέρας της Κάλλας. Την αγωνία της για την απώλεια της φωνής της και το ξεπέρασμα της ανασφάλειάς της.

Όταν η Jane Austen συνάντησε το Hollywood

Όταν η Τζέιν Οστιν γέμιζε αμέτρητα χαρτιά με λέξεις δε φανταζόταν καθόλου το πόσο η έμπνευση και η φαντασία της θα διαρκούσαν στο χρόνο.

Γεννημένη το 1775 στην Αγγλία, έβδομο από τα οκτώ παιδιά της οικογένειας, η Τζέιν μορφώθηκε μέχρι τα 11 της χρόνια αν και ήταν εξαιρετικά φιλομαθής. Τίποτα όμως δε την απομάκρυνε από τη συγγραφή. Ακούγοντας τη φωνή του μυαλού της άρχισε να γράφει από πολύ νεαρή ηλικία. Μόλις 18 ετών ολοκλήρωσε τη νουβέλα «Ελινορ και Μαριάν» που έμελλε να γίνει το έργο της «Λογική και ευαισθησία» αργότερα. Το πρώτο της βιβλίο δημοσιεύτηκε το 1811 και δεν ήταν άλλο από το «Περηφάνια και Προκατάληψη». Χάθηκε όμως πολύ νέα, μόλις 42 ετών από τη νόσο Αντισον.
Για την Οστιν οι περισσότεροι κριτικοί λογοτεχνίας επί δεκαετίες διέδιδαν πως ήταν μια μοναχική γεροντοκόρη που σε περίοδο πολέμου ασχολούνταν με τα τετριμμένα. Τις ζωές των γύρω της στην Αγγλική επαρχία. Το έργο της όμως πλέον θεωρείται ότι προσέφερε πολλά στην ιστορία. Έγινε πηγή πληροφοριών, καθώς αποτελεί πλέον καθρέφτη του κοινωνικού γίγνεσθαι της εποχής της. Μια καινούργια μάλιστα βιογραφία που είδε το φως της δημοσιότητας πρόσφατα, αλλάζει το πορτραίτο της «βασίλισσας» των ρομαντικών ιστοριών. Μετά απο έρευνες βρέθηκαν στοιχεία ότι τα πάθη που περιγράφει η Οστιν στα βιβλία της, δεν υπήρχαν στη σφαίρα της φαντασίας της αλλά, στην προσωπική της ζωή. Στα 20 της, ερωτεύτηκε έναν Ιρλανδο δικηγόρο τον Τομ Λεφρόι αλλά οι γονείς της ήθελαν για γαμπρό τους τον ανιψιό μιας αριστοκράτισσας. Εκείνη η εποχή δεν ήταν για έρωτες. Ένας γάμος είχε ιερό σκοπό. Ήταν ένα συμβόλαιο καλοπέρασης και αλλαγής κοινωνικής τάξης. Ο φτωχός δικηγόρος δεν ήταν στα σχέδια της οικογένειας Οστιν λοιπόν και έτσι η ιστορία τους δεν είχε αίσιο τέλος. Η βιογραφία αναφέρει ότι ο Λεφρόι παντρεύτηκε τελικά την αδερφή ενός φίλου του αλλά έδωσε το όνομα Τζέιν στο πρώτο του παιδί. Η Οστιν έμεινε τελικά ανύπαντρη, να καταγράφει τους γάμους,τις γέννες, τις χαρές και τις απογοητεύσεις μιας κοινωνίας που κατά τη γνώμη της ήταν άξια της ειρωνείας και της κριτικής της. Έπλασε γυναικείους χαρακτήρες με βάθος και υπόσταση, χαρακτήρες ατίθασους που επιζητούν τα πάθος και την πραγματική αγάπη. Δίνοντας happy end στις ιστορίες της (ή έστω την υποψία του) ίσως γαλήνευε την ψυχή της για τη σχέση που έχασε για πάντα.
Οι ιστορίες της Οστιν μεταφράστηκαν σε πάρα πολλές γλώσσες και διδάσκονται σε αμέτρητα πανεπιστήμια παντού, τόσο για τη γλώσσα και το ύφος τους, όσο για τη συγκεκριμένη ματιά προς μια κοινωνία υποκρισίας. Ίσως ήταν αναμενόμενο αυτά τα κείμενα να συγκινήσουν πέρα από τους αναγνώστες της και ανθρώπους του θεάματος. Τα θέματά της, όσο υπάρχουν άνθρωποι θα θεωρούνται επίκαιρα. Η αγάπη, ο έρωτας, η πάλη μεταξύ ψυχής και καθοσπρεπισμού, ενάντια σε μια κοινωνία που απωθεί τα συναισθήματα, θα είναι πάντα στο προσκήνιο. Η Έμμα και η Ελίζαμπεθ είναι από τις πιο ολοκληρωμένες της ηρωίδες που θα μπορούσαν κάλλιστα να είναι σύγχρονοι χαρακτήρες ανάμεσά μας. Η ταινίες «Έμμα», «Λογική και ευαισθησία», «Περηφάνια και προκατάληψη» έχουν μεταφερθεί με επιτυχία στη μεγάλη οθόνη με αξιόλογους ηθοποιούς και φέρνουν μπροστά μας ένα ανέγγιχτο ρομαντισμό μιας άλλης εποχής.
Φέτος, μετά από διακόσια χρόνια παρουσίας της στους λογοτεχνικούς κύκλους, θα δούμε για πρώτη φορά στο σινεμά τη ζωή της Τζειν Οστιν, με τίτλο "Becoming Jane" («Ερωτευμένη Τζέιν»). Τη δημιουργία του Τζούλιαν Τζάρολντ εκτιμάται ότι το ελληνικό κοινό θα μπορέσει να δει στις αίθουσες από τις 20 Σεπτεμβρίου. Μια ακόμη ταινία εποχής, με τη νεαρή Αν Χάθαγουει («Ο Διάβολος φοράει Πράντα») στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Ταινία που αναμένεται να δείξει τη Τζέιν να έχει πολλά κοινά στοιχεία με τις ρομαντικές και παθιασμένες πρωταγωνίστριες των βιβλίων της.

Δείτε το "Pride and Prejudice" με τα μάτια της cinematia εδώ

The Notebook / Το Ημερολόγιο (2004)

"Η καλύτερη αγάπη είναι αυτή που ξυπνά την ψυχή και μας οδηγεί ψηλά. Ανάβει φωτιές στην καρδιά και γαληνεύει τις ψυχές μας"

Βασισμένη στο βιβλίο του Nicholas Sparks και με σκηνοθέτη τον Nick Cassavetes η ταινία διηγείται την ιστορία του Noah και της Alle.
Οι δυο τους έφηβοι, θα συναντηθούν τυχαία και θα αγαπηθούν παράφορα, ένα καλοκαίρι. Τους χωρίζουν περισσότερα απο όσα τους ενώνουν αλλά φαίνεται ότι η διαφορετικότητα δυναμώνει το δέσιμό τους.
Η Alle είναι απο πλούσια αστική οικογένεια ενώ ο Noah παιδί της επαρχίας, χωρίς Γαλλικά και πιάνο, απλός εργάτης που ζει με το χήρο πατέρα του. Η μόρφωση και η παιδεία τους δεν συναντιούνται ποτέ, παρόλα αυτά, τα αισθήματά τους είναι αληθινά. Οι καλοκαιρινοί έρωτες ελάχιστες φορές όμως έχουν διάρκεια και η Alle πρέπει να συνεχίσει τις σπουδές της. Κάπου εκεί ο Noah συνειδητοποιεί ότι δεν είναι για την Alle και το ζευγάρι χωρίζει. Μετανιωμένος ο Noah προσπαθεί με τα καθημερινά του γράμματα να κρατήσει μια επαφή με την Alle αλλά οι λέξεις του δε φτάνουν στα χέρια της αγαπημένης του. Η μητέρα της Alle μαζεύει την αλληλογραφία και κρύβει τα γράμματα. Χωρίς να πάρει απάντηση ποτέ, απογοητευμένος ο Noah κλείνεται στον εαυτό του και απομονώνεται στο σπίτι του. Απογοητευμένη και η Alle συνεχίζει τη ζωή της με ένα στρατιωτικό που οι γονείς της λατρεύουν. Ποια μπορεί να είναι η συνέχεια; Στον έρωτα και στην τέχνη όλα είναι πιθανά...
Αν αναρωτιέστε γιατί να τη δείτε, σκεφτείτε ότι που και που έχει γούστο να παρακολουθείς μαι δυνατή ιστορία αγάπης. Για τους λιγότερο ρομαντικούς, μπείτε απλά στην περιέργεια για το αν τέτοιοι έρωτες έχουν αίσιο τέλος.

H ψυχή στο στόμα(2005)

Μετά το «Σπιρτόκουτο» ο Γιάννης Οικονομίδης ξανά στο προσκήνιο με την ταινία «Η ψυχή στο στόμα». Στο ίδιο «μοτίβο», με τον ίδιο προβληματισμό ο σκηνοθέτης στρέφεται γύρω από αντιήρωες. Πόσες απογοητεύσεις μπορεί να αντέξει το στομάχι ενός άνδρα;

Ο Τάκης είναι ένας εργάτης που βάλλεται από παντού. Είναι πατέρας και σύζυγος στις μέρες μας, αλλά κανείς δεν φαίνεται να τον καταλαβαίνει. Η γυναίκα του τον απατά με τον αδερφό του αφεντικού του. Ο Τάκης το ξέρει αλλά δεν παίρνει θέση. Οι γύρω του τον εξευτελίζουν αλλά πάλι δεν αντιδρά, οι συγγενείς τον πιέζουν αλλά δε μιλά.Βία σε όλα τα επίπεδα,λεκτική και σωματική αλλά ο Τάκης αμέτοχος.
Στην ταινία ο Τάκης δε μιλά καθόλου. Κάθεται με τα μεγάλα του «αυστηρά» μάτια και κοιτάζει πότε την κάμερα και πότε τους απέναντί του. Απλά ακούει τους άλλους. Κάνει υπομονή; Σκέφτεται; Εύχεται να ήταν κάποιος άλλος; Μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε, γιατί ούτε στιγμή δεν έχουμε πρόσβαση στις σκέψεις του. Το τέλος είναι πάντως ανατρεπτικό."Το αναμμένο φυτίλι απέχει αρκετά μέτρα από το μπαρούτι. Στο τέλος όμως το φθάνει".
Η ταινία αυτή είχε προκαλέσει σάλο και αντιφατικά σχόλια πριν μήνες, όταν πρωτοπροβλήθηκε . Το σίγουρο είναι ότι το σινεμά του Οικονομίδη είναι για γερά στομάχια. Για όσους αντέχουν την ωμή πραγματικότητα ή έστω να περάσουν στην απέναντι πλευρά. Να δουν ανθρώπινες ζωές πέρα από τις δικές τους, ζωές που δεν είναι ρόδινες και ανθρώπους σε αδιέξοδα. Είναι ταινίες που από μόνες τους αποτελούν ένα κομμάτι του ελληνικού σινεμά που ξεχωρίζει για το είδος του.

Breakfast at Tiffany's (1961)

“You always wanted to do it and Audrey Hepburn is the one you wanted to do it with.”

Έτσι κλείνει το τρέιλερ της ταινίας “Breakfast at Tiffany’s”, άκρως προκλητικό για την εποχή της, όπως προκλητική είναι η ίδια η ταινία (θεματολογία και σκηνές)!

Η ιστορία της Holly(Audrey Hepburn) και του Paul (George Peppard)δεν αργεί να ξετυλιχτεί στην οθόνη, σε ένα ρομαντζο (;) που διαφέρει από όλα τα άλλα.
Η Holly ζει στον δικό της κόσμο αλλά με τα λεφτά πλουσίων ανδρών που την πλαισιώνουν. Ο Paul, είναι ανερχόμενος συγγραφέας που νοικιάζει διαμέρισμα στην ίδια οικοδομή με τη Holly. Οι δυο τους δεν αργούν να συναντηθούν και να γίνουν φίλοι. Έχουν εξάλλου και κάτι κοινό, και ο Paul ζει με τα λεφτά μιας πλούσιας κυρίας. Μόλις όμως ο νεαρός αισθανθεί κάτι πέρα από φιλία για τη Holly, ξεκαθαρίζει τη σχέση του με τον "σπόνσορά" του. H Holly πάλι εξακολουθεί να είναι σε αναζήτηση πλούσιου συζύγου. Aγνοεί τον Paul και παράλληλα τα αισθήματά της προς αυτόν.
Το πέρασμα μιας γυναίκας από την «άγνοια» σε συναισθηματική ωρίμανση. Θα θριαμβεύσει η αγάπη πάνω από το χρήμα; Τα πραγματικά αισθήματα πάνω από τα υλικά αγαθά; Θα σηκωθεί το πέπλο μπροστά απο τα μάτια της πρωταγωνίστριας για να δει ότι πέρα απο το χρήμα υπάρχουν και άνθρωποι που αξίζουν την προσοχή της, άνθρωποι με πραγματικά αισθήματα;
Βασισμένη σε βιβλίο του Truman Capote η ταινία αυτή έμεινε κλασσική, τόσο για το στιλ της Audrey Hepburn σε όλη την ταινία, όσο και για τη σκηνή όπου παίρνει πρωινό η πρωταγωνίστρια έξω από τα Τίφανις. Το ακριβό «λουσάτο» κοσμηματοπωλείο γίνεται το σύμβολο της χλιδής και τα εκθέματά του ευσεβείς πόθοι για την Holly μέχρι να ανατραπούν όλα, και να θριαμβεύσει ο άνθρωπος over money!
*Βραβεύτηκε με 2 οσκαρ (καλύτερης μουσικής) το 1962 ενώ ήταν υποψήφια για 7