Ο Τίγρης και το Χιόνι(La Tigre e la neve/2005)

Μια ιστορία αληθινής αγάπης που ξεκινά στην Ιταλία, μεταφέρεται στη Βαγδάτη και επιστρέφει πάλι στην Ευρώπη.
Ο Ατίλιο βλέπει κάθε βράδυ το ίδιο όνειρο. Βλέπει να παντρεύεται τη Βιτόρια, αλλά που να βρει κανείς τον έρωτα της ζωής του; Η συνάντησή τους σε μια παρουσίαση βιβλίου γίνεται η αρχή. Όταν όμως η Βιτόρια πηγαίνει στην εμπόλεμη Βαγδάτη πληγώνεται και βρίσκεται σε κόμμα με εγκεφαλικό οίδημα. Μόλις ο Ατίλιο πληροφορείται το γεγονός προσπαθεί με κάθε μέσο να βρεθεί στην Βαγδάτη…πράγμα δύσκολο, όχι όμως ακατόρθωτο. Φτάνει στον προορισμό του και βρίσκει την αγαπημένη του σχεδόν νεκρή, σε ένα μισογκρεμισμένο νοσοκομείο. Από εκείνη τη στιγμή δεν φεύγει από κοντά της. Προσπαθεί να την «αναστήσει» με χίλια δυο γιατροσόφια αλλά παρόλο που εκείνη δεν φαίνεται να συνέρχεται δεν την εγκαταλείπει.
Σε μια εμπόλεμη ζώνη, στη Βαγδάτη του 2003, ο Μπενίνι εμπνέεται μια ιστορία που έχει πολλά να μας πει. Πολλά για την αγάπη, για την τρέλα των ανθρώπων να αλληλοσκοτώνονται, για τον ίδιο τον πόλεμο. Βλέπεται ευχάριστα, καθώς ο πόλεμος είναι το φόντο της ιστορίας και όχι η ιστορία η ίδια, δεν σημαίνει όμως ότι περνά και απαρατήρητος. H έλλειψη φαρμάκων και η ελλιπής ιατρική βοήθεια σατιρίζονται και κατακρίνονται. Ο χαμογελαστός αεικίνητος Μπενίνι με τη ζωντάνια του, το χιούμορ και την αισιοδοξία του ως Ατίλιο πιστεύει ότι όλα θα πάνε καλά, γι'αυτόν η αγάπη του θα ζήσει και ας μην δείχνει σημάδια ζωής.

Μεταφέροντας την αισιοδοξία του έρωτα στο θέμα του πολέμου ίσως μπορούμε να πιστέψουμε ότι κάποια στιγμή τα όπλα θα σταματήσουν να ηχούν, οι νάρκες θα εξουδετερωθούν και ας μην έχουμε ενδείξεις στο παρόν.

All the Invisible Children(2005)

Όλοι μας ήμασταν κάποτε παιδιά όμως φαίνεται να το έχουμε ξεχάσει. Υπάρχουν παιδιά που δεν έχουν γνωρίσει ποτέ την ειρήνη, παιδιά που ζουν μέσα στην φτώχια και την εξαθλίωση. Παιδιά που χάνουν την παιδικότητά τους, που πρέπει να δουλέψουν για ένα πιάτο φαΐ. Παιδιά ορφανά δίχως στέγη. Παιδιά φορείς HIV,παιδιά που κρατούν όπλα, που ζουν σε αναμορφωτήρια. Παιδιά που κακοποιούνται.
Αυτά τα παιδιά σκέφτηκαν εφτά σκηνοθέτες και έφτιαξαν ένα παζλ εικόνων και ήχων που ακούει στο όνομα All the invisible children. Εφτά ταινίες μικρού μήκους, εφτά διαφορετικές ιστορίες, δοσμένες η κάθε μια από αξιόλογους σκηνοθέτες, μας μεταφέρουν σε διαφορετικά σημεία του πλανήτη με ένα μόνο κοινό στοιχείο «το παιδί». Το παιδί που προσπαθεί να επιβιώσει στον σύγχρονο κόσμο, σε μια κοινωνία γεμάτη αντιθέσεις όπου το πιο ευάλωτο μέλος της είναι η ανήλικη ψυχή. Η εξαθλίωση των φτωχών χωρών και η ψεύτικη χρυσή βιτρίνα των εύπορων. Όλες οι ιστορίες έχουν κάτι να μας πουν γιατί δυστυχώς, παντού στον κόσμο υπάρχουν παιδάκια δυστυχισμένα.
Κλείνοντας αυτό το ποστ στέλνω μαζί μερικές ευχές…μακάρι η ταινία αυτή να ανταμώσει πολλά μάτια. Μακάρι να βρει και πολλές καρδιές. Μακάρι να δούμε πέρα από τον εαυτό μας. Μακάρι να ευαισθητοποιηθούμε. Μακάρι να μειώσουμε τα βουρκωμένα παιδικά μάτια...

Οι σκηνοθέτες Οι ιστορίες τους
Mehdi Charef "Tanza"
Emir Kusturica "Blue Gypsy"
Spike Lee "Jesus Children of America"
Kátia Lund "Bilu e João"
Jordan Scott "Jonathan"
Ridley Scott "Jonathan"
Stefano Veneruso "Ciro"
John Woo "Song Song and Little Cat"

Τελικά βρήκα τον δρόμο μου

Ήμου λίγο δiστακτική μέχρι να αλλάξω το Blog, να κάνω G account κτλπ, μέχρι που ήρθε μια μέρα που ο blogger μου είπε δεν έχει ποστ αν δεν αλλάξεις...Τι να κάνω;Μόλις άλλαξα!Βρήκα λοιπόν τον δρόμο μου στις οθόνες σας. Όχι ότι έχω να σας πω κάτι σημαντικό...
Δυο μέρες έδινα ΑΣΕΠ εκπαιδευτικών για τον κλάδο ΠΕ 06 (Αγγλικής) στη Θεσσαλονίκη,στην Τούμπα.
Για όσους δεν γνωρίζετε τα φετινά μας θέματα, σας βάζω ένα κουίζ
"πως μπορεί μέσα σε 4 ώρες να μάθουν 3.600 άνθρωποι τι σημαίνει Wikipedia"? It's a Wiki,Wiki World!!! (τέτοια διαφήμηση στη χώρα μας ούτε στα πιο τρελά τους όνειρα!)

ΚΑΛΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ!

Dogville,Lars Von Trier(2003)

(όλη η ιστορία...αν θέλετε να την δείτε αποφύγετε το ποστ αυτό)

Μια φορά και ένα καιρό ήταν μια μικρή, πολύ μικρή πόλη ονόματι Dogville. Τίποτα συναρπαστικό δε συνέβαινε ποτέ σ’αυτή την πόλη. Οι μόλις 15 της κάτοικοι γέμιζαν τη ζωή τους επαναλαμβάνοντας τα ίδια κάθε μέρα. Το Dogville έμοιαζε να περιμένει κάτι και δικαιώθηκε, αυτό το κάτι πήρε μορφή και εμφανίστηκε μια νύχτα μετά το άκουσμα πυροβολισμών. Δεν ήταν είδηση, δεν ήταν χιόνι ή βροχή, ήταν μια ψηλή, λεπτή ξανθιά κοπέλα, η Grace. Η Grace ζήτησε άσυλο στο Dogville εκείνη τη βραδιά μα οι κάτοικοί του ήταν σκεπτικοί. Τη λύση έδωσε ο σοφός του «χωριού» ο Tom : η Grace για δυο βδομάδες θα μείνει δοκιμαστικά στο Dogville βοηθώντας όλα τα νοικοκυριά. Αν αποδειχθεί χρήσιμη τότε μπορεί να μείνει όσο αυτή θελήσει. Η Grace δέχτηκε την πρόταση μ’ένα χαμόγελο αλλά την επόμενη μέρα διαπίστωσε ότι κανένα σπίτι δεν είχε ανάγκη το χέρι της.
Και πάλι ο Tom έδωσε τη λύση «θα τους βοηθάς κάνοντας άχρηστα πράγματα». Έτσι η Grace ξεκίνησε να φροντίζει τους θάμνους, να κρατά συντροφιά στον τυφλό του Dogville, να βοηθά στα μαθήματά τους τέσσερα παιδιά, να πηγαίνει στα περιβόλια και άλλα πολλά και κουραστικά. Όταν οι δυο εβδομάδες δοκιμής πέρασαν οι κάτοικοι συνεδρίασαν και αποφάνθηκαν ότι η Grace μπορεί να μείνει. Η Grace λοιπόν συνέχισε να κάνει περιττά πράγματα για τα νοικοκυριά του Dogville που όμως σύντομα έγιναν απαραίτητα. Καθιερώθηκε άμεσα να χτυπά η καμπάνα της πλατείας κάθε μια ώρα για να καταλαβαίνει η κοπέλα ότι πρέπει να τρέξει στο επόμενο νοικοκυριό να προσφέρει τις υπηρεσίες της.
Η Grace όμως δεν δυσανασχετούσε, ένοιωθε ότι έκανε σιγά σιγά φίλους, ότι προσέφερε τον εαυτό της στους άλλους και σαν αντάλλαγμα κέρδιζε τη συμπάθειά τους. Όταν η αστυνομία αναζητώντας την έφτασε και στο Dogville οι κάτοικοί του δεν την κατέδωσαν και ας ήταν η αμοιβή μεγάλη…To τίμημα όμως της Grace μεγάλωσε γιατί οι Dogvillιανοί αποφάσισαν πως δεν είναι και λίγο να κρύβουν κάποιον από την αστυνομία. Ο Tom πάντα καθησύχαζε την Grace και μεταξύ τους αναπτύχθηκε το φλερτ και ο έρωτας. Όταν η Grace έφτασε στα όριά της από την κούραση, την εκμετάλλευση και την σεξουαλική παρενόχληση των υποτιθέμενων φίλων της, ζήτησε τη βοήθεια του Tom για να αποδράσει. Ο φορτηγατζής του Dogville στο κόλπο, πληρώθηκε (αν και φίλος) και την έκρυψε μέσα στα μήλα, μόνο για να τη βιάσει και να τη γυρίσει πίσω στο χωριό, λέγοντας ότι δεν μπορούσε τελικά να τη φυγαδέψει.
Από εκείνη της την επιστροφή και έπειτα η Grace χάνει κάθε αξιοπρέπεια. Μια αλυσίδα της βαραίνει το σώμα και την καρδιά, δεν μπορεί να το σκάσει, έχει κουδουνάκι που χτυπά με κάθε της κίνηση. Τα αρσενικά του Dogville πλέον περνούν ανενόχλητα από το σπίτι της και ικανοποιούν τις ορέξεις τους γιατί πλέον η επαφή με την Grace γίνεται στα πλαίσια της υποτίμησης της και όλο το χωρία το γνωρίζει καλά. Μόνο ο Tom δεν πάει από κει, αγαπά την Grace αλλά μένει απλός θεατής των όσων γίνονται. Ξαφνικά όμως συνειδητοποιεί ότι δεν διαφέρει και πολύ από τους συντοπίτες του, η Grace με τον ερχομό της του γκρέμισε την εικόνα του εγώ του ως φιλοσοφημένη και σοφή οντότητα. Η Grace πρέπει να φύγει! Ο Tom καλεί τους γκάνγκστερς από τους οποίους την προφύλαξε εκείνο το βράδυ και έρχονται την επόμενη μέρα. H Grace τον είχε προειδοποιήσει ότι είναι πολύ επικίνδυνοι αυτοί οι άνθρωποι…
Η μαύρη λιμουζίνα φτάνει, οπλισμένοι άνδρες κατεβαίνουν, o Tom τους παραδίδει την Grace, εκείνοι σπάνε τις αλυσίδες της και της ζητούν να μπει στο αμάξι. Μόλις κάθεται χαιρετά τον πατέρα της. Η μεγάλη ανατροπή! Τόσο καιρό η Grace «κρυβόταν» από τον πατέρα της για να γλιτώσει τον βρώμικο κόσμο της μαφίας, δίπλα σε ανθρώπους καλούς και ενάρετους. Αποκαλεί τον πατέρα της αλαζόνα αλλά ο ίδιος λέει πως δεν έχει δει μεγαλύτερο αλαζόνα από την ίδια. Η Grace πήγε εκεί και ανέχτηκε πράγματα που ποτέ δεν θα έκανε η ίδια στους άλλους, η αλαζονεία της, λέει ο πατέρας της, την οδηγεί στο να συγχωρεί τους πάντες αναδεικνύοντας τον εαυτό της ηθικά ανώτερο από τους γύρω της. Η Grace βεβαίως δεν τα δέχεται όλα αυτά αλλά συνειδητοποιεί ότι οι δεκαπέντε άνθρωποι στους οποίους φέρθηκε τόσο καλά και νόμιζε για φίλους όλοι την πρόδωσαν. Βγαίνει από το αυτοκίνητο, προστάζει να βάλουν φωτιά στην πόλη, να τους σκοτώσουν όλους, μα κρατά για δικό της τον Tom…Είναι τόσο μεγάλη η απογοήτευση που της έδωσε που οπλίζει το χέρι της. Όλοι χάνονται, «Το Dogville πρέπει να χαθεί για να μην βρεθεί κάποιος άλλος περαστικός και πάθει τα ίδια» λέει η Grace. Η ιστορία όμως συνεχίζεται με την επόμενη ταινία του δημιουργού…

Η Grace δίνει στον εαυτό της, και σε μερικούς ανθρώπους την ευκαιρία να δείξουν την καλοσύνη τους. Η ιστορία όμως δείχνει ότι όσο καλός και να είναι κάποιος η κοινωνία δεν τον αφήνει να ξεδιπλώσει τις αρετές του. Η Grace υποφέρει από την άσχημη συμπεριφορά των γύρω της αλλά σκέφτεται πως είναι άνθρωποι με ελαττώματα και είναι επιεικής μαζί τους. Έδωσε τον καλύτερό της εαυτό πιστεύοντας στην καλοσύνη των ανθρώπων που βρίσκεται μέσα τους, κρυμμένη κάτω από τα ζωώδη ένστικτα. Κάποιοι παρομοίασαν την κοπέλα με τον Χριστό, ο Χριστός όμως η αλήθεια είναι ότι συγχωρούσε μέχρι το τέλος. Η Grace δεν λύγισε στο τέλος, απλά αισθάνθηκε άνθρωπος και όχι θεός και εκδικήθηκε το Dogville σώζοντας συνάμα και άλλους ανυποψίαστους περαστικούς. Η υποκρισία της μικρής κοινωνίας σε όλο της το μεγαλείο και ο Τρίερ συνθέτει ένα αριστουργηματικό παζλ ηθών και χαρακτήρων ξεγυμνώνοντας τον κινηματογράφο από κάθε περιττό στολίδι (σκηνικά, φωτισμό,μουσική). Όπως στο θέατρο του παραλόγου, μια σκηνή, κιμωλία στο πάτωμα να χωρίζει τα νοικοκυριά, και το δράμα της ανθρωπότητας, η αιώνια πάλη καλού κακού στο σανίδι!

Ο κύριος και η κυρία Smith θα ’ρθουν σπίτι

Θυμάστε τους περιβόητους “Mr & Mrs Smith” ; Πολλοί έκαναν λόγο για ένα απο τα πιο εκρηκτικά ζευγάρια που έβαλαν ποτέ φωτιά στη μεγάλη οθόνη. Η φωτιά αυτή αναζωπυρώθηκε μετά το πολυσυζητημένο διαζύγιο του Mr Smith και οδήγησε σε έναν έρωτα που ολοκληρώθηκε με ένα παιδί. Μπραντ Πιτ και Ζολι είναι μαζί εδώ και μήνες και έχουν γυρίσει πολλές τριτοκοσμικές χώρες στρέφοντας τα φώτα της δημοσιότητας σε περιοχές του κόσμου που στερούνται βασικές ανέσεις.
Όσοι γοητεύτηκαν από την κρυφή ζωή των πρωταγωνιστών της ταινίας “Mr & Mrs Smith” θα ενθουσιαστούν με την ιδέα να μπορούν να βλέπουν τους μυστικούς πράκτορες εβδομαδιαίως. Η ταινία θα περάσει στην μικρή οθόνη πρώτα (που αλλού) στην Αμερική, όπου το καθόλου συνηθισμένο ζευγάρι να συμβιώνει εν μέσω φόνων, παρακολουθήσεων, συνομωσιών και αδρεναλίνης στο κόκκινο. Οι θαυμαστές όμως του Πιτ και της Ζολί με τα λύπης τους θα ανακαλύψουν ότι οι αστέρες τους δεν θα ενσαρκώσουν το γνωστό ζευγάρι για δεύτερη φορά…

Volver (2006)

O Pedro Almodóvar γύρισε πίσω μετά την «Κακή του Εκπαίδευση». Δυο χρόνια μετά από μια ιστορία αγάπης, απώλειας, πάθους και μίσους, έρχεται μια ιστορία γένους θηλυκού.
Προτιμώ για την πλοκή να αποκαλύψω ελάχιστα…
Η Σολεδάδ και η αδερφή της Ραϊμούντα είναι δυο γυναίκες της σύγχρονης Ισπανίας που μάχονται για την επιβίωση. Στο χωρίο από όπου κατάγονται, οργιάζουν οι φήμες ότι η νεκρή μητέρα τους εμφανίζεται στο σπίτι της θείας τους. Η Ραϊμούντα και η Σολε αδυνατούν να πιστέψουν κάτι τέτοιο, κάποια όμως περιστατικά δυναμώνουν τις φήμες. Όταν η μάνα εμφανίζεται στην Σόλε, μαθαίνουμε ότι έχει επιστρέψει για να τακτοποιήσει μια εκκρεμότητα.
Από τις πιο «βατές» ταινίες του Almodóvar, το «Γύρνα Πίσω» παρακολουθείται το ίδιο ευχάριστα από Αλμοδοβαρικούς και μη. Η ιστορία κυλά πολύ φυσικά περιμένοντας τη μεγάλη αποκάλυψη.
Για μια ακόμη φορά ο Almodóvar περιθωριοποιώντας τους άντρες, μας μεταφέρει σε ένα σύμπαν όπου οι γυναίκες είναι το παν. Δίνουν καθημερινά τον δικό τους αγώνα απέναντι στις οικονομικές δυσκολίες της εποχής, στη μοναξιά, στα αδιέξοδα του γάμου, μα πάνω από όλα σκέφτονται και βοηθούν τους άλλους. Διψούν για ζωή και ας κουβαλούν παιδικά τραύματα μέσα τους. Είναι έτοιμες να κάνουν πολλές θυσίες για οικεία πρόσωπα και βρίσκουν μεγάλη δύναμη εκεί που όλα καταρρέουν. Γυναικείοι χαρακτήρες ξεχωριστοί που όμως όλοι μαζί θα μπορούσαν να είναι διαφορετικές πτυχές μιας γυναίκας. Η γυναικεία φύση και αλληλεγγύη στο μεγαλείο της, κρύβει οικογενειακά μυστικά και ένα φόνο, γυρίζει πίσω για μια συγνώμη, δείχνει μεγαλοψυχία και βλέπει τη ζωή αισιόδοξα. «Μαζί θα τα καταφέρουμε» λέει στην τελευταία σκηνή η Ιρενε στην κόρη της Ραϊμούντα.

Πώς βλέπω μια ταινία-Σπουδή στην τέχνη του κινηματογράφου

Επιτέλους κυκλοφόρησε το βιβλίο στο οποίο και η cinematia έβαλε το χεράκι της, δίνοντας τα φώτα της!
Με περιφάνεια σας παρουσιάζω ένα πολύ προσεγμένο έργο μακρόχρονης σπουδής (και διδασκαλίας) του Κωνσταντίνου Σάντα (Λευκαδίτη Πανεπιστημιακού της διασποράς) στην τέχνη του κινηματογράφου.
Περιγραφή του Πώς βλέπω μια ταινία-Σπουδή στην τέχνη του κινηματοργάφου (Responding to Film-A text-guide for students of cinema art)
Η παρούσα μελέτη απευθύνεται στους Έλληνες θεατές που θεωρούν τον κινηματογράφο αντικείμενο σοβαρής μελέτης.Αυτό ίσως θεωρηθεί υπερβολή στη σημερινή εποχή που ο κινηματογράφος είναι το προϊόν μιας βιομηχανίας που εκμεταλλεύεται με κοινό και μάλλον ασυνείδητο τρόπο σχεδόν το κάθε έργο που παρουσιάζει.Το κοινό δέχεται χωρίς καμία σχεδόν προειδοποίηση, το καθετί που μας παρουσιάζουν οι πιο πολλές παγκόσμιες βιομηχανίες κινηματογράφου.Και όμως, παράλληλα με τη μαζική παραγωγή κινηματογραφικών έργων, υπάρχουν και μάλιστα σε βαθμό μεγαλύτερο από ότι νομίζεται και τα έργα της άξιας κινηματογραφικής τέχνης.Το βιβλίο αυτό έχει στόχο να βοηθήσει το θεατή που ενδιαφέρεται ακριβώς για την τεχνική, την τέχνη και τον κοινωνικό προορισμό του κινηματογράφου, πέρα από την απλή διασκέδαση και ψυχαγωγία. Ο αναγνώστης θα ανακαλύψει έναν πλήρη οδηγό για μια πραγματική “ξενάγηση” στη μαγεία της τέχνης του κινηματογράφου. Με θεωρητικά στοιχεία και παραδείγματα ανάλυσης γνωστών και μη, ταινιών του παγκόσμιου και ελληνικού κινηματογράφου (κλασσικών & σύγχρονων), με πλούσιο ευρετήριο ονομάτων, όρων και ταινιών, εξειδικευμένη ξένη βιβλιογραφία και πρόσθετο οδηγό ελληνικής & ελληνόγλωσης βιβλιογραφίας, καθώς επίσης και βασικές ηλεκτρονικές διευθύνσεις γύρω απο το αντικείμενο, με γλώσσα έμεση, ευκρινή και εύληπτη, μας αποκαλύπτει όλες τις πτυχές δημιουργίας, διακίνησης και κριτικής ανάγνωσης της κινηματογραφικής δημιουργίας.
Συγγραφέας: Κωνσταντίνος Σάντας (καθηγητής της Συγκριτικής Λογοτεχνίας του Παν/ίου Flagler College της California)
Μετάφραση:
Απο τις "Εκδόσεις Γρηγόρη"
Σελίδες:366
Τιμή: 22,00 euros

Τάσος Μπαντής:Ο παππούς δεν θα ξαναπάει στην Πόλη

Με ξάφνιασε η είδηση του θανάτου του Τάσου Μπαντή.Μέσα στο τρέξιμο της δικής μου ζωής δεν κατάλαβα παρα σήμερα ότι ο άνθρωπος αυτός "αναχώρησε" απο τον δικό μας κόσμο.
Πέθανε μόνο 56 ετών, την Κυριακή, στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός ηττημένος απο τον καρκίνο.Η κηδεία του έγινε χθες,στο Βύρωνα.
Ο γλυκός παππούς της επιτυχημένης "Πολίτικης Κουζίνας" δεν θα ξαναπάει στην Πόλη που τόσο αγάπησε. Στα 14 του χρόνια, παιδί, άφησε την Κωνσταντινούπολη αλλά κουβαλούσε στα μάτια του τόση αγάπη γι'αυτή! Με την οικογένειά του εγκαταστάθηκαν στη Θεσσαλονίκη. Εκεί ο Τάσος τελείωσε τη Φιλοσοφική Σχολή του ΑΠΘ και τη Δραματική Σχολή του Κ. Χαρατσάρη. Έπειτα έφυγε για σπουδές θεατρολογίας στο Λονδίνο. Εκεί τον γνώρησε η μητέρα μου--> ήταν συμμαθητές για 3 μήνες (σε course εκμάθησης Αγγλικής γλώσσας).
Ο Τάσος ακουλούθησε την καρδιά του και έγινε σκηνοθέτης και ηθοποιός παράλληλα. Έπαιξε στο Θέατρο Βορείου Ελλάδας και μετά "κατέβηκε" στην Αθήνα.Ήταν ο ιδρυτής και εμψυχωτής του Θεατρικού Οργανισμού Μορφές στο θέατρο ΕΜΠΡΟΣ.
Έκανε σημαντικές δουλειές στο θέατρο, είναι όμως περίεργο το πως τα φέρνει η ζωή...οι περισσότεροι τον γνωρίσαμε απο τον κινηματογράφο και θα τον θυμόμαστε έτσι...Ο ίδιος είπε πως η συμμετοχή του στην ταινία έγινε εντελώς τυχαία. Ο Τάσος Μπουλμέτης τον συνάντησε για να πάρει πληροφορίες για την Πόλη και καθώς συζητούσανε του πρότεινε να υποδηθεί ο ίδιος τον "παππού". Ένα τυχαίο περιστατικό που τον πέρασε όμως στην αιωνιότητα, σε μια ταινία που θα δουν γενιές πολλές και χώρες μακρυνές.

Οι εραστές του Αρκτικού Κύκλου (Los amantes del circulo polar)

Αλήθεια η ζωή μας κάνει κύκλους; Και αν ναι πόσους κύκλους δικαιούμαστε;
O Χούλιο Μεντεμ πειραματίζεται γύρω από την περίεργη σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ της Anna και του Otto. Δυο παιδιά με αμφίδρομα ονόματα των οποίων οι δρόμοι διασταυρώνονται στο σχολείο συμπτωματικά, σε ηλικία οχτώ χρονών. Οι κύκλοι της ζωής τους τέμνονται όταν ο πατέρας του Otto συγκατοικεί με τη μητέρα της Anna. Τα παιδιά ανήκουν στην ίδια οικογένεια πλέον αλλά κανείς δεν γνωρίζει την έλξη που νιώθουν ο ένας για τον άλλο. Όταν το πάθος τους εκδηλώνεται, ο Otto αφήνει το σπίτι της μητέρας του και μετακομίζει στο σπίτι του πατέρα για να περνά αμέτρητες ώρες με την Anna. Οι δυο τους θα απομακρυνθούν όμως σύντομα, όταν η μητέρα του Otto πεθάνει και ο τελευταίος θεωρήσει τον εαυτό του υπεύθυνο επειδή την εγκατέλειψε.
Ο Otto αφήνει ξαφνικά την Anna, τη γεμάτη συμπτώσεις ζωή δίπλα της, το πάθος τους. Κανείς δεν μαθαίνει νέα του για πολύ καιρό. Στους ατελείωτους κύκλους της ζωής τους μια σύμπτωση είναι αυτή που θα ξαναφέρει τον ένα στο μυαλό του άλλου. Τη μεγαλύτερη όμως σύμπτωση θα την χάσουν, και ο κύκλος του Otto δεν θα ολοκληρωθεί ποτέ.
Η ταινία είναι αρκετά ποιητική. Οι εσωτερικοί μονόλογοι των ηρώων μας φέρνουν πιο κοντά στους χαρακτήρες και το ίδιο το σενάριο ακολουθεί την ιδέα του κύκλου δένοντας τη «δομή» της ταινίας με το περιεχόμενο. Η ιστορία τελειώνει όπως άρχισε, στον Αρκτικό Κύκλο, εκεί που ο ήλιος δεν «κοιμάται» απλά κάνει βόλτες…σε κύκλους…

(Έτσι έκλεισε cinemaτικά για μένα το 2006, με αυτή την ταινία -- η αλήθεια όμως είναι ότι την είχα ξαναδεί :-P )

Καλή Χρονιά :-)

Τελευταίο ποστ...

Αυτή η λέξη "τελευταίο" ακούγεται πάντα κάπως βαριά...Αλλά έτσι είναι, τελευταίο ποστ για φέτος!!!
Απόψε όμως δεν αισθάνομαι ούτε νοσταλγία ούτε λύπη.Το 2006 ήταν μια γεμάτη χρονιά. Είχε καλές αλλά και δύσκολες στιγμές, κάπως έτσι πρέπει να είναι η ζωή όλων φαντάζομαι.Ήταν μια χρονιά γεμάτη,είχε γέλιο απο καρδιάς,είχε συγκίνηση,παρέα,κίνηση,φιλοσοφία,αγάπη,δουλειά,ήλιο,βροχή και χιόνι.Είχε εικόνες μυρωδιές και χρώματα.Είχε τα συστατικά της ζωής,αρκεί να τα προσέξεις!
Καλή Πρωτοχρονιά!
Σας χαιρετώ για να πάω να γιορτάσω τον χρόνο με αγαπημένα μου πρόσωπα!Κάντε το ίδιο και εσείς, βρεθείτε ή μιλήστε με ανθρώπους που πραγματικά θέλετε γύρω σας.
Αύριο είναι μια καινούρια μέρα & μια καινούρια χρονιά!

Και συ,που στ'άστρα βλέπεις μόνο ζώδια

Βρήκα το παρακάτω «στιχάκι» τυχαία, γραμμένο σε μια πόρτα ενός Λυκείου. Το απαθανάτισα και κοιτάζοντας σήμερα τις φωτογραφίες του κινητού μου το ξαναθυμήθηκα.

Γράφει μια κοπέλα, (άγνωστη μου της οποίας την ανωνυμία όμως θα κρατήσω) που φαίνεται να πίστευε στα άστρα αλλά να απογοητεύτηκε:
«Μην στηρίζεις τα όνειρά σου στα άστρα γιατί τα άστρα δεν στηρίζονται πουθενά».Έτσι αφήνει τον καημό της…
Τι γίνεται τελικά με τα «στιχάκια» - «συνθήματα» που κατά καιρούς αφήνουν οι γύρω μας σε εμφανή σημεία; Βρίσκουν άραγε τον «παραλήπτη» τους ποτέ; Συναντούν τον σκοπό για τον οποίο γράφτηκαν; Μήπως τελικά γράφονται για να ξαλαφρώσουν τον «συγγραφέα» που αυτοσχεδιάζει; Ίσως αρκετοί από δαύτους απλά να θέλουν να αφήσουν κάπου τη σφραγίδα τους.
Θυμήθηκα σήμερα βλέποντας την φωτογραφία ότι κάποτε είχα την τύχη να χορταίνω ουρανό…και άστρα…σε μια άλλη χώρα, σε μια άλλη ήπειρο…! Μακριά από ψηλά κτίρια, χάζευα τον ουρανό. Σίγουρα τότε έκανα όνειρα. Δεν ξέρω αν βγήκαν, δεν θυμάμαι ακριβώς τι ονειρευόμουν…Θυμάμαι όμως να χαζεύω τον αφρικάνικο ουρανό μαγεμένη!
Δύο μέρες πριν μας αποχαιρετίσει το 2006, ένα flashback είναι έστω και υποσυνείδητα στο πρόγραμμα. Εγώ σας πήγα πολύ πίσω στο παρελθόν μου, στο 1997, άλλα μου το ξύπνησε το «γκράφιτι»!!!

Για να μην χάνετε το εορταστικό κλίμα...

Χρόνια Πολλά(Noel-2003)

Σήμερα Χριστούγεννα θυμήθηκα να σας πω και μια άλλη ιστορία. Την ιστορία ενός αστυνομικού, μιας εκδότριας, ενός κακοποιημένου παιδιού, ενός ηλικιωμένου χήρου και μιας Ισπανίδας στην Αμερική. Τι κοινό έχουν όλα τα παραπάνω; Μα την μοναξιά στη Νέα Υόρκη! Όλοι οι ήρωες της ταινίας Noel βιώνουν ο καθένας με τον δικό του τρόπο τη μοναξιά, Χριστούγεννα στην χιονισμένη μεγαλούπολη. Μέσα σε πλήθος κόσμου η μοναξιά είναι χειρότερη. Οι καρδιές των ανθρώπων ποτέ δεν ήταν τόσο μακριά, ωστόσο το τέλος της ταινίας ανακουφίζει πολλές ψυχές!
Είναι μια διαφορετική πρόταση για όσους έχουν βαρεθεί τα «ευχάριστα» «γλυκανάλατα» ταινιάκια που κατά τέτοιους καιρούς κατακλύζουν τους τηλεοπτικούς δέκτες μας! Τα Χριστούγεννα δεν είναι τυλιγμένα με το αστραφτερό περιτύλιγμα που βλέπουμε στα τηλεοπτικά ρεβεγιόν. Είναι μια γιορτή που όσο χαρούμενη και αν φαίνεται, τόσο άδεια και μοναχική μπορεί να γίνει. Δεν είναι λίγοι οι άνθρωποι που τέτοιες μέρες συνειδητοποιούν την μοναξιά τους. Η ταινία είναι ρεαλιστική!
Όσοι σήμερα πάμε σε ένα γιορτινό τραπέζι και μοιραστούμε το γεύμα μας με αγαπημένα πρόσωπα να νιώθουμε ευγνώμονες. Είναι μια μεγάλη χαρά που δεν την βιώνουν πολλοί τριγύρω μας. ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡOΝΟΥ!

Μια μικρή Χρισουγεννιάτικη ιστορία

Έχω να σας πω μια ιστορία,σήμερα παραμονή Χριστουγέννων.

Ένα μήνα πριν έρθουν τα Χριστούγεννα βρέθηκα σε ένα δημοτικό σχολείο, σε χωριό του νομού μου για να διδάξω Αγγλικά. Την πρώτη πρώτη μέρα (αρχές Νοέμβρη) οι μαθητές μου της Πέμπτης τάξης με ρώτησαν αν υπάρχει Άγιος Βασίλης!!!

Δεν ξέρω αν σας έχει τύχει αλλά αυτή είναι από τις πιο δύσκολες ερωτήσεις που μπορεί να θέσει ένα παιδί σε ένα ενήλικα…Σε δευτερόλεπτα έπρεπε να σκεφτώ τι να πω.

«Εσείς πιστεύετε;»

«Ναι κυρία, εμένα μου έφερε πέρυσι ένα ποδήλατο»

«Όχι κυρία, σιγά, εγώ μια μέρα πριν την Πρωτοχρονιά άνοιξα το πορτ μπαγκάζ του κουμπάρου μας και είδα κυρία τα δώρα, αυτός κυρία θα ντυνόταν Άγιος Βασίλης»

«Σταμάτα, ο Άγιος Βασίλης υπάρχει!»

«Τι λες ρε!»

Ξαφνικά είχα βρεθεί στη μέση όλων αυτών των διαφωνιών, δεν ήξερα τι θέση να πάρω. Νομίζω δε, ότι από μικρή ήξερα όλη την αλήθεια για τον χοντρούλη ασπρομάλλη παππούλη. Παρόλα αυτά σκέφτηκα (γρήγορα γρήγορα) στην πεζή καθημερινότητα μας καλό είναι να υπάρχει ένα άγγιγμα φαντασίας για να μας ξελαφρώνει από την κούραση και τα προβλήματά μας. Έτσι είπα «Μα υπάρχει Άγιος Βασίλης» όλα τα μικρά κρεμάστηκαν από τα χείλη μου. «Πως κυρία υπάρχει; Αφού πέρυσι δεν μας έφερε δώρο!» είπαν δυο κοριτσάκια. «Ωχ είπα εγώ!» (από μέσα μου) πως γκρεμίζουμε τώρα μέσα στον Νοέμβρη την εικόνα του Άγιου Βασίλη που πιστεύουν οι τρεις στους πέντε εδώ μέσα…; (Καταλήγω γρήγορα) «Παιδιά ο Άγιος Βασίλης υπάρχει, το δώρο όμως που φέρνει δεν είναι απαραίτητα κάτι τυλιγμένο κάτω από το δέντρο. Επίσης καμιά φορά δεν προλαβαίνει να μοιράσει όλα τα δώρα την Πρωτοχρονιά και δεν δίνει πάντα δώρα όπως τα φαντάζεστε. Ο Άγιος Βασίλης μπορεί να σας στείλει οποιαδήποτε στιγμή μέσα στο χρόνο ένα δώρο, κάτι καλό στη ζωή σας. Να, μπορεί ας πούμε το δώρο σας να είμαι εγώ, να έστειλε εμένα να σας μάθω Αγγλικά. Δεν ζητούσατε μια καθηγήτρια Αγγλικών;»

Όταν άκουσα τι είχα πει, λέω πως ξεστόμισα κάτι τέτοιο; Πρέπει τελικά να είμαι μεγάλο ψώνιο… Εγώ Πρωτοχρονιάτικο δώρο σε δεκάχρονα παιδιά; Τι να έλεγα όμως; Η αλήθεια είναι ότι από τότε που άνοιξαν τα σχολεία τα παιδιά περιμένανε καθηγήτρια Αγγλικών και καθηγήτρια δεν ερχόταν…ως τον Νοέμβριο…Ε, έβαλα και λίγη σάλτσα για να μην γκρεμίσω την εικόνα του Άγιου Βασίλη, όχι τίποτα άλλο…

Άλλο όμως με απασχολεί. Όταν τελείωσε ο Νοέμβρης με ειδοποίησαν ότι πήρα τη βελτίωση θέσης που είχα ζητήσει για σχολεία πιο κοντά στην πόλη μου. Έτσι μια μέρα ξαφνικά εγώ πήγα σε άλλο σχολείο και άφησα τους μαθητές μου που δεν γνώριζαν τίποτα γι αυτή τη μετακίνησή μου. Όταν πριν τρεις μέρες είδα στις ειδήσεις ένα ρεπορτάζ για τον Άγιο Βασίλη που έλεγε ότι είναι τραυματική εμπειρία όταν το παιδί μαθαίνει τυχαία πως δεν υπάρχει τέτοιος Άγιος και πότε είναι η κατάλληλη ηλικία για να μάθει το παιδί την αλήθεια και τι είδους αλήθεια θα πρέπει να είναι αυτή…Θυμήθηκα το παραπάνω περιστατικό και τους πρώην μαθητές μου. Τελικά μήπως εκεί που πήγα να σώσω τα πιστεύω τους εκεί και τους τα γκρέμισα; Πάντως είχα καλή πρόθεση Άγιε μου Βασίλη!

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ!

ΜΕ Η' ΧΩΡΙΣ ΑΓΙΟ ΒΑΣΙΛΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΕΧΕΙ ΠΟΣΟ ΧΩΡΟ ΕΧΟΥΜΕ

ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ ΓΙΑ ΛΙΓΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΑΣ ΓΙΑ ΟΝΕΙΡΑ!

ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΟΜΩΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΟΛΛΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΣΤΕΡΟΥΝΤΑΙ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ.ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΤΑ ΨΩΝΙΑ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ ΚΑΙ ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΥΜΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ. ΣΙΓΟΥΡΑ ΘΑ ΒΡΟΥΜΕ ΚΑΠΟΙΟ ΤΡΟΠΟ ΝΑ ΤΑ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ, ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΤΟ ΘΕΛΟΥΜΕ!

Για όσους αισθάνονται παιδιά επισκεφτείτε

τη γειτονιά του Άγιου Βασίλη
Για όσους βλέπουν τα Χριστούγεννα κάτι πέρα απο λαμπερές βιτρίνες δείτε

το act click και γίνετε Online εθελοντές χωρίς να χρεώνεστε (με ένα κλικ μεταφέρετε χρήματα στην οργάνωση απο τους χορηγούς της)

ΧΡΟΝΙΑ ΜΟΥ ΠΟΛΛΑ!

Νόμιζα ότι θα είμαι η πρώτη που εύχομαι στον εαυτό μου αλλά με πρόλαβε η φίλη μου η Σοφία.
Σήμερα έχω γενέθλια. Νομίζω τελικά ότι το 18 είναι το τυχερό μου νούμερο. Κάτι που δεν είχα σκεφτεί ποτέ > Αν προσθέσω την χρονολογία μου 1+9+8+0 = 18, αν προσθέσω 1+8 = 9 και 1+8 (την ημέρα) = 9. 9+9 πάλι 18.
Σήμερα νοιώθω ότι είναι η κατάλληλη στιγμή να σας αφήσω αναγνώστες μου μια χαραμάδα στη ζωή μου…

Εικοσιέξι χειμώνες πριν πήρα την πρώτη μου ανάσα στο Πανόραμα Θεσσαλονίκης. Κράμα Λευκάδας και Μακεδονίας (όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά) με βάρος 4.100 και μαλλί μπόλικο και μαύρο. Τις πρώτες εικόνες μου τις είδα στην Κατερίνη. Το δεύτερο παιδί ζεύγους καθηγητών είχα έρθει σε μια εποχή που οι γονείς λόγω διορισμού ήταν μακριά. Έμενα για κάποιους μήνες με τους παππούδες μαζί με τον κατά ενός έτους μεγαλύτερο αδερφό μου αναγκαστικά. Φαντάζομαι όμως τότε δεν θα αντιλαμβανόμουν και πολλά από τον κόσμο. Στη συνέχεια ζήσαμε και σε άλλες πόλεις. Η πρώτη λέξη που είπα ήταν το όνομά μου και στάθηκα στα πόδια μου ξαφνικά, αφήνοντας τους γύρω μου άφωνους. Θυμάμαι ότι έπαιζα με τις ώρες και ακούω πως ήμουν τόσο ήσυχο μωρό που ήταν σαν να μην υπάρχω, μπορούσα να κάθομαι στο καρότσι για ώρες.
Δεν γνωρίζω από ποια ηλικία ο άνθρωπος έχει αναμνήσεις πάντως θυμάμαι να παίζω στην αυλή της γιαγιάς, να κυνηγάω κότες, να σκαρφαλώνω σε δέντρα αργότερα, να κολυμπώ στη Λευκάδα τα καλοκαίρια. Όταν ήρθε το σχολείο, μας λιγόστεψε το παιχνίδι. Είχα όμως πάντα όχημα την φαντασία και ακόμη και μέσα στο διαμέρισμα σκαρφιζόμουν διάφορα. Διάβαζα λογοτεχνία επειδή μου άρεσε, και έβλεπα ταινίες από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Τα χρόνια πέρασαν γρήγορα και η ωριμότητα του Γυμνασιόπαιδου διαδέχτηκε τις σκανταλιές του δημοτικού. Καινούργιο σχολείο, καινούργιες παρέες, οι πρώτες βόλτες. Έμαθα φλογέρα, φλάουτο, πιάνο και Γαλλικά. Πήγαινα και ζωγραφική! Στο Λύκειο τα πρώτα ξενύχτια σε «καφετέριες», αλλά και στο σινεμά ακόμη και καθημερινές(!), στην κιν/φική Λέσχη Κατερίνης, να βλέπω Ευρωπαϊκές ταινίες με την μαμά μου! Το καλοκαίρι προς Β’ Λυκείου η ζωή με πήγε αλλού> Η μητέρα μου αποσπάται στο εξωτερικό στο Χαρτούμ του Σουδάν και εγώ την ακολουθώ για δύο σχολικά έτη. Τσάι στην Σαχάρα, Πέρα από την Αφρική, Ο Άγγλος ασθενής και ότι άλλο έχετε δει, επί της οθόνης της ζωής μου. Δυο χρόνια γεμάτα αρώματα, εικόνες και ακούσματα που με συνοδεύουν για πάντα και που τελικά σημάδεψαν την προσωπικότητά μου ες αεί. Επιστροφή στην Ελλάδα, Α.Π.Θ και τμήμα Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας. Πέρασαν και εκείνα τα χρόνια σαν νερό. Τι ωραία που ήταν η φοιτητική ζωή, τι ξενοιασιά! Κράτησα το πτυχίο στα χέρια με απορία («και τώρα τι…;»). Τον Σεπτέμβρη του ίδιου χρόνου με μια βαλίτσα πράγματα και όνειρα έφυγα μόνη για Αγγλία, Κέντ και Master in Film Studies. Εκεί λες και έζησα σε 12 μήνες μια πενταετία. Θα είναι για πάντα μια από τις ωραιότερες χρονιές στη ζωή μου, έκανα φίλους από όλο τον κόσμο! Επέστρεψα Ελλάδα και μετά από έναν ΑΣΕΠ (επιτυχούσα μη διοριστέα) ξεκίνησα να δουλεύω σαν καθηγήτρια Αγγλικών σε ολοήμερα δημοτικά (και αλλού...) και παράλληλα να «ψάχνομαι» κινηματογραφικά. Λατρεύω τα ταξίδια και έχω πατήσει το πόδι μου σε Αυστρία, Σουδάν, Αιθιοπία, Αγγλία, Ολλανδία, Αίγυπτο, Ενωμένα Αραβικά Εμιράτα, Τουρκία, Κύπρο.
Όταν μου λένε κάνε μια ευχή δεν ξέρω τι να σκεφτώ. Πιστεύω στην δύναμη του ανθρώπου και στο ταξίδι της ζωής που συνεχίζεται καθώς η μια μέρα διαδέχεται την άλλη. Μεγαλώνοντας και παρατηρώντας τον κόσμο έμαθα την ομορφιά της διαφορετικότητας, το προτέρημα του να είσαι ανοιχτόμυαλος. Έμαθα να «ακούω» τους ανθρώπους, να επενδύω τον χρόνο μου σ’αυτούς, να σκύβω στο πρόβλημά τους. Η ζωή είναι πολύ μικρή για εγωκεντρισμούς και ο πλούτος των ανθρώπων γύρω μας πολλές φορές μας εκπλήσσει, αρκεί να γείρεις στο μέρος της καρδιάς τους. Τελικά αυτό που δίνεις είναι πραγματικά δικό σου και όσο δεν αφήνεις τον εγώ σου να γίνει εμπόδιο, τόσο ανυψώνεσαι συναισθηματικά καθημερινά, απαλλάσσεσαι απο τα πάθη σου. Όσο είμαστε υγιείς θεωρώ ότι μπορούμε να αγωνιστούμε και να καταφέρουμε πολλά. Όπως πιστεύω στους ανθρώπους έτσι πιστεύω και στα όνειρά τους. Μικρά ή μεγάλα, πρέπει να χαιρόμαστε που τα έχουμε, ακόμη και αν ποτέ δεν πραγματοποιηθούν, πάντα θα έχει αξία απλά και μόνο η σκέψη τους.
Μ.Κ

Y.Γ: Οι φίλες μου κάνανε τα φετινά μου γενέθλια ξεχωριστά. Με την παρουσία και τη φαντασία τους έδωσαν άλλη διάσταση στη μέρα και με έκαναν να αισθανθώ ξεχωριστή! Σας ευχαριστώ κορίτσια, η έκπληξή σας ήταν πολύ ωραία :-) Πάντα να γιορτάζουμε συντροφιά τις χαρές μας και οι φίλοι μας πάντα να πολλαπλασιάζουν το καλό και να διαιρούν το κακό:-P

Harry Potter and the goblet of fire (2005)

It’s the fourth Harry Potter film released, and I’ve seen all of them so far. Personally I’ve enjoyed the first film more than the rest.
In this film we watch Harry, one of the most popular students of Hogwarts (if not the only one…) fight against dragons and Voldemort! Harry gets into trouble when somebody secretly puts his name into the goblet of fire which soon announces the candidates of the “Triwizard Tournament”. If you wonder what’s this tournament, in the world of wizards it’s a tough “game” where you have to solve puzzles, overcome various obstacles and carry out tasks that put your life in danger! Harry is too young for that, but since he’s name is announced there’s no turning back. Of course our wizard overcomes all obstacles (miraculously?). Last but not least, what’s left is a fight face to face with dear enemy Voldemort who’s reborn! Is “evil” going to win over “good”?
This film (I have no clue about the book) is moving one step forward. Harry, Ron and Hermione are no longer children, they’re seventeen. The actors look and act different since the first film of the sequel. The characters (older in their teens) have developed into something else. Even though I haven’t read any of Rowling’s books, I predicted that while little Potter is growing up, issues of girlfriends, courtship etc would arise. In this film (in between fights and dragons) Harry is looking for a girl to take to the ball. There was also a hint about Hermione and Ron (start of a romance?) plus the fact that the girl here is enthusiastic about her first date but friends Ron and Harry feel jealous. Does anybody know what we’re about to watch in the coming “Potters”?

Στο δρόμο για τη δουλειά…

αισθάνομαι τυχερή. Πόσοι βλέπουν όσα βλέπω εγώ; Σήμερα ήταν μια βροχερή μέρα αλλά μέχρι να τελειώσω τη δουλειά με αντάμειψε κάποιος εκεί ψηλά.
Η μια εικόνα διαδέχτηκε την άλλη και οι ψιχάλες της βροχής γέννησαν κάτι πολύ όμορφο, έναν ορίζοντα βαθύ πορτοκαλί, φόντο μοναδικό σε αυτό το φθινοπωρινό τοπίο όπου δεσπόζουν «γήινα» χρώματα.

Shark Tale (2004 Ο Καρχαριομάχος)

Watch out! The Sharkslayer is gonna get you boy!
The seaworld is paniced everytime a shark comes around. Breaking news on video walls warn all fish to stay indoors!
But there's also a harmless shark around. Son of the "shark mafia" boss (De Niro's voice)who is vegetarian. Lenny is a disgrace to his dad who is really proud of his other son but he loses the later in an accident. When Lenny's found dead a small fish named Oscar(W.Smith) happens to be around and takes advantage of the situation. Oscar "nobody" becomes Oscar the "sharkslayer". Now everyone in his "fish town" admires him and all sharks are scared to death. He soon becomes a star but he realizes that his life is a total lie. Sooner or later he'll reveal the truth...
It's fun to watch for viewers of all ages.The interesting part is that this time the characters resemble the voices of the actors heard. The cast includes Robert De Niro, Renée Zellweger, Jack Black, Angelina Jolie, Martin Scorsese,Ziggy Marley.

H Επιστροφή (2003)

Η ιστορία μας λαμβάνει χώρα κάπου σε μια επαρχία της Ρωσίας. Δυο πιτσιρίκια τρέχουν στους δρόμους για να φτάσουν στο σπίτι και να πουν στη μάνα τους ότι ο ένας έσκισε την μπλούζα του άλλου. Εκείνη απαντά «Κάντε ησυχία, κοιμάται ο πατέρας σας». Οι μικροί κοιτιούνται κατάπληκτοι!
Ο Αντρέι και ο Ιβάν από τότε που γεννήθηκαν ζούσαν χωρίς την πατρική παρουσία και ξαφνικά αυτός ο άντρας εισβάλει στη ζωή τους. Είναι άγνωστος προς αυτούς, ξένος και απόμακρος. Την ώρα του φαγητού δεν τους ρωτά, απλά τους ανακοινώνει ότι θα πάρει τα αγόρια και θα λείψουν μερικές μέρες για ψάρεμα. Φορτώνουν τις αποσκευές στο αυτοκίνητό του και ξεκινάνε.
Οι δυο γιοι είναι τελείως διαφορετικοί μεταξύ τους. Ο Αντρέι θεοποιεί την εικόνα του πατέρα, υπακούει σε κάθε εντολή του και προσπαθεί να του μοιάσει. Ο μικρότερος, ο Ιβάν δεν τον αποδέχεται, δεν μπορεί καν να τον προσφωνήσει «μπαμπά» και κοντράρονται από την πρώτη στιγμή.
Ο πατέρας επιστρέφει, αλλά παραμένει ένα μυστήριο τόσο για μας, όσο και για τους δυο γιους. Κάθε τόσο σταματά το ταξίδι τους για να τηλεφωνήσει «κάπου». Δεν μιλάει για τον εαυτό του και δεν είναι ομιλητικός γενικότερα. Περιορίζεται στο να κάνει παρατηρήσεις στους γιους του συνέχεια, δεν τους δείχνει ίχνος τρυφερότητας. Αντίθετα, μονίμως τους απορρίπτει θέλει να τους ωριμάσει, να τους κάνει «άντρες». Δεν έχει το χάρισμα του να δείχνει την αγάπη του, ωστόσο θυμώνει που οι γιοι του δεν τον αγαπούν.
Το ταξίδι κρατάει αρκετές μέρες και ο Ιβάν «μοιράζεται» με το θεατή την ίδια αγωνία: «Ποιος είναι αυτός ο άνδρας, μπορεί να είναι γκάνγκστερ και να μας σφάξει μέσα στο δάσος». Ο Ιβάν θέλει να γυρίσει στο σπίτι, ο Αντρέι όμως δείχνει πιστή υπακοή στον πατέρα και παραμένουν και οι δυο κοντά του. Το τέλος της ταινίας είναι απρόβλεπτο, ωθεί όμως τους μικρούς στον δρόμο για την ενηλικίωση.
Η ταινία είναι ένας μικρός ύμνος στη φύση και τον άνδρα. Οι τρεις πρωταγωνιστές σε ένα τοπίο εναλλασσόμενο, πότε «κάλμα» πότε «μπουρινιασμένο», να αντανακλά την ψυχική τους διάθεση συνεχώς. Τι να κάνουν δυο αγόρια με έναν άγνωστο άντρα στην ερημιά; Πώς να συνηθίσουν στην ιδέα της πατρότητας, κοιτάζοντας τα μάτια ενός ξένου; Πόσο μπορούν να συνδεθούν μαζί του δίνοντάς του την ετικέτα του πατέρα;Πώς να δεχτούν έναν άνθρωπο που τους παράτησε για τόσα χρόνια; Είναι όντως ο πατέρας τους; Η εσωτερική πάλη και των τριών χαρακτήρων είναι ατελείωτη. Γίνονται βίαιοι όσο προσπαθούν να κατανοήσουν την κατάσταση. Σχέσεις πατέρα και γιου σε τεντωμένο σκοινί.
(Σκηνοθεσία:Andrei Zvyagintsev, Τίτλος:The return /Vozvrashcheniye)

Αντίο Νοέμβρη!

Αποχαιρετώ τον Νοέμβρη με μια ζωγραφιά.Λένε ότι αν θες να δεις ποιος πραγματικά είσαι βάλε μπροστά σου ένα παιδί. Θα δεις στα παιδικά του μάτια όλη την αλήθεια...
Δεν ξέρω αν το μέλλον μου βρίσκεται στη διδασκαλία. Δεν προγραμματίζω γενικότερα πλέον, ζω τη ζωή μου βήμα βήμα. Θέλω να εμπνέω στους μαθητές μου μια δίψα για ζωή, για την γνωριμία με τον κόσμο. Οι γνώσεις των βιβλίων είναι μόνο η αρχή, πέρα απο τις σελίδες υπάρχει ένας κόσμος που περιμένει να "ανακαλυφθεί"...
Μάλλον "η καλύτερη κυρία σε όλο τον κόσμο" όπως λέει το μαθητούδι μου Γ' Δημοτικού δεν είμαι (αλοίμονο!). Η κίνηση όμως αυτή σίγουρα με έκανε να νιώσω πολύ special εκείνη τη μέρα, για αυτό το παιδί αυτή είμαι...Ίσως τελικά να έχω φυτέψει σε κάποια παιδιά σπόρους που μακροπρόθεσμα θα ανθίσουν σε όμορφα λουλούδια, να, σαν και αυτά της ζωγραφιάς. Η καλύτερη αμοιβή!!!

Ο Βασιλιάς (2002)

Ο Νίκος Γραμματικός διηγείται την ιστορία του Βαγγέλη. Ο τριανταπεντάχρονος άνδρας δεσμώτης για πέντε χρόνια, μόλις παίρνει το «εξιτήριο» του, φεύγει για την επαρχία. Φεύγει για να μείνει «καθαρός», να εξαγνιστεί στην εξοχή… Σε ένα ακατοίκητο χωριό, μακριά από τα φώτα και κάθε άνεση της πρωτεύουσας, ο Βαγγέλης βρίσκει την παραμελημένη του περιουσία (ένα ετοιμόρροπο σπίτι των παππούδων) και ρίχνεται στην αναστήλωσή της. Οι κάτοικοι αυτού του χωριού (ονόματι «Παραδείσι») το εγκατέλειψαν πριν χρόνια για το «Νέο Παραδείσι». Μια επαρχία ασφυκτικά κλειστή, ο κόσμος της οποίας είναι η εκκλησία, μια πλατεία και ένα καφενείο. Ο «περίεργος» νέος γίνεται βεβαίως το επίκεντρο της συζήτησης μόλις πατάει το πόδι του στην περιοχή. Όλοι αναρωτιούνται για το παρελθόν του, ο Βαγγέλης που διψώντας για μια καινούργια αρχή, αντιμετωπίζει την περιέργειά τους καλοπροαίρετα, χωρίς να δίνει και πολλή σημασία. Κανείς δεν φαίνεται όμως να τον συμπαθεί, ένα ξένο σώμα που μπήκε στην καθημερινότητά τους παραμένει ο Βαγγέλης και ας κυκλοφορεί πάντα χαμογελαστός. Ο μόνος που του δείχνει κάποια συμπάθεια είναι (τι οξύμωρο!) ο αστυνομικός(!) της μικρής κοινωνίας. Ο αστυνομικός (Μηνάς Χατζησάββας) δεν γνωρίζει στην αρχή το παρελθόν του αλλά βλέπει κάτι πολύ θετικό στον καινούργιο του φίλο, αδιαφορώντας για το πριν κοιτάζοντας το τώρα. Παίζουν σκάκι μαζί και ο Βαγγέλης του κάνει μερεμέτια στο σπίτι.
Τελικά πόσο μπορεί να πετύχει μια ψυχή τον εξαγνισμό της πλάι σε ανθρώπους με μίση, πάθη και μισαλλοδοξία; Πως μπορεί ένας νέος να παρεισφρήσει σε μια κοινωνία τόσο κλειστή; Οι άνδρες του χωριού είναι γεμάτοι καχυποψία για τον νεαρό, παρόλο που αγνοούν το παρελθόν του. Με τη στάση τους του αφαιρούν κάθε δικαίωμα να βρίσκεται δίπλα τους. Ο Βαγγέλης όμως επιμένει, έχει πάρει την απόφασή του να μείνει.
Η ιστορία του Βαγγέλη μου θύμισε λίγο από «Dogville» λίγο από «Παιχνίδι των λιγμών», ήταν η αίσθηση που μου άφησε... Όταν χωρίς καμία αφορμή οι κάτοικοι του χωριού του ατιμάζουν την περιουσία του, τον φτάνουν στα άκρα. Δεν ξέρω αν τελικά «Ο σκορπιός πάντα θα τσιμπάει τον βάτραχο γιατί είναι στη φύση του». Ξέρω όμως ότι η ιστορία του Βαγγέλη όσο μακρινή και αν φαίνεται θα μπορούσε να ανήκει σε κάθε ανθρώπου που γεννιέται και μπαίνει στην κοινωνία. Ο Βαγγέλης αποζητά την αναγέννησή του, γυμνός, καθαρός από το παρελθόν του, προσφέρει όλο τον καλό του εαυτό σε μια κοινωνία που τον απορρίπτειν όμως. Όταν οι αρχές τον στριμώχνουν λέει στον ψυχίατρο «Είναι πολύ υποτιμητικό να σε διώχνουν από ένα τόπο, πολύ υποτιμητικό».

Τελικά ο Βαγγέλης αντί να βλάψει ως πρώην φυλακισμένος, βλάπτεται. Συνειδητοποιεί με τον χειρότερο τρόπο ότι θα είναι παντού παρείσακτος εφ’όσον «διώκεται» ακόμη και από άτομα που αγνοούν το παρελθόν του. Η εσωτερική του πάλη οδηγεί την ταινία σε ένα θλιβερό τέλος. Ο βασιλιάς κοιμάται, στο χωριό βρέχει μετά από καιρό και η «αμετακίνητη» ιδεολογία της επαρχίας θριαμβεύει.

Killing me Softly(2002)

«Ο ερωτευμένος Σαίξπηρ» του 1998 μεταμορφώνεται σε παθιασμένο ορειβάτη. Ο Joseph Fiennes στα χέρια του σκηνοθέτη Kaige Chen γίνεται o Άνταμ, ένας ρομαντικός αλλά και σκοτεινός άνδρας, γεμάτος μυστικά και ψέματα.
Το βλέμμα του μαγνητίζει την Άλις (Heather Graham) με την οποία συναντιούνται τυχαία σε μια διάβαση στο Λονδίνο. Μέσα στο πλήθος, κοιτιούνται και μοιράζονται μια «στιγμή». Την ίδια κιόλας μέρα, ο ένας υποκύπτει στην έλξη του για τον άλλο. Το πάθος τους οδηγεί σε μια ακόμη συνάντηση, και η Άλις αποφασίζει να χωρίσει από τον φίλο της για να δοθεί ολοκληρωτικά στο νέο της έρωτα.
Στο πρώτο μισάωρο σχεδόν της ταινίας το ζευγάρι παντρεύεται!!! Όλα τρέχουν με γρήγορους ρυθμούς που μοιάζουν με την ένταση του πάθους τους. Υπάρχει όμως κλασικά κάποιο εμπόδιο στην ευτυχία τους που δεν θα αργήσει να δει το φως του ήλιου.

Κάποια στιγμές έχουν ανεκτίμητη αξία

Έχω ένα φωτογραφικό άλμπουμ στο σπίτι με 400 φωτογραφίες περίπου αλλά δεν το ανοίγω συχνά.
Έχει φωτογραφίες από τη λίμνη Τάνα, από τον νησάκι μέσα σε αυτή, από το Μπαχαντάρ, απ’τη Λίμνη Λαγκάνο και τα περίεργα bungalows εκεί, από παραδοσιακά Αιθιοπικά καφενεία και «ταβέρνες».
Ναι, οι φωτογραφίες αυτές είναι από ταξίδι στην Αιθιοπία. Από τις 15 μέρες μου στην γη που ακούει στο όνομα Αφρική. Στη χώρα που είναι από πολλούς παρεξηγημένη και βεβαίως outsider στα ταξιδιωτικά γραφεία. Για μένα όμως ήταν το Πάσχα του 2003, δώρο για την ορκωμοσία μου και το πτυχίο της Αγγλικής που κράτησα στα χέρια μου τον Ιούλιο του ίδιου χρόνου.
Δεν τις βλέπω πολύ συχνά τις φωτογραφίες γιατί αποτελούν πλέον παρελθόν και δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι εκεί δεν πρόκειται να ξαναπάω. Ήταν μαγικά τα όσα είδα και έζησα εκεί, πραγματικά. Ήταν ένα παράθυρο σε μια διαφορετική ζωή, μια φύση ανέγγιχτη, ένα τοπίο παρθένο. Ένα ταξίδι για λίγους (κατά τα λεγόμενα της Μ. Τσόκλη - που έφτασε μετά από μένα εκεί), ένα ταξίδι που μάλλον δεν περιγράφεται με λόγια, απλά το ζεις.
Χθες τυχαία βρήκα μια φωτογραφία στο National Geographic.com με τίτλο “Place of the week/ Ethiopia”.

Την φωτογραφία την ποστάρω εδώ και απεικονίζει τον καταρράκτη του Μπλε Νείλου. Αυτόν τον καταρράκτη άγγιξα τρία χρόνια πριν, στη μέση του πουθενά της Αιθιοπίας. Εκείνη τη στιγμή ένιωσα σαν να κατέκτησα την κορυφή στο πιο ψηλό σημείο αυτής της γης. Εκείνη τη στιγμή αισθάνθηκα τυχερή που αντίκρισα κάτι για λίγους. Κατάλαβα εκεί, στην καρδιά της Αφρικής ότι στη ζωή τελικά ζούμε για μετρημένες στιγμές, για δυνατές συγκινήσεις. Λίγες είναι οι φορές που θα ανατριχιάσουμε με δέος μπροστά σε κάτι, αλλά το ταξίδι και μόνο τελικά, αξίζει!

Goodbye Altman

Πέθανε τη Δευτέρα, στο Λος Άντζελες ο Αμερικανός σκηνοθέτης Robert Altman. Άφησε την τελευταία του πνοή στο Cedars Sinai Medical Center στα 81 του χρόνια, ηττημένος από τον καρκίνο. Ο εκπρόσωπος της εταιρείας του ανακοινώνοντας τα δυσάρεστα νέα αποκάλυψε ότι ο Robert ήξερε την κατάστασή του εδώ και 18 μήνες αλλά συνέχιζε τα γυρίσματα της ταινίας του A Prairie Home Companion η οποία κυκλοφόρησε τον περασμένο Ιούνιο και ετοιμαζόταν για την επόμενη ταινία του, τα γυρίσματα της οποία θα ξεκινούσαν τον Φεβρουάριο του νέου έτους. Πρόλαβε και κράτησε πρόσφατα (τον Μάρτιο) ένα χρυσό αγαλματάκι στην Απονομή των Όσκαρ.

The Story of the Weeping Camel(2003)

"H ιστορία της καμήλας που δάκρυσε" όσο απλή και αν είναι, άλλο τόσο πρωτότυπη και συγκινητική γίνεται.

Άνοιξη, στην έρημο, κάπου στη Νότια Μογκολία παρακολουθούμε την καθημερινότητα νομάδων βοσκών. Μια καμήλα τους, κυοφορεί και σύντομα φέρνει στο κοπάδι το κατάλευκο καμηλάκι της. Παρακολουθούμε την ανησυχία του ζώου από την αρχή ως το τέλος της γέννας. Το καμηλάκι βλέπει το φώς του ήλιου και σηκώνεται σιγά σιγά. Στέκεται στα πόδια του, κάνει τα πρώτα του βήματα αλλά η μητέρα του αρνείται να το θηλάσει! Όσες φορές και αν το καμηλάκι πλησιάζει τη μάνα του για να φάει αυτή του ξεφεύγει. Αρκετές φορές μάλιστα για να το αποφύγει το χτυπάει, πότε με το κεφάλι της, πότε με τα πόδια. Το καμηλάκι, νηστικό, αποθαρρύνεται και εγκαταλείπει κάθε προσπάθεια.

Οι βοσκοί παρακολουθούν τη σχέση μάνας-παιδιού και προβληματίζονται. Χωρίς φαΐ θα χάσουν το καμηλάκι. Ακόμη όμως και όταν δένουν την καμήλα δεν μπορούν να την πιέσουν να ταΐσει το καμηλάκι της. Η μόνη λύση είναι να το ταΐζουν οι ίδιοι, ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή (σύντομα) η καμήλα θα το πάρει υπό την προστασία της. Όσο όμως και αν οι μέρες περνούν η μαμά καμήλα το αγνοεί όλο και περισσότερο και του στερεί την τροφή, μαζί με την μητρική αγάπη. Όταν η κατάσταση φτάνει στο απροχώρητο, οι ιδιοκτήτες των ζώων αποφασίζουν να επιστρατεύσουν ένα μουσικό που με τις νότες του πιστεύουν ότι θα μαλακώσει την καρδιά της μάνας.
Ένα ντοκιμαντέρ τρυφερό, που έλαβε μέρος στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης πρόσφατα. Η έλλειψη του διαλόγου δεν σταματά τον θεατή απο το να νοιώσει την απόρριψη του λευκού νεογνού από τη μητέρα του που το καταθλίβει. Και ας μην το εκφράζει με λόγια η καμήλα-μάνα γίνεται αυστηρή και σκληρή με τρόπο πολύ φανερό. Ο θεατής συγκινείται διαβάζει την εικόνα και συγκινείται όταν βλέπει τις φιγούρες μάνας-παιδιού μπροστά από το ηλιοβασίλεμα της ερήμου να κάθονται σε απόσταση, η κάθε μια στην μοναξιά της. Θα γεφυρωθεί τελικά η σχέση τους;

Λιούμπη

Η Λάγια Λιούργου (σενάριο-σκηνοθεσία) φέρνει την αγάπη από τη Ρωσία στη μεγάλη οθόνη. Το όνομα Λιούμπη σημαίνει «Αγάπη» στα Ρωσικά και η νεαρή κοπέλα της ιστορίας προσπαθεί να δώσει γύρω της την ελπίδα που με κόπο φύτεψε στην καρδιά της μεταναστεύοντας στην Ελλάδα. Προσλαμβάνεται από μια μεσοαστική οικογένεια για να φροντίζει την ηλικιωμένη άρρωστη μάνα τους. Έτσι ξαφνικά, εισβάλει σε έναν κόσμο και προκαλεί ποικίλα συναισθήματα με τον ερχομό της.
Η ξανθιά νεαρή κοπέλα αν και δεν μιλάει καλά Ελληνικά αφουγκράζεται την προσπάθεια της (κόρης) Άννας για την απόκτηση ενός παιδιού, τις ανήθικες διαθέσεις του συζύγου της Πέτρου και τον έρωτα στα μάτια του (γιού) Δημήτρη (Αλέξης Γεωργούλης). Η Λιούμπη συμπονά την Άννα όταν αποβάλει, προσπαθεί με ευγενικό τρόπο να αρνηθεί τα χάδια του Πέτρου, «δένεται» με την μάνα καθώς την περιποιείται, και δίνει αγάπη στον Δημήτρη.
Μια μετανάστρια στην Ελλάδα του σήμερα, μάχεται να επιβιώσει και να συμβιώσει με ανθρώπους που στην ουσία τους χωρίζουν περισσότερα από όσα τους ενώνουν. Υπάρχει όμως ένα μοναδικό σημείο αναφοράς, η αναζήτηση της αγάπης! Η Άννα θέλει να δώσει αγάπη σε ένα παιδί, ο Πέτρος θέλει την αγάπη της, τα παιδιά αγαπούν την άρρωστη μητέρα τους, ο Δημήτρης και η Λιούμπη διεκδικούν το δικό τους μερίδιο στην αγάπη. Η αγάπη όμως που γεννιέται μεταξύ των δύο νέων αν και ανθεί δεν καρποφορεί. Ο Δημήτρης, ο προστάτης της οικογενείας, αν και διαλύει τον αρραβώνα του για χάρη της Λιούμπη το κοινωνικό κατεστημένο και η ευθύνη του να συντηρεί την οικογένειά του, του υπαγορεύουν άλλες «αγάπες».

Hostel(2005)

Όταν πας σε ένα μικρό(απομακρυσμένο-ορεινο)χωριό με τις 2 κολλητές σου για το Σαββατοκύριακο μια ταινία δεν παίρνεις μαζί σου...το "Hostel". Κι όμως, the curiosity killed the cat.
Φορτώσαμε μαζί με τις αποσκευές μας στο corollaki μου και το “Hostel”.
Την ταινία αυτή δεν ήθελα να την δω στο σινεμά, βέβαια θέλοντας και μη, είχα ήδη ακούσει τα πάντα. Το ότι την είδα τελικά, ήταν σαν μια δεύτερη «ανάγνωση». Και δυστυχώς αυτός που μου τη διηγήθηκε μου είχε πει και το τέλος. Οπότε τι μένει; Μένει (αν δεν έχεις αγωνία)να προσέξεις σκηνοθεσία, εφέ και μουσική, χμμ… όχι και κάτι το εξαιρετικό.
Και πάμε από την αρχή (αλλά δίχως τέλος). Τρεις νεαροί στο Άμστερνταμ (α ρε αναμνήσεις που μου ξύπνησε! - Άμστερνταμ 2004) πληροφορούνται ότι η απόλυτη ηδονή και καλοπέραση βρίσκεται κάπου στην Μπρατισλάβα σε ένα ξενοδοχείο. Χωρίς πολύ σκέψη φεύγουν οι πρωταγωνιστές μας με το επόμενο τρένο. Φτάνουν στο ξενοδοχείο και ενημερώνονται από τη ρεσεψιόν ότι το δωμάτιό τους πρέπει να το μοιραστούν με τρεις κοπέλες. Παράδεισος και η χαρά τους απερίγραπτη… Όλα κυλούν μια χαρά, διασκέδαση, ποτά, χαπάκια, αιθέριες γυναικείες υπάρξεις τριγύρω…Ώσπου «τα νερά της λίμνης» ταράζει η εξαφάνιση του ενός από τους τρεις. Με ένα MMS τους ειδοποιεί ότι επέστρεψε στην πατρίδα του. Οι υπόλοιποι δεν πείθονται όμως και τον ψάχνουν. Μάταιος κόπος. Μετά από μια ακόμη έξοδο χάνεται και ο δεύτερος νεαρός της παρέας. Μένει λοιπόν μόνος του ένας ήσυχος Αμερικανός. Επιστρέφοντας στο ξενοδοχείο του το πρωί (αφού είχε κλειδωθεί κατά λάθος στο storage room του club) παρατηρεί περίεργες συμπεριφορές, κάποιος έχει κάνει check out στο όνομά του! Μπερδεμένος, και αποφασισμένος να ανακαλύψει τι συμβαίνει γύρω του και που χάθηκαν οι φίλοι του, παίρνει τον δύσκολο δρόμο της αναζήτησης που τις περισσότερες φορές καλό είναι να μην τον περπατάς μόνος.
Το Hostel είναι σίγουρα κάτι που δεν έχετε ξαναδεί. Είναι το όνειρο του μέσου άνδρα αυτού του πλανήτη που γίνεται εφιάλτης. Εφιάλτης που ξεπερνά κάθε φαντασία και δεν απαλλάσσεσαι από αυτόν με το που σηκώνεσαι από το κρεβάτι. Δεν είναι τόσο αυτά που δείχνει, όσο ο ήχος των εργαλείων που χρησιμοποιούνται πάνω στο ανθρώπινο σώμα, οι κραυγές των θυμάτων και η απόλυτη ηδονή στο πρόσωπο των εκτελεστών που σου προκαλούν μια αποστροφή. Είναι η αίσθηση που έχεις εκείνη τη στιγμή "Σκότωσε τον, μην τον ταλαιπωρείς!!!".
Είναι η απόλυτη διαστροφή και ένα απο τα πιο πρωτότυπα σενάρια που θα μπορούσε να συλλάβει ο ανθρώπινος νους. Εδώ δεν είναι «η βία για τη βία» αλλά το «βασανιστήριο για το βασανιστήριο» ή μάλλον «για την εκτόνωση του βασανιστή». Δεν με τρόμαξε καθόλου σαν εικόνα. Αν ο θεατής τελικά ταράζεται, είναι γιατί σκέφτεται «Μπορεί να υπάρχει τέτοια διαστροφή σε ανθρώπους που συναναστρεφόμαστε;».

V for Vendetta

"We're told to remember the idea, not the man, because the man can fail. He can be caught, he can be killed and forgotten -but four hundred years later an idea can still change the world.
I've witnessed first hand the power of ideas. I've seen people kill in the name of them and I defending them.
But you can not kiss an idea, can not touch it or hold it. Ideas do not bleed, they do not feel pain, they do not love.
And it is not an idea that I miss...it is man. A man that made me remember the 5th November. A man that I will never forget. "

Luz de Luna

Ακούγεται στην ταινία του Αλμοδόβαρ «KIKA». («Το φως του φεγγαριού» Ελληνιστί).

Το φεγγάρι, και η πανσέληνος ιδίως, είναι σύμβολο γονιμότητας, συνδεδεμένο περισσότερο με την γυναικεία φύση.
T’αυγουστιάτικο φεγγάρι τραγουδήθηκε, υμνήθηκε σε ποιήματα και πεζά, ζωγραφίστηκε, έγινε πλάνο σε αρκετές ταινίες και μέρος σκηνικού σε θεατρικά έργα.
Απόψε η πανσέληνος μπορεί να μην είναι Αυγουστιάτικη άλλα έχει και αυτή τη μαγεία της. Χθες το βράδυ, πριν το φεγγαράκι μας «γεμίσει» τελείως, ήρθε μια μικρή επίσκεψη στο μπαλκόνι μου. Άφησε αρκετό από το φως του στο μάρμαρο. Ένα φως τόσο έντονο που αψηφώντας τα κλειστά παντζούρια έφτανε μέσα στο δωμάτιό μου.
Θυμήθηκα ότι πέρυσι το καλοκαίρι είχα γράψει κάποιες σκόρπιες σκέψεις για το φεγγάρι :
«Χαζεύω το φεγγάρι που καθρεφτίζεται στο μάρμαρο του μπαλκονιού. Αναρωτιέμαι γιατί οι άνθρωποι ενθουσιάζονται πολύ όταν βλέπουν την ομορφιά εις διπλούν. Όταν για παράδειγμα κατοπτρίζεται το ηλιοβασίλεμα στην θάλασσα. Βλέπω τώρα το φεγγάρι στον ουρανό και το φεγγάρι στο μπαλκόνι μου, δύο φεγγάρια λες και βγήκαν απόψε ειδικά για μένα. Σαν ο ουρανός κάνοντάς μου τη χάρη να κατέβηκε δίπλα μου. Το σύμπαν προσφέρει τη μαγεία του στα πόδια μου απλόχερα αυτή τη νύχτα. Δεν είχα σκεφτεί ποτέ πως το φεγγάρι θα μπορούσε να καθρεφτιστεί και να ομορφύνει μια επιφάνεια τόσο κρύα όπως το μάρμαρο. Ένα από τα σύμβολα της γονιμότητας δίνει το βράδυ αυτό πνοή σε ένα τόσο παγωμένο υλικό…
…… Το φεγγάρι άλλαξε θέση στον ουρανό και η αντανάκλασή του μοιραία αποχαιρέτησε το μπαλκόνι μου. Πάει η συντροφιά μου. Σε λίγο προφανώς δεν θα φαίνεται καθόλου από εδώ που κάθομαι. Θα πάει σιγά σιγά να νυχτώσει κάποιο άλλο μέρος της γης, ενώ ο καυτός ήλιος του Αυγούστου θα διαδεχτεί το φως του φεγγαριού.»
Απολαύστε την αποψινή πανσέληνο. Όλα θα λουστούν με φως ετούτη τη νύχτα.

Φθινοπωρινή Φύση

Μια διανυκτέρευση σε ορεινό χωριό της περιοχής προμηνύει χειμώνα. Ένας περίπατος στο δάσος το επόμενο πρωί σβήνει το βαθύ γαλάζιο των καλοκαιρινών διακοπών. Στην παλέτα της φύσης κυριαρχούν τώρα το κίτρινο, το μπεζ, το καφέ και το πορτοκαλί. Το παχύ στρώμα από φύλλα καλύπτει σαν μια φυσική κουβέρτα τη γη. Νομίζω ότι το χώμα είναι υγρό, από προηγούμενες βροχές όμως, γιατί σήμερα έχει έναν λαμπρό ήλιο ψηλά και έναν καταγάλανο ουρανό. Οι ήχοι της φύσης ξεκουράζουν την ακοή μας από τους ήχους της πόλης. Μα τέτοια ησυχία; Η αρμονία της φύσης απλώνεται παντού. Ακόμα και το σκυλάκι της φωτογραφίας, η Παρασκευούλα δύκολα ξεχωρίζει από το τοπίο :-)