Οι ώρες / The hours (2002)

Όταν ο Michael Cunningham συνάντησε τη Virginia Woolf ο συνδυασμός έμελλε να είναι πετυχημένος…

Για να κατανοήσει κανείς το πόσο άρτιο είναι το βιβλίο και κατ’επέκταση η ταινία βοηθάει πολύ το να έχει διαβάσει το βιβλίο “Mrs Dalloway” και βεβαίως τη βιβλιογραφία της (ή έστω να γνωρίζει στοιχεία της). Επειδή όμως το δύο στα δύο είναι λίγο δύσκολο ξεκινάμε.

Η ταινία, βασισμένη στο βιβλίο του Michael Cunningham αλλά μεταφερμένη στην οθόνη με τα χέρια του Stephen Daldry, μας μεταφέρει σε τρεις χρονολογίες άσχετες μεταξύ τους. Οι γυναικείοι χαρακτήρες όμως που πρωταγωνιστούν σε κάθε μια από αυτές έχουν αρκετά κοινά σημεία που γεφυρώνουν αρμονικά τη χρονική μεταξύ τους απόσταση.
Γυναικείοι χαρακτήρες με δυναμισμό αλλά και αδυναμίες ταυτόχρονα, έτοιμες για μεγάλες αποφάσεις αλλά και δειλές να τις πραγματοποιήσουν. Σκαμπανευάσματα της γυναικείας ψυχολογίας ή πικρή αλήθεια του ανθρώπινου είδους;

Η Κλαρίσσα του 2002 είναι μεγαλο-εκδότρια, συγκατοικεί αρκετά χρόνια με την ερωμένη της Σάλλυ αλλά η σχέση τους είναι προβληματική. Σε μια άλλη εποχή, η Λώρα Μπράουν, μια έγκυος νοικοκυρά και ήδη μητέρα ενός αγοριού ζει ένα τελειωμένο γάμο και προσπαθεί να αφήσει πίσω την οικογένειά της, να ελευθερωθεί από τα δεσμά. Στο ακόμα πιο μακρινό παρελθόν, η Virginia Woolf κάτω από μεγάλη ψυχολογική πίεση προσπαθεί να εκφράσει τις σκέψεις της στο χαρτί, να γεννήσει καινούργιους ήρωες και νέες ιστορίες. Την παρακολουθούμε να γράφει τις πρώτες σειρές από το βιβλίο της «Η Κυρία Ντάλλαγουεη».

Αυτό είναι και το παρατσούκλι της Κλαρίσσα του σήμερα. Η κ.Ντάλλαγουη του βιβλίου μας βάζει στη ζωή της για μια μέρα, το ίδιο και η ταινία, διηγείται μια μέρα στη ζωή τριών γυναικών. Αγωνίες, πάθη, έρωτας, ανεκπλήρωτες επιθυμίες και η ανάγκη για συντροφιά και προσωπική έκφραση. Η κ.Ντάλλαγουέη δια χειρός Virginia Woolf ανακαλεί μνήμες ενός φιλιού που είχε δώσει στη φίλη της Σάλλυ. Η Λώρα στην ταινία φιλάει την φίλη της, η Κλαρίσσα συζεί με την Σάλλυ. Η σεξουαλικότητα της Virginia Woolf πέρασε στην ιστορία ως αμφιλεγόμενη.

Το «μπλέξιμο» των ιστοριών τελικά πετυχαίνει εδώ σε πολλά επίπεδα, και το δέσιμο τους έχει κάτι περισσότερο από το εμφανές.

Υπόθεση Παραντιν/Paradine Case (1947)

Μια ταινία που ξεκίνησα να βλέπω διστακτικά αλλά άλλαξα γνώμη γρήγορα.
Το 1946, μια γυναίκα κατηγορείται για τον δηλητηριασμό του τυφλού εύπορου άνδρα της. Φυσικά αρνείται κάθε ανάμειξη. Ο γοητευτικός παντρεμένος δικηγόρος Τομ, αναλαμβάνει την υπόθεση. Απο τα πρώτα λεπτά της ταινίας ο θεατής γατζώνεται απο το θέαμα τόσο σκηνοθετικά όσο σεναριακά. Είναι ένοχη τελικά η κ. Παραντιν, σκότωσε τον σύζηγό της ή απλά ταλαιπωρείται λόγω του αμφιλεγόμενου παρελθόντος της; Θα αφήσει τη γυναίκα του ο Τομ γοητευμένος απο τη σαγηνευτική χήρα; Το σασπένς σε δυο επίπεδα και τα πλάνα του Χίτσκοκ μοναδικά. Τολμηρά φιλιά (για την εποχή) και όταν η γυναικεία ψυχολογία απειλείται απο μια άλλη θηλική παρουσία, οι μάσκες της "αριστοκρατίας' πέφτουν.

Εδώ είμαι!

Λατρευτοί μου αναγνώστες!Ξέρω ότι λείπω εδώ και 10 μέρες...

Δεν είναι ο δαίμονας του τυπογραφίου, στην περίπτωσή μου το πρόβλημα ακούει στη λέξη virus!To laptop μου αδυνατεί να ανταποκριθεί στις συγγραφικές μου ανάγκες πλέον και η μαγεία της θάλασσας δεν μου δείνει τον απαιτούμενο χρόνο για φορμάτ.Παραμένω στη βάση μου αλλά αυτή τη φορά χωρίς δουλειά, παραδομένη στον όμορφο ήχο της λέξης "καλοκαίρι" συμπλήρωσα ήδη δεκα μπάνια στις καταγάλανες ακτές του νομού μου...

Σύντομα ξανά κοντά σας, με φορμαρισμένο μηχάνημα >> γι'αυτό δεν σταματώ να μαζεύω κινηματογραφικές εμπειρίες ;-)

21 Grams(2003)

Τρεις ιστορίες ή μια; Ο χρόνος εχθρός ή σύμμαχος; Τι σημασία έχει;

Αν υπάρχει μια τέχνη που σπάει με μεγάλη επιτυχία την έννοια του χρόνου, αυτή είναι η 7η. Ο Alejandro González Iñárritu μπλέκει τόσο φυσικά τρεις ήρωες, σε μια ιστορία ενός καρδιοπαθή,μιας γυναίκας που θρηνεί άνδρα και παιδιά και ενός πρώην κατάδικου που στέρησε τη ζωή άθελά του σε τρεις ανθρώπους. Όλα αυτά μπλέκονται σε βάθος χρόνου, εκεί που όμως η ευθεία γραμμή του χρόνου καταργείται. Παρελθόν και παρόν μπερδεύονται, δημιουργώντας ένα παζλ εικόνων που συνθέτουν μια δυνατή ιστορία.
Η ηθική, ο οίκτος, η αγάπη, η ανασφάλεια, η εκδίκηση και το νόημά της, η συγχώρεση και οι τύψεις. Τι μας βαραίνει πιο πολύ; Πόσο είναι το βάρος της ψυχής μας τελικά; Τι κάνει τη ζωή μας πιο υποφερτή ή πιο ανυπόφορη; Ίσως όλα τα παραπάνω να είναι απλά η ίδια η ζωή και τόσο αναπόφευκτα όσο και απαραίτητα για την ίδια μας την ύπαρξη.

Γράψαμε τ'όνομά μας

Στο περιγυάλι το μικρό, τ'άσπρο σαν περιστέρι

γράψαμε τ'όνομά μας.

Ωραία που φύσηξε ο Μπάτης και έμεινε η γραφή ;-)

Ελληνικό σινεμά στα μέτρα σας!

Η cinematia με χαρά υποστηρίζει μια αξιόλογη προσπάθεια.Την προώθηση της γνώμης του ελληνικού σινεφίλ κοινού.
Οι περισσότεροι κινηματογραφόφιλοι της χώρας μας παραπονιούνται για το επίπεδο του εγχώριου κινηματογράφου. Καιρός λοιπον να αναλάβουν δράση...
Απο σήμερα μέσω του Blog http://newgreekcinema.wordpress.com" (και τους υποστηρικτές του) δίνεται η ευκαιρία σε όσους επιθυμούν κα εκφράσουν τη γνώμη τους ή να καταθέσουν τις ιδέες τους για εναν καλύτερο ελληνικό κινηματογράφο, να "μιλήσουν". Αυτό το βήμα λόγου αποτελεί μια επανάσταση προς τη βιομηχανία του ελληνικού κινηματογράφου και τους ανθρώπους της, καθώς οι απόψεις και τα σχόλια θα σταλούν αυτούσια στην Εταιρεία Ελλήνων Σκηνοθετών,στην Ένωση Σεναριογράφων,στο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου,στο Υπουργείο Πολιτισμού,στο Υπουργείο Παιδείας,αλλά και στις σχολές κινηματογράφου της χώρας μας.
Μπορούμε όλοι να βοηθήσουμε τον Ελληνικό Κινηματογράφο!

Summertime

Κάνοντας το δεύτερο μου μπάνιο σήμερα αναρωτήθηκα, αν το ελληνικό καλοκαίρι ήταν ταινία, ποια θα ήταν;
Θα ήταν κάποια από τις πολλές κλασσικές δικές μας ταινίες γυρισμένες σε κάποιο ελληνικό θέρετρο ή κοσμοπολίτικο νησί, με καντούνια στενά και γαλάζιες παραλίες. Μπορεί και να μην ήταν μια ταινία, αλλά πολλές μαζί, με πρωταγωνιστές που φορούν σκιαθάκια και θηλυκά που περιφέρονται με φέτες καρπούζι.
Και αν ήταν ταινία, θα είχε λέτε αρχή και τέλος; Δύσκολο νομίζω…Και τι πλοκή να είχε το καλοκαίρι μας; Μια ιστορία ή πολλές μαζί; Ντόπιους ή αλλοδαπούς στο προσκήνιο;
Παραλία πάντως θα είχε σίγουρα.
Πάντως η φωτογραφία αυτή θα μπορούσε να είναι ένα πλάνο από αυτή την ταινία. Πλαισιωμένο με τη μουσική που ο καθένας μας θέλει να ακούει όταν βρίσκεται παραθαλάσσια. Α! έχοντας δίπλα του την παρέα που θέλει!

Ο κύριος Disney και η αυτοκρατορία του

Οι περισσότεροι από εμάς μεγαλώσαμε με τα κινούμενα σχέδια του κυρίου Walt Disney. Πολλοί από εμάς εξακολουθούμε να τα βλέπουμε αν και «μεγάλοι» πλέον.

Αστείες μα και συγκινητικές ιστορίες που γεννήθηκαν από την εταιρεία Disney και ταξίδεψαν ανά τον κόσμο, μαγεύοντας πολλές παιδικές και όχι μόνο καρδιές.

Πόσα γνωρίζετε για την ιστορία του παιδικού σας παραμυθά Disney και των ταινιών του;

1) Το “Lion King” είναι η πιο επιτυχημένη ταινία κινουμένων σχεδίων της Disney.
a. Ναι b. Όχι
2) H πρώτη μεγάλου μήκους animation ταινία του Walt Disney ήταν το “Beauty and
the Beast”
a. Ναι b. Όχι
3) O Mickey Mouse ήταν το πρώτο καρτούν που δημιούργησε ο Walt Disney.
a. Ναι b. Όχι
4) Η φωνή του Mickey Mouse ανήκει στον ίδιο τον Walt Disney.
a. Ναι b. Όχι
5) Ο Walt Disney ήθελε αρχικά να ονομάσει τον Mickey Mouse, Mortimer Mouse.
a. Ναι b. Όχι
6) Walt Disney κέρδισε τα περισσότερα όσκαρ από οποιονδήποτε άλλο.
a. Ναι b. Όχι
7) Ο Walt Disney έχτισε το πρώτο του theme park στη Φλόριντα.
a. Ναι b. Όχι
8) Το γνωστό τραγούδι “When you sing upon a star” είναι από την ταινία «Πινόκιο»
a. Ναι b. Όχι

Καλώς το καλοκαίρι!

Και να που ήρθε!
Καμαρωτό, ζεστό και πάντα στην ώρα του.
"Καλοκαίρι"
και μόνο που το λες, και μόνο που το γράφεις, και μόνο που το διαβάζεις χαίρεσαι!
"Καλοκαίρι"
Μια λέξη, 4 συλλαβές μα τόσες σκέψεις!

Καλό μήνα!

Υποδεχθείτε τον Ιούνιο

Τελευταία μέρα του μήνα σήμερα και πέρα απο το ότι μπαίνουμε πια επίσημα στο καλοκαίρι, θα ήταν γρουσουζιά να μην αναφερθώ στη μεγαλήτερη γιορτή της 7ης τέχνης που γίνεται πάντα Μάιο.

Ο λόγος για τις φετινές Κάννες που "σιώπησαν" την Κυριακή 27/5. Λαμπρές ήταν οι διάφορες εκδηλώσεις για τα 60 χρόνια του Φεστιβάλ, λαμπροί και οι αστέρες που τις πλαισίωσαν.
Λίγο πριν σβήσουν οι προβολείς και οι άνθρωποι τις μεγάλης οθόνης ανανεώσουν ραντεβού για του χρόνου,δώθηκαν τα εξής βραβεία:

Χρυσός Φοίνικας στην ταινία "4 μήνες, 3 εβδομάδες και 2 ημέρες" του Ρουμάνου σκηνοθέτη Κρίστιαν Μουντζίου
Μέγα Βραβείο στην ταινία "Το δάσος που θρηνεί" της Γιαπωνέζας Ναόμι Καβάζε
Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής στην ταινία κινουμένων σχεδίων "Περσέπολις" των Μαριάν Σατράπι και Βενσάν Παρονό & στην ταινία "Σιωπηλό Φως" του Κάρλος Ρεϊγάδας
Βραβείο Σκηνοθεσίας στην ταινία του αμερικανού Τζούλιαν Σνάμπελ "Το Σκάφανδρο και η Πεταλούδα"
Βραβείο Σεναρίου στην ταινία "Η άκρη του ουρανού" του Τουρκοβερολινέζου Φατίχ Ακίν
Βραβείο Ανδρικής ερμηνείας στον Ρώσο Κονσταντίν Λαβρεονένκο την ταινία "Η εξορία" του συμπατριώτη του Αντρέι Ζβιαγκίντσεφ.
Βραβείο Γυναικείας ερμηνείας στη νοτιοκορεάτισα Τζονγκ Γέονγ-Τζέον την ταινία "Secret Sunshine" του συμπατριώτη της Λι Τσανγκ-Ντονγκ.
Βραβείο 60 χρόνων του Φεστιβάλ στη ταινία "Paranoid Park" του Αμερικανού Γκας Βαν Σαντ
Βραβείο Χρυσής Κάμερας στην ταινία "Οι μέδουσες" του Ισραηλινού Έτγκαρ Κέρετ και Ειδική μνεία στην ταινία "Control" του Αντον Κόρμπιν.

Με γειά και το μπλουζάκι

r









Η cinematia παράλληλα με το internet εμφανίζεται και στους δρόμους...ΕΓΙΝΕ ΜΠΛΟΥΖΑΚΙ!
"thoughts on cinema & life"

Κάτι Κάννες ετών 60!!!

Οι Κάννες έχουν φέτος έναν ακόμη λόγο για παραπάνω λάμψη και χαμόγελα: τα 60 χρόνια ιστορίας του Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών είναι γεγονός!
Όπως κάθε Μάιο τα τελευταία εξήντα χρόνια,έτσι και φέτος για δώδεκα ολόκληρες μέρες οι Κάννες συγκεντρώνουν την προσοχή των ΜΜΕ και των σινεφιλ. Ηθοποιοί,σκηνοθέτες,celebrities,άνθρωποι του θεάματος αλλά και οι οπαδοί τους, δίνουν το δικό τους παρόν τέτοια εποχή,χρόνια τώρα, σ'αυτό το θέρετρο.
Η φετινή επέτειος με τις εκδηλώσεις και τα parties της προσέλκησε τα πιο συζητημένα ονόματα του χώρου.O φωτογράφος Alex Majoli επιμελήθηκε την επίσημη (πτωτότυπη) αφίσα του Φεστιβάλ, όπου ποζάρουν πηδώντας απο πάνω προς τα κάτω: ο σκηνοθέτης Souleymane Cisse, απο κάτω αριστερά η Penelope Cruz, ο σκηνοθέτης Wong Kar Wai, η Juliette Binoche, η Jane Campion, και ο Gerard Depardieu. Μπροστά απο αριστερά διακρίνεται ο Bruce Willis με μια γκριμάτσα όλο μυστήριο, ο Samuel L. Jackson και ο σκηνοθέτης Pedro Almodovar.Όλοι τους διαφορετικοί μα όλοι τους στην υπηρεσία του θεάματος, μεταφέρουν την εορταστική ατμόσφαιρα της επέτειου και μια αισιοδοξία για το μέλλον του φεστιβάλ.
Στις 16 Μαΐου και με πρόεδρο τον Stephen Frears έγινε η επίσημη έναρξη του Φεστιβάλ το οποίο θα ρήξει την αυλαία του στις 27 Μαΐου. Η ταινία του Moore "Sicko" έκανε πρεμιέρα χθες. Σκληρός κριτής της Αμερικανικής κυβέρνησης, ο Moore αυτή τη φορά τα βάζει με το Αμερικάνικο σύστημα υγείας. Αυτή του όμως η "ματιά" αντιμετωπίζει φέτος το ενδεχόμενο να βρεθεί στα δικαστήρια.

Ένα τραγούδι για τον Αργύρη

Σύνοψη
10 Ιουνίου 1944.
Δίστομο. Ένα μικρό χωριό, ένα βήμα από την θάλασσα, στο δρόμο από την Αθήνα προς τους Δελφούς. Στις 10 Ιουνίου του 1944, ο μικρός Αργύρης σχεδόν τεσσάρων χρονών, επιζεί μιας κτηνώδους σφαγής των Γερμανικών Δυνάμεων Κατοχής: «Μέτρο Εξιλέωσης» μιας ναζιστικής μεραρχίας ως αντίποινα για μία επίθεση ανταρτών εναντίον των Γερμανών στην περιοχή. Σε λιγότερο από δύο ώρες σκοτώνονται 218 κάτοικοι του χωριού – γυναίκες, άντρες, γέροι, μωρά και βρέφη. Ο Αργύρης χάνει τους γονείς του και άλλους 30 συγγενείς.
Ο μικρός Αργύρης περνά τα επόμενα χρόνια σε ορφανοτροφεία γύρω από την Αθήνα, μαζί με άλλα ορφανά παιδιά θύματα του πολέμου. Ώσπου μία μέρα εμφανίζεται μία αποστολή του Ερυθρού Σταυρού και διαλέγει μία χούφτα παιδιά για ένα μεγάλο ταξίδι σε μία μακρινή χώρα. Ο Αργύρης θέλει οπωσδήποτε να πάει μαζί τους. Και έτσι φτάνει στην Ελβετία, στο παιδικό χωριό Πεσταλότσι στο Τρόγκεν. Χρόνια αργότερα κάνει τη διδακτορική του διατριβή στο Πολυτεχνείο της Ζυρίχης (ΕΤΗ) στα Μαθηματικά και την Αστροφυσική. Σύντομα αρχίζει να διδάσκει στα λύκεια της Ζυρίχης, μεταφράζει Έλληνες ποιητές στα γερμανικά, και για κάποια χρόνια εργάζεται ως βοηθός στην αναπτυξιακή βοήθεια του Ελβετικού Σώματος Βοήθειας για τα θύματα καταστροφών στη Σομαλία, το Νεπάλ και την Ινδονησία. Όταν επιστρέφει στην Ευρώπη, πραγματοποιεί τακτικά ταξίδια μεταξύ Ελβετίας και Ελλάδας και οι παραμονές στην παλιά του πατρίδα γίνονται όλο και πιο μακροχρόνιες.
Ο Αργύρης Σφουντούρης, 66 χρονών σήμερα, είναι ένας άνδρας με συναρπαστική γοητεία και μελαγχολική ευθυμία. Όλη του τη ζωή έχει ασχοληθεί με την παραφροσύνη των γεγονότων που συνέβησαν όταν ήταν μικρό παιδί. Σε ένα «Συνέδριο για την Ειρήνη» συλλογιζόταν δυνατότητες για το πώς θα μπορούσε ο κόσμος να βγει από το φαύλο κύκλο της βίας. Δεν προσπάθησε να το «ξεπεράσει» μέσα του, και να «κλείσει» το κεφάλαιο με τις παιδικές του αναμνήσεις, αλλά αγωνίστηκε να μάθει να ζει με αυτές και να κάνει τον κόσμο καλύτερο.
Η ταινία "ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΡΓΥΡΗ", μιλά για την αντιμετώπιση του προσωπικού θρήνου και του ιστορικού χρέους, για τις φαινομενικά άλυτες δυσκολίες μίας πραγματικής συμφιλίωσης, για την αναζήτηση της ειρήνης. Ένα ταξίδι με άγνωστο τέλος.

ΤΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ ΣΤΟΥΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ

Καλή βδομάδα!

Μα και πως να μην είναι καλή; Αφού ξεκίνησε με την ανάμνηση του χθεσινού πρώτου μου μπάνιου...Το είχα υποσχεθεί στον ευατό μου. Κυριακάτικο πρώτο μπάνιο για τη φετινή καλοκαιρινή σεζόν...!
Ναι, ήρθε το καλοκαίρι!Η φύση και ο καιρός το φωνάζουν. Αν και η θάλασσα ήταν δροσερή, το σώμα δεν δυσκολεύτηκε και πολύ να προσαρμωστεί, ούτε το μυαλό να ανακαλέσει μνήμες του προηγούμενου καλοκαιριού. Κορμιά στη θάλασσα, κορμιά στην άμμο, κόσμος παντού, χρώματα και μυρωδιές που θυμίζουν διακοπές!
Σημέρα είναι Δευτέρα, μέρα εργάσιμη, ε και;;

Διεθνές Πανόραμα Ανεξαρτήτων Δημιουργών Φιλμ και Βίντεο

η cinematia για δεύτερη χρονιά στηρίζει...


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ
ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ
Η οργανωτική επιτροπή του 9ου Διεθνούς Πανοράματος Ανεξάρτητων Δημιουργων – Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Πάτρας ξεκινά τη περίοδο για τη υποβολή των συμμετεχόντων σκηνοθετών, επίσημα, μιας και μέχρι τώρα έχουν δηλώσει συμμετοχή 40 σκηνοθέτες από 22 χώρες, δείγμα ότι και φέτος θα υπάρχει ρεκόρ συμμετοχών. Στο πλαίσιο της διοργάνωσης του προσεχούς Πανοράματος, το οποίο θα διεξαχθεί από τις 22 έως 39 Σεπτεμβρίου του 2007, η Οργανωτική Επιτροπή καλεί κάθε ανεξάρτητο δημιουργό, που ενδιαφέρεται να προβάλλει το έργο του.

Υποβολή αιτήσεων έως 15 Ιουλίου 2007
Η συμμετοχή μπορεί να κατατεθεί είτε μέσω της ηλεκτρονικής σελίδας του Πανοράματος www.independent.gr (link ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ) είτε στο fax 2610426779.
Πληροφορίες στο τηλ. 2610426779 ή στο e-mail info@independent.gr.

Προϋποθέσεις συμμετοχής.
α) Ντοκιμαντέρ μέχρι 60΄ λεπτά
β) Οι ταινίες να έχουν πραγματοποιηθεί μέσα στα τελευταία χρόνια ( 2005-2006)
γ) Η ταινία να είναι η1η ταινία ή 2η του σκηνοθέτη.
δ) Διάρκεια των μεγάλου μήκους μέχρι 90’
ε) Διάρκεια μικρού μήκους μέχρι 25’ λεπτά
ζ) Οι ταινίες προαιρετικά να είναι υποτιτλισμένες στα Αγγλικά
η) Φορμά DVD.
θ) Για animation, video art και πειραματικές ταινίες δεν υπάρχει κανένας περιορισμός διάρκειας.
Θα περιλαμβάνονται οι εξής κατηγορίες: μεγάλου και μικρού μήκους ταινίες, ντοκιμαντέρ, animation, video art, video clip, και από φέτος θα υπάρχει και ξεχωριστή κατηγορία για ταινίες video dance μιας και είναι παρά πολλοί οι σκηνοθέτες που το έχουν ζητήσει.
Να σημειωθεί ότι είναι ξεχωριστά το Ελληνικό και το Διεθνές διαγωνιστικό τμήμα.

Διοργάνωση:
Το "Διεθνές Πανόραμα Ανεξαρτήτων Δημιουργών Φιλμ και Βίντεο" διοργανώνεται από τη Συντακτική Επιτροπή του διαδικτυακού περιοδικού «Cineek Magazine- online περιοδικό εναλλακτικού πολιτισμού» www.cineek.gr.

Έχοντας συμπληρώσει οκτώ συνεχή χρόνια δημιουργικής πορείας το Διεθνές Πανόραμα Ανεξάρτητων Δημιουργών Φιλμ και Βίντεο παραμένει ένα κινηματογραφικό φεστιβάλ χωρίς προκριματική επιτροπή, χωρίς λογοκρισία και έλεγχο, χωρίς "βραβεία κοινού", αλλά διαγωνιστικό, φιλοδοξώντας να αναδειχθεί ένας χείμαρρος από ήχους, ένα μωσαϊκό από εικόνες που να ευνοούν την πολυσυνθετικότητα και τη διαφορετικότητα.

Το περσινό 8ο Διεθνές Πανόραμα Ανεξάρτητων Δημιουργών με την προβολή 208 ταινιών από 56 χώρες απέδειξε πως λειτουργεί ως συνδετικός κρίκος πολιτισμών αλλά και παρουσίασης νέων τάσεων στην 7η τέχνη. Σκηνοθέτες, νέοι και παλιοί δημιουργοί, επαγγελματίες ή ερασιτέχνες καλούνται να καταθέσουν τα δικά τους έργα. Νέα φαινόμενα, τάσεις, εμπειρίες που δοκιμάζονται, ένα μεγάλο ανοιχτό εργαστήρι εικονοκλασίας. Η τέχνη, η ψυχαγωγία και βιομηχανία του θεάματος είναι οι συνιστάμενες που συγκλίνουν ή αποκλίνουν.


"Για σας ο κινηματογράφος είναι ένα θέαμα.
Για μένα είναι σχεδόν μια αντίληψη του κόσμου.
Ο κινηματογράφος είναι φορέας της κίνησης.
Ο κινηματογράφος είναι τόλμη.
Ο κινηματογράφος διαδίδει ιδέες".
ΒΛΑΝΤΙΜΙΡ ΜΑΓΙΑΚΟΦΣΚΙ
(Αύγουστος 1922)

'Ενα "γειά"

Έχω κάποιες μέρες να γράψω...δεν είναι η πρώτη φορά,το ξέρω...Αυτή όμως τη συγκεκριμένη φορά ήθελα να δώσω το παρόν και ας μην είναι για ταινία, ας είναι απλά για ένα "γειά". Γεια σε όλους όσους λοιπόν περνάνε απο εδώ! Πάντα διαβάζω τις σκέψεις σας και πάντα απαντώ στα σχόλιά σας.

Μόλις διάβασα κάτι απο τον Λουντέμη "Όταν εγώ σου έδειχνα τα άστρα εσύ κοίταζες το δάχτυλό μου". Αλήθεια, σκεφτήκατε ποτέ πόσες είναι οι στιγμές των οποίων τη μαγεία χάνουμε; Πόσες φορές κοιτάζουμε την επιφάνεια και χάνουμε τη διάσταση της μαγείας; Ξημερώνει Κυριακή, ας αφεθούμε να ζήσουμε μια μέρα χωρίς δουλειά και ας ψάξουμε τη μαγεία και τη συγκίνηση κάπου εκεί ψηλά.

Μεταξύ μας...προλαβαίνετε να ρήξετε μια ματιά στα ΑΣΤΡΑ."Είναι τα πρώτα αντικείμενα που βλέπει κανείς όταν κοιτάζει τον νυχτερινό ουρανό. Ο αριθμός τους είναι πραγματικά τεράστιος, υπάρχουν δισεκατομύρια. Ωστόσο με ορατό μάτι είναι ορατά μόνο 3000 στην καλύτερη περίπτωση (δηλαδή μακριά από τα φώτα των πόλεων και για ανθρώπους με ικανή όραση). "
Σε κάθε περίπτωση, είναι πάντως κάθε βράδυ εκεί ψηλά, συμπληρώνουν το δικό τους παζλ στη νύχτα και το σκοτάδι που απλώνεται, σε πλήρη αρμονία με το φεγγάρι. Είναι κάθε βράδυ εκεί... πόσοι όμως απο εμάς σηκώνουν πραγματικά το βλέμμα;

Καλό μήνα!

Δύσκολο να ξεφύγω από την κλισέ ευχή των περισσοτέρων Bloggers σήμερα. Και αν λάβουμε υπ'όψη τους θεατές μιας ταινίας που ζητούν κατά βάθος το happy end, έτσι φαντάζομαι και εσείς αναγνώστες μου περιμένετε αυτή την ευχή και ας είναι κλισέ..
Καλό μήνα λοιπόν.
Καθώς πήρα το δρόμο για τη θάλασσα, προς τα openning των beach bar του νομού μου, σκέφτηκα... "τελικά σήμερα γιορτάζουμε την άνοιξη ή το καλοκαίρι;" . Όλα γύρω μου ήταν σαν ένας πρόλογος (πολλά υποσχόμενος) του καλοκαιριού που πλησιάζει σύντομα...let the futere take care of itself :-)

Μια περσινή φωτογραφία

Όταν στέκεσαι και παρατηρείς τον κόσμο γύρω σου καθώς οι άλλοι βιάζονται ή κοιτάζουν χωρίς να βλέπουν,μπορείς να βρεις μικρά «διαμάντια».
Εικόνες που αν τις απομονώσεις σου δίνουν ιδέες και συναισθήματα. Σαν «κάδρα» από ταινίες,μόνο που μένουν στάσιμα και σε καλούν να δώσεις εσύ το πριν και το μετά της ιστορίας. Η δύναμη της εικόνας είναι αυτή που σε μαγνητίζει κάθε φορά, σε προκαλεί να φέρεις τον δικό σου κόσμο και να τον ακουμπήσεις πάνω της, να δεις το μέσα σου να ανοίγει διάλογο με τα χρώματα και τις σκιές της.
«Μοναξιά», θα ήταν ο τίτλος αυτής της εικόνας εάν την «έδειχνα» σε κάποια έκθεση. Η μοναξιά του βαγονιού σε ένα σταθμό τραίνου που σφύζει από ζωή. Η μοναξιά της αχρηστίας που διαδέχεται την χρησιμότητα ενός πολύτιμου μέσου. Το παρόν έχει σβήσει το παρελθόν και η ζωή μας παραμένει γεμάτη αντιθέσεις.

Σαββατο βράδυ απόψε...ποιος ξέρει άραγε τι γίνεται εκεί έξω...

My summer of love(Το καλοκαίρι του έρωτά μου)2004

Ο Pawel Pawlikowski πέρασε το 2000 απο το δικό μας Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και έφυγε συντροφιά με τον "Χρυσό Αλέξανδρο" για το "Last Resort". To 2004, o σκηνοθέτης έφερε στο πανί την ιστορία της Mona και της Tamsin.
Μια ιστορία φιλίας, έρωτα, πάθους και προδοσίας μεταξύ δυο νεαρών κοριτσιών. Η Mona, ένα κορίτσι της "εργατιάς", απογοητευμένη απο μια σχέση με παντελή έλειψη σεβασμού και τρυφερότητας, συναντά μια καλοκαιρινή μέρα στους αγρούς του Yorkshire, την πλούσια Tamsin. H τελευταία την προσκαλεί στο τεράστιο εξοχικό της όπου περνά νωχελικά τις μέρες της, μόνη.Οι δυο κοπέλες γίνονται φίλες παρόλο που τις χωρίζουν περισσότερα απο όσα τις ενώνουν(αλλά ποιος είπε ότι η φιλία βασίζεται στις ομοιότητες;)
Διαφορετικό οικονομικό και κοινωνικό status,αλλά μάλλον η ίδια ανάγκη για συντροφιά, αγάπη και κατανόηση τους δένει. Μοιράζονται μυστικά αλλά και αρκετά ψέμματα που κάποια στιγμή αποκαλύπτονται. Η σχέση τους απο φιλική περνά σε ερωτική χωρίς περιπλοκές, όλα γίνονται μέσα σε μια στιγμή, αβίαστα και τόσο φυσιολογικά. Το πάθος τους είναι εμφανές ότι δεν γεννιέται απο ομοφυλοφιλική έλξη αλλά κάτι άλλο.
Ο Pawlikowski αγκαλιάζει αυτό το ιδιόρρυθμο ζευγάρι με τρυφερότητα, χωρίς να γίνεται αδιάκριτος. Η κάμερα γίνεται μάρτυρας των συζητήσεων, της βόλτας και γενικότερα των στιγμών τους. Μια ρομαντική ματιά στις ομορφιές της φύσης και την ανεμελιά του καλοκαιριού. Αποκομμένες απο τον υπόλοιπο κόσμο η Mona και η Tamsin δίνουν όρκους παντοτινής αγάπης, το καλοκαίρι όμως θα τελειώσει κάποια στιγμή, η ανεμελιά θα χαθεί, ενώ η σκιά του μέλλοντος θα απειλήσει τη σχέση τους.
Τελικά το πόσο μπορεί να αντέξουν στο χρόνο δυο τόσο διαφορετικοί άνθρωποι, παραμένει ένα ερώτημα.
Η ταινία βραβεύτηκε το 2004 στο Edinburgh International Film Festival στην κατηγορία Best New British Feature, ενώ το 2005 κέρδισε στα Bafta Awards το βραβείο καλύτερης Βρετανικής ταινίας.

Κυριακή ο χρόνος

Κυριακή σήμερα. Πλέον η μόνη μέρα που είμαι ελεύθερη απο επαγγελματικές υποχρεώσεις.
Δεν με ενοχλεί πάντως καθόλου που έμεινα να περιμένω μια Κυριακή. Εαν είσαι ελεύθερος μέσα σου τελικά, η ψυχή δεν ορίζει όρια, και ο χρόνος καταντά απλά μια "ιδέα" που πέρασε απο το μυαλό του ανθρώπου για να μείνει και να βάλει σε τάξη κάποια πράγματα. Η ζωή όμως είναι πέρα απο τον χρόνο και το ρολόι μπορεί απλά να γίνει κόσμημα:-)

Ο χρόνος, (εχθρός ή σύμμαχος) έδωσε στον Jack Nicholson τη χαρά να γιορτάσει τα 70 του γενέθλια σέμερα. Το 1937 ο μικρός Jack πήρε την πρώτη του ανάσα στο Manhattan. Οι ταινίες στις οποίες πρωταγωνίστησε φτάνουν πλέον των αριθμό των ετών του. "The little shop of Horrors" (1960) , "Easy Rider" (1969), "One Flew over the Cuckoo's nest" (1975), "The last Tycoon" (1976), "The Shinning" (1980), "The witches of Eastwick" (1987), "Batman"(1989), "A few goodmen" (1992), "Hoffa" (1992), "Wolf" (1994), "As good as it gets" (1997), "About Schmidt" (2002), "Anger Management"(2003), "Something's gotta give" (2003),"The Departed" (2006) είναι απλά μερικές απο αυτές.

Πενήντα χρόνια στη βιομηχανία του κιν/φου, κάθε ταινία ένας καινούργιος ρόλος, κάποιες όμως απο τις ερμηνείες του έμειναν αξεπέραστες. "Η Λάμψη" και "Η Φωλιά του Κούκου" έγιναν γνωστές και στους ελάχιστα σινεφίλ και καθιέρωσαν την "τρέλλα" στο βλέμα του Jack ως το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο του παρουσιαστικού του. Προτινόμενος πάνω απο 10 φορές για όσκαρ κράτησε τρεις φορές στα χέρια του το χρυσό αγαλματάκι, το 1998 για το "Καλύτερα δεν γίνεται" , το 1984 για το "Terms of Endearment", και το 1976 για την ταινία "Η Φωλιά του Κούκου".

Γενέθλιος μήνας ο Απρίλης

Όλα ξεκίνησαν με αυτό το πρώτο post. H cinematia ήρθε στον θαυμαστό κόσμο του internet στις 10/4/2005. Μια νύχτα, έτσι ξαφνικά, μια ιδέα πήρε σάρκα και οστά και βρέθηκα με το δικό μου κινηματογραφικό Blog. 'Ενα κινηματογραφικό οnline ημερολόγιο που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ποικιλοτρόπως. Με αφετηρία το σινεμά και τις πολλές του συσχετίσεις και προεκτάσεις του με την ίδια τη ζωή, αυτή η "διεύθυνση" γέμισε με 236 posts ως σήμερα.
Με μότο "Δείτε το σινεμά με άλλη ματιά και την καθημερινότητα με μια δόση τέχνης" η cinematia μέσα σε δυο χρόνια απέκτησε φίλους, οπαδούς, αυστηρούς κριτές και αναγνώστες διαφόρων ηλικιών. Το κοντέρ της έγραψε πολλά "κλικ"... Δεν θα πω ότι κάθε μέρα που περνά προσπαθεί να γίνει "καλύτερη". Το πόσο καλό είναι κάτι στα μάτια μας είναι πολύ υποκειμενικό. Σίγουρα προσπαθεί να εκφράσει πράγματα που δεν αφουγκράζονται οι άνθρωποι που καθημερινά βρίσκονται γύρω της. Ίσως επίσης προσπαθεί να αγγίξει κάποια μυαλά και να μιλήσει σε κάποιες ψυχές εκεί έξω που συγκινούνται με τις ίδιες ιστορίες και τις ίδιες εικόνες. Απευθύνεται πολλές φορές σε όσους τελικά μαγεύονται από τη φαντασία του παραμυθά.
Ο Απρίλης είναι μήνας γιορτής για τη cinematia και δεχόμαστε ευχές ως το τέλος του!

Το διφορούμενο στην τέχνη ή μια βόλτα

Το διφορούμενο στην τέχνη γενικά και στον κινηματογράφο ειδικότερα είναι γνωστό μοτίβο. Μια εικόνα, ένα πλάνο, δεν έχει πάντα ένα μόνο «νόημα». Πολλές φορές μια συννεφιά δεν υποδηλώνει μόνο κακό καιρό αλλά και την ψυχολογική κατάσταση του ήρωα. Ο θεατής πρέπει να είναι υποψιασμένος για κάτι τέτοιο… και η αλήθεια είναι ότι ο θεατής μεταφράζει τις εικόνες σύμφωνα με τις γνώσεις του γύρω απο το αντικείμενο,τη φαντασία του και την αντίληψη που έχει για το στόρυ της ταινίας.

Αυτές ήταν οι σκέψεις μου όταν στην Λευκάδα, κάνοντας μια βόλτα απαθανάτισα τα παρακάτω. Για την ακρίβεια σκέφτηκα (πέρα από το διφορούμενο) και την απάτη των εικόνων και το πόσο η ίδια μας η όραση μπορεί να είναι παραπλανητική...


Κατεβαίνοντας το σοκάκι είδα μια κοπέλα να κάθεται σε
ένα παγκάκι....Συνήθως δεν κλέβω
στιγμές ξένων αλλά εδώ κάτι με τράβηξε...
Μια εικόνα μοναξιάς; Μια ύπαρξη σε εσωτερικά
αδιέξοδα, ή μια ρομαντική ψυχή;

Πλησιάζοντας πρόσεξα δεξιά τον πάγκο με τα
κοσμήματα, μια ψυχή μικροπωλητή που καρτερά
πελάτη σκέφτηκα, κοιτάζοντας το απέραντο γαλάζιο.

Μια ψυχή που όσο και αν το γένος του ουσιαστικού
είναι θηλικό δεν είναι καθόλου γυναίκα αλλά ένας
μουσάτος άνδρας. Τα μάτια μου είχαν εξαπατηθεί
100%

Ένας άντρας που πουλάει κοσμήματα εκεί που
σκάει το κύμα. Εκεί που σκάει το κύμα και απέναντί
του απλώνεται η μαγεία του Ιονίου, η ακόλουθη θέα,
που και εγώ και αυτός απολαύσαμε εκείνο το σούρουπο.
Δυο άνθρωποι που δεν γνωριστήκαμε ποτέ, που δεν μιλήσαμε καν,
μοιραστήκαμε όμως την ίδια θέα, και αυτός ο νεαρός μου έδωσε τροφή
γι'αυτό το ποστ.

Καλό Σαββατόβραδο!

Back to base

Η cinematia επέστρεψε στη βάση της και χαίρεται όλες τις ανέσεις μιας ADSL σύνδεσης :-). ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ αναγνώστες μου,αν και θα το ακούσατε ήδη πολλές φορές.Θα επανέλθω στη συγγραφή as soon as possible.

Passion of the Christ (2004)

Πέρυσι τέτοιο καιρό είχα γράψει, στο κλίμα των ημερών για το

Passion of the Christ

Volker Schlondorff,The enlightenment

"TI EINAI ΧΡΟΝΟΣ;"
Ξέρω μόνο ότι δεν θα υπήρχε παρελθόν αν τίποτε δεν περνούσε και δεν θα υπήρχε μέλλον αν τίποτα δεν μας πλησίαζε και δεν θα υπήρχε παρόν αν δεν υπήρχε κάτι που να υφίσταται.
Πως υπάρχουν αυτές οι δυο έννοιες του χρόνου; Η μια το παρελθόν και η άλλη το μέλλον. Αφού το παρελθόν δεν είναι πια και το μέλλον δεν είναι ακόμα. Αν όμως το παρόν ήταν πάντα παρόν και δεν περνούσε ποτέ, δεν θα ήταν παρόν αλλά αιωνιότητα. Από την άλλη, ποτέ δεν υπήρξε χρόνος που να μην υπάρχει χρόνος. Αλλά αν το παρόν υφίσταται μόνο για να γίνει παρελθόν πως μπορούμε να λέμε ότι πραγματικά υπάρχει; Αφού η ίδια η ύπαρξή του είναι τόσο μάταια. Ή μήπως πρέπει να ισχυριστούμε ότι ο χρόνος υπάρχει λόγω της τάσης του να μην υπάρχει. Το μόνο ξεκάθαρο είναι ότι παρελθόν και μέλλον δεν υπάρχουν καθόλου. Το παρελθόν δεν υπάρχει επειδή δεν είναι πια και το μέλλον δεν υπάρχει επειδή ποτέ δεν συνέβη. Θα έπρεπε τότε να πω ότι υπάρχει μόνο ένας χρόνος ο παροντικός; Ή είμαστε σίγουροι ότι υπάρχουν τρεις σαφείς έννοιες του χρόνου; Ονομαστικά: το παρόν του παρελθόντος, το παρόν του παρόντος και το παρόν του μέλλοντος. Ο μόνος χρόνος που βιώνουμε είναι ο παροντικός. Στην ψυχή μας όμως νιώθουμε τρεις διαφορετικούς χρόνους, το παρόν του παρελθόντος που είναι η μνήμη, το παρόν του παρόντος που είναι ο στοχασμός, και το παρόν του μέλλοντος που είναι η προσδοκία.

Φεύγω

Το 232ο μου πόστ με βρίσκει να ετοιμάζω βαλίτσα. Θα λείψω από την πόλη,όχι όμως και απο το ιντερνετ. I'll keep u updated my dear friends!

True Lies

Υπάρχουν αληθινά ψέματα, δηλαδή ψέματα που λέγονται πραγματικά, με στόχο και σκοπό… Αυτός ο μήνας αρχίζει με ένα ψέμα. Τι περίεργο να έχουμε μια μέρα όπου σύμφωνα με την «παράδοση» μπορούμε να λέμε ψέματα και να κάνουμε πλάκες…Δεν ξέρω πως επικράτησε κάτι τέτοιο.
Εγώ πάλι χθες είπα μια αλήθεια που ίσως να έβαλε σε σκέψεις τον «δέκτη» στην άλλη πλευρά της «γραμμής»,(ίσως και όχι...) και μετά συνειδητοποίησα τη μεγάλη αντίθεση που μόλις είχα δημιουργήσει :-)
Τι είναι αυτό που ωθεί τους ανθρώπους στα ψέματα; Τι είδους καταφύγιο είναι το white lie και γιατί όταν κάποιος λέει την αλήθεια παρεξηγείται και ρισκάρει να χαρακτηριστεί αγενής;
Οι περισσότεροι νομίζω προτιμούν ένα ψεματάκι από την αλήθεια για να μην πληγώσουμε τους γύρω τους. Εγώ πάλι όταν έχω απέναντί μου άτομα που τα ξέρω καλά και είμαι σίγουρη ότι ψεύδονται το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να γελάσω και να σκεφτώ «μα γιατί;». Το αστείο είναι ότι ακούω με προσοχή τα ψέματα των γύρω μου και δεν αντιδρώ. Έτσι το ένα ψέμα φέρνει το άλλο και εγώ ακούω και ακούω και το χειρότερο… ο συνομιλητής μου νομίζει ότι κοινώς το «τρώω το παραμύθι». Εκείνη τη στιγμή σκέφτομαι ότι αν μη τι άλλο ο συνομιλητής μου δεν στερείται φαντασίας οπότε αντί να «θιχτώ» θαυμάζω την αρετή του" πλάθω ιστορίες" και "ζω στον δικό μου κόσμο".
Το ψέμα πέρασε στην τέχνη του κινηματογράφου αμέσως. Το σασπένς και η ίντριγκα πάντα επιταχύνονται όταν ο δημιουργός της ταινίας βάζει έστω μια πρέζα ψέματος. Αυτομάτως η προσοχή του θεατή στρέφεται τότε γύρω από το ψέμα, πότε θα αποκαλυφθεί η αλήθεια…Γιατί η αλήθεια, τεσσεράμισι φορές στις πέντε, αποκαλύπτεται, και πέντε φορές στις πέντε φέρνει τη μεγάλη ανατροπή. Μόλις πέσουν οι μάσκες, οι χαρακτήρες ξεγυμνώνονται και δεν είναι λίγες οι φορές που οι συνέπειες της αλήθειας είναι τραγικές για τους άμεσα ενδιαφερόμενους (π.χ «Μοιραίο Πάθος»). Το ψέμα λοιπόν, είναι από τα πιο γνωστά σεναριακά μοτίβα στην ιστορία του σινεμά. Από το Χίτσκοκ και το “Vertigo”, ως τον Αλμοδόβαρ και το “La Mala Education” το ψέμα είναι παρόν στη μεγάλη οθόνη, καλύπτει πάθη, μίση, οικογενειακά μυστικά, κάνει χαρακτήρες και πρόσωπα μισητά ή αγαπητά.
Για τους «πάνινους» ήρωες, με το τέλος της ταινίας αλήθεια και ψέμα παίρνουν τη θέση τους,
στη ζωή όμως τι γίνεται;

Υ.Γ: Καλό μήνα! Προσπαθήστε στα αγαπημένα σας πρόσωπα να είστε αληθινοί & ειλικρινείς.

H cinematia στηρίζει τον πολιτισμό

Σε συνεχή επαφή με το Φεστιβάλ κιν/φου Κύπρου, η cinematia δημοσιεύει το δελτίο τύπο του.

"Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, στο νησί της Κύπρου θα πραγματοποιηθεί το 2ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου από τις 12 μέχρι και τις 19 Απριλίου με 140 ταινίες που θα προβληθούν στις αίθουσες των πολυκινηματογράφων Cineplex με κέντρο τη Λευκωσία και παράλληλες επιλεγμένες προβολές στη Λάρνακα και στη Λεμεσό.
Μετά την περσινή επιτυχημένη διοργάνωση και με την μικρή αλλά ουσιαστική εμπειρία που αποκομίσαμε, φέτος κληθήκαμε να επιλέξουμε και να διαμορφώσουμε το πρόγραμμα του φεστιβάλ μέσα από 600 αιτήσεις δημιουργών από 50 χώρες, που εκδήλωσαν την επιθυμία να συμμετάσχουν στο 2ο Διεθνές Φεστιβάλ Κύπρου.
Το ΔΦΚΚ σε επικοινωνία με τα μεγαλύτερα φεστιβάλ του εξωτερικού, προσπαθεί να ακολουθεί και να ενημερώνεται για τις διεθνείς κινηματογραφικές τάσεις. Πρωταρχικό μας μέλημα είναι να αναδείξουμε τους νέους, ανερχόμενους και ανεξάρτητους σκηνοθέτες και να τους φέρουμε σε επικοινωνία με παραγωγούς, παράγοντες και φυσικά με το τελικό δέκτη, το κοινό παρουσιάζοντας μία όαση ποιοτικών ταινιών για τους κύπριους σινεφίλ. Την ίδια στιγμή φιλοδοξούμε να εξελιχθεί το φεστιβάλ σε ένα νευραλγικό σημείο συνάντησης και δράσης των εκπροσώπων της κυπριακής και ελληνικής κινηματογραφίας αξιοποιώντας την ενέργεια του νησιού, τις ομορφιές του φυσικού τοπίου, το θερμό του κλίμα, και την Κυπριακή φιλοξενία.

Το φετινό πρόγραμμα θα περιλαμβάνει ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους, ντοκιμαντέρ, animation, ταινίες για παιδιά, video art, music videos και sport films. Την τιμητική του φέτος έχει ο χορός με την προσθήκη καινούργιας video dance κατηγορίας.
Διαγωνιστικό
Ταινίες από όλο σχεδόν τον κόσμο διεκδικούν το μεγάλο βραβείο της Χρυσής Αφροδίτης. Ανεξάρτητες παραγωγές που φέρουν την προσωπική σφραγίδα των δημιουργών τους και διεκδικούν την προσοχή μας.

Πανόραμα
Ταινίες από όλο τον κόσμο, έχοντας ξεχωρίσει σε διεθνή φεστιβάλ, προβάλλονται με σκοπό να παρακολουθήσουμε τις τάσεις του παγκόσμιου κινηματογράφου και να αφουγκραστούμε τις ανησυχίες των νέων δημιουργών. Αφιέρωμα στο 8ο Πανόραμα Ανεξαρτήτων Δημιουργών της Πάτρας, με επιλεγμένη προβολή των βραβευμένων ταινιών του.

Humanitarian
Ταινίες και ντοκιμαντέρ με ουμανιστικό περιεχόμενο που στο πυρήνα της κινηματογραφικής προσοχής ανακύπτουν θέματα κοινωνικού, περιβαλλοντικού, πολιτικού ενδιαφέροντος.

Fair Play-Sport Films
Οι λάτρεις της στρογγυλής θεάς αφήνουν τις εξέδρες για τις σκοτεινές αίθουσες. Δυο από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες του ποδοσφαίρου έρχονται στην Κύπρο μέσα από το σελιλόιντ. Ένα υπέροχο ντοκιμαντέρ για την ζωή και το έργο του Ντιέγκο Μαραντόνα, το «Loving Maradona» του Javier Martin Vazquez και ένα καθ’ όλα γοητευτικό πορτραίτο του Zinedine Zidane από τους Douglas Gordon και Philippe Parreno.

Dance Films
Όταν ο χορός συναντά το κινηματογράφο μπορούν να προκύψουν δείγματα εξαιρετικής κινηματογραφικής αισθητικής. Μερικές από τις πιο ενδιαφέρουσες dance δημιουργίες στο φετινό Φεστιβάλ Κύπρου.

Nόστιμον Ημαρ
Τη παρουσία τους κάνουν και φέτος αισθητή, οι κινηματογραφιστές μας από την αλλοδαπή, με σημαντικές ταινίες μικρού μήκους και τεκμηρίωσης.

Αφιέρωμα
Η Αλίκη Δανέζη-Knutsen μια κοσμοπολίτισσα Κύπρια σκηνοθέτης που γεννήθηκε στην Λυών, μεγάλωσε στην Κύπρο σπούδασε στην Καλιφόρνια, έκανε θέατρο στην Ν. Υόρκη, κινηματογράφησε στην Αφρική και στην Ουρουγουάη φιλοξενείται από το Φεστιβάλ της Κύπρου, το οποίο θα προβάλει τις δυο μεγάλου μήκους ταινίες της: «Bar», «Ο Δρόμος Και τα Πορτοκάλια» καθώς και το μουσικό ντοκιμαντέρ «Karavan Sarai».

Άλλαξε η ώρα...

Και αυτό δεν είναι είδηση...Είδηση είναι ότι ξαφνικά μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο είναι σαν να δώσαμε παράταση στο φως του ήλιου!Γυρίσαμε τα ρολόγια μια ώρα μπροστά, μόνο μια ώρα, και η διάθεσή μας άλλαξε.

Και αν δεν χρησιμοποιούσαμε ρολόγια, και αν δεν μας πίεζε ο χρόνος, και αν κάποιος μας έκλεβε και εξαφάνιζε μια μέρα το ρήμα "βιάζομαι" και μας έλεγε "έχω χρόνο", τι θα γινόταν; Τότε θα είχαμε μια ζωή αλλίωτικη απ'όσες και αν ζήσουμε...

Καλή βδομάδα!

Αναπαράσταση/Reconstruction(2003)

Μια ερωτική ιστορία φαινομενικά απλή,φαινομενικά συνηθισμένη από τη Δανία. Σκηνοθέτης αυτής ο Christoffer Boe.
Ο αρραβωνιασμένος Άλεξ ερωτεύεται κεραυνοβόλα τη γυναίκα ενός συγγραφέα και περνούν μια νύχτα μαζί. Ο απατημένος σύζυγος Όγκοστ απο μια κακή σύμπτωση το μαθαίνει άμεσα.
Πότε γίνονται όμως αυτά, με ποια σειρά και λογική έχει σημασία. Επίσης σ'όλη την ταινία αιωρείται μια αίσθηση: μήπως παρακολουθούμε ήρωες βιβλίου που γράφει ο συγγραφέας της ταινίας ή μήπως ο ίδιος εμπνέεται από τα γεγονότα γύρω του και τα καταγράφει;
Το μυθιστόρημα του Όγκοστ εκδίδεται και αφιερώνεται στην άπιστη σύζυγο την οποία ο ίδιος θέλει πίσω. Το τίμημα του εραστή Άλεξ απο την άλλη πλευρά είναι η απόρριψή του απο τον κοινωνικό του περίγυρο. Κανείς απο το παρελθόν και την καθημερινότητά του δεν τον θυμάται μετά απο εκείνη την νύχτα του με την Αιμέ.Ο μικρός κόσμος του τον έχει "φτύσει" με μια ανεξήγητη αμνησία, ούτε η αρραβωνιαστικιά του δεν τον αναγνωρίζει. Ο ίδιος σοκάρεται και προσπαθεί να βρει καταφύγιο στην Αιμέ. Λογικά θα έπρεπε να "βολευτεί" και να χαρεί τον έρωτά του, πόσο όμως βιώσιμος είναι ο έρωτας υπο αυτές τις συνθήκες;
Ο Άλεξ γίνεται ένας προβληματικός χαρακτήρας. Το συνεχές παιχνίδι με την σεναριακή πραγματικότητα και το φανταστικό, μαζί με τις αναφορές στο βιβλίο του Όγκοστ, δίνουν στους παράνομους εραστές και το love story τους μια ποιότητα χάρτινη. Κάτι απο την τεχνική αποστασιοποίησης του θεάτρου του Μπρεχτ. Αυτό που βλέπετε είναι μια ιστορία. Στο τέλος της ταινίας ο συγγραφέας αφηγείται " Ο Άλεξ είναι ένας χαρακτήρας αλλά πονάει".