“Δες την!” μου είπε ένας φίλος δίνοντας μου το DVD. Ομολογώ ότι δεν την είχα ούτε καν ακουστά αυτή την ταινία! Επειδή βαριόμουν ν’ανοίξω το imdb να βρω κανένα review είπα να ρίξω μια ματιά στο ίδιο το DVD «τρέχοντας» τα κεφάλαια. Είδα μια συμπαθητική αρχή αλλά στα επόμενα κεφάλαια, πολύ uniform, όπλα και εκρήξεις. Ωχ λέω, όχι action movie απόψε και διάλεξα μια άλλη ταινία! Ο φίλος μου επέμεινε, "δες την, θα σου αρέσει, τα φαινόμενα απατούν". "Εντάξει" είπα και ξαναπήρα θέση για την ίδια ταινία. Τελικά έμεινα άφωνη.
Η ταινία έχει τον πόλεμο της Βοσνίας ως background για να διηγηθεί στην ουσία τη σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα σ’ένα ντόπιο ορφανό αγοράκι και έναν «μαϊμού» απεσταλμένο της UNICEF. Ο τελευταίος έχει αποστολή να βρεί ένα νεαρό αγοράκι και να το μεταφέρει στην πατρίδα του. Ο λόγος μας είναι άγνωστος για το μεγαλύτερο κομμάτι της ταινίας και αυτό είναι ένα ακόμη δυνατό χαρτί στην ιστορία.
Πολλή ευαίσθητη και καθόλου κουραστική απεδείχθη αυτή η ταινία με τον τόσο πρωτότυπο τίτλο. Aπό τις ταινίες που βλέπεις και λές ας είχει λίγο ακόμα.
Τετάρτη, Αυγούστου 31, 2005
Σάββατο, Αυγούστου 27, 2005
Έτυχε ή πέτυχε;
Καλά, τα κανάλια το κάνουν επίτηδες; Πρόσεξα ότι από τότε που έπεσε το αεροσκάφος της Helios κανένας διευθυντής προγράμματος δεν σκοτίστηκε να αναβάλει τις ταινίες με θέμα τη συντριβή αεροπλάνου. Βρε μήπως το κάνουν επίτηδες; Σου λέει το θέμα πουλάει, ότι δεν μπορέσαμε να δείξουμε live- γιατί τα «κοράκια» των δελτίων πολύ θα το θελαν να δείχναν και τη συντριβή και τον πανικό που ακολούθησε- ας το δείξουμε μέσω ταινιών. Έλεος πια! Τα πάντα για την AGB;;;
Πέμπτη, Αυγούστου 25, 2005
Για τα μικρά που γίνονται μεγάλα!
Για όσους περάσατε στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και το πληροφορηθήκατε σήμερα
ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ! Εύχομαι ότι καλύτερο για τα επόμενα χρόνια σπουδών. Θυμηθείτε ότι καλό είναι να απολαμβάνετε κάθε μέρα από τη φοιτητική σας ζωή γιατί βαδίζετε αργά αλλά σταθερά προς τον κόσμο των μεγάλων. Μην αφήνετε μικροπράγματα να σας αγχώνουν, γιατί για πότε θα βρεθείτε με το πτυχίο στο χέρι και ένα μυαλό να βουίζει και τώρα τι κάνουμε;» ούτε που θα το καταλάβετε!
( Υ.Γ Μιλώ εκ πείρας ! )
ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ! Εύχομαι ότι καλύτερο για τα επόμενα χρόνια σπουδών. Θυμηθείτε ότι καλό είναι να απολαμβάνετε κάθε μέρα από τη φοιτητική σας ζωή γιατί βαδίζετε αργά αλλά σταθερά προς τον κόσμο των μεγάλων. Μην αφήνετε μικροπράγματα να σας αγχώνουν, γιατί για πότε θα βρεθείτε με το πτυχίο στο χέρι και ένα μυαλό να βουίζει και τώρα τι κάνουμε;» ούτε που θα το καταλάβετε!
( Υ.Γ Μιλώ εκ πείρας ! )
Τρίτη, Αυγούστου 23, 2005
‘Το Μυστικό της Βέρα Ντρέικ’του Μάικ Λι
Επειδή το καλοκαίρι μας αποχαιρετα σύντομα ας θυμηθούμε μια ακόμη ταινία της κινηματογραφικής χρονιάς που έφυγε...
Στo Λονδίνο του 1950 μεταφερόμαστε για να παρακολουθήσουμε την ιστορία της Βέρα Ντρέικ. Η ηρωίδα, σύζυγος και μητέρα δύο παιδιών, ζει μια ήσυχη ζωή στις εργατικές κατοικίες, δουλεύοντας σκληρά για τα προς το ζην. Η Βέρα έχει όλες τις αρετές μιας καλής νοικοκυράς και προσφέρει καθημερινά φροντίδα σε όσους την έχουν ανάγκη. Κανείς από το συγγενικό ή φιλικό της περιβάλλον δεν θα μπορούσε όμως ποτέ να μαντέψει μέχρι ποιο σημείο θα έφτανε η καλοσύνη της. Η γλυκιά και ήρεμη Αγγλίδα κρύβει ένα σκοτεινό μυστικό. Στον ελεύθερο χρόνο της, χωρίς ηθικά διλήμματα, βοηθά άπορες γυναίκες να αποβάλουν. Όταν η Βέρα καλείται να απολογηθεί για την περίεργη της δραστηριότητα, έρχεται αντιμέτωπη με τους νόμους, την κοινωνία και την οικογένειά της.
Ο βραβευμένος δημιουργός Μάικ Λι γράφει και σκηνοθετεί την ιστορία της Βέρα Ντρέικ, τοποθετώντας την σκόπιμα στην εποχή του ’50. Η μελαγχολική ατμόσφαιρα της Αγγλικής πρωτεύουσας και οι γερασμένοι πρόωρα από τις κακουχίες κάτοικοί της, καταφέρνουν και μας μεταφέρουν πολύ φυσικά το κλίμα εκείνων των ημερών. Το 1950, μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, το Λονδίνο υποφέρει από την φτώχεια και την κοινωνική ανισότητα. Μέσα στη δυστυχία και το γκρίζο των ημερών, η ηρωίδα παρουσιάζεται ως πολύτιμη αχτίδα φωτός για πολλούς ανθρώπους. Προσφέρει πρόθυμα το τσάι και την παρέα της στους συνανθρώπους της ενώ χαμογελά απέναντι στα προβλήματα της ζωής και σιγοτραγουδά συνεχώς. Η Βέρα έχει καρδιά από χρυσάφι, όπως λέει ο άντρας της. Είναι ένα διαμάντι. Η ίδια όμως γυναίκα συλλαμβάνεται από τους αστυνομικούς κατηγορούμενη για παράνομες εκτρώσεις.
Τη στιγμή που το μυστικό της Βέρα αποκαλύπτεται, στον θεατή γεννάται η εξής απορία: πως η καλόκαρδη Βέρα μπλέκεται σε κάτι ανήθικο και παράνομο; Η συνενοχή της Βέρα στις εκτρώσεις σίγουρα διχάζει. Η δράση της είναι παράνομη, αλλά το γεγονός ότι δεν αμείβεται για τις «υπηρεσίες» της περιπλέκει τα πράγματα περισσότερο. Η «ετυμηγορία» του θεατή δυσκολεύει και άλλο διότι ο Λι οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια τα συναισθήματα μας προς το να συμπαθήσουμε τη μεσήλικη Ντρέικ προτού πληροφορηθούμε τις ανάρμοστες πράξεις της. Η «τεχνική» του Λι θυμίζει εκείνη του Λαρς Φον Τρίερ στο Δαμάζοντας τα κύματα. Η Βέρα σαν μια άλλη Μπές οδηγείται σε ανήθικες πράξεις από αγάπη. Η καλοσυνάτη πλευρά και των δύο ηρωίδων σκιαγραφείται έγκαιρα και έτσι η απάντηση στο ένοχη η αθώα, ηθική ή ανήθική δεν είναι ξεκάθαρη. Η καλοπροαίρετη Βέρα, βιώνοντας την σκληρή πραγματικότητα γύρω της, από αγάπη για τον συνάνθρωπο, επισκέπτεται φτωχές γυναίκες που θέλουν να απαλλαγούν από μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, πεπεισμένη ότι τους προσφέρει σωτήρια λύση.
Ο ίδιος ο Λι δεν επιβάλει την άποψή του επί του θέματος, άλλα μέσα από το σενάριό του φαίνεται να επικρίνει την κοινωνική ανισότητα της χώρας του το ’50, απέναντι στις αμβλώσεις. Ένα παραθυράκι του νόμου επέτρεπε τότε την έκτρωση, αν η γυναίκα βρισκόταν σε διαταραγμένη ψυχολογική κατάσταση. Άρα μόνο τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα που είχαν την πολυτέλεια μιας τέτοιας ιατρικής γνωμάτευσης, είχαν και δικαίωμα στην άμβλωση. Έτσι σε έναν τόσο άδικο κόσμο, η καλόκαρδη ηρωίδα της ταινίας γίνεται από «θύτης» θύμα, ενώ την ίδια στιγμή οι γιατροί που διέκοπταν κυήσεις γυναικών της υψηλής κοινωνίας, αν και εξίσου ένοχοι με την Βέρα, έμεναν ατιμώρητοι.
Η ταινία βραβεύτηκε με το χρυσό λιοντάρι καλύτερης ταινίας στο φεστιβάλ Βενετίας (2004) τόσο για τη θεματολογία της όσο και για τα ρεαλιστικά πορτρέτα απλοϊκών ανθρώπων που συνθέτει. Στο ίδιο φεστιβάλ, η πρωταγωνίστρια της ταινίας Ιμέλντα Στάντον απέσπασε το βραβείο καλύτερης γυναικείας ερμηνείας. Για την ερμηνεία της στο Vera Drake η Στάντον τιμήθηκε επίσης και στα φετινά British Academy Film Awards. Δυστυχώς όμως στην πρόσφατη 77η απονομή των Όσκαρ τόσο η Ιμέλντα Στάντον (υποψήφια για Όσκαρ πρώτου γυναικείου ρόλου) όσο και ο σκηνοθέτης της ταινίας Μάικ Λι (υποψήφιος για Όσκαρ καλύτερης σκηνοθεσίας) ηττήθηκαν από ένα «μωρό» ενός εκατομμυρίου δολαρίων (One million dollar baby).
Στo Λονδίνο του 1950 μεταφερόμαστε για να παρακολουθήσουμε την ιστορία της Βέρα Ντρέικ. Η ηρωίδα, σύζυγος και μητέρα δύο παιδιών, ζει μια ήσυχη ζωή στις εργατικές κατοικίες, δουλεύοντας σκληρά για τα προς το ζην. Η Βέρα έχει όλες τις αρετές μιας καλής νοικοκυράς και προσφέρει καθημερινά φροντίδα σε όσους την έχουν ανάγκη. Κανείς από το συγγενικό ή φιλικό της περιβάλλον δεν θα μπορούσε όμως ποτέ να μαντέψει μέχρι ποιο σημείο θα έφτανε η καλοσύνη της. Η γλυκιά και ήρεμη Αγγλίδα κρύβει ένα σκοτεινό μυστικό. Στον ελεύθερο χρόνο της, χωρίς ηθικά διλήμματα, βοηθά άπορες γυναίκες να αποβάλουν. Όταν η Βέρα καλείται να απολογηθεί για την περίεργη της δραστηριότητα, έρχεται αντιμέτωπη με τους νόμους, την κοινωνία και την οικογένειά της.
Ο βραβευμένος δημιουργός Μάικ Λι γράφει και σκηνοθετεί την ιστορία της Βέρα Ντρέικ, τοποθετώντας την σκόπιμα στην εποχή του ’50. Η μελαγχολική ατμόσφαιρα της Αγγλικής πρωτεύουσας και οι γερασμένοι πρόωρα από τις κακουχίες κάτοικοί της, καταφέρνουν και μας μεταφέρουν πολύ φυσικά το κλίμα εκείνων των ημερών. Το 1950, μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, το Λονδίνο υποφέρει από την φτώχεια και την κοινωνική ανισότητα. Μέσα στη δυστυχία και το γκρίζο των ημερών, η ηρωίδα παρουσιάζεται ως πολύτιμη αχτίδα φωτός για πολλούς ανθρώπους. Προσφέρει πρόθυμα το τσάι και την παρέα της στους συνανθρώπους της ενώ χαμογελά απέναντι στα προβλήματα της ζωής και σιγοτραγουδά συνεχώς. Η Βέρα έχει καρδιά από χρυσάφι, όπως λέει ο άντρας της. Είναι ένα διαμάντι. Η ίδια όμως γυναίκα συλλαμβάνεται από τους αστυνομικούς κατηγορούμενη για παράνομες εκτρώσεις.
Τη στιγμή που το μυστικό της Βέρα αποκαλύπτεται, στον θεατή γεννάται η εξής απορία: πως η καλόκαρδη Βέρα μπλέκεται σε κάτι ανήθικο και παράνομο; Η συνενοχή της Βέρα στις εκτρώσεις σίγουρα διχάζει. Η δράση της είναι παράνομη, αλλά το γεγονός ότι δεν αμείβεται για τις «υπηρεσίες» της περιπλέκει τα πράγματα περισσότερο. Η «ετυμηγορία» του θεατή δυσκολεύει και άλλο διότι ο Λι οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια τα συναισθήματα μας προς το να συμπαθήσουμε τη μεσήλικη Ντρέικ προτού πληροφορηθούμε τις ανάρμοστες πράξεις της. Η «τεχνική» του Λι θυμίζει εκείνη του Λαρς Φον Τρίερ στο Δαμάζοντας τα κύματα. Η Βέρα σαν μια άλλη Μπές οδηγείται σε ανήθικες πράξεις από αγάπη. Η καλοσυνάτη πλευρά και των δύο ηρωίδων σκιαγραφείται έγκαιρα και έτσι η απάντηση στο ένοχη η αθώα, ηθική ή ανήθική δεν είναι ξεκάθαρη. Η καλοπροαίρετη Βέρα, βιώνοντας την σκληρή πραγματικότητα γύρω της, από αγάπη για τον συνάνθρωπο, επισκέπτεται φτωχές γυναίκες που θέλουν να απαλλαγούν από μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, πεπεισμένη ότι τους προσφέρει σωτήρια λύση.
Ο ίδιος ο Λι δεν επιβάλει την άποψή του επί του θέματος, άλλα μέσα από το σενάριό του φαίνεται να επικρίνει την κοινωνική ανισότητα της χώρας του το ’50, απέναντι στις αμβλώσεις. Ένα παραθυράκι του νόμου επέτρεπε τότε την έκτρωση, αν η γυναίκα βρισκόταν σε διαταραγμένη ψυχολογική κατάσταση. Άρα μόνο τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα που είχαν την πολυτέλεια μιας τέτοιας ιατρικής γνωμάτευσης, είχαν και δικαίωμα στην άμβλωση. Έτσι σε έναν τόσο άδικο κόσμο, η καλόκαρδη ηρωίδα της ταινίας γίνεται από «θύτης» θύμα, ενώ την ίδια στιγμή οι γιατροί που διέκοπταν κυήσεις γυναικών της υψηλής κοινωνίας, αν και εξίσου ένοχοι με την Βέρα, έμεναν ατιμώρητοι.
Η ταινία βραβεύτηκε με το χρυσό λιοντάρι καλύτερης ταινίας στο φεστιβάλ Βενετίας (2004) τόσο για τη θεματολογία της όσο και για τα ρεαλιστικά πορτρέτα απλοϊκών ανθρώπων που συνθέτει. Στο ίδιο φεστιβάλ, η πρωταγωνίστρια της ταινίας Ιμέλντα Στάντον απέσπασε το βραβείο καλύτερης γυναικείας ερμηνείας. Για την ερμηνεία της στο Vera Drake η Στάντον τιμήθηκε επίσης και στα φετινά British Academy Film Awards. Δυστυχώς όμως στην πρόσφατη 77η απονομή των Όσκαρ τόσο η Ιμέλντα Στάντον (υποψήφια για Όσκαρ πρώτου γυναικείου ρόλου) όσο και ο σκηνοθέτης της ταινίας Μάικ Λι (υποψήφιος για Όσκαρ καλύτερης σκηνοθεσίας) ηττήθηκαν από ένα «μωρό» ενός εκατομμυρίου δολαρίων (One million dollar baby).
Παρασκευή, Αυγούστου 19, 2005
Δες και κάντο μόνος σου(Top 5 ταινιών επιβίωσης)
Για όσους δεν πήγαν ακόμη διακοπές ίσως θα έπρεπε να ρίξουν μια ματιά…προτού...just in case
Ο ναυαγός (Cast Away, 2001)
Τι να κάνεις αν η πτήση σου προσθαλασσωθεί ανώμαλα.
Ο Τομ Χάνκς βρίσκεται στη μέση του πουθενά όταν το αεροπλάνο στο οποίο επιβαίνει βυθίζεται. Ο ήρωας μας ναι μεν σώζεται από τα θηρία του ωκεανού, αλλά το νησί στο οποίο φτάνει είναι έρημο.. Από εκεί και πέρα αρχίζει η τρέλα. Προσπαθεί με κάθε τρόπο να επιβιώσει. Χρειάζεται, καταφύγιο φαγητό και συντροφιά. Όσο για το τελευταίο, είναι τόσο δύσκολη η μοναξιά του που όταν βρίσκει μια μπάλα βόλεϊ, της δίνει πνοή! Όχι δεν είναι επιστημονικής φαντασίας η ταινία, απλώς για να μην σαλτάρει τελείως ονομάζει την μπάλα Γουίλσον και της μιλά, και της μιλά…
Ροβινσόνας Κρούσος (Robinson Crusoe, 1997)
Τι να κανείς αν ναυαγήσεις.
Ο γνωστότερος ναυαγός της λογοτεχνίας που πέρασε στη μικρή και μεγάλη οθόνη είναι ο Ροβινσόνας (no doubt). Αυτή είναι η πιο πρόσφατη version του ομώνυμου βιβλίου, με πρωταγωνιστή τον Πιρς Μπρόσναν. Ο Μπρόσναν ναυαγεί και ξεβράζεται σ’ένα έρημο νησί. Ο δύσκολος αγώνας της επιβίωσης έχει μόλις αρχίσει, η τύχη όμως του χαμογελά νωρίς. Ο Ροβινσόνας συναντά στο νησί τον Παρασκευά, έναν ντόπιο ιθαγενή και γίνονται αμέσως φίλοι. Όταν όμως ανακαλύπτουν πως μια άλλη φυλή κατοικεί στο ίδιο νησί τότε η περιπέτεια φτάνει στο ζενίθ.
Οι επιζήσαντες (Alive, 1993)
Τι να κάνεις αν βρεθείς σε χιονισμένο βουνό, χωρίς τροφή και τα απαραίτητα.
Εδώ πρόκειται για αληθινή ιστορία που σου κόβει την ανάσα! Μια ομάδα ράγκμπι της Ουρουγουάης πέφτει στις Άνδεις όταν το αεροπλάνο που τους μεταφέρει κόβεται στα δύο. Τα σωστικά συνεργεία συμπεραίνουν πως δεν υπάρχουν επιζώντες
αλλά δυστυχώς κάνουν λάθος. Όσοι επιβιώνουν της συντριβής πρέπει να βάλουν τα δυνατά τους για να νικήσουν το κρύο και την πείνα. Ο πειρασμός είναι μεγάλος, τροφή μπορεί να μην υπάρχει αλλά τα νεκρά σώματα των αθλητών βρίσκονται σε αφθονία. Είναι γεγονός! Αυτό που τους κράτησε ζωντανούς ήταν το κρέας των συνταξιδιωτών τους…
Άγριος Ωκεανός (Open Water, 2003)
Τι να κάνεις αν βρεθείς με τον καλό ή την καλή σου στον ωκεανό, παρέα με αφιλόξενα ψάρια.
Ο τρόμος και ο φόβος του κάθε λουόμενου. Μια ακόμη αληθινή ιστορία που πέρασε στη μεγάλη οθόνη. Ένα ζευγάρι πηγαίνει διακοπές στην Καραϊβική και αποφασίζει να απολαύσει το μαγευτικό βυθό της θάλασσας κάνοντας scuba diving. Όλα ωραία, όλα καλά και ειδυλλιακά, μόνο που ο «αρχηγός» του scuba κάνοντας λάθος υπολογισμούς αφήνει το ζευγάρι πίσω, στη μέση του πουθενά! Με κοπάδια καρχαριών να τους πλησιάζουν, όποιος πρόλαβε τον Κύριο είδε! Πώς να επιβιώσεις υπό αυτές τις συνθήκες; Εδώ σας θέλω! Το ότι χρησιμοποιήθηκαν αληθινοί καρχαρίες γύρω από τους ηθοποιούς εξιτάρει τους περισσότερους θεατές. Εννοείται πως ήταν ταϊσμένα τα ζωντανά γιατί αλλιώς no movie!!!
Blue Lagoon (Γαλάζια Λίμνη, 1980)
Τι να κάνεις αν βρεθείς ναυαγός σε έρημο νησί, συντροφιά μ’έναν ξανθό άγγελο.
Δύο παιδάκια (ένα αγοράκι και ένα κοριτσάκι) είναι οι μόνοι επιζήσαντες ενός ναυάγιου. Τα κύματα τους ξεβράζουν σ’ένα παραδεισένιο νησί. «Αθώοι» στην αρχή, οι πρωταγωνιστές νοιάζονται μόνο για να επιβιώσουν, να φτιάξουν ένα αυτοσχέδιο σπιτάκι και να εξασφαλίσουν τροφή. Εξερευνούν τον κόσμο γύρω τους και ενηλικιώνονται παρέα. Το ένστικτο της επιβίωσης διαδέχεται ο έρωτας καθώς μεγαλώνοντας μαζί ερωτεύονται. Αυτή η ταινία τα έχει όλα! Επιβίωση, εξερεύνηση του άγνωστου, περιπέτεια και έρωτα. Είναι πλέον ένα old time classic που ανέδειξε την Μπρουκ Σιλτς.
Ο ναυαγός (Cast Away, 2001)
Τι να κάνεις αν η πτήση σου προσθαλασσωθεί ανώμαλα.
Ο Τομ Χάνκς βρίσκεται στη μέση του πουθενά όταν το αεροπλάνο στο οποίο επιβαίνει βυθίζεται. Ο ήρωας μας ναι μεν σώζεται από τα θηρία του ωκεανού, αλλά το νησί στο οποίο φτάνει είναι έρημο.. Από εκεί και πέρα αρχίζει η τρέλα. Προσπαθεί με κάθε τρόπο να επιβιώσει. Χρειάζεται, καταφύγιο φαγητό και συντροφιά. Όσο για το τελευταίο, είναι τόσο δύσκολη η μοναξιά του που όταν βρίσκει μια μπάλα βόλεϊ, της δίνει πνοή! Όχι δεν είναι επιστημονικής φαντασίας η ταινία, απλώς για να μην σαλτάρει τελείως ονομάζει την μπάλα Γουίλσον και της μιλά, και της μιλά…
Ροβινσόνας Κρούσος (Robinson Crusoe, 1997)
Τι να κανείς αν ναυαγήσεις.
Ο γνωστότερος ναυαγός της λογοτεχνίας που πέρασε στη μικρή και μεγάλη οθόνη είναι ο Ροβινσόνας (no doubt). Αυτή είναι η πιο πρόσφατη version του ομώνυμου βιβλίου, με πρωταγωνιστή τον Πιρς Μπρόσναν. Ο Μπρόσναν ναυαγεί και ξεβράζεται σ’ένα έρημο νησί. Ο δύσκολος αγώνας της επιβίωσης έχει μόλις αρχίσει, η τύχη όμως του χαμογελά νωρίς. Ο Ροβινσόνας συναντά στο νησί τον Παρασκευά, έναν ντόπιο ιθαγενή και γίνονται αμέσως φίλοι. Όταν όμως ανακαλύπτουν πως μια άλλη φυλή κατοικεί στο ίδιο νησί τότε η περιπέτεια φτάνει στο ζενίθ.
Οι επιζήσαντες (Alive, 1993)
Τι να κάνεις αν βρεθείς σε χιονισμένο βουνό, χωρίς τροφή και τα απαραίτητα.
Εδώ πρόκειται για αληθινή ιστορία που σου κόβει την ανάσα! Μια ομάδα ράγκμπι της Ουρουγουάης πέφτει στις Άνδεις όταν το αεροπλάνο που τους μεταφέρει κόβεται στα δύο. Τα σωστικά συνεργεία συμπεραίνουν πως δεν υπάρχουν επιζώντες
αλλά δυστυχώς κάνουν λάθος. Όσοι επιβιώνουν της συντριβής πρέπει να βάλουν τα δυνατά τους για να νικήσουν το κρύο και την πείνα. Ο πειρασμός είναι μεγάλος, τροφή μπορεί να μην υπάρχει αλλά τα νεκρά σώματα των αθλητών βρίσκονται σε αφθονία. Είναι γεγονός! Αυτό που τους κράτησε ζωντανούς ήταν το κρέας των συνταξιδιωτών τους…
Άγριος Ωκεανός (Open Water, 2003)
Τι να κάνεις αν βρεθείς με τον καλό ή την καλή σου στον ωκεανό, παρέα με αφιλόξενα ψάρια.
Ο τρόμος και ο φόβος του κάθε λουόμενου. Μια ακόμη αληθινή ιστορία που πέρασε στη μεγάλη οθόνη. Ένα ζευγάρι πηγαίνει διακοπές στην Καραϊβική και αποφασίζει να απολαύσει το μαγευτικό βυθό της θάλασσας κάνοντας scuba diving. Όλα ωραία, όλα καλά και ειδυλλιακά, μόνο που ο «αρχηγός» του scuba κάνοντας λάθος υπολογισμούς αφήνει το ζευγάρι πίσω, στη μέση του πουθενά! Με κοπάδια καρχαριών να τους πλησιάζουν, όποιος πρόλαβε τον Κύριο είδε! Πώς να επιβιώσεις υπό αυτές τις συνθήκες; Εδώ σας θέλω! Το ότι χρησιμοποιήθηκαν αληθινοί καρχαρίες γύρω από τους ηθοποιούς εξιτάρει τους περισσότερους θεατές. Εννοείται πως ήταν ταϊσμένα τα ζωντανά γιατί αλλιώς no movie!!!
Blue Lagoon (Γαλάζια Λίμνη, 1980)
Τι να κάνεις αν βρεθείς ναυαγός σε έρημο νησί, συντροφιά μ’έναν ξανθό άγγελο.
Δύο παιδάκια (ένα αγοράκι και ένα κοριτσάκι) είναι οι μόνοι επιζήσαντες ενός ναυάγιου. Τα κύματα τους ξεβράζουν σ’ένα παραδεισένιο νησί. «Αθώοι» στην αρχή, οι πρωταγωνιστές νοιάζονται μόνο για να επιβιώσουν, να φτιάξουν ένα αυτοσχέδιο σπιτάκι και να εξασφαλίσουν τροφή. Εξερευνούν τον κόσμο γύρω τους και ενηλικιώνονται παρέα. Το ένστικτο της επιβίωσης διαδέχεται ο έρωτας καθώς μεγαλώνοντας μαζί ερωτεύονται. Αυτή η ταινία τα έχει όλα! Επιβίωση, εξερεύνηση του άγνωστου, περιπέτεια και έρωτα. Είναι πλέον ένα old time classic που ανέδειξε την Μπρουκ Σιλτς.
Πέμπτη, Αυγούστου 18, 2005
‘Ημερολόγια Μοτοσικλέτας’ταξιδεύοντας με τον Τσε
Αν στο άκουσμα του ονόματος Τσε σας έρχεται στο μυαλό μόνο ο επαναστάτης Γκεβάρα, καιρός να γνωρίσετε και άλλες πτυχές του ήρωα. Η φετινή ταινία Ημερολόγια Μοτοσικλέτας (Diarios De Motocycleta), σε σκηνοθεσία Βάλτερ Σάλες και παραγωγή Ρόμπερτ Ρέντφορντ, φωτίζει ένα λιγότερο συζητημένο κομμάτι της νεαρής ηλικίας του Ερνέστο Γκεβάρα Ντε Λα Σέρνα.
Το 1952 λίγα χρόνια πριν αρχίσει την πολιτική του δράση και βαπτιστεί «Τσε» («φίλος» στα Αργεντίνικα), ο Ερνέστο αποφασίζει να ταξιδέψει σε όλη τη Νότιο Αμερική. Στα 23 του χρόνια, φοιτητής ιατρικής σχεδιάζει με τον καλύτερό του φίλο Αλμπέρτο Γρανάδο να καλύψουν 8000 χλμ σε τέσσερις μήνες. Μοναδικό τους όχημα η παλιά Βρετανική μοτοσικλέτα του Αλμπέρτο. Στόχος τους να γνωρίσουν μια χώρα. Κοινό τους σημείο το ανήσυχο πνεύμα και η αναζήτηση της περιπέτειας. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού οι δύο φίλοι θα διασκεδάσουν, θα φλερτάρουν, θα προβληματιστούν και θα έρθουν αντιμέτωποι με πολλά απρόοπτα. Η μαγεία του καινούργιου θα τους εντυπωσιάσει και ταυτόχρονα θα τους «ανταμείψει». Όταν το ταξίδι φτάσει στο τέλος του, η ίδια εμπειρία θα έχει επηρεάσει διαφορετικά τον καθένα τους.
Βασισμένη στο βιβλίο του Τσε Ημερολόγια Μοτοσικλέτας Latinoamericana και στις αναμνήσεις του 81χρονου σήμερα Αλμπέρτο Γρανάδο, η ταινία καταφέρνει και δεν μένει μόνο στην απλή «αφήγηση» των περιπετειών μιας ανδροπαρέας. Αντίθετα, δίνει βάθος στους χαρακτήρες και στην πορεία προς την ενηλικίωσή τους. Τον Ερνέστο Γκεβάρα ενσαρκώνει ο Μεξικανός ηθοποιός Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ που παρά το νεαρό της ηλικίας του έχει πρωταγωνιστήσει ήδη σε σημαντικές ταινίες, όπως στην πρόσφατη Κακή Εκπαίδευση του Π. Αλμοδόβαρ. Η σκηνοθεσία του Σάλες, το ταλέντο του Μπερνάλ, η εκπληκτική φωτογραφία των μαγευτικών τοπίων της Νοτίου Αμερικής, καθώς και η μουσική, γοητεύουν το θεατή. Τα Ημερολόγια Μοτοσικλέτας ήταν υποψήφια για δύο Όσκαρ στη φετινή 77η απονομή (Καλύτερο Διασκευασμένο Σενάριο & Καλύτερο Τραγούδι).
Το 1952 λίγα χρόνια πριν αρχίσει την πολιτική του δράση και βαπτιστεί «Τσε» («φίλος» στα Αργεντίνικα), ο Ερνέστο αποφασίζει να ταξιδέψει σε όλη τη Νότιο Αμερική. Στα 23 του χρόνια, φοιτητής ιατρικής σχεδιάζει με τον καλύτερό του φίλο Αλμπέρτο Γρανάδο να καλύψουν 8000 χλμ σε τέσσερις μήνες. Μοναδικό τους όχημα η παλιά Βρετανική μοτοσικλέτα του Αλμπέρτο. Στόχος τους να γνωρίσουν μια χώρα. Κοινό τους σημείο το ανήσυχο πνεύμα και η αναζήτηση της περιπέτειας. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού οι δύο φίλοι θα διασκεδάσουν, θα φλερτάρουν, θα προβληματιστούν και θα έρθουν αντιμέτωποι με πολλά απρόοπτα. Η μαγεία του καινούργιου θα τους εντυπωσιάσει και ταυτόχρονα θα τους «ανταμείψει». Όταν το ταξίδι φτάσει στο τέλος του, η ίδια εμπειρία θα έχει επηρεάσει διαφορετικά τον καθένα τους.
Βασισμένη στο βιβλίο του Τσε Ημερολόγια Μοτοσικλέτας Latinoamericana και στις αναμνήσεις του 81χρονου σήμερα Αλμπέρτο Γρανάδο, η ταινία καταφέρνει και δεν μένει μόνο στην απλή «αφήγηση» των περιπετειών μιας ανδροπαρέας. Αντίθετα, δίνει βάθος στους χαρακτήρες και στην πορεία προς την ενηλικίωσή τους. Τον Ερνέστο Γκεβάρα ενσαρκώνει ο Μεξικανός ηθοποιός Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ που παρά το νεαρό της ηλικίας του έχει πρωταγωνιστήσει ήδη σε σημαντικές ταινίες, όπως στην πρόσφατη Κακή Εκπαίδευση του Π. Αλμοδόβαρ. Η σκηνοθεσία του Σάλες, το ταλέντο του Μπερνάλ, η εκπληκτική φωτογραφία των μαγευτικών τοπίων της Νοτίου Αμερικής, καθώς και η μουσική, γοητεύουν το θεατή. Τα Ημερολόγια Μοτοσικλέτας ήταν υποψήφια για δύο Όσκαρ στη φετινή 77η απονομή (Καλύτερο Διασκευασμένο Σενάριο & Καλύτερο Τραγούδι).
Τρίτη, Αυγούστου 16, 2005
I'm back!!!
10 Πράγματα που έμαθα (& θυμήθηκα) κάνοντας διακοπές
1. Μπορείς να περνάς ατέλειωτες ώρες χαζεύοντας ένα παιδί δύο μηνών.
2. Είναι αλήθεια ότι ο χρόνος στην παραλία σταματάει.
3. Η τεμπελιά είναι εφαλτήριο της αυτογνωσίας.
4. Το να λέμε «δεν κάνω τίποτα στις διακοπές» είναι σχετικό.
5. Κάθε νησί έχει τη χάρη του και ας είναι η 587η φορά που το επισκέπτεσαι.
6. Η ζωή είναι ωραία και χωρίς laptop.
7. Είναι ωραίο να αφαιρείς τα πάντα από το κεφάλι σου και απλά να χαζεύεις.
8. Όσες μέρες και αν λείπεις ποτέ δεν είναι αρκετές.
9. Όταν επιστρέφεις πλακώνουν τα προβλήματα.
10. Οι θάλασσα στο Ιόνιο παραμένει κρύα.
1. Μπορείς να περνάς ατέλειωτες ώρες χαζεύοντας ένα παιδί δύο μηνών.
2. Είναι αλήθεια ότι ο χρόνος στην παραλία σταματάει.
3. Η τεμπελιά είναι εφαλτήριο της αυτογνωσίας.
4. Το να λέμε «δεν κάνω τίποτα στις διακοπές» είναι σχετικό.
5. Κάθε νησί έχει τη χάρη του και ας είναι η 587η φορά που το επισκέπτεσαι.
6. Η ζωή είναι ωραία και χωρίς laptop.
7. Είναι ωραίο να αφαιρείς τα πάντα από το κεφάλι σου και απλά να χαζεύεις.
8. Όσες μέρες και αν λείπεις ποτέ δεν είναι αρκετές.
9. Όταν επιστρέφεις πλακώνουν τα προβλήματα.
10. Οι θάλασσα στο Ιόνιο παραμένει κρύα.
Τετάρτη, Αυγούστου 03, 2005
Κλειστό λόγω μελαγχολίας..
Αύτο τον τίτλο είχε διαλέξει ο Μ.Κουμανταρέας για ένα βιβλίο του.
Εγώ πάλι γράφω ΚΛΕΙΣΤΟ ΛΟΓΩ ΑΝΙΑΣ ΠΟΥ ΤΗΝ ΘΕΡΑΠΕΥΩ ΑΠΟ
ΣΗΜΕΡΑ Κ ΠΕΡΑ ΜΕ ΔΙΑΚΟΠΕΣ. Οσοι με αναζητήσετε "ο συνδρομητής
που καλέσατε βρίσκεται στα βαθιά"!
Πάμε όλοι μαζί σε μια παραλία;
Εγώ πάλι γράφω ΚΛΕΙΣΤΟ ΛΟΓΩ ΑΝΙΑΣ ΠΟΥ ΤΗΝ ΘΕΡΑΠΕΥΩ ΑΠΟ
ΣΗΜΕΡΑ Κ ΠΕΡΑ ΜΕ ΔΙΑΚΟΠΕΣ. Οσοι με αναζητήσετε "ο συνδρομητής
που καλέσατε βρίσκεται στα βαθιά"!
Πάμε όλοι μαζί σε μια παραλία;
Τρίτη, Αυγούστου 02, 2005
ΟΜΗΡΟΣ(ή ο Ελιόν πήρε το όπλο του..)
ΟΜΗΡΟΣ
του Κωνσταντίνου Γιάνναρη
Ο σκηνοθέτης Κωνσταντίνος Γιάνναρης, προβληματισμένος ακόμα με το θέμα των οικονομικών μεταναστών στη χώρα μας (Από την άκρη της πόλης, Δεκαπενταύγουστος) εμμένει στο θέμα των αλλοδαπών, με αποτέλεσμα την ταινία Όμηρος.
Κεντρικός ήρωας της ταινίας είναι ένας νεαρός Αλβανός ο οποίος έρχεται στην Ελλάδα για μια καλύτερη ζωή. Ο Ελιόν όμως δεν βρίσκει τίποτα στην ελληνική πραγματικότητα από όσα προσδοκούσε. Προδομένος από όλους και όλα, αποφασίζει να βρει το δίκιο του. Θυμωμένος, απογοητευμένος και μόνος, σχεδιάζει και πραγματοποιεί μια λεωφορειοπειρατεία.
Παρόλο που η ταινία ξεκινάει με την ομηρία του λεωφορείου και επικεντρώνεται στην έκβαση των γεγονότων, ο Γιάνναρης έξυπνα μας αποφορτίζει από την αποπνικτική ατμόσφαιρα του κλειστού χώρου. Την αφήγηση συχνά έρχεται να διακόψει κάποιο flashback. Μέσα από τις αναμνήσεις του Ελιόν, ο θεατής ξεφεύγει από την ένταση που επικρατεί στο λεωφορείο και ταυτόχρονα συμπληρώνεται το παζλ της ιστορίας, καθώς η αιτία που ώθησε τον νεαρό Αλβανό στα άκρα αποκαλύπτεται σταδιακά.
Ο Γιάνναρης, πιστός στο κινηματογραφικό του στυλ, δίνει με ρεαλισμό το ασφυκτικό κλίμα του υπό την ομηρίαν λεωφορείου και την αγωνία των επιβατών. Τα κοντινά πλάνα στα γεμάτα ένταση πρόσωπα των πρωταγωνιστών, τα ανήσυχα βλέμματα μεταξύ τους, και η ζέστη, συνθέτουν χωρίς περιττά στολίδια την αληθοφανή εικόνα. Σεναριακά, οι επιβάτες αποκτούν οντότητα, τα πάθη και οι αδυναμίες τους βγαίνουν στο φως, ενώ ο κοινός φόβος τους φέρνει πιο κοντά.
Η ταινία Όμηρος ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων στη χώρα μας. Ο σάλος ίσως και να ήταν εύλογος, εφόσον παρόμοιο περιστατικό είχε πρόσφατα συγκλονίσει το πανελλήνιο και ο Γιάνναρης παραδέχτηκε ότι εμπνεύσθηκε από αυτό. Ωστόσο, η ταινία δεν διηγείται το πραγματικό περιστατικό, απλά το χρησιμοποιεί ως εφαλτήριο. Εξάλλου ο τίτλος της ταινίας κρύβει κάτι παραπάνω από το προφανές. «Όμηρος» είναι και ο ίδιος ο Ελιόν, όμηρος της μοίρας του στην Ελλάδα, της «κακιάς στιγμής», και του θυμού του που τον παρασέρνει.
Μάτα Κούρτη
stkourti@hotmail.com
(για την "Τοπική της Πιερίας")
του Κωνσταντίνου Γιάνναρη
Ο σκηνοθέτης Κωνσταντίνος Γιάνναρης, προβληματισμένος ακόμα με το θέμα των οικονομικών μεταναστών στη χώρα μας (Από την άκρη της πόλης, Δεκαπενταύγουστος) εμμένει στο θέμα των αλλοδαπών, με αποτέλεσμα την ταινία Όμηρος.
Κεντρικός ήρωας της ταινίας είναι ένας νεαρός Αλβανός ο οποίος έρχεται στην Ελλάδα για μια καλύτερη ζωή. Ο Ελιόν όμως δεν βρίσκει τίποτα στην ελληνική πραγματικότητα από όσα προσδοκούσε. Προδομένος από όλους και όλα, αποφασίζει να βρει το δίκιο του. Θυμωμένος, απογοητευμένος και μόνος, σχεδιάζει και πραγματοποιεί μια λεωφορειοπειρατεία.
Παρόλο που η ταινία ξεκινάει με την ομηρία του λεωφορείου και επικεντρώνεται στην έκβαση των γεγονότων, ο Γιάνναρης έξυπνα μας αποφορτίζει από την αποπνικτική ατμόσφαιρα του κλειστού χώρου. Την αφήγηση συχνά έρχεται να διακόψει κάποιο flashback. Μέσα από τις αναμνήσεις του Ελιόν, ο θεατής ξεφεύγει από την ένταση που επικρατεί στο λεωφορείο και ταυτόχρονα συμπληρώνεται το παζλ της ιστορίας, καθώς η αιτία που ώθησε τον νεαρό Αλβανό στα άκρα αποκαλύπτεται σταδιακά.
Ο Γιάνναρης, πιστός στο κινηματογραφικό του στυλ, δίνει με ρεαλισμό το ασφυκτικό κλίμα του υπό την ομηρίαν λεωφορείου και την αγωνία των επιβατών. Τα κοντινά πλάνα στα γεμάτα ένταση πρόσωπα των πρωταγωνιστών, τα ανήσυχα βλέμματα μεταξύ τους, και η ζέστη, συνθέτουν χωρίς περιττά στολίδια την αληθοφανή εικόνα. Σεναριακά, οι επιβάτες αποκτούν οντότητα, τα πάθη και οι αδυναμίες τους βγαίνουν στο φως, ενώ ο κοινός φόβος τους φέρνει πιο κοντά.
Η ταινία Όμηρος ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων στη χώρα μας. Ο σάλος ίσως και να ήταν εύλογος, εφόσον παρόμοιο περιστατικό είχε πρόσφατα συγκλονίσει το πανελλήνιο και ο Γιάνναρης παραδέχτηκε ότι εμπνεύσθηκε από αυτό. Ωστόσο, η ταινία δεν διηγείται το πραγματικό περιστατικό, απλά το χρησιμοποιεί ως εφαλτήριο. Εξάλλου ο τίτλος της ταινίας κρύβει κάτι παραπάνω από το προφανές. «Όμηρος» είναι και ο ίδιος ο Ελιόν, όμηρος της μοίρας του στην Ελλάδα, της «κακιάς στιγμής», και του θυμού του που τον παρασέρνει.
Μάτα Κούρτη
stkourti@hotmail.com
(για την "Τοπική της Πιερίας")
Δευτέρα, Αυγούστου 01, 2005
Καλό μήνα!
Έφτασε και ο Αύγουστος και καλό είναι να τον χαρούμε..
ΠΡΟΣΟΧΗ!Το φθινόπωρο είναι κοντά γι'αυτό enjoy now
before it's too late ;-)
ΚΑΛΑ ΜΠΑΝΙΑ!
ΠΡΟΣΟΧΗ!Το φθινόπωρο είναι κοντά γι'αυτό enjoy now
before it's too late ;-)
ΚΑΛΑ ΜΠΑΝΙΑ!
Σάββατο, Ιουλίου 30, 2005
Δεν έχω τι να τραγουδήσω τι να πω…
Κάπως έτσι θα τα έλεγα αν τραγουδούσα αντί να γράφω. Το μυαλό μου έχει αδειάσει αυτή την περίοδο. Ίσως είναι ο Αύγουστος με τις μεγάλες μέρες, που πλησιάζει,με τη ζέστη που σε ακινητοποιεί. Ας είναι, κάθε ένας μας έχει ανάγκη από μια τέτοια απραξία, από λίγη τεμπελιά. Γιατί και η τεμπελιά μπορεί να είναι πολύ εποικοδομητική. Γίνεται βάση για αυτοκριτική, για αυτογνωσία, αλλά ταυτόχρονα είναι ευκαιρία για να «καθαρίσει» ο νους. Μακριά από τις έγνοιες του προηγούμενου χειμώνα ο Αύγουστος όσο καυτός και αν είναι τόσο φαντάζει μια όαση. Εξάλλου ο μήνας αυτός είναι μια ανάσα από τον Φθινόπωρο, ότι έχει απομείνει από τις ηλιόλουστες μας μέρες. Είναι δικαίωμά μας να τεμπελιάσουμε όσο μπορούμε περισσότερο ως τον Σεπτέμβρη λοιπόν.
Τετάρτη, Ιουλίου 20, 2005
Μια ανάμνηση είναι κάτι που έχεις ή που έχασες..;
Αυτό είναι το tagline της ταινίας In the mood for love/Ερωτική επιθυμία (2002) που έτυχε να δω πρόσφατα και ομολογώ πως μ’έβαλε σε αρκετές σκέψεις.
Πρώτα από όλα τι είναι αυτό που καθιστά ένα περιστατικό ή οτιδήποτε, ανάμνηση; Μήπως έχει να κάνει με το ότι στην ουσία δεν υπάρχει παρόν αλλά μόνο παρελθόν; Για παράδειγμα, τη στιγμή που διαβάζεις την πέμπτη σειρά αυτού του κειμένου, ο ‘χρόνος’ στον οποίο διάβασες τον τίτλο του ανήκει στο παρελθόν. Το παρόν λοιπόν, δεν είναι τίποτε άλλο από μια πολλή φευγαλέα στιγμή που δεν διαρκεί παρά μόνο δευτερόλεπτα, ενώ βρίσκεται σε συνεχή πάλη με το παρελθόν και το μέλλον. Με αυτό το σκεπτικό, ότι έκανες ή έζησες σήμερα το πρωί, δυο ώρες πριν μπεις στο διαδύκτιο, τα δευτερόλεπτα που περίμενες να «κατέβει» αυτό το site είναι πίσω σου, είναι παρελθόν.
Κάπως έτσι ότι ζήσαμε μέχρι στιγμής πέρασε από μόνο του στο παρελθόν και μετατράπηκε σε πολλές αναμνήσεις. Νιώθω τον εγκέφαλό μου ώρες ώρες σαν μια τράπεζα αναμνήσεων. Μπορώ και κάνω «αναλήψεις» συναισθημάτων και περιστατικών από την προσωπική μου ιστορία. Βέβαια το καλό μ’ εμάς είναι ότι και θυμόμαστε (μεγάλο πλεονέκτημα που δεν χαίρονται όλα τα ζωντανά αυτού του κόσμου) και ξεχνάμε. Το υποσυνείδητο λειτουργεί άπειρες φορές ως σανίδα σωτηρίας στον ωκεανό των πολλών μας αναμνήσεων με αποτέλεσμα οι τυχόν τραυματικές ή απλά δυσάρεστες εμπειρίες και καταστάσεις κατά ένα μαγικό τρόπο να εξαφανίζονται (φαινομενικά) από τη ζωή μας.
Σκεπτόμενη όλα τα παραπάνω όμως δεν μπορώ να καταλήξω σε ένα συμπέρασμα για το αν η ανάμνηση μας ανήκει ή αν στην ουσία είναι κάτι που χάσαμε ανεπιστρεπτί… Αυτό που με προβληματίζει είναι, τι σημασία έχει μια ανάμνηση αν δεν μπορεί να επαναληφθεί; Γιατί καμιά φορά η μοναδικότητα μιας στιγμής μπορεί να γίνει πολλή βασανιστική. Ευχάριστες αναμνήσεις μπορούν να προκαλέσουν πόνο και δεν είναι άλλος από τον πόνο της απώλειας. Μήπως λοιπόν εάν η ανάμνηση δεν έχει επανάληψη καταντά χαμένη; Σε αυτές της περιπτώσεις καλό θα ήταν κανείς να κλειδώσει και κάποιες ευχάριστες αναμνήσεις σε κανένα ντουλαπάκι και να τις αφήσει εκεί (αν δεν αντέχει να τις έχει μπροστά του).
Αυτό ίσως πρέπει να γίνεται σε περιπτώσεις όπου κάποιοι φίλοι εγκαταλείπουν τη ζωή μας . Δεν εννοώ βέβαια ότι αφήνουν αυτόν τον μάταιο κόσμο (τότε πονάς αλλά το παίρνεις και απόφαση) αλλά ότι ζουν και κινούνται σε μικρή απόσταση από σένα και όμως είναι πολύ μακριά. Ο χωρισμός λένε είναι ένας μικρός θάνατος. Το ίδιο ισχύει και για τις φιλίες. Έχει να κάνει με όλες τις εκφάνσεις των ανθρώπινων σχέσεων. Όταν ένας καλός φίλος ή μια φίλη, παύει να «μιλά» μέσα σου, τότε επέρχεται αυτός ο «θάνατος». Όταν ξέρεις ότι η τόση παρέα, οι ατέλειωτες ώρες που περάσατε δεν θα ξανάρθουν γιατί απλά αυτοί οι φίλοι δεν αποτελούν κομμάτι της ζωής σου, όταν το οικείο γίνεται τόσο ξένο που σου προκαλεί μια αηδία και σου αφήνει μια πικρή γεύση, τότε αναρωτιέσαι τι να κάνεις με τις τόσες αναμνήσεις που σας δένουν. Με τον καιρό κατάλαβα για τον εαυτό μου ότι αν μπορώ ν’ ανοίξω άλμπουμ με φωτογραφίες (άλλοτε) αγαπημένων προσώπων τότε ταξινόμησα τα συναισθήματά μου και συμφιλιώθηκα με την απουσία αυτών των ανθρώπων. Τίποτα δεν κρατά για πάντα και ας έχει τις καλύτερες προδιαγραφές. Ας είμαστε όλοι καλά και ας χάσαμε τις αναμνήσεις.
Πρώτα από όλα τι είναι αυτό που καθιστά ένα περιστατικό ή οτιδήποτε, ανάμνηση; Μήπως έχει να κάνει με το ότι στην ουσία δεν υπάρχει παρόν αλλά μόνο παρελθόν; Για παράδειγμα, τη στιγμή που διαβάζεις την πέμπτη σειρά αυτού του κειμένου, ο ‘χρόνος’ στον οποίο διάβασες τον τίτλο του ανήκει στο παρελθόν. Το παρόν λοιπόν, δεν είναι τίποτε άλλο από μια πολλή φευγαλέα στιγμή που δεν διαρκεί παρά μόνο δευτερόλεπτα, ενώ βρίσκεται σε συνεχή πάλη με το παρελθόν και το μέλλον. Με αυτό το σκεπτικό, ότι έκανες ή έζησες σήμερα το πρωί, δυο ώρες πριν μπεις στο διαδύκτιο, τα δευτερόλεπτα που περίμενες να «κατέβει» αυτό το site είναι πίσω σου, είναι παρελθόν.
Κάπως έτσι ότι ζήσαμε μέχρι στιγμής πέρασε από μόνο του στο παρελθόν και μετατράπηκε σε πολλές αναμνήσεις. Νιώθω τον εγκέφαλό μου ώρες ώρες σαν μια τράπεζα αναμνήσεων. Μπορώ και κάνω «αναλήψεις» συναισθημάτων και περιστατικών από την προσωπική μου ιστορία. Βέβαια το καλό μ’ εμάς είναι ότι και θυμόμαστε (μεγάλο πλεονέκτημα που δεν χαίρονται όλα τα ζωντανά αυτού του κόσμου) και ξεχνάμε. Το υποσυνείδητο λειτουργεί άπειρες φορές ως σανίδα σωτηρίας στον ωκεανό των πολλών μας αναμνήσεων με αποτέλεσμα οι τυχόν τραυματικές ή απλά δυσάρεστες εμπειρίες και καταστάσεις κατά ένα μαγικό τρόπο να εξαφανίζονται (φαινομενικά) από τη ζωή μας.
Σκεπτόμενη όλα τα παραπάνω όμως δεν μπορώ να καταλήξω σε ένα συμπέρασμα για το αν η ανάμνηση μας ανήκει ή αν στην ουσία είναι κάτι που χάσαμε ανεπιστρεπτί… Αυτό που με προβληματίζει είναι, τι σημασία έχει μια ανάμνηση αν δεν μπορεί να επαναληφθεί; Γιατί καμιά φορά η μοναδικότητα μιας στιγμής μπορεί να γίνει πολλή βασανιστική. Ευχάριστες αναμνήσεις μπορούν να προκαλέσουν πόνο και δεν είναι άλλος από τον πόνο της απώλειας. Μήπως λοιπόν εάν η ανάμνηση δεν έχει επανάληψη καταντά χαμένη; Σε αυτές της περιπτώσεις καλό θα ήταν κανείς να κλειδώσει και κάποιες ευχάριστες αναμνήσεις σε κανένα ντουλαπάκι και να τις αφήσει εκεί (αν δεν αντέχει να τις έχει μπροστά του).
Αυτό ίσως πρέπει να γίνεται σε περιπτώσεις όπου κάποιοι φίλοι εγκαταλείπουν τη ζωή μας . Δεν εννοώ βέβαια ότι αφήνουν αυτόν τον μάταιο κόσμο (τότε πονάς αλλά το παίρνεις και απόφαση) αλλά ότι ζουν και κινούνται σε μικρή απόσταση από σένα και όμως είναι πολύ μακριά. Ο χωρισμός λένε είναι ένας μικρός θάνατος. Το ίδιο ισχύει και για τις φιλίες. Έχει να κάνει με όλες τις εκφάνσεις των ανθρώπινων σχέσεων. Όταν ένας καλός φίλος ή μια φίλη, παύει να «μιλά» μέσα σου, τότε επέρχεται αυτός ο «θάνατος». Όταν ξέρεις ότι η τόση παρέα, οι ατέλειωτες ώρες που περάσατε δεν θα ξανάρθουν γιατί απλά αυτοί οι φίλοι δεν αποτελούν κομμάτι της ζωής σου, όταν το οικείο γίνεται τόσο ξένο που σου προκαλεί μια αηδία και σου αφήνει μια πικρή γεύση, τότε αναρωτιέσαι τι να κάνεις με τις τόσες αναμνήσεις που σας δένουν. Με τον καιρό κατάλαβα για τον εαυτό μου ότι αν μπορώ ν’ ανοίξω άλμπουμ με φωτογραφίες (άλλοτε) αγαπημένων προσώπων τότε ταξινόμησα τα συναισθήματά μου και συμφιλιώθηκα με την απουσία αυτών των ανθρώπων. Τίποτα δεν κρατά για πάντα και ας έχει τις καλύτερες προδιαγραφές. Ας είμαστε όλοι καλά και ας χάσαμε τις αναμνήσεις.
Τρίτη, Ιουλίου 19, 2005
Το είπα, το είπα!
Το είπα και είχα δίκιο! Πόσες μέρες περάσανε από τη συνάντηση με τους συμμαθητές γυμνασίου;;;Ε, τόσες! Και όπως το προέβλεψα... ουδείς τηλεφώνησε για καφέ...!
Τα λέγαμεεεεεεε!
Τα λέγαμεεεεεεε!
Παρασκευή, Ιουνίου 10, 2005
Λευκό άλογο σ’ανθισμένο κάμπο
Ήταν τελείως ξαφνικό. Είχα την πλάτη μου γυρισμένη προς αυτό και χάζευα τηn Λευκαδίτικη φύση τριγύρω. Με πλησίασε χωρίς να το καταλάβω και με το κεφάλι του μου έδωσε μια κεφαλιά και μ’έριξε κάτω. Έπεσα πάνω σε κάτι κομμένα ξύλα, έτοιμα από τώρα για να ζεστάνουν τις χειμωνιάτικες μέρες. Έγδαρα το χέρι μου πέφτοντας και χτύπησα χαμηλά στην πλάτη.
Η αλήθεια είναι ότι όταν το σώμα μου έγινε ένα με τη γη, περίμενα από το άλογο τη χαριστική βολή. Έγιναν όλα τόσο γρήγορα και ξαφνικά, που δεν πρόλαβα να φοβηθώ! Σε δευτερόλεπτα έπεσα κάτω, και επειδή πάντα στη ζωή μου βάζω στο νου μου το χειρότερο (γιατί έτσι αν έρθει το κακό ή το μέτριο τότε δεν σ’ενοχλεί και τόσο…) σκέφτηκα ότι το άλογο με τον τρόπο του θα με αποτελειώσει για λόγους δικούς του, μιας και μόλις εκείνη τη μέρα το γνώρισα και δεν του είχα κάνει τίποτα!!! Αλλά το άλογο (ο Μάκης!!!) όπως είπαν αργότερα τ’αφεντικά του, με προστάτευσε και με άφησε να σηκωθώ με την ησυχία μου…
Μπορεί να είναι και έτσι, μπορεί όμως και να τρόμαξε από την ηρεμία μου (σωριάστηκα χωρίς φωνές και υστερίες). Όπως έπεσα, έτσι σηκώθηκα λοιπόν…και μάλιστα βάλθηκα να φωνάζω «καλά είμαι, καλά είμαι!» γιατί όσοι είδαν το σκηνικό κόντεψαν πρώτα να λιποθυμήσουν και έπειτα να σκοτώσουν τ’άλογο!
Βέβαια αν και γλίτωσε το σκότωμα, την τιμωρία δεν την απέφυγε. Το κλίσανε σε ένα πολύ μικρό χώρο με τέσσερα καρφιά να προεξέχουν από τον τοίχο…Δε κατάλαβα τη χρησιμότητα των καρφιών. Πάντως όσο κακιά και αν φαίνομαι χάρηκα για τον κατά στάβλον περιορισμό του. Να μάθει να μην το ξανακάνει! Από ότι έμαθα είναι ζωηρός ο Μάκης, συχνά πυκνά τρέχει και κυνηγά και μηχανάκια, πράγμα πολύ επικίνδυνο.
Τώρα που ξεπέρασα το σοκ, κάτι άλλο με απασχολεί. Την ώρα που αναποδογύρισαν όλα και έπεσα, το μυαλό μου ήταν κενό! Δεν έκανα ούτε flashback ούτε fastforward στη ζωή μου. Εν ολίγοις δεν βίωσα αυτό που λένε «πέρασε η ζωή μπροστά απ’τα μάτια μου». Για μένα αυτή μου η αντίδραση σημαίνει δύο πράγματα α) είτε το ότι είμαι έτοιμη χωρίς τύψεις να «φύγω» ανά πάσα στιγμή β) είτε ότι υποσυνείδητα, από διαίσθηση ένιωσα ότι θα ΖΗΣΩ!
Η αλήθεια είναι ότι όταν το σώμα μου έγινε ένα με τη γη, περίμενα από το άλογο τη χαριστική βολή. Έγιναν όλα τόσο γρήγορα και ξαφνικά, που δεν πρόλαβα να φοβηθώ! Σε δευτερόλεπτα έπεσα κάτω, και επειδή πάντα στη ζωή μου βάζω στο νου μου το χειρότερο (γιατί έτσι αν έρθει το κακό ή το μέτριο τότε δεν σ’ενοχλεί και τόσο…) σκέφτηκα ότι το άλογο με τον τρόπο του θα με αποτελειώσει για λόγους δικούς του, μιας και μόλις εκείνη τη μέρα το γνώρισα και δεν του είχα κάνει τίποτα!!! Αλλά το άλογο (ο Μάκης!!!) όπως είπαν αργότερα τ’αφεντικά του, με προστάτευσε και με άφησε να σηκωθώ με την ησυχία μου…
Μπορεί να είναι και έτσι, μπορεί όμως και να τρόμαξε από την ηρεμία μου (σωριάστηκα χωρίς φωνές και υστερίες). Όπως έπεσα, έτσι σηκώθηκα λοιπόν…και μάλιστα βάλθηκα να φωνάζω «καλά είμαι, καλά είμαι!» γιατί όσοι είδαν το σκηνικό κόντεψαν πρώτα να λιποθυμήσουν και έπειτα να σκοτώσουν τ’άλογο!
Βέβαια αν και γλίτωσε το σκότωμα, την τιμωρία δεν την απέφυγε. Το κλίσανε σε ένα πολύ μικρό χώρο με τέσσερα καρφιά να προεξέχουν από τον τοίχο…Δε κατάλαβα τη χρησιμότητα των καρφιών. Πάντως όσο κακιά και αν φαίνομαι χάρηκα για τον κατά στάβλον περιορισμό του. Να μάθει να μην το ξανακάνει! Από ότι έμαθα είναι ζωηρός ο Μάκης, συχνά πυκνά τρέχει και κυνηγά και μηχανάκια, πράγμα πολύ επικίνδυνο.
Τώρα που ξεπέρασα το σοκ, κάτι άλλο με απασχολεί. Την ώρα που αναποδογύρισαν όλα και έπεσα, το μυαλό μου ήταν κενό! Δεν έκανα ούτε flashback ούτε fastforward στη ζωή μου. Εν ολίγοις δεν βίωσα αυτό που λένε «πέρασε η ζωή μπροστά απ’τα μάτια μου». Για μένα αυτή μου η αντίδραση σημαίνει δύο πράγματα α) είτε το ότι είμαι έτοιμη χωρίς τύψεις να «φύγω» ανά πάσα στιγμή β) είτε ότι υποσυνείδητα, από διαίσθηση ένιωσα ότι θα ΖΗΣΩ!
Δευτέρα, Ιουνίου 06, 2005
Ο κύκλος των χαμένων συμμαθητών…
There they were…είχα σήμερα μπροστά μου 8 συμμαθητές από το Γυμνάσιο. Μόνο εμείς ήμασταν και να σκεφτεί κανείς ότι η τάξη μας απαρτίζονταν από 30 παιδιά! Πέρασαν όμως 10 χρόνια από τότε και σκορπίσαμε. Φυσικά δεν κάναμε παρέα όλη η τάξη μαζί. Αν όμως αναλογιστείς πόσες ώρες επί πόσες μέρες, επί πόσες εβδομάδες, επί πόσους μήνες κάθε πρωί λέγαμε καλημέρα μεταξύ μας…Ναι, τότε λες πως είχα μοιραστεί πολλά και με τους 29. Βέβαια για την σημερινή συνάντηση αν δεν είχαν πέσει κάποια τηλέφωνα και αν δεν είχαν κινητοποιηθεί ορισμένοι, σίγουρα θα ήμασταν ακόμη λιγότεροι.
Με το που ανταμώσαμε όποιος μας έβλεπε διέκρινε μια φοβερή αμηχανία. Στεκόμασταν στο προαύλιο του σχολείου μας και κοιταζόμασταν με ματιές διερευνητικές, λες και ψάχναμε τα (ανύπαρκτα-κατά τη γνώμη μου) σημάδια του χρόνου που πέρασε.
Άντε τώρα να καλύψεις σ’ένα απόγευμα το κενό 10 χρόνων. Βέβαια με μερικές συμμαθήτριες δεν είχαμε και τόσο καιρό να βρεθούμε. Οι δρόμοι μας δεν χώρισαν μετά το Γυμνάσιο. Για την ακρίβεια συναντηθήκανε και στο Πανεπιστήμιο. Άλλα όλα αυτά ανήκουν στην ιστορία όπως φάνηκε απόψε, βρίσκονται κριμένα μέσα στα τόσα «θυμάσαι τότε που…». Όλοι νιώθαμε περίεργα και αυτό φαινόταν καθαρά.
Παρόλα αυτά, όταν πέρασαν τα πρώτα ποτηράκια κρασιού στο αίμα μας, γίναμε οι πιο φασαρτζίδες του μαγαζιού. Έτσι ήμασταν πάντα και απόψε ξαναεκδηλωθήκαμε! Γέλια, πειράγματα, ιστορίες από τα παλιά! Καθηγητές, συμμαθητές, εθνικές γιορτές, αταξίες, κοπάνες, όλα στο προσκήνιο! Θυμηθήκαμε ωραίες ιστορίες από τα παλιά, ξεθάψαμε κοινά μας βιώματα και παράλληλα μοιραστήκαμε τα τωρινά μας νέα. Παρελθόν, παρόν και μέλλον πάλευαν όλη τη νύχτα για το πιο θα επικρατήσει…. Σίγουρα πολλοί θα ήταν αυτοί που εκείνη τη βραδιά κάνανε τον σιωπηρό απολογισμό της μέχρι τώρα πορείας τους. Οι σκέψεις αυτές ίσως τελικά να ήταν αναπόφευκτες για μια τέτοια συνάντηση.
Όταν τα πιάτα άδειασαν και τα ποτήρια στέγνωσαν, χωριστήκαμε. Οι μνήμες τις βραδιάς πολύ νωπές ακόμα, ήταν η συντροφιά μου καθώς επέστρεφα σπίτι. Προτίμησα να περπατήσω για να σκεφτώ, να αφομοιώσω τα όσα άκουσα, τα όσα αισθάνθηκα, να θυμηθώ τα όσα είπα. Είδα τον εαυτό μου να μεγαλώνει, σαν να είχα μπει σε μια μαγική μηχανή του χρόνου. Τα κορίτσια-φίλες μου, που κάποτε καθόταν στα γύρω θρανία με κοκαλάκια στα μαλλιά, είναι γυναίκες πλέον. Άλλες αρραβωνιασμένες, έτοιμες για οικογένεια και άλλες (μαζί και οι αφεντιά μου) στη ζάλη του ελεύθερου πουλιού.
Οι συμμαθητές μου προχώρησαν με τη ζωή τους, το ίδιο και εγώ. Εννοείται ότι δεν είμαστε αυτοί που ήμασταν πριν 10 χρόνια. Για μένα ο άνθρωπος αλλάζει. Αυτό είναι εξάλλου το ζητούμενο, μέσα από τα διάφορα ερεθίσματα που δέχεται και καμιά φορά και τις προσπάθειες που καταβάλει, ο άνθρωπος αλλάζει! Τώρα όταν αλλάζει προς το καλύτερο είναι ευχής έργον. Πάντως το θέμα είναι ότι μέσα στα τόσα χρόνια διαμορφώσαμε τον χαρακτήρα μας, και αυτό είναι που μετράει!
Το επόμενο που σκέφτηκα ήταν ότι πρέπει επειγόντως να πάψω να είμαι πια ρομαντική. Όλοι μας χαράξαμε μια πορεία και κάνουμε σχέδια για το μέλλον. Σ’αυτά τα χρόνια γνωρίσαμε και κάναμε και άλλους φίλους. Απλά καμιά φορά, θύμα του ρομαντισμού μου, πιστεύω ότι μπορούμε να ξανακάνουμε παρέα όπως παλιά…Είπαμε θα ξαναβρεθούμε αλλά δεν πιστεύω ότι θα γίνει (τελικά όντως έπαψα να είμαι ρομαντική ). Τελικά το πρόβλημα των ανθρώπινων σχέσεων στις μέρες μας, είναι ότι συνεχώς λέμε «θα τα πούμε» ή το πολυχρησιμοποιημένο «τα λέμε» αλλά πάντα (ή έστω συνήθως) ΧΑΝΟΜΑΣΤΕ (αλήθεια, πόσες φορές το έχεις πει;;).
Με το που ανταμώσαμε όποιος μας έβλεπε διέκρινε μια φοβερή αμηχανία. Στεκόμασταν στο προαύλιο του σχολείου μας και κοιταζόμασταν με ματιές διερευνητικές, λες και ψάχναμε τα (ανύπαρκτα-κατά τη γνώμη μου) σημάδια του χρόνου που πέρασε.
Άντε τώρα να καλύψεις σ’ένα απόγευμα το κενό 10 χρόνων. Βέβαια με μερικές συμμαθήτριες δεν είχαμε και τόσο καιρό να βρεθούμε. Οι δρόμοι μας δεν χώρισαν μετά το Γυμνάσιο. Για την ακρίβεια συναντηθήκανε και στο Πανεπιστήμιο. Άλλα όλα αυτά ανήκουν στην ιστορία όπως φάνηκε απόψε, βρίσκονται κριμένα μέσα στα τόσα «θυμάσαι τότε που…». Όλοι νιώθαμε περίεργα και αυτό φαινόταν καθαρά.
Παρόλα αυτά, όταν πέρασαν τα πρώτα ποτηράκια κρασιού στο αίμα μας, γίναμε οι πιο φασαρτζίδες του μαγαζιού. Έτσι ήμασταν πάντα και απόψε ξαναεκδηλωθήκαμε! Γέλια, πειράγματα, ιστορίες από τα παλιά! Καθηγητές, συμμαθητές, εθνικές γιορτές, αταξίες, κοπάνες, όλα στο προσκήνιο! Θυμηθήκαμε ωραίες ιστορίες από τα παλιά, ξεθάψαμε κοινά μας βιώματα και παράλληλα μοιραστήκαμε τα τωρινά μας νέα. Παρελθόν, παρόν και μέλλον πάλευαν όλη τη νύχτα για το πιο θα επικρατήσει…. Σίγουρα πολλοί θα ήταν αυτοί που εκείνη τη βραδιά κάνανε τον σιωπηρό απολογισμό της μέχρι τώρα πορείας τους. Οι σκέψεις αυτές ίσως τελικά να ήταν αναπόφευκτες για μια τέτοια συνάντηση.
Όταν τα πιάτα άδειασαν και τα ποτήρια στέγνωσαν, χωριστήκαμε. Οι μνήμες τις βραδιάς πολύ νωπές ακόμα, ήταν η συντροφιά μου καθώς επέστρεφα σπίτι. Προτίμησα να περπατήσω για να σκεφτώ, να αφομοιώσω τα όσα άκουσα, τα όσα αισθάνθηκα, να θυμηθώ τα όσα είπα. Είδα τον εαυτό μου να μεγαλώνει, σαν να είχα μπει σε μια μαγική μηχανή του χρόνου. Τα κορίτσια-φίλες μου, που κάποτε καθόταν στα γύρω θρανία με κοκαλάκια στα μαλλιά, είναι γυναίκες πλέον. Άλλες αρραβωνιασμένες, έτοιμες για οικογένεια και άλλες (μαζί και οι αφεντιά μου) στη ζάλη του ελεύθερου πουλιού.
Οι συμμαθητές μου προχώρησαν με τη ζωή τους, το ίδιο και εγώ. Εννοείται ότι δεν είμαστε αυτοί που ήμασταν πριν 10 χρόνια. Για μένα ο άνθρωπος αλλάζει. Αυτό είναι εξάλλου το ζητούμενο, μέσα από τα διάφορα ερεθίσματα που δέχεται και καμιά φορά και τις προσπάθειες που καταβάλει, ο άνθρωπος αλλάζει! Τώρα όταν αλλάζει προς το καλύτερο είναι ευχής έργον. Πάντως το θέμα είναι ότι μέσα στα τόσα χρόνια διαμορφώσαμε τον χαρακτήρα μας, και αυτό είναι που μετράει!
Το επόμενο που σκέφτηκα ήταν ότι πρέπει επειγόντως να πάψω να είμαι πια ρομαντική. Όλοι μας χαράξαμε μια πορεία και κάνουμε σχέδια για το μέλλον. Σ’αυτά τα χρόνια γνωρίσαμε και κάναμε και άλλους φίλους. Απλά καμιά φορά, θύμα του ρομαντισμού μου, πιστεύω ότι μπορούμε να ξανακάνουμε παρέα όπως παλιά…Είπαμε θα ξαναβρεθούμε αλλά δεν πιστεύω ότι θα γίνει (τελικά όντως έπαψα να είμαι ρομαντική ). Τελικά το πρόβλημα των ανθρώπινων σχέσεων στις μέρες μας, είναι ότι συνεχώς λέμε «θα τα πούμε» ή το πολυχρησιμοποιημένο «τα λέμε» αλλά πάντα (ή έστω συνήθως) ΧΑΝΟΜΑΣΤΕ (αλήθεια, πόσες φορές το έχεις πει;;).
Κυριακή, Ιουνίου 05, 2005
Ονειρεύομαι τους φίλους μου
Ονειρεύομαι τους φίλους μου. Αυτός ο τίτλος τριγυρίζει αυτές τις μέρες στο μυαλό μου! Τι ωραίος...Είναι μιας ταινίας του Νίκου Παναγιωτόπουλου (1992)
Παρασκευή, Ιουνίου 03, 2005
Συνάντηση παλιών συμμαθητών
Η φράση είναι και ατάκα από τους «Δύο Ξένους» (δεν πιστεύω η σειρά να θέλει συστάσεις..) όπου σε μια μεγάλη μάζωξη ο Τόλης λέει «Τι έγινε ρε παιδιά; Τι έχουμε; Συνάντηση παλιών συμμαθητών;». Η ατάκα βγάζει πολύ γέλιο στη δεδομένη στιγμή, trust me!
Συνάντηση παλιών συμμαθητών θα έχω και εγώ σε λίγες μέρες (πραγματικά!!!).
Αχ…πέρασαν κιόλας 10 χρόνια από τις 6/6/1995 που ήταν και το τελευταίο εξάωρο στο 5ο Γυμνάσιο! Βγάλαμε εγκαίρως αναμνηστικά δαχτυλίδια με την ημερομηνία 6/6/2005 - ώρα 18.00! Πήραμε το δαχτυλίδι, το φορέσαμε για ένα ολόκληρο καλοκαίρι (τουλάχιστον) και το καμαρώναμε για αυτό που συμβόλιζε - τις αναμνήσεις μας! Η ημερομηνία της μελλοντικής μας συνάντησης μας φαινόταν πολλή μακρινή. «Σε 10 χρόνια;» «Ποιος ζει ποιος πεθαίνει ρε παιδιά;» «Ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι» και τα σχετικά...
Η αντίδραση μας ήταν φυσικά αναμενόμενη γιατί εμείς βιαζόμασταν να ζήσουμε το άμεσο μέλλον! Βιαζόμασταν να οργανωθούμε σε παρέες και να ξεχυθούμε στις παραλίες. Το αίμα μας έβραζε και θέλαμε να ζήσουμε την κάθε μέρα του καλοκαιριού όσο πιο έντονα μπορούσαμε (μέσα σε λογικά πλαίσια…πάντα). Έτσι ξεχάσαμε γρήγορα την συνάντησή μας (το 2005). Ποιος προγραμματίζει για τόσο μακροπρόθεσμα άλλωστε; Εξάλλου μέσα στη χαρά του καλοκαιριού είχαμε και τους προβληματισμούς μας! Η πόρτα του Λυκείου θα μας δεχόταν σε 3 μήνες…!
Ήταν ωραίο εκείνο το καλοκαίρι, και όταν καμιά φορά σκέφτομαι τον εαυτό μου στο παρελθόν λέω πόσο ξένοιαστη ήμουν κάποτε. Πέρα από τα μαθήματα, αυτό που μας ένοιαζε και μας εξιτάριζε παράλληλα ήταν να δημιουργούμε και να λύνουμε παρεξηγήσεις στο λεπτό!!! Να κρατάμε μούτρα μεταξύ μας, να βγάζουμε που και που και κανένα φτυαράκι…να μιλάμε για αγόρια…Αχ, τι καλά περνάγαμε :- ) ώρες ατέλειωτες στο σταθερό (τότε δεν είχε ούτε κινητά αλλά και η μονάδες του ΟΤΕ δεν πέφτανε με ταχύτητα Σουμάχερ!). Σκέφτομαι επίσης ότι τότε στα 15 μου ούτε κατά διάνοια δεν είχα φανταστεί πως θα εξελίσσονταν τα επόμενα 10 χρόνια. Κάνοντας ένα flashback δεν είμαι αχάριστη, life treated me well!
Σε 3 μέρες πλησιάζει η συνάντηση, μίλησα με κάποιες φίλες και θα μαζευτούμε κάπου 10 άτομα. Το ένα τρίτο δηλαδή της Γ’ Γυμνασίου μας… Κρίμα που δεν θα είμαστε περισσότεροι αλλά που να βρεις τόσα άτομα μετά από 10 χρόνια (πάλι καλά να λέμε για όσους εντοπίσαμε…). Για να δούμε τι θα δούμε…!
Ψιτ! Και κυρίως τι θα νοιώσουμε…
Συνάντηση παλιών συμμαθητών θα έχω και εγώ σε λίγες μέρες (πραγματικά!!!).
Αχ…πέρασαν κιόλας 10 χρόνια από τις 6/6/1995 που ήταν και το τελευταίο εξάωρο στο 5ο Γυμνάσιο! Βγάλαμε εγκαίρως αναμνηστικά δαχτυλίδια με την ημερομηνία 6/6/2005 - ώρα 18.00! Πήραμε το δαχτυλίδι, το φορέσαμε για ένα ολόκληρο καλοκαίρι (τουλάχιστον) και το καμαρώναμε για αυτό που συμβόλιζε - τις αναμνήσεις μας! Η ημερομηνία της μελλοντικής μας συνάντησης μας φαινόταν πολλή μακρινή. «Σε 10 χρόνια;» «Ποιος ζει ποιος πεθαίνει ρε παιδιά;» «Ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι» και τα σχετικά...
Η αντίδραση μας ήταν φυσικά αναμενόμενη γιατί εμείς βιαζόμασταν να ζήσουμε το άμεσο μέλλον! Βιαζόμασταν να οργανωθούμε σε παρέες και να ξεχυθούμε στις παραλίες. Το αίμα μας έβραζε και θέλαμε να ζήσουμε την κάθε μέρα του καλοκαιριού όσο πιο έντονα μπορούσαμε (μέσα σε λογικά πλαίσια…πάντα). Έτσι ξεχάσαμε γρήγορα την συνάντησή μας (το 2005). Ποιος προγραμματίζει για τόσο μακροπρόθεσμα άλλωστε; Εξάλλου μέσα στη χαρά του καλοκαιριού είχαμε και τους προβληματισμούς μας! Η πόρτα του Λυκείου θα μας δεχόταν σε 3 μήνες…!
Ήταν ωραίο εκείνο το καλοκαίρι, και όταν καμιά φορά σκέφτομαι τον εαυτό μου στο παρελθόν λέω πόσο ξένοιαστη ήμουν κάποτε. Πέρα από τα μαθήματα, αυτό που μας ένοιαζε και μας εξιτάριζε παράλληλα ήταν να δημιουργούμε και να λύνουμε παρεξηγήσεις στο λεπτό!!! Να κρατάμε μούτρα μεταξύ μας, να βγάζουμε που και που και κανένα φτυαράκι…να μιλάμε για αγόρια…Αχ, τι καλά περνάγαμε :- ) ώρες ατέλειωτες στο σταθερό (τότε δεν είχε ούτε κινητά αλλά και η μονάδες του ΟΤΕ δεν πέφτανε με ταχύτητα Σουμάχερ!). Σκέφτομαι επίσης ότι τότε στα 15 μου ούτε κατά διάνοια δεν είχα φανταστεί πως θα εξελίσσονταν τα επόμενα 10 χρόνια. Κάνοντας ένα flashback δεν είμαι αχάριστη, life treated me well!
Σε 3 μέρες πλησιάζει η συνάντηση, μίλησα με κάποιες φίλες και θα μαζευτούμε κάπου 10 άτομα. Το ένα τρίτο δηλαδή της Γ’ Γυμνασίου μας… Κρίμα που δεν θα είμαστε περισσότεροι αλλά που να βρεις τόσα άτομα μετά από 10 χρόνια (πάλι καλά να λέμε για όσους εντοπίσαμε…). Για να δούμε τι θα δούμε…!
Ψιτ! Και κυρίως τι θα νοιώσουμε…
Πέμπτη, Ιουνίου 02, 2005
Καλό καλοκαίρι!!!!
Το καλοκαίρι έφτασε!
Εμπρός βήμα ταχύ!
Να το προϋπαντήσουμε παιδιά στην εξοχή!!!!!
Ήρθε, ήρθε, είναι γεγονός!
Καλό καλοκαίριιιιιιιιιι!
Εμπρός βήμα ταχύ!
Να το προϋπαντήσουμε παιδιά στην εξοχή!!!!!
Ήρθε, ήρθε, είναι γεγονός!
Καλό καλοκαίριιιιιιιιιι!
Δευτέρα, Μαΐου 30, 2005
Αθήνα,αμυγδαλιές,Van Gogh και γέννηση
Επιστρέφοντας από Αθήνα προτίμησα να ταξιδέψω με τραίνο γιατί βρίσκω τη φύση κατά τη διαδρομή (τριγύρω) πολύ πιο όμορφη από την κίνηση της Εθνικής… Εκείνη τη μέρα η Ελληνική φύση έξω από το παράθυρο έτρεχε με φόρα. Κυριαρχούσαν το πράσινο, το κίτρινο και το καφέ της γης μαζί πάντα με το γαλάζιο του ουρανού. Χρώματα που σου θυμίζουν πίνακες ζωγραφικής που είδες κάπου, κάποτε και σε συγκίνησαν αλλά δυστυχώς δεν συγκράτησες ούτε τίτλο, ούτε τον ζωγράφο. Κοιτώ τις πεδιάδες που εναλλάσσονται με βουνά, τα δέντρα με το γρασίδι. Βλέποντας το τοπίο θυμάμαι ένα πίνακα του Van Gogh που είχα δει στο Άμστερνταμ. Δεν συγκράτησα τον τίτλο του πίνακα αλλά τον θυμάμαι σαν να τον έχω μπροστά μου τώρα.
Ο ζωγράφος είχε «τοποθετήσει» με το πινέλο του ένα κλωνάρι ανθισμένης αμυγδαλιάς σε ένα απροσδιόριστο γαλαζο-πράσινο φόντο. Ο συνδυασμός των χρωμάτων είναι ασυνήθιστος αλλά ωραίος, δεν είναι όμως ο λόγος που μου έκανε αξέχαστο τον πίνακα. Δεν το κρύβω ότι η ιστορία αυτού του πίνακα ήταν ο λόγος που με έκανε να σταθώ και να τον κοιτάξω με περισσότερη προσοχή. Ο Vincent εμπνεύστηκε αυτόν τον πίνακα όταν πληροφορήθηκε τον ερχομό του πρώτου του ανιψιού (γιο του αδερφού του). Η χαρά για τη γέννηση αυτού του παιδιού ήταν τόσο μεγάλη που σκέφτηκε να την «σφραγίσει» με πινέλα, λάδι και πανί. Φυσικά το «κλαδί αμυγδαλιάς» ήταν και το δώρο που προσέφερε στον αδερφό του για τον ερχομό του νέου μέλους της οικογένείας του.
Ο πίνακας με συγκίνησε για τον παραλληλισμό της ανθισμένης αμυγδαλιάς με την πρώτη ανάσα ενός ανθρώπου στον κόσμο μας. Με πλημμύρισαν πολλά συναισθήματα μπροστά σ’αυτόν τον πίνακα. Δεν ήταν όμως συναισθήματα μητρότητας, ήταν κάτι άλλο... Ο καλλιτέχνης με τις πινελιές του έδωσε στη γέννηση κάτι από την άνοιξη. Αυτό ήταν που με συγκίνησε!
Έχει περάσει ένας χρόνος από τότε που πήγα στο Άμστερνταμ. Που τα θυμήθηκα όλα αυτά και γιατί;
Την απάντηση την γνωρίζω. Μέσα σε τρεις μέρες στην Αθήνα, επισκέφτηκα δυο αγαπημένα συγγενικά πρόσωπα που κυοφορούν για πρώτη φορά. Τα νέα μέλη (από το ίδιο σόι) αναμένονται περίπου τις ίδιες μέρες (σύμπτωση!!!). Βρισκόμουν τόσο κοντά στις δύο αυτές ψυχούλες (χαϊδεύοντας τις κοιλιές των μανάδων τους). Και όμως κάτι μας χώριζε. Τα μωρά ήταν ακόμη στη ζεστασιά της μήτρας, αναπόσπαστο κομμάτι της μάνας. Πλήρης άγνοια των μωρών για τον κόσμο μου και ανεπαρκής η μνήμη μου για τον δικό τους.
Ξαναγυρίζω στον πίνακα του Van Gogh, στα ροζόλευκα άνθη της αμυγδαλιάς... Χαίρομαι που θα αποκτήσω μια ακόμη πρώτη ξαδέρφη και ας πλησιάζω σε μερικά χρόνια τα «αντα». Χαίρομαι επίσης που η μεγάλη, πρώτη μου ξαδέρφη θα γίνει μητέρα ενός αγοριού. Ένα κοριτσάκι και ένα αγοράκι θα μεγαλώσουν την οικογένεια μας σε λίγες μέρες γεμίζοντας τους γονείς τους και εμάς με χαρά. Απλά εύχομαι….
Εύχομαι αυτή μου τη χαρά να μπορούσα να την εκφράσω στο τελάρο, όπως ο ζωγράφος. Να μπορούσα να συγκεντρώσω την ευτυχία, την γέννηση και την άνοιξη σ’ένα πίνακα! Τόσο συναίσθημα και τόσες σκέψεις σε μια μόνο εικόνα! Τι κρίμα να χρειάζεσαι τις λέξεις γιατί απλά δεν μπορείς να ζωγραφίσεις με επιτυχία αυτό που αισθάνεσαι; Πόσο πιο εύκολο θα ήταν εάν αυτή τη στιγμή βλέπατε τον πίνακα μου αντί να διαβάζετε αυτές τις γραμμές!!!
Ο ζωγράφος είχε «τοποθετήσει» με το πινέλο του ένα κλωνάρι ανθισμένης αμυγδαλιάς σε ένα απροσδιόριστο γαλαζο-πράσινο φόντο. Ο συνδυασμός των χρωμάτων είναι ασυνήθιστος αλλά ωραίος, δεν είναι όμως ο λόγος που μου έκανε αξέχαστο τον πίνακα. Δεν το κρύβω ότι η ιστορία αυτού του πίνακα ήταν ο λόγος που με έκανε να σταθώ και να τον κοιτάξω με περισσότερη προσοχή. Ο Vincent εμπνεύστηκε αυτόν τον πίνακα όταν πληροφορήθηκε τον ερχομό του πρώτου του ανιψιού (γιο του αδερφού του). Η χαρά για τη γέννηση αυτού του παιδιού ήταν τόσο μεγάλη που σκέφτηκε να την «σφραγίσει» με πινέλα, λάδι και πανί. Φυσικά το «κλαδί αμυγδαλιάς» ήταν και το δώρο που προσέφερε στον αδερφό του για τον ερχομό του νέου μέλους της οικογένείας του.
Ο πίνακας με συγκίνησε για τον παραλληλισμό της ανθισμένης αμυγδαλιάς με την πρώτη ανάσα ενός ανθρώπου στον κόσμο μας. Με πλημμύρισαν πολλά συναισθήματα μπροστά σ’αυτόν τον πίνακα. Δεν ήταν όμως συναισθήματα μητρότητας, ήταν κάτι άλλο... Ο καλλιτέχνης με τις πινελιές του έδωσε στη γέννηση κάτι από την άνοιξη. Αυτό ήταν που με συγκίνησε!
Έχει περάσει ένας χρόνος από τότε που πήγα στο Άμστερνταμ. Που τα θυμήθηκα όλα αυτά και γιατί;
Την απάντηση την γνωρίζω. Μέσα σε τρεις μέρες στην Αθήνα, επισκέφτηκα δυο αγαπημένα συγγενικά πρόσωπα που κυοφορούν για πρώτη φορά. Τα νέα μέλη (από το ίδιο σόι) αναμένονται περίπου τις ίδιες μέρες (σύμπτωση!!!). Βρισκόμουν τόσο κοντά στις δύο αυτές ψυχούλες (χαϊδεύοντας τις κοιλιές των μανάδων τους). Και όμως κάτι μας χώριζε. Τα μωρά ήταν ακόμη στη ζεστασιά της μήτρας, αναπόσπαστο κομμάτι της μάνας. Πλήρης άγνοια των μωρών για τον κόσμο μου και ανεπαρκής η μνήμη μου για τον δικό τους.
Ξαναγυρίζω στον πίνακα του Van Gogh, στα ροζόλευκα άνθη της αμυγδαλιάς... Χαίρομαι που θα αποκτήσω μια ακόμη πρώτη ξαδέρφη και ας πλησιάζω σε μερικά χρόνια τα «αντα». Χαίρομαι επίσης που η μεγάλη, πρώτη μου ξαδέρφη θα γίνει μητέρα ενός αγοριού. Ένα κοριτσάκι και ένα αγοράκι θα μεγαλώσουν την οικογένεια μας σε λίγες μέρες γεμίζοντας τους γονείς τους και εμάς με χαρά. Απλά εύχομαι….
Εύχομαι αυτή μου τη χαρά να μπορούσα να την εκφράσω στο τελάρο, όπως ο ζωγράφος. Να μπορούσα να συγκεντρώσω την ευτυχία, την γέννηση και την άνοιξη σ’ένα πίνακα! Τόσο συναίσθημα και τόσες σκέψεις σε μια μόνο εικόνα! Τι κρίμα να χρειάζεσαι τις λέξεις γιατί απλά δεν μπορείς να ζωγραφίσεις με επιτυχία αυτό που αισθάνεσαι; Πόσο πιο εύκολο θα ήταν εάν αυτή τη στιγμή βλέπατε τον πίνακα μου αντί να διαβάζετε αυτές τις γραμμές!!!
Κυριακή, Μαΐου 29, 2005
Πεταλούδα στο Μετρό
Θα μπορούσε να είναι τίτλος ταινίας ή μυθιστορήματος.
Πως είναι να συναντά κανείς ότι πιο αναπάντεχο;
Τι να σημαίνει μια πεταλούδα σε ένα σταθμό του μετρό;
Σαν σκηνή από ταινία ήταν εκείνο το μεσημέρι όταν περιμένοντας το Μετρό προς Σύνταγμα, στο Χαλάνδρι, είδα ξαφνικά κάτι να κινείται στο κενό των γραμμών. Η κίνηση δύο λευκών φτερών μου τράβηξε αμέσως την προσοχή. Με μια δεύτερη ματιά διέκρινα μια λευκοκίτρινη πεταλούδα να ίπταται σε μαύρο φόντο (το σκοτάδι της σήραγγας).
Το θέαμα ήταν τόσο ασυνήθιστο που τράβηξε αμέσως την προσοχή μου. Κοίταξα γύρω μου αλλά δυστυχώς κανείς δεν την είχε προσέξει. Γύρισα το βλέμμα μου στην πεταλούδα και σκέφτηκα ότι για μια ακόμη φορά, άλλη μια ευχάριστη λεπτομέρεια της καθημερινότητας για τους γύρω μου περνά απαρατήρητη.
Ακολούθησα με τα μάτια μου το πρώην κουκούλι…Μια πεταλούδα στη φύση είναι ότι πιο οικείο, μια πεταλούδα όμως στο Μετρό; Τόσα μέτρα κάτω από τη γή, χωρίς τροφή ανάμεσα σε σίδερα και μάρμαρα, η πεταλούδα έφερε ξαφνικά την άνοιξη ακόμη και μέσα στο Μετρό.
Σε δύο λεπτά το τρένο θα είναι στον σταθμό. Η τεχνολογία θα κλέψει την ‘παράσταση’ της φύσης. Κάτι όμως μαγικό έχει συμβεί… Πριν γεμίσει ο σταθμός με τον ήχο του τρένου, σκέφτομαι πως τελικά τίποτα δεν ξεφεύγει από την αλλαγή των εποχών. Ούτε καν οι κρύες μαρμάρινες επιφάνειες ενός σταθμού του Μετρό. Η άνοιξη είναι παντού, έχει ΄νικήσει’, ήρθε ακόμη και εδώ!
Πως είναι να συναντά κανείς ότι πιο αναπάντεχο;
Τι να σημαίνει μια πεταλούδα σε ένα σταθμό του μετρό;
Σαν σκηνή από ταινία ήταν εκείνο το μεσημέρι όταν περιμένοντας το Μετρό προς Σύνταγμα, στο Χαλάνδρι, είδα ξαφνικά κάτι να κινείται στο κενό των γραμμών. Η κίνηση δύο λευκών φτερών μου τράβηξε αμέσως την προσοχή. Με μια δεύτερη ματιά διέκρινα μια λευκοκίτρινη πεταλούδα να ίπταται σε μαύρο φόντο (το σκοτάδι της σήραγγας).
Το θέαμα ήταν τόσο ασυνήθιστο που τράβηξε αμέσως την προσοχή μου. Κοίταξα γύρω μου αλλά δυστυχώς κανείς δεν την είχε προσέξει. Γύρισα το βλέμμα μου στην πεταλούδα και σκέφτηκα ότι για μια ακόμη φορά, άλλη μια ευχάριστη λεπτομέρεια της καθημερινότητας για τους γύρω μου περνά απαρατήρητη.
Ακολούθησα με τα μάτια μου το πρώην κουκούλι…Μια πεταλούδα στη φύση είναι ότι πιο οικείο, μια πεταλούδα όμως στο Μετρό; Τόσα μέτρα κάτω από τη γή, χωρίς τροφή ανάμεσα σε σίδερα και μάρμαρα, η πεταλούδα έφερε ξαφνικά την άνοιξη ακόμη και μέσα στο Μετρό.
Σε δύο λεπτά το τρένο θα είναι στον σταθμό. Η τεχνολογία θα κλέψει την ‘παράσταση’ της φύσης. Κάτι όμως μαγικό έχει συμβεί… Πριν γεμίσει ο σταθμός με τον ήχο του τρένου, σκέφτομαι πως τελικά τίποτα δεν ξεφεύγει από την αλλαγή των εποχών. Ούτε καν οι κρύες μαρμάρινες επιφάνειες ενός σταθμού του Μετρό. Η άνοιξη είναι παντού, έχει ΄νικήσει’, ήρθε ακόμη και εδώ!
Κυριακή, Μαΐου 08, 2005
7 Μαΐου
Αχ, πως τρέχει ο χρόνος και περνάει ο καιρός...
σήμερα είναι η 127η μέρα του χρόνου, και όχι
μόνο η πρωτοχρονιά φαντάζει σαν να ήταν χθες
αλλά και η περσινή χρονιά στην Κατερμπουρία
μοιάζει τόσο κοντά όσο το προηγούμενο Σαββατοκύριακο!
σήμερα είναι η 127η μέρα του χρόνου, και όχι
μόνο η πρωτοχρονιά φαντάζει σαν να ήταν χθες
αλλά και η περσινή χρονιά στην Κατερμπουρία
μοιάζει τόσο κοντά όσο το προηγούμενο Σαββατοκύριακο!
Πέμπτη, Μαΐου 05, 2005
05/05/05
New Year comes and goes...
But today is a special day
05/05/05
It happens only once in your
lifetime
(SMS που μου ήρθε απο μια φίλη απο το Abu Dhabi
και έχει δίκιο!)
But today is a special day
05/05/05
It happens only once in your
lifetime
(SMS που μου ήρθε απο μια φίλη απο το Abu Dhabi
και έχει δίκιο!)
Σάββατο, Απριλίου 30, 2005
Ποίηση...
Τι είναι η ποίηση;
Μπορεί να γίνει ο κάθε ένας μας ποιητής ή λογοτέχνης;
Τελικά τι πουλάει..το ταλέντο, το image, τα "κονε";
Εγώ είμαι ύπερ του ταλέντου φυσικά αλλά πότε και που θα το ανακαλύψει...και ποιός;
Συμφωνώ με τον John Keats πάντως ---->
If poetry comes not as naturally as leaves to a tree it had better not come at all. (Letter to John Taylor 1818)
Ας μην προσπαθούμε να γίνουμε όλοι καλλιτέχνες. Αν μας έρθει η έμπνευση φυσικά, έχει καλώς... αλλιώς αφήστε το ρε παιδιά, μην το παιδεύετε! Η ποίηση (ή η έμπνευση) πρέπει να έρχεται στον καλλιτέχνη τόσο φυσικά όσο τα φύλλα στο δέντρο!!!
Μπορεί να γίνει ο κάθε ένας μας ποιητής ή λογοτέχνης;
Τελικά τι πουλάει..το ταλέντο, το image, τα "κονε";
Εγώ είμαι ύπερ του ταλέντου φυσικά αλλά πότε και που θα το ανακαλύψει...και ποιός;
Συμφωνώ με τον John Keats πάντως ---->
If poetry comes not as naturally as leaves to a tree it had better not come at all. (Letter to John Taylor 1818)
Ας μην προσπαθούμε να γίνουμε όλοι καλλιτέχνες. Αν μας έρθει η έμπνευση φυσικά, έχει καλώς... αλλιώς αφήστε το ρε παιδιά, μην το παιδεύετε! Η ποίηση (ή η έμπνευση) πρέπει να έρχεται στον καλλιτέχνη τόσο φυσικά όσο τα φύλλα στο δέντρο!!!
Πέμπτη, Απριλίου 28, 2005
Τετάρτη, Απριλίου 27, 2005
Χαμένα όνειρα
«Εύχομαι να έχεις ότι ονειρευόσουν. Που πάνε τα όνειρα που δεν εκπληρώνονται; Κάπου πρέπει να πηγαίνουν. Νομίζω τελικά ότι τα όνειρα είναι μια δικαιολογία. Μια μεγάλη δικαιολογία, μια δικαιολογία για να ζεις! Είναι μια νοσταλγική ματιά σε ότι δεν κάναμε.»
Piedras (Ιστορίες παπουτσιών)
Piedras (Ιστορίες παπουτσιών)
Η εκπαίδευση του Pedro
Με την ταινία του La mala educacion (Κακή Εκπαίδευση) ο Πέδρο Αλμοδόβαρ μιλά χωρίς ενδοιασμούς για την Ισπανία του Φράνκο, για την εποχή μετά την δικτατορία στη χώρα του και για τα σκοτεινά αντικείμενα του πόθου των ηρώων του.
Έχοντας αφιερώσει ολόκληρη διπλωματική στην ταινία του Almodovar Μίλα της, όχι μόνο ανυπομονούσα για το επόμενο βήμα του αλλά ήταν ευχαρίστησή μου να γράψω κάτι γι'αυτο.( Ορίστε τι έγραψα λοιπον για το site www.cinephilia.gr)
Αφήνοντας πίσω το μελόδραμα Μίλα της, η πιο πρόσφατη ταινία του διάσημου πλέον Ισπανού σκηνοθέτη θυμίζει περισσότερο τις ταινίες της πρώτης περιόδου της καριέρας του. Οι πιστοί του οπαδοί θα διαπιστώσουν με χαρά ότι η La Mala Educacion αν και δραματική ταινία έχει ορισμένες ατάκες και καταστάσεις που παραπέμπουν στις πρώτες ταινίες του Αλμοδόβαρ. Ο λόγος για τον οποίο συναντάμε ομοιότητες (π.χ το χιούμορ και το κιτς) ίσως είναι ότι το "παρόν" της ταινίας εκτυλίσσεται στο 1980, δεκαετία κατά την οποία ο Αλμοδόβαρ έδωσε τα πρώτα δείγματα σκηνοθεσίας και ήταν φυσικά εμπνευσμένος από το κλίμα της εποχής.
Έχοντας αφιερώσει ολόκληρη διπλωματική στην ταινία του Almodovar Μίλα της, όχι μόνο ανυπομονούσα για το επόμενο βήμα του αλλά ήταν ευχαρίστησή μου να γράψω κάτι γι'αυτο.( Ορίστε τι έγραψα λοιπον για το site www.cinephilia.gr)
Αφήνοντας πίσω το μελόδραμα Μίλα της, η πιο πρόσφατη ταινία του διάσημου πλέον Ισπανού σκηνοθέτη θυμίζει περισσότερο τις ταινίες της πρώτης περιόδου της καριέρας του. Οι πιστοί του οπαδοί θα διαπιστώσουν με χαρά ότι η La Mala Educacion αν και δραματική ταινία έχει ορισμένες ατάκες και καταστάσεις που παραπέμπουν στις πρώτες ταινίες του Αλμοδόβαρ. Ο λόγος για τον οποίο συναντάμε ομοιότητες (π.χ το χιούμορ και το κιτς) ίσως είναι ότι το "παρόν" της ταινίας εκτυλίσσεται στο 1980, δεκαετία κατά την οποία ο Αλμοδόβαρ έδωσε τα πρώτα δείγματα σκηνοθεσίας και ήταν φυσικά εμπνευσμένος από το κλίμα της εποχής.
Έχοντας λοιπόν το άρωμα της δεκαετίας του '80 ξεκινά η ιστορία δύο φίλων, του Ιγκνάθιο (Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ) και του Ενρίκο ( Φελε Μαρτίνεζ). Οι δύο άντρες γνωρίζονται από παιδιά καθώς πήγαιναν στο ίδιο αυστηρό καθολικό σχολείο επί εποχής Φράνκο. Έχουν να ειδωθούν από τότε. Σε μια ελεύθερη πλέον Ισπανία ο Ιγνάθιο είναι ηθοποιός σε μικρές παραγωγές και ο Ενρίκο σκηνοθέτης σε αναζήτηση σεναρίου για την επόμενη ταινία του. Ο Ιγκνάθιο επισκέπτεται τον φίλο και πρώτο του έρωτα Ενρίκο μετά από χρόνια για να του δώσει ένα σενάριο που έγραψε ο ίδιος και μιλά για την ζωή του όντας μαθητής στο έλεος του παιδόφιλου Πατέρα Μανόλο. Το σενάριο αναστατώνει τον Ενρίκο καθώς φέρνει πίσω αναμνήσεις που πίστευε πως είχε ξεχάσει. Παρόλα αυτά ο νεαρός σκηνοθέτης πείθεται να γυρίσει την ταινία και μάλιστα με πρωταγωνιστή τον ίδιο τον Ιγκνάθιο! Οι δύο άνδρες θα συνδεθούν ερωτικά άνευ αναστολών αλλά το μυστικό της ταυτότητας του Ιγκνάθιο θα ανατρέψει τις ισορροπίες φέρνοντας στο φως κάτι φοβερό.
Ο Αλμοδόβαρ είναι σαν να χαμογελάει ειρωνικά στους θεατές του. Ενώ χαρακτηρίζεται από πολλούς ως σκηνοθέτης γυναικών, συνεχίζει κατά μια έννοια αυτό που ξεκίνησε με το Μίλα της. Βάζει δηλαδή τις γυναίκες στην άκρη τοποθετώντας τους άντρες στο κέντρο των ιστοριών του. Έτσι στην La Mala Educacion οι γυναίκες είναι ελάχιστες, σχεδόν απούσες. Η γυναικεία όμως φύση κατά έναν περίεργο τρόπο είναι ακόμα εκεί, παρούσα μέσα από τους ανδρικούς χαρακτήρες της ιστορίας. Με άλλα λόγια η θηλυκότητα παρουσιάζεται απλά ως μια μάσκα, ένας ρόλος που παίζεται και από άνδρες εξ ίσου πετυχημένα. Η ερμηνεία του Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ ως τραβεστί-φαμ φαταλ είναι μοναδική και ο θεατής εύκολα ξεχνά ότι πίσω από το μαικ απ και τις περούκες κρύβεται ένας άντρας.
Στο προσκήνιο της ταινίας μαζί με την ιστορία των δυο φίλων/εραστών βρίσκεται βέβαια και η πολυσυζητημένη ιστορία της κακοποίησης νεαρών αγοριών στα καθολικά σχολεία, κατά την δικτατορία του Φράνκο. Για να μας παρουσιάσει την δεκαετία του '70 ο Αλμοδόβαρ διαλέγει αντί για flashbacks (τεχνική που είχε χρησιμοποιήσει αρκετά στο Μίλα της) την τεχνική της "ταινίας μέσα στην ταινία". Έτσι παράλληλα με το τώρα των χαρακτήρων (1980) παρακολουθούμε το παρελθόν τους(δεκαετία του '70) καθώς το βλέπουμε δραματοποιημένο στα πλαίσια της ταινίας La Visita που σκηνοθετεί ο Ενρίκο σε σενάριο του Ιγνάθιο. Η τεχνική αυτή δεν είναι τυχαία εάν σκεφτούμε τις συνέπειές της. Η "ταινία μέσα στην ταινία" δημιουργεί την αίσθηση της αποστασιοποίησης του θεατή από τα γεγονότα που βλέπει. Λειτουργεί όμοια με τις τεχνικές που είχε αναπτύξει ο Μπρεχτ για το θέατρο του, καθώς στόχευε σε ένα κοινό που να σκέφτεται τα όσα βλέπει και να προβληματίζεται για την πολιτική κατάσταση της εποχής, παρά να νιώθει συμπάθια για τον ήρωα που υποφέρει. Ο Αλμοδόβαρ προφανώς κινούμενος σε αυτόν τον άξονα ζητά σκεπτόμενους θεατές να κρίνουν μόνοι τους τα σκάνδαλα της καθολικής εκκλησίας και όχι να σταθούν απλά στο δράμα του κακοποιημένου παιδιού και να λυπηθούν τον πρωταγωνιστή. Προκειμένου λοιπόν να προκαλέσει την κριτική ματιά του θεατή, ο Ισπανός σκηνοθέτης δεν διστάζει ούτε να μετακινήσει μπροστά στην κάμερα το σκηνικό όπου εξελίσσεται η La Visita δείχνοντας ξεκάθαρα πως αυτό που παρακολουθούμε είναι απλά μια ταινία. Σαν να φωνάζει "Μην δακρύζετε, σκεφτείτε!".
Η "ταινία μέσα στην ταινία" παίζει και έναν ακόμη σημαντικό ρόλο. Το ότι παρακολουθούμε δύο ταινίες σχετίζεται με το θέμα της δυαδικότητας (του duality) που κυριαρχεί σε όλη την ταινία και έχει σαν αποτέλεσμα την αρμονία μεταξύ μορφής και περιεχομένου. Έτσι βλέπουμε να υπάρχει το παρόν και το παρελθόν, οι πιστοί και οι άπιστοι, το κακό και το καλό, το θύμα και ο θύτης, η αλήθεια και το ψέμα, οι αθώοι και οι ένοχοι, μα πάνω από όλα η ανθρώπινη φύση διχασμένη ανάμεσα σε δύο φίλα. Οι χαρακτήρες της La Mala Educacion αναμφισβήτητα αφήνουν πίσω τους πολλά ερωτηματικά. Έχουν κατά κάποιο τρόπο διπλό ρόλο. Ο Ιγνάθιο μεταμορφώνεται σε τέρας όσο ξετυλίγεται το κουβάρι της αφήγησης. Θέλει να τον φωνάζουν Άνχελ ως το καλλιτεχνικό του όνομα και όταν φανερώνεται η πραγματική του ταυτότητα φαίνεται και η πραγματική του φύση, η διχασμένη του προσωπικότητα. Είναι ένας άνδρας που δεν διστάζει να κοιμάται και με τα δύο φύλα ή να παριστάνει κάποιον άλλο προκείμενου να κερδίσει αυτό που θέλει. Είναι ο θύτης και θύμα του ο Ενρίκο. Ο τελευταίος αν και σκηνοθέτης παίζει συχνά το ρόλο απλού θεατή καθώς μαθαίνει σταδιακά την αλήθεια για τον παιδικό του φίλο. Τίποτα στην ιστορία δεν θεωρείται δεδομένο και η αλήθεια σοκάρει, ο θύτης γίνεται θύμα και το πρώην θύμα, θύτης.
Το σενάριο είναι πρωτότυπο αλλά στην βάση του βρίσκουμε γνωστά θέματα όπως το πάθος, την εκδίκηση, τον ομοφυλόφιλο έρωτα, την ανάγκη του να αγαπάς και να αγαπιέσαι και ας ξέρεις ότι το αντικείμενο του πόθου σου είναι ψεύτικο. Κάτω από τους χαρακτήρες του Ενρίκε και του Ιγκνάθιο αν κοιτάξουμε προσεκτικά μπορούμε να διακρίνουμε εκείνους του Σκότι και της Μαντλίν στο Vertigo του Χίτσκοκ. Ο Αλμοδόβαρ έχει δηλώσει φαν του Χίτσκοκ και ακόμη και οι τίτλοι στην αρχή της La Mala Educacion μαζί με το βιολί που ακούγεται θυμίζουν εκείνους του Psycho. Όσον αφορά το Vertigo, ο Ενρίκε ποθεί έναν "ψεύτικο" Ιγκνάθιο ο οποίος μονίμως προσποιείται τον κανονικό, όπως ο Σκότι ξεγελιέται και ερωτεύεται μια "ψεύτικη" Μαντλίν που συνέχεια υποκρίνεται. Και οι δύο χαρακτήρες Ενρίκε και Σκότι είναι ερωτευμένοι με ένα άτομο που δεν υπάρχει (η Μαντλίν είναι δημιούργημα φαντασίας και ο Ιγκνάσιο έχει πεθάνει).
Αυτοβιογραφική ή όχι, από όποια πλευρά και αν δει ο θεατής την "Κακή Εκπαίδευση" ίσως είναι το πιο ολοκληρωμένο έργο του Αλμοδόβαρ μέχρι στιγμής. Αρμονία χρωμάτων, με επικρατέστερα το κόκκινο και το πορτοκαλί, προσεγμένο σάουντρακ και αργή κίνηση σε ορισμένα πλάνα, ο σκηνοθέτης αποδεικνύει για μια ακόμα φορά πως έχει τον απόλυτο έλεγχο στο πλατό και είναι ικανός και για ακόμη περισσότερα.
Λονδίνο 29/05/2004
Ο Αλμοδόβαρ είναι σαν να χαμογελάει ειρωνικά στους θεατές του. Ενώ χαρακτηρίζεται από πολλούς ως σκηνοθέτης γυναικών, συνεχίζει κατά μια έννοια αυτό που ξεκίνησε με το Μίλα της. Βάζει δηλαδή τις γυναίκες στην άκρη τοποθετώντας τους άντρες στο κέντρο των ιστοριών του. Έτσι στην La Mala Educacion οι γυναίκες είναι ελάχιστες, σχεδόν απούσες. Η γυναικεία όμως φύση κατά έναν περίεργο τρόπο είναι ακόμα εκεί, παρούσα μέσα από τους ανδρικούς χαρακτήρες της ιστορίας. Με άλλα λόγια η θηλυκότητα παρουσιάζεται απλά ως μια μάσκα, ένας ρόλος που παίζεται και από άνδρες εξ ίσου πετυχημένα. Η ερμηνεία του Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ ως τραβεστί-φαμ φαταλ είναι μοναδική και ο θεατής εύκολα ξεχνά ότι πίσω από το μαικ απ και τις περούκες κρύβεται ένας άντρας.
Στο προσκήνιο της ταινίας μαζί με την ιστορία των δυο φίλων/εραστών βρίσκεται βέβαια και η πολυσυζητημένη ιστορία της κακοποίησης νεαρών αγοριών στα καθολικά σχολεία, κατά την δικτατορία του Φράνκο. Για να μας παρουσιάσει την δεκαετία του '70 ο Αλμοδόβαρ διαλέγει αντί για flashbacks (τεχνική που είχε χρησιμοποιήσει αρκετά στο Μίλα της) την τεχνική της "ταινίας μέσα στην ταινία". Έτσι παράλληλα με το τώρα των χαρακτήρων (1980) παρακολουθούμε το παρελθόν τους(δεκαετία του '70) καθώς το βλέπουμε δραματοποιημένο στα πλαίσια της ταινίας La Visita που σκηνοθετεί ο Ενρίκο σε σενάριο του Ιγνάθιο. Η τεχνική αυτή δεν είναι τυχαία εάν σκεφτούμε τις συνέπειές της. Η "ταινία μέσα στην ταινία" δημιουργεί την αίσθηση της αποστασιοποίησης του θεατή από τα γεγονότα που βλέπει. Λειτουργεί όμοια με τις τεχνικές που είχε αναπτύξει ο Μπρεχτ για το θέατρο του, καθώς στόχευε σε ένα κοινό που να σκέφτεται τα όσα βλέπει και να προβληματίζεται για την πολιτική κατάσταση της εποχής, παρά να νιώθει συμπάθια για τον ήρωα που υποφέρει. Ο Αλμοδόβαρ προφανώς κινούμενος σε αυτόν τον άξονα ζητά σκεπτόμενους θεατές να κρίνουν μόνοι τους τα σκάνδαλα της καθολικής εκκλησίας και όχι να σταθούν απλά στο δράμα του κακοποιημένου παιδιού και να λυπηθούν τον πρωταγωνιστή. Προκειμένου λοιπόν να προκαλέσει την κριτική ματιά του θεατή, ο Ισπανός σκηνοθέτης δεν διστάζει ούτε να μετακινήσει μπροστά στην κάμερα το σκηνικό όπου εξελίσσεται η La Visita δείχνοντας ξεκάθαρα πως αυτό που παρακολουθούμε είναι απλά μια ταινία. Σαν να φωνάζει "Μην δακρύζετε, σκεφτείτε!".
Η "ταινία μέσα στην ταινία" παίζει και έναν ακόμη σημαντικό ρόλο. Το ότι παρακολουθούμε δύο ταινίες σχετίζεται με το θέμα της δυαδικότητας (του duality) που κυριαρχεί σε όλη την ταινία και έχει σαν αποτέλεσμα την αρμονία μεταξύ μορφής και περιεχομένου. Έτσι βλέπουμε να υπάρχει το παρόν και το παρελθόν, οι πιστοί και οι άπιστοι, το κακό και το καλό, το θύμα και ο θύτης, η αλήθεια και το ψέμα, οι αθώοι και οι ένοχοι, μα πάνω από όλα η ανθρώπινη φύση διχασμένη ανάμεσα σε δύο φίλα. Οι χαρακτήρες της La Mala Educacion αναμφισβήτητα αφήνουν πίσω τους πολλά ερωτηματικά. Έχουν κατά κάποιο τρόπο διπλό ρόλο. Ο Ιγνάθιο μεταμορφώνεται σε τέρας όσο ξετυλίγεται το κουβάρι της αφήγησης. Θέλει να τον φωνάζουν Άνχελ ως το καλλιτεχνικό του όνομα και όταν φανερώνεται η πραγματική του ταυτότητα φαίνεται και η πραγματική του φύση, η διχασμένη του προσωπικότητα. Είναι ένας άνδρας που δεν διστάζει να κοιμάται και με τα δύο φύλα ή να παριστάνει κάποιον άλλο προκείμενου να κερδίσει αυτό που θέλει. Είναι ο θύτης και θύμα του ο Ενρίκο. Ο τελευταίος αν και σκηνοθέτης παίζει συχνά το ρόλο απλού θεατή καθώς μαθαίνει σταδιακά την αλήθεια για τον παιδικό του φίλο. Τίποτα στην ιστορία δεν θεωρείται δεδομένο και η αλήθεια σοκάρει, ο θύτης γίνεται θύμα και το πρώην θύμα, θύτης.
Το σενάριο είναι πρωτότυπο αλλά στην βάση του βρίσκουμε γνωστά θέματα όπως το πάθος, την εκδίκηση, τον ομοφυλόφιλο έρωτα, την ανάγκη του να αγαπάς και να αγαπιέσαι και ας ξέρεις ότι το αντικείμενο του πόθου σου είναι ψεύτικο. Κάτω από τους χαρακτήρες του Ενρίκε και του Ιγκνάθιο αν κοιτάξουμε προσεκτικά μπορούμε να διακρίνουμε εκείνους του Σκότι και της Μαντλίν στο Vertigo του Χίτσκοκ. Ο Αλμοδόβαρ έχει δηλώσει φαν του Χίτσκοκ και ακόμη και οι τίτλοι στην αρχή της La Mala Educacion μαζί με το βιολί που ακούγεται θυμίζουν εκείνους του Psycho. Όσον αφορά το Vertigo, ο Ενρίκε ποθεί έναν "ψεύτικο" Ιγκνάθιο ο οποίος μονίμως προσποιείται τον κανονικό, όπως ο Σκότι ξεγελιέται και ερωτεύεται μια "ψεύτικη" Μαντλίν που συνέχεια υποκρίνεται. Και οι δύο χαρακτήρες Ενρίκε και Σκότι είναι ερωτευμένοι με ένα άτομο που δεν υπάρχει (η Μαντλίν είναι δημιούργημα φαντασίας και ο Ιγκνάσιο έχει πεθάνει).
Αυτοβιογραφική ή όχι, από όποια πλευρά και αν δει ο θεατής την "Κακή Εκπαίδευση" ίσως είναι το πιο ολοκληρωμένο έργο του Αλμοδόβαρ μέχρι στιγμής. Αρμονία χρωμάτων, με επικρατέστερα το κόκκινο και το πορτοκαλί, προσεγμένο σάουντρακ και αργή κίνηση σε ορισμένα πλάνα, ο σκηνοθέτης αποδεικνύει για μια ακόμα φορά πως έχει τον απόλυτο έλεγχο στο πλατό και είναι ικανός και για ακόμη περισσότερα.
Λονδίνο 29/05/2004
Τρίτη, Απριλίου 26, 2005
Άλφρεντ Χίτσκοκ
Excessive eating can be a defence mechanism against loneliness.
I am the living proof of it!
(Το υπερβολικό φαγητό μπορεί να είναι μηχανισμός άμυνας ενάντια στη μοναξιά.
Είμαι η ζωντανή απόδειξη!)
Υ.Γ : Ο πατέρας των θρίλερ και του σασπένς φοβόταν το σκοτάδι και τη μοναξιά. Τελικά κάποιοι φόβοι μπορεί να είναι πολύ inspiring!
I am the living proof of it!
(Το υπερβολικό φαγητό μπορεί να είναι μηχανισμός άμυνας ενάντια στη μοναξιά.
Είμαι η ζωντανή απόδειξη!)
Υ.Γ : Ο πατέρας των θρίλερ και του σασπένς φοβόταν το σκοτάδι και τη μοναξιά. Τελικά κάποιοι φόβοι μπορεί να είναι πολύ inspiring!
Δευτέρα, Απριλίου 25, 2005
Tι είδαμε...τι χάσαμε...PART 4
Το Χωρίς Αναστολές το είδατε; Ο original τίτλος της ταινίας στα Αγγλικά είναι Wicker Park (από το πάρκο το οποίο ήταν meeting point για τους 2 εραστές) αλλά δεν είναι η πρώτη φορά που κάποιος προσπαθεί να μας παραπλανήσει (βλ. αφίσα σε συνδυασμό με τον «πονηρό» τίτλο). Η αναζήτηση μιας χαμένης αγάπης είναι το θέμα του Wicker Park…familiar ε; Πραγματικά δεν πρόσεξα πως πήγε σε εισιτήρια στη χώρα μας, εμένα πάντως μου άρεσε…τουλάχιστον κράτησε το ενδιαφέρον μου αμείωτο. Το μοντάζ της ταινίας και η σκηνοθεσία είναι αρκετά καλά. Εξάλλου στη μη ευθύγραμμη σειρά των γεγονότων χρωστά το σασπένς της. Το πριν, το τώρα και το μετά, μπερδεύονται συνεχώς και μόνο προς το τέλος μαθαίνουν θεατής και πρωταγωνιστής την αλήθεια. Και κάτι ακόμα…εκεί που φαίνεται προβλέψιμη η εξέλιξη, εκεί ανατρέπονται όλα. Δεν μπορώ να πω τίποτα άλλο διότι θα σας μπούν ιδέες και δεν κάνει, καλό είναι να την δείτε χωρίς να ξέρετε πολλά ;-)
Η αγάπη πάντως δεν είναι το μόνο πράγμα που αναζητείται στο σινεμά (ευτυχώς…) Ταινία με θέμα την αναζήτηση/ απόκτηση ενός κοστουμιού έχετε δει; Το κοστούμι για μένα ήταν η πρώτη ταινία με τέτοια παράξενη αναζήτηση. Μια παρέα αγοριών σκαρφίζονται τα πάντα προκειμένου να αποκτήσουν ένα κοστούμι. Στην περίπτωσή τους τα ράσα κάνουν τον παπά και φορώντας τα καινούργια ρούχα ανεβαίνουν στην εκτίμηση των γύρω τους και κυρίως του γυναικείου πληθυσμού. Το κοστούμι είναι ένα και έτσι το φορούν εναλλάξ! Παράλληλα βλέπουμε τις προσπάθειες των φίλων για επιβίωση κάτω από άθλιες συνθήκες στο μικρό τους χωριό κάπου στη Ρωσία.
Στη μεγάλη οθόνη βέβαια δεν κυριαρχούν μόνο οι ανδροπαρέες αλλά κατά καιρούς βλέπουμε και σόλο καριέρες όπως αυτή του περίφημου Άλφι! Κορίτσια μην τρελαίνεστε, ο Τζουντ Λο ένας απλός άνθρωπος είναι όπως τόσοι άνδρες γύρω μας lol. Ο ήρωας που υποδύεται, ο Alfie δηλαδή, όχι μόνο δεν έχει παρέες αλλά και τον μοναδικό φίλο που έχει του την φέρνει με τον χειρότερο τρόπο= π***** την γυναίκα της ζωής του! (Και όχι μόνο αυτό…) Τι να σκεφτεί λοιπόν κανείς για αυτόν τον ήρωα, έναν Englishman in USA, γόης (είναι ή το παίζει;) που αλλάζει τις γυναίκες σαν τα πουκάμισα; Καρδιοκατακτητής, αθεράπευτος γυναικάς, πλησιάζει ότι θυλικό βρει, ανεξαρτήτου φυλής και ηλικίας. Δεν τον λυπήθηκα καθόλου γιατί δεν με έπεισε για το ότι ερωτεύεται πραγματικά (κάπου προς το τέλος ) ούτε για το ότι αναθεωρεί της απόψεις του περί σχέσεων κτλπ. Σε όσες γυναικείες υπάρξεις αναστέναξαν εκείνη τη μέρα στο σίνεμα ένα σας λέω «Θα θέλατε έναν τέτοιο άντρα…με αυτό τον χαρακτήρα… μήπως να το ξανασκεφτόσασταν;»
Η αγάπη πάντως δεν είναι το μόνο πράγμα που αναζητείται στο σινεμά (ευτυχώς…) Ταινία με θέμα την αναζήτηση/ απόκτηση ενός κοστουμιού έχετε δει; Το κοστούμι για μένα ήταν η πρώτη ταινία με τέτοια παράξενη αναζήτηση. Μια παρέα αγοριών σκαρφίζονται τα πάντα προκειμένου να αποκτήσουν ένα κοστούμι. Στην περίπτωσή τους τα ράσα κάνουν τον παπά και φορώντας τα καινούργια ρούχα ανεβαίνουν στην εκτίμηση των γύρω τους και κυρίως του γυναικείου πληθυσμού. Το κοστούμι είναι ένα και έτσι το φορούν εναλλάξ! Παράλληλα βλέπουμε τις προσπάθειες των φίλων για επιβίωση κάτω από άθλιες συνθήκες στο μικρό τους χωριό κάπου στη Ρωσία.
Στη μεγάλη οθόνη βέβαια δεν κυριαρχούν μόνο οι ανδροπαρέες αλλά κατά καιρούς βλέπουμε και σόλο καριέρες όπως αυτή του περίφημου Άλφι! Κορίτσια μην τρελαίνεστε, ο Τζουντ Λο ένας απλός άνθρωπος είναι όπως τόσοι άνδρες γύρω μας lol. Ο ήρωας που υποδύεται, ο Alfie δηλαδή, όχι μόνο δεν έχει παρέες αλλά και τον μοναδικό φίλο που έχει του την φέρνει με τον χειρότερο τρόπο= π***** την γυναίκα της ζωής του! (Και όχι μόνο αυτό…) Τι να σκεφτεί λοιπόν κανείς για αυτόν τον ήρωα, έναν Englishman in USA, γόης (είναι ή το παίζει;) που αλλάζει τις γυναίκες σαν τα πουκάμισα; Καρδιοκατακτητής, αθεράπευτος γυναικάς, πλησιάζει ότι θυλικό βρει, ανεξαρτήτου φυλής και ηλικίας. Δεν τον λυπήθηκα καθόλου γιατί δεν με έπεισε για το ότι ερωτεύεται πραγματικά (κάπου προς το τέλος ) ούτε για το ότι αναθεωρεί της απόψεις του περί σχέσεων κτλπ. Σε όσες γυναικείες υπάρξεις αναστέναξαν εκείνη τη μέρα στο σίνεμα ένα σας λέω «Θα θέλατε έναν τέτοιο άντρα…με αυτό τον χαρακτήρα… μήπως να το ξανασκεφτόσασταν;»
Σάββατο, Απριλίου 23, 2005
Έμνευση της στιγμής
Γιατί να ζηλεύεις κάτι
αν δεν κάνεις το παραμικρό
για να τ' αποκτήσεις;
Υ.Γ : έμπνευση της στιγμής καθώς έβλεπα
γυμνασμένα κορμιά σε καλοκαιρινή διαφήμηση
;-) ΟΧΙ δεν τα ζηλεύω!
αν δεν κάνεις το παραμικρό
για να τ' αποκτήσεις;
Υ.Γ : έμπνευση της στιγμής καθώς έβλεπα
γυμνασμένα κορμιά σε καλοκαιρινή διαφήμηση
;-) ΟΧΙ δεν τα ζηλεύω!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)