Crash (2005)

Έχετε βγει από το σινεμά με μια αίσθηση πληρότητας; Έχετε αισθανθεί ότι η ταινία που είδατε σας φτάνει και θα προτιμούσατε να πάτε για ύπνο παρά να συνεχίσετε την βραδιά και να αφήσετε την ταινία να αργοσβήνει στο μυαλό σας; Το έπαθα πρόσφατα με το Crash.

Μια φίλη μου, μου είπε «Δες την, είναι παράξενη ταινία». Ομολογώ ότι δεν την είχα δει πριν τα Όσκαρ. Ο λόγος; Ήταν πάντα νοικιασμένη. Το Όσκαρ σίγουρα με εξιτάρισε αλλά ούτως ή άλλως θα την έβλεπα.
Έτσι χθες κατά τύχη την βρήκα ξενοίκιαστη και την είδα. Μπορώ να πω ότι από τις ταινίες που είδα τελευταία, ασυζητητί η καλύτερη! Ίσως είναι το γεγονός ότι παθιάζομαι με τη μειονότητα (να το πω), με τον ρατσισμό και την αδικία και αυτή η ταινία τα έχει όλα αυτά. Εννοείται πως είναι κατά όλων των παραπάνω και το «φωνάζει» τόσο ωραία. Βλέποντάς την απόρησα για μια ακόμη φορά πως υπάρχουν άνθρωποι που ονειρεύονται να ζήσουν στην Αμερική, πως υπάρχουν κάποιοι που την θεωρούν γη της επαγγελίας;;
Η ταινία αφήνει το περιτύλιγμα στην άκρη και διηγείται την καθημερινότητα διαφόρων ανθρώπων, ενός κλειδαρά και της οικογένειάς του, ενός εισαγγελέα και της πλούσιας συζύγου του, ενός μπακάλη, αστυνομικών και άλλων. Όλοι τους κινούνται στην ίδια πόλη, όσο και αν φαίνονται διαφορετικοί, πολλά είναι αυτά που τους ενώνουν και όσο και αν δείχνουν να απέχουν μεταξύ τους, τόσο κοντά είναι. Οι ζωές τους μπλέκουν πολύ φυσικά.
Τίποτα στο σενάριο δεν φαίνεται επιτηδευμένο, η ωμή αλήθεια της Αμερικής δεν φαίνεται στα σαλόνια των πλουσίων αλλά στους δρόμους, στα κλεφτρόνια, στους αστυνομικούς που δίχως αφορμή εξευτελίζουν νομοταγείς πολίτες. Η Αμερική ξερνά ακόμη τους «ξένους» της. Νέγροι, Μεξικανοί, Κινέζοι, Ινδοί βρίσκονται στο στόχαστρο. Παρεξηγούνται μόνο από το παρουσιαστικό τους. Η ταινία όμως δεν έχει μόνο παρεξηγημένους λόγω εθνικότητας ήρωες αλλά έχει και ήρωες που όντως εγκληματούν και δεν ξεφεύγουν από τα στερεότυπα που 'έφτιαξε' η Αμερική γι’αυτούς. Δυο Νέγροι ένοπλοι νεαροί που ληστεύουν ακριβά αυτοκίνητα, επιβεβαιώνουν τις υποψίες των λευκών αλλά παράλληλα αντιδρούν και εκδικούνται το σύστημαμε τον τρόπο τους. Από την άλλη, οι ίδιοι τους δείχνουν σημάδια ότι η κοινωνία στην οποία ζουν, λόγω της κατηγοριοποίησης της τους έσπρωξε εκεί, στο έγκλημα.
Δεν θέλω να σας πω άλλα. Αν σας άρεσε το «Dirty,Pretty things» αυτή η ταινία θα σας αρέσει περισσότερο. Μου κάνει φοβερή εντύπωση πως το Hollywood έδωσε σε μια τέτοια ταινία τα πρωτεία (για πρώτη φορά έχω μείνει άφωνη για οσκαρ). Είναι σκληρή η κριτική του δημιουργού της, πραγματικά απορώ.

I think of you

Πήγαινα στην δουλειά με περίεργη διάθεση. Τώρα τελευταία έχω καταντήσει να ακούω ραδιόφωνο μόνο στο αμάξι.Αναρωτήθηκα μια φορά 'καλά πως και κάθε μέρα προλαβαίνω και ακούω την ίδια εκπομπή;;'. Μετά σκέφτηκα ότι αυτό είναι το πιό εύκολο... αφού τις ίδιες ώρες είμαι πάντα στο αυτοκίνητο καθημερινά :-P
Καθώς άκουγα λοιπόν διάφορα, πέφτει το εξής τραγούδι το οποίο έβαλε σε άμεση λειτουργία τον εγκέφαλο.

He walks me home, I think of you,
As he calls me I think of you, I think of you...

I don't know where your nights are spent
your lovers and your friends...

Το τραγούδι με συγκίνησε. Θυμήθηκα όχι μόνο τoυς ευνόητους (βλ.άνδρες). Αλλά και τους φίλους-φίλες μου που είμασταν αχώριστοι κάποτε αλλά δεν ξέρω πλέον πως περνούν τα βράδια τους, δεν ξέρω ποιές είναι οι σχέσεις τους, πως είναι η καθημερινότητά τους. Μήπως είμαι μαζόχα τελικά;;;... δεν ξέρω...
Ξέρετε όμως μήπως εσείς πως λέγεται το τραγούδι και ποιά γυναίκα (I think) το ερμηνεύει;; Please αν ξέρετε ποιό είναι πείτε το μου, θέλω να το βρώ, μ'αρέσει και ας με καταθλίβει.

Αν έβλεπα Ευαγγελάτο...

• Δεν θα πήγαινα στα μπουζούκια γιατί θα κινδύνευα από τα ποτά μπόμπες, τους ξηρούς καρπούς και τα γαρύφαλλα.
• Δεν θα πήγαινα σε μπαρ-κλαμπ γιατί και εκεί τα ποτά είναι μπόμπες και οι ξηροί καρποί γεμάτοι ούρα.
• Δεν θα κοιμόμουν ποτέ σε κρεββάτι αλλά στο πάτωμα γιατί τα στρώματα κρύβουν μέσα τους κουρέλια βρώμικα!
• Δεν θα έτρωγα ποτέ σε ταβέρνες, καντίνες και θα έχανα όλη την νοστιμιά του μεζέ και του'βρώμικου'.
• Δεν θα έπινα ποτέ γάλα.
• Δεν θα έλουζα ποτέ τα μαλλιά μου, ούτε θα έπλενα το σώμα μου, μώρε ούτε κρέμες θα έβαζα ούτε τίποτα.

Έτσι λοιπόν θα ζούσα μια χαρά, κλεισμένη στο σπίτι γιατί δεν μπορεί... και η ατμόσφαιρα κάτι έχει. Μακρυά από τους ανθρώπους, γιατί δεν γίνεται να κατουράει κάποιος, να μην πλαίνει τα χέρια και να κάνουμε χειραψίες. Δεν θα κυλούσε ίχνος αλκοόλ στις φλέβες μου αλλά θα μου πεις αφού δεν θα οδηγούσα τι να το κάνεις. Δεν θα ξόδευα λεφτά για σεντόνια όμως. Έτσι χωρίς περιττά έξοδα για καλλυντικά και ομορφάδες θα γερνούσα πριν της ώρας μου και με τόση βρωμιά μπορεί να πέθαινα και στα 30! Θα έκανα όμως μια ζωή ως τότε καθαρή,χωρίς καταχρήσεις!

ΜΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΟΒΑΡΟΟΟΟΟΟΟΟΟΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ??? Που είναι το ραδιοτηλεοπτικό;;;Μπουχτίσαμε πιά! Για ποιούς τα λέτε κ.Νίκο; Ποιός είναι σε θέση να εγκαταλείψει όλα αυτά τα αγαθά;;; Τελικά το τηλεκοντρόλ είναι η καλύτερη εφεύρεση! Πατάς το κουμπί και έφυγες για το στρωματάκι σου!!!

Α!Αν κανεις κλίκ

εδώ αφήνεις σχόλιο στον Ευαγγελάτο για την εκπομπή του αλλά δεν θέλω να μπαίνω σε πειρασμό νυχτιάτικα!

Crash me!

Ποτέ δεν πίστευα ότι θα έκανε τόση επιτυχία μια ταινία με τίτλο παλιότερης ταινίας. Όταν άκουσα για πρώτη φορά τον τίτλο 'Crash' σκέφτηκα για κανένα ριμέικ θα πρόκειται..
Αλήθεια, θυμάστε την ταινία του David Cronenberg ονόματι Crash; Είχε βγει στις αίθουσες το 1996 και είχε ξεσηκώσει το κοινό με το θέμα της. Μετά από ένα φοβερό αυτοκινητιστικό ατύχημα ο πρωταγωνιστής της ταινίας, σκηνοθέτης της τηλεόρασης, ανακαλύπτει την ύπαρξη μια περίεργης 'λέσχης' φοβισμένων θυμάτων τροχαίων. Κατά έναν περίεργο τρόπο μηχανή και ανθρώπινο σώμα μπερδεύονται και η ηδονή αναζητείται σε χώρους ατυχημάτων! Ο πρωταγωνιστής αποκτά μια εμμονή γύρω από το θέμα...
Πως λέμε καμία σχέση με τον φετινό νικητή των όσκαρ;;; Άλλα εμένα κάτι δεν μου άρεσε... γιατί αυτός ο τίτλος;;Χάθηκε κάτι άλλο πιο προτότυπο. Και δεν ξερώ κιόλας..επιτρέπεται να κυκλοφορήσει ταινία με τον ίδιο τίτλο..;

Το τριήμερο έφυγε

Τι έμεινε στη cinematia…

Πολύ φαΐ, λίγο ποτό, ύπνος αλλά όχι και τόση ξεκούραση γιατί πρέπει να είμαι σε εγρήγορση. Τα γεγονότα τρέχουν, η δουλειά είναι εδώ και η οργάνωση του κινηματογραφικού σεμιναρίου πρέπει να είναι στην εντέλεια.
Ο χαρταετός που χάζευα αλλά δεν πέταξα, ατενίζω το πέλαγος και περιμένω την καλλιτεχνική μου αναγνώριση, ε, έριξα και ένα βλέφαρο στο κάστρο τους Πλαταμώνα...

And the winners were..(OSCARS 2006)

Χθες ήταν η μεγάλη βραδιά σύμφωνα με πολλούς (αλλά όχι απαραίτητα και με μένα) του κινηματογράφου.Στη διασταύρωση των Hollywood Blvd και Highland Ave., στο Kondak Theatre τα φλάς άστραψαν καθώς όλη η αφρόκρεμα της 7ης τέχνης συγκεντρώθηκε για την 78η απονομή των βραβείων όσκαρ.
Το κόκκινο χαλί γέμισε απο αστραφτερές παρουσίες με περιτύλιγμα πολλών εκατομμυρίων. Πανάκριβες τουαλέτες και κοσμήματα είχαν για μια ακόμη φορά φέτος την τιμητική τους. Πίσω από τα φώτα, η αγωνία των διοργανωτών κορυφωμένη. Ανάμεσα στους παρουσιαστές oscar φέτος βρέθηκαν και οι Tom Hanks, Salma Hayek, Nicole Kidman, Jennifer Aniston, ClintEastwood, Meryl Streep, Sandra Bullock, George Clooney, Uma Thurman, MorganFreeman, Keanu Reeves. Ο οικοδεσπότης της βραδιάς όμως ήταν ένας, ο Jon Stewart.
Τελικά οι Χρυσές Σφαίρες δεν βγήκαν αληθινές για το 'Brokeback Mountain' του Ang Lee. Καλύτερη ταινία ψηφίστηκε το 'Crash', ωστόσο το βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας δόθηκε στον Ang Lee. Η γνωστή μας 'χαζή-χαριτωμένη' ξανθιά του 'Legally Blonde' κατα κόσμον Reese Witherspoon, κράτησε χθές το πρώτο της oscar (καλύτερης γυναικείας ερμηνείας) για τον ρόλο της στο 'Walk the line', στερώντας τη χαρά ενός δεύτερου oscar από την Charlize Theron. Ο ρόλος του Truman Capote στην ομώνυμη ταινία ήταν ότι χρειαζόταν ο Philip Seymour Hoffman για να αποκτήσει το oscar Α' Ανδρικού ρόλου. O πάντα γοητευτικός George Clooney δεν ευτύχισε να δει oscar σκηνοθεσίας αλλά δέχτηκε μετα χαράς εκείνο του Β' Ανδρικού Ρόλου για το 'Syriana'. Απέναντι στον Clooney για το Oscar Β'Γυναικείου Ρόλου βρέθηκε η Rachel Weisz για το 'The Constant Gardener'.

OSCARS in detail:

Καλύτερης Ταινίας
Crash
Καλύτερης Σκηνοθεσίας
Ang Lee (Brokeback Mountain)
Α' Ανδρικού Ρόλου
Philip Seymour Hoffman(Capote)
Α' Γυναικείου Ρόλου
Reese Witherspoon(Walk the Line)
Β' Ανδρικού Ρόλου
George Clooney (Syriana)
Β'Γυναικείου Ρόλου
Rachel Weisz (The Constant Gardener)
Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου
Crash
Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου
Brokeback Mountain
Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας
Tsotsi (Νότιος Αφρική)
Καλύτερης Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης
Memoirs of a Geisha
Καλύτερης Φωτογραφίας
Memoirs of a Geisha
Καλύτερων Κοστουμιών
Memoirs of a Geisha
Καλύτερου Ντοκιμαντέρ
March of the Penguins
Καλύτερου Ντοκιμαντέρ Μικρού Μήκους
A Note of Triumph: The Golden Age of Norman Corwin
Καλύτερου Μοντάζ
Crash
Καλύτερου Makeup
The Chronicles of Narnia: The Lion, the Witch and the Wardrobe
Καλύτερης Μουσικής Επένδυσης
Brokeback Mountain - Gustavo Santaolalla
Καλύτερου Τραγουδιού
«It's Hard Out Here for a Pimp»(Hustle & Flow)
Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων
Wallace & Gromit in the Curse of the Were-Rabbit
Καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους (Animation)
The Moon and the Son: An Imagined Conversation
Καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους
Six Shooter
Καλύτερης Ηχητικής Επεξεργασίας
King Kong
Καλύτερου Ήχου
King Kong
Καλύτερων Οπτικών Εφέ
King Kong
Τιμητικό Βραβείο
Robert Altman

Κέντρο Δημιουργικού Κινηματογράφου Κατερίνης

Το Κέντρο Δημιουργικού Κινηματογράφου Κατερίνης (Κ.Δ.Κ.Κ) με την υποστήριξη του ΚΕ.ΦΚΑ. (Κέντρο Φωτογραφίας Κατερίνης) διοργανώνει τον Α' κύκλο κινηματογραφικών σεμιναρίων με τίτλο "Η αισθητική στον κινηματογράφο και η τέχνη της οπτικής εικόνας".
Τα σεμινάρια φιλοδοξούν να φέρουν τους συμμετέχοντες πιο κοντά στην έβδομη τέχνη και να θέσουν τις βάσεις για τη δημιουργία ενός κοινού σκεπτόμενου. Το ταξίδι στον μαγικό κόσμο του κινηματογράφου ξεκινά από την γέννησή του και το πέρασμά του από τεχνική σε τέχνη.
Θα μας απασχολήσουν διάφορα θέματα γύρω από τον κινηματογράφο, όπως η κριτική-ανάλυση και ανάγνωση μιας ταινίας. Θα θυμηθούμε και θα σχολιάσουμε παλιές ταινίες και κλασικούς σκηνοθέτες, μα θα γνωρίσουμε και νέους. Αφού ολοκληρώσουμε με τις βασικές γνώσεις γύρω από την τέχνη του κινηματογράφου θα περάσουμε στην συγγραφή σεναρίου. Πως μια ιδέα παίρνει σάρκα και οστά και φτάνει στη μεγάλη οθόνη; Και αν υπάρχει κέφι θα προχωρήσουμε βήμα-βήμα στη δημιουργία μιας ταινίας!
Ο κινηματογράφος ως παγκόσμια γλώσσα απευθύνεται σε όλους. Δεν απαιτείται καμιά σχετική γνώση ή εξειδίκευση πάνω στο αντικείμενο για να σεμμετέχετε. Η αγάπη σας για το σινεμά μας αρκεί.
Μπορείτε να δηλώσετε συμμετοχή ή να ζητήσετε πληροφορίες στο e-mail stkourti@hotmail.com (θέμα ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ) ως τις 24/3/2006 (ΠΡΟΣΟΧΗ: Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας και οι θέσεις είναι περιορισμένες).

Η cinematia έχει βάλει το χέρι της καθώς θα διδάσκει η ίδια!Όσοι πιστοί... ελάτε :-))

North Country (2005)

H Charlize Theron ξανά στην μεγάλη οθόνη. Ήδη κάτοχος ενός Όσκαρ, η ξανθιά καλλονή πρωταγωνιστεί αυτή τη φορά σε δικαστικό δράμα. Η ταινία είναι βασισμένη σε πραγματική ιστορία, την πρώτη ομαδική καταγγελία σεξουαλικής παρενόχλησης στην Αμεριική. Αλλά πριν φτάσουμε στην καταγγελία, πάρτε μια γεύση από τη (καθόλου ρόδινη) ζωή της ηρωίδας που υποδύεται η Theron.
Η Josey Aimes είναι χτυπημένη για τα καλά από τη μοίρα καθώς η ζωή υπήρξε πολύ σκληρή απέναντί της. Ένας αποτυχημένος γάμος, με έναν άδρα που την μειώνει και την κακοποιεί, την σμπρώχνει στην απόφαση να τον εγκαταλείψει και μαζί με τα δυό της παιδιά να βρεί καταφύγιο στο πατρικό της. Αυτή της η επιλογή δεν φαίνεται όμως και η καλύτερη αφού οι γονείς της την επικρίνουν για εγκατάληψη συζηγικής εστίας και η ίδια για βιοποριστικούς λόγους αναγκάζεται να δουλέψει στο τοπικό ορυχείο σιδήρου. Εκεί, ανάμεσα σε άντρες εργάτες ξεχωρίζει και κακοποιείται βάναυσα.
Από κει και πέρα ξεκινά ο δικαστικός αγώνας. Η Charlize παίζει με επιτυχία την ταλαιπωρημένη από τις δυσκολίες της ζωής, Josey. Ωστόσο δεν είναι ότι πιο πρωτότυπο έχουμε δει..Θυμίζει πολλές ταινίες..Βέβαια όλα τα παραπάνω είναι αρκετά για να χαρίσουν στην Charlize μια ακόμη υποψηφιότητα για oscar A' Γυναικείου ρόλου!Λέτε να το πάρει; Η μεγάλη βραδιά δεν απέχει και πολύ.Θα βγεί 'μπροστά' από τις Judi Dench (για το «Mrs. Henderson Presents», Felicity Huffman (για το «Transamerica»),Keira Knightley (για το «Pride & Prejudice») και Reese Witherspoon (για το «Walk the Line»); Κάτι μου λέει πως η τελευταία θα το πάρει... για να δούμε...

Τι με πείραξε αυτές τις μέρες στην TV

1. Οι τηλεμαραθώνιοι (μήπως έγιναν της μόδας και τα κανάλια δεν νοιάζονται για τους συνανθρώπους τους αλλά για το image τους;)
2. Η μια από τις ‘παρουσιάστριες’ του χθεσινού τηλεμαραθώνιου εμφανίζονταν την ίδια ώρα σε (μαγνητοσκοπημένη) εκπομπή σε αντίπαλο κανάλι και έκανε «πιλάτες».
3. Η ET1 καλά κάνει και μας προβάλει ωραία αφιερώματα σε Έλληνες σκηνοθέτες και βλέπουμε πετυχημένες στιγμές του εγχώριου κινηματογράφου. Αλλά… για μια ακόμη φορά πολύ αργά. Γιατί δεν τις προβάλουν απέναντι από ανιαρά σίριαλ πιο νωρίς;;;
4. Δεν μπορώ να καταλάβω ακόμα τι γίνεται σε εκείνο το σίριαλ «Κινούμενη άμμος». Είναι από τις λίγες σειρές που μόνο το zapping δε μου αρκεί για να μπω στο νόημα. (μήπως έχω κάποιο πρόβλημα;)
5. Η εκθρόνιση του Θέμου, bring him back please! Ο Θέμος μου θυμίζει τα φοιτητικά μου χρόνια, τον έβλεπα ανελλιπώς στο 3ο και 4ο έτος. Πέρα όμως από αυτό μου αρέσει για τον τσαμουκά του να τα βάζει με όλους και όλα (ακόμη και με τα υψηλά ιστάμενα πρόσωπα του καναλιού του---γι αυτό την πάτησε)

Hable con ella (2002)

Μια που η κουβέντα μας έφερε τον Αlmodovar και αφού κάθε μέρα αντικρίζω στον τοίχο του δωματίου μου το αυτόγραφό του δίπλα στην γιγαντοαφίσα του 'Μίλα της' (με σουπερ αφιέρωση και τα 2...) καιρός είναι να μιλήσω γι'αυτή την ταινία. Το απέφευγα η αλήθεια είναι τόσο καιρό (από τότε που κξεκίνησα το blog) είτε γιατί λόγω διπλωματικής τα είπα όλα γι 'αυτή την ταινία, είτε γιατί με συγκινεί πολύ (ίσως όχι τόσο το θέμα της αλλά οι αναμνήσεις του μεταπτυχιακού που μου ξυπνά!)
"Η ταινία αυτή αφήνει στο περιθώριο την γυναικεία φύση".Έτσι είχαν πει πολλοί κριτικοί κιν/φου τονίζοντας ότι το 'Μίλα της' αποτελεί μια στροφή στην καριέρα του Ισπανού διημιουργού, ο οποίος ως τώρα υμνούσε την γυναίκα, έχοντάς την στο κέντρο της αφήγησής των ιστοριών του.Ποιός όμως είπε ότι οι γυναίκες απουσιάζουν από αυτή την ταινία;;;
Η ταινία διηγείται την ιστορία του Μπενίνο και του Μάρκο. Οι δυό τους γνωρίζονται στην κλινική όπου δουλεύει ως αποκλειστικός νοσοκόμος ο πρώτος. Μια δυνατή φιλία αναπτύσσεται μεταξύ τους, με αφορμή όμως μια γυναίκα. Ο Μάρκο, συγγραφέας τουριστικών οδηγών, βρίσκεται στην κλινική διότι η αγαπημένη του τραυματίστηκε εν ώρα εργασίας. Και ποιά η δουλειά της; Ταυρομάχος η κυρία. Ο δε Μπενίνο είναι και ο ίδιος ερωτευμένος εκείνο το διάστημα.Ερωτευμένος με την χρόνια τώρα σε κόμμα ασθενή του Αλίσια.
Μπορεί να σας φαίνονται παρατραβηγμένα τα παραπάνω αν δεν έχετε δει την ταινία αλλά δεν είναι έτσι. Η ταινία υμνεί την φιλία και τον έρωτα και ας φαίνεται σεναριακά παρατραβηγμένη. Όταν την δεις πρώτη φορά χωρίς να ξέρεις ότι η ταινία φέρει την υπογραφή του σκηνοθέτη των "Κικα" και "Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής ικρίσης" ούτε που θα καταλάβεις ότι βλέπεις Αλμοδόβαρ. Αν όμως κοιτάξεις πέρα από το σενάριο θα αναγνωρίσεις τον "κλασικό" Almodovar.
Πρώτα από όλα οι γυναίκες αν και για το μισό του έργου (περίπου) είναι σε κόμμα, είναι πιο ζωντανές από ποτέ, φτάνει να σκεφούμε ότι αν και μέσα στην κλινική επιρρεάζουν τις ζωές των ανδρών που τις αγαπούν. Επίσης ο Αλμοδοβάρ κρατά μια πολύ προσεκτική ισσοροπία αφού τις ζωντανεύει συχνά μέσα από flashbacks. Η γυναίκα όχι μόνο δεν λείπει από αυτή την ταινία αλλά υμνείται σε 2 επίπεδα. Το ένα μέσω της Lindia, ως ένα θηλικό με έντονα "ανδρικά" χαρακτηριστηκά που έχει καταλάβει έναν στάνταρ ανδροκτατούμενο χώρο(μαχητική και δυναμική) και το άλλο μέσω της μπαλαρίνας Alicia. Η Αλίσια είναι το alter ego της Lindia καθώς βλέπουμε την λεπτότητα και την θηλικότητα των κινήσεών της στις σκηνές όπου κάνει πρόβες για την παράσταση. Οι γυναίκες λοιπόν είναι εκεί και απορώ πως οι περισσότεροι είδαν αλλιώς την ταινία...
Επίσης, ένα άλλο στοιχείο του Αλμοδόβαρ που φαίνεται(και ας είπαν ότι το παιδί άλλαξε) είναι το θέμα σεξουαλικότητα και gender identity. Υπάρχει έντονο cross-gender στους 3 ήρωες. Ο Μπενίνο ομολογεί ότι είναι gay (για να συνεχίσει να φροντίζει την Αλίσια), ησχέση του με τον Μάρκο είναι ambigious ενώ ο Μάρκο μειώνεται δίπλα σε μια γυναίκα ταυρομάχο. Ο ίδιος περνά την μισή ταινία κλαίγοντας (αλήθεια υπάρχουν άλλα φιλμ όπου ο άνδρας κλαίει τόσο;).Η δε Lindia...με το επάγγελμά της (ρούχα εξοπλισμό κτλπ) και το παρουαιαστικό της, χάνει την θηλικότητά της σε πολλές σκηνές της ταινίας.
Αυτός είναι λοιπόν ο καλλιτέχνης που ακούει στο όνομα Αλμοδόβαρ. Με μια ταινία φαινομενικά απλή, για τον έρωτα δίχως ανταπόκριση και την φιλία μεταξύ ανδρών, έχει σκηνοθετήσει για μια ακόμη φορά όλα εκείνα που τον απασχολούν χωρίς ο μέσος θεατής να το πάρει χαμπάρι!

(για λεπτομέρειες δείτε την διπλωματική μου. 15.000 λέξεις έγραψα επι του θέματος.Μην περιμένετε να γράψω και τόσο μεγάλο post :-p)

Τα λέμε τη Δευτέρα

Θα λείψω για λίγο αλλά όταν επιστρέψω ελπίζω να έχω αρκετά posts.Έχετε σκεφτεί ότι το να περιμένεις κάτι είναι και αυτό μια 'απασχόληση';Εγώ ας πούμε περιμένω το καλοκαίρι και είναι και αυτό ένας σκοπός. Δεν ξέρω όμως τι να περιμένω μετά το καλοκαίρι...και συνήθως το άτιμο περά γρήγορα!!!(Μέσα τα κεφάλια τώρα!)

Volver(2006)

Είναι η καινούργια ταινία του Ισπανού τρομερού 'παιδιού' που ακούει στο όνομα Pedro Almodovar! O Pedro επανέρχεται με ένα τίτλο που στα Ισπανικά σημαίνει 'coming back'.Η ταινία του ξεκίνησε να γυρίζεται στην Ισπανία τον Ιούλιο που μας πέρασε και οι φήμες λένε ότι είναι στο στάδιο της παραγωγής.
Το στορι είναι κάτι τελείως διαφορετικό αυτή τη φορά για τον Ισπανό σκηνοθέτη. Μια μητέρα, μετά τον θάνατό της επιστρέφει για να τακτοποιήσει πράγματα και υποθέσεις που δεν μπόρεσε εν ζωή. Η παρουσία της (φάντασμα) αποτελεί παρηγοριά για την κόρη της και την εγγονή της.
Μια ταινία που αν και ακούγεται ατμοσφαιρικό θρίλερ μάλλον δεν θα αφήσει απ'έξω τα γνωστά μοτίβα του Αλμοδόβαρ περί κρίσης ταυτότητας, σεξουαλικότητας, γυναικείας φιλίας και αλληλεγγύης. Την περιμένω πως και πως!
Παίζουν μεταξύ άλλων: Penelope Cruz, Carmen Maura, Lola Duenas.

BAFTA Awards 2006

Είναι: Βραβεία που προβλέπουν σχεδόν πάντα τα φαβορί των Όσκαρ...
Από που βγαίνει το 'όνομα': από τα αρχικά του British Academy of Film and Television Arts

Φέτος η τελετή έγινε στις 19 Φεβρουαρίου στο Λονδίνο (που αλλού...) στο Odeon Leicester Square (γέμισε η πλατεία με αστέρες!)

Τα ποιό 'hot' βραβεία είναι:
Καλύτερης ταινία:
Brokeback Mountain (νίκησε τις Capote, Τhe Constant Gardener, Crash,Good Night and Good Luck)
Α' Ανδρικού ρόλου:
Philip Seymour Hoffman for Capote (νίκησε τους Ralph Fiennes for The Constant Gardener, Heath Ledger for Brokeback Mountain, Joaquin Phoenix for Walk the Line, David Strathairn for Good Night and Good Luck)
Α' Γυναικείου ρόλου:
Reese Witherspoon for Walk the Line (νίκησε τις Judi Dench for Mrs. Henderson Presents, Charlize Theron for North Country, Rachel Weisz for The Constant Gardener, Ziyi Zhang for Memoirs of a Geisha)
Β' Ανδρικού ρόλου:
Jake Gyllenhaal for Brokeback Mountain(νίκησε τους Don Cheadle for Crash, George Clooney for Good Night and Good Luck, George Clooney for Syriana, Matt Dillon for Crash)
Β' Γυναικείου ρόλου:
Thandie Newton for Crash (νίκησε τις Brenda Blethyn for Pride & Prejudice, Catherine Keener for Capote, Frances McDormand for North Country, Michelle Williams for Brokeback Mountain)
Καλύτερης μουσικής επένδυσης:Memoirs of a Geisha
Καλύτερης φωτογραφίας: Memoirs of a Geisha
Καλύτερων κοστουμιών: Memoirs of a Geisha
Καλύτερου μοντάζ: The constant gardener

Brokeback mountain (2005)

Περιμένω να το δω... Τα μόνα που ξέρω για την ταινία είναι:
Σκηνοθέτης: Ang Lee
Πρωταγωνιστούν:Heath Ledger, Jake Gyllenhaal, Randy Quaied και άλλοι..
Πλοκή: H ιστορία δυο ανδρών που γνωρίζονται ένα καλοκαίρι καθώς προσλαμβάνονται να δουλέψουν στην ίδια φάρμα στο Γουαιόμινγκ. Καθώς φροντίζουν τα ζώα, μια δυνατή φιλία αναπτύσσεται μεταξύ τους, φιλία που σταδιακά μετατρέπεται σε ερωτική σχέση. Όταν το καλοκαίρι τελειώνει οι δρόμοι τους χωρίζουν. Τα χρόνια περνούν, και οι δυο τους αποχτούν οικογένεια αλλά δεν είναι ευτυχισμένοι... Συναντιούνται κάπου κάπου αλλά αρεά.
Θα αντέξει η έλξη τους στη μικρή τους κοινωνία; θα κάνουν την υπέρβαση ή θα κρύψουν για πάντα το παρελθόν και θα ζήσουν την συμβατική τους οικογενειακή ζωή;
Βραβεία: Απορρίφτηκε απο το διαγωνιστικό τμήμα των Καννών. Στο Φεστιβάλ Βενετίας όμως πήρε τον Χρυσό Λέοντα!!! Κέρδισε δύο Χρυσές Σφαίρες (Καλύτερης ταινίας και Σκηνοθεσίας). Πρόσφατα πήρε στα Bafta το βραβείο καλύτερης ταινίας..!Οι ερμηνείες λένε είναι πολύ καλές και όπως δείχνουν όλα είναι μάλλον το φαβορί των Οσκαρ...
Για να δούμε, μακάρι τουλάχιστον να αξίζει. Όποιος την είδε ή δει πριν από μένα ας αφήσει κανένα σχολιάκι να μας τα πει απο πρώτο χέρι!

Memoirs of a Geisha...(2005)

Εδώ είμαστε λοιπόν να τα πούμε για τις "Αναμνήσεις μιας Γκέισας"! Σκηνοθετημένη από τον χορογράφο του Chicago (2002) Rob Marshall και βασισμένη στο ομόνυμο βιβλίο του Arthur Golden, η Γκέισα πήρε τον δρόμο για την Ελλάδα πολλά υποσχόμενη! Ηταν από τις ταινίες που περίμενα να δω λόγω του πολύ πετυχημένου trailer.
Η ταινία ως "αναμνήσεις" δεν θα μπορούσε να μην έχει voice over. Έτσι μπαίνουμε στο άδυτο του κόσμου των Geisha μέσω της αφήγησης της πρωταγωνίστριας. Η Chiyo, θυμάται πως ξεκίνησαν όλα όταν ήταν 9 χρονών και η φτωχή της οικογένεια την πούλησε σε geisha house στο Kyoto! Σε εκείνο το σπίτι περνάει τα πάνδεινα προκειμένου να φανεί η αξία της και να εκπαιδευτεί να γίνει geisha. Επιπλέον, η ομορφιά της προκαλεί την ζήλια της φτασμένης geisha Hatsumomo η οποία της κάνει τη ζωή μαρτύριο! Από μια παρεξήγηση η Chiyo μπαίνει στην μαύρη λίστα του "σπιτιού" και της απαγορεύεται (ενώ είχε ήδη αρχίσει μαθήματα) να γίνει geisha. Έτσι υποχρεούται για μια ζωή να υπηρετεί σιωπηλά τις άλλες γκέισες. Όμως η ζωή στέκεται απέναντί της γενναιόδωρη και την ανταμοίβει.
Το πως φτάνει from zero to hero δεν θα σας το πω, γιατί ήδη είπα πολλά για την πλοκή. Πάντως η Chiyo μεταμορφώνεται σε no 1 Geisha και κάνει τους άνδρες να παραμιλούν και τις γυναίκες να ζηλεύουν! Τώρα αν με ρωτήσετε αν μου άρεσε η ταινία δεν ξέρω τι να απαντήσω...
Περίμενα περισσότερα από αυτή την ταινία σίγουρα! Είναι όμως χωρίς αμφιβολία μια ταινία προσεγμένη, με πολλά ωραία πλάνα όπου φαίνεται ότι έπεσε δουλεία... Μπορώ να φανταστώ τι συγκίνησε τους Αμερικανούς. Πολύ απλά> μίση, πάθη, χρήμα, δίψα για εξουσία (την εξουσία της ομορφιάς!) και πάνω από όλα ο έρωτας (κάτι σαν το Troy). Αυτό που μου άρεσε στην ταινία περνάει σε άλλο επίπεδο. Έχει να κάνει με την θέση της γυναίκας στο Hollywood και το μοντέλο γυναίκας που παρουσίασε η ταινία μέσω της Chiyo. Η νεαρή geisha παρόλο που εκπαιδεύεται να γίνει ένα απλό αντικείμενο θαυμασμού για τα μάτια του ανδρικού πληθυσμού αναπτύσσει μια ισχυρή προσωπικότητα. Επίσης αντιστέκεται σε μια βασική αρχή του "club" (never fall in love) και ερωτεύεται παράφορα τον Πρόεδρο. Είναι σαν να βάζει τους δικούς της όρους στο παιχνίδι. Έτσι το "θέαμα" αποκτά άλλη οντότητα και σε κάθε της βήμα παλεύει να πάρει τη ζωή στα χέρια της, δεν αφήνεται να παρασυρθεί από την αναγνωρισημότητα και την επιτυχία. Βέβαια η ταινία ωραιοποιεί μια κατάσταση, πόσες γκέισες να είχαν την τύχη της Chiyo? Η ταινία λέει "Geishas are a moving work of art" εμένα όμως δεν με πείθει, ίσως με αφήνει αδιάφορη αυτή η "κουλτούρα", ίσως πάλι το οτι το σενάριο αποσιωπά το αν οι γκέισες εγκδίδονταν ή όχι μου κάνει λίγο φτηνό. θα προτιμούσα την ωμή αλήθεια...
Να σας πω κάπου εδώ ένα μυστικό, πρώτη φορά είδα μια ταινία να σώζει ένα ολόκληρο (μέτριο;) 2ωρο θέασης με μια ατάκα! Στο τέλος λέει η Chιyo (δεν το θυμάμαι ακριβώς αλλά...) "Αυτή είναι η ιστορία μου, δεν είναι ιστορία βασιλιάδων, ούτε αυτοκρατόρων, μην περιμένετε να ακούσετε φοβερά πράγματα. Είναι η ιστορία μιας φτωχής γκέισας, η ιστορία μου". Και λέω κοίτα να δεις, δίνω στην ταινία όλα τα ελαφρυντικά του κόσμου γιατί από μόνη της λέει μην περιμένετε να δείτε κάτι το φοβερό! Έτσι είπα και εγώ στον εαυτό μου, τι περίμενες να δείς, έπρεπε να το φανταστείς ότι κάπως έτσι θα ήταν :-)

Pride and Prejudice, μια μέρα πριν τις 14/2

Έτσι επέλεξα να τελειώσω την κουραστική μου Δευτέρα, βλέποντας «Περηφάνια και Προκατάληψη». Δεν ήταν από τις ταινίες που περίμενα, απλά έχοντας διαβάσει και μελετήσει το βιβλίο της Jane Austen σαν καλή φοιτήτρια της Αγγλικής Φιλολογίας πήγα για να τεστάρω την μνήμη μου.
Τελικά θυμόμουνα αρκετά αλλά πάντα μπερδεύω την «Emma» με το «Pride and Prejudice». Βέβαια δεν θέλει και πολύ. Και τα δύο βιβλία έχουν ως βασικό ήρωα μια κοπέλα 20 κάτι (Έμμα και Ελίζαμπεθ αντίστοιχα). Η ομοιότητα τους προχωράει και πιο πέρα. Και οι δύο πέφτουν σε ένα μεγάλο λάθος που έχει συνέπειες στην προσωπική τους ευτυχία.
Στο «Περηφάνια και Προκατάληψη» η ενάρετη, νεαρή Ελίζαμπεθ κάνει το σφάλμα και κρίνει λάθος τον Mr. Darci, ο οποίος δεν της είναι καθόλου αδιάφορος. Στερείται την συντροφιά του πιστεύοντας πως είναι αλαζόνας, υποκριτής και ό,τι χειρότερο, βασιζόμενη μόνο σε φήμες. Η ομίχλη των κουτσομπολιών δεν αφήνει τα όμορφα μάτια της Ελίζαμπεθ να δουν τον πραγματικό Mr. Darci. (Το τέλος δεν θα σας το αποκαλύψω.)

Η ταινία σατιρίζει με έναν ωραίο τρόπο (τολμώ να πώ όπως το βιβλίο) την αριστοκρατία, την εκκλησία και την μεσαία τάξη που προσπαθεί απελπισμένα μέσω παντρειάς να ανέβει. Μέσα σε όλο αυτό τον πανικό ξεχωρίζει η Ελίζαμπεθ για τον δυναμισμό και τον σνομπισμό της απέναντι στα πλούτη. Μην ψάξετε όμως για κάτι έντονο σε αυτή την ταινία, να ξέρετε ότι μπορεί να σας κουράσει εάν δεν γνωρίζετε τι πρόκειται να δείτε. Jane Austen είναι αυτή, να είστε υπομονετικοί και να θυμάστε ότι στην λογοτεχνία της εν λόγω κυρίας τα πάθη συγκρατούνται, άλλα ήθη και έθιμα στην Αγγλία του τότε.

Η Jane Austen στην εποχή της είχε χαρακτηριστεί ως αδιάφορη συγγραφέας διότι έγραφε εμπνευσμένη από την καθημερινότητά της στο βολεμένο της σπιτάκι στο Bath, τη στιγμή που ο πόλεμος έδινε και έπαιρνε. Όμως το έργο της επανεκτιμήθηκε και η ιστορία της χρωστάει πολλά λένε. Με τα γραπτά της άφησε σημαντικές πληροφορίες για το πώς κυλούσε η ζωή στην Αγγλία της εποχής της.

Σας αφήνω (μέρα που είναι) με το «ζουμί» της υπόθεσης: πόσο τυφλοί μπορεί να είμαστε ακόμη και μπροστά στον έρωτα που μας χτυπά την πόρτα. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία…

Α, για να ρίξω λίγο το επίπεδο… Γιατί όλοι λένε ότι δεν πιστεύουν στο Valentine’s Day αλλά το δωράκι τους το περιμένουν και θυμώνουν;;

Τι να πω και γώ;

Παρασκευή σήμερα(το δημοσιεύω λίγο καθυστερημένα)και ενώ δεν έχω κάτι να σας πω αποζητώ την επαφή. Επίσης ξέρω καλά ότι και τίποτα να μην έχω να πω, πάντα έχω τον τρόπο να «γεμίσω» αρκετές γραμμές και αυτό γιατί απλούστατα το μυαλό τελικά δεν αδειάζει ποτέ. Έτσι οι περισσότεροι, ενώ φαινομενικά «δεν έχουμε τίποτα στο μυαλό» (όπως λέει και η έκφραση) μπορούμε να πούμε πολλά τελικά.
Θυμάμαι δύο χρόνια πριν, στην Αγγλία, κατά τη διάρκεια της προσαρμογής μου εκεί (είχα πάει με μια βαλίτσα ρούχα και όνειρα, μόνη μου, να σπουδάσω κινηματογράφο), ήταν Σεπτέμβρης και καθόμουνα στον λόφο κάπου στην πανεπιστημιούπολη. Το θυμάμαι σαν να ήταν χθες. Θαύμαζα τη θέα της πόλης από τον λόφο και θυμόμουνα κάτι του Ronald Barthes που είχα διαβάσει όταν σπούδαζα στην Αγγλική Φιλολογία,σχετικό με τη θέα των πόλεων από ψηλά.
Καθόμουν λοιπόν στο γρασίδι, βουτηγμένη στις σκέψεις μου. Με είχαν πλησιάσει και κάποιοι καινούργιοι φίλοι μου αλλά που να καταλάβουν τον καημό μου. Και ποιος ήταν;; Το μυαλό μου ήταν κενό. Δεν μπορούσα να γράψω τίποτα εκείνες τις μέρες, και αυτό με απασχολούσε αφάνταστα, καθώς στην Αγγλία είχα βρεθεί για την πνευματική μου άνθιση!
Έβγαλα το μπλοκάκι μου και σκέφτηκα «Θα αρχίσω κάτι και όπου με βγάλει. Θα γράψω για αυτά που δεν μπορώ να γράψω».
Τελικά το αποτέλεσμα ήταν μοναδικό (τουλάχιστον για μένα)! Γράφοντας για το ότι δεν μπορώ να γράψω (τι οξύμωρο!) και χαζεύοντας τη θέα του Καθεδρικού ναού της πόλης, θυμήθηκα ότι δεν μπορώ να ζωγραφίσω. Ενώ θα το ήθελα πολύ αν και παρακολούθησα επι σειρά ετών μαθήματα ζωγραφικής, το ταλέντο του πινέλου λείπει από τη ζωή μου. Έτσι, εκείνο το απόγευμα έβγαλα τον καημό μου στο χαρτί λέγοντας πως θα προτιμούσα να μπορώ να ζωγραφίζω καλά και να πάρω αυτή την τόσο μοναδική θέα μαζί μου αντι να παλεύω με τις λέξεις. Ελλείψει όμως αυτού του ταλέντου βγήκε κάτι καλό, εκεί που είχα σοβαρό mental block έγραψα σελίδες ολόκληρες για εκείνη τη θέα,και τις πήρα μαζί μου, και τις έχω φυλάξει σαν κόρη οφθαλμού!

Τη θέα δεν την ζωγράφισα αλλά τη φωτογράφισα ουκ ολίγες φορές! Ιδού!

Ευτυχία δεν βρήκαμε...!

Είδα ξανά το Vanilla Sky(2001) και προβληματίστηκα once again για το τι είναι ευτυχία. Αν θυμάστε καλά (όσοι την έχετε δει) ο Tom Cruise υποδύεται τον David Aames, έναν πετυχημένο εκδότη που αλλάζει τις γυναίκες σαν τα πουκάμισα. Αυτά βέβαια πριν γνωρίσει τη Sofia Serrano (Penelope Cruz). H κοντούλα, λεπτούλα,με σαρκώδη χείλη, Ισπανή κάνει τη διαφορά. Ο David την ερωτεύεται, κάνει όμως το λάθος και μπαίνει στο αυτοκίνητο ενός πρόσφατου one night stand, η οποία πληγωμένη απο τη στάση του, ρίχνει το αυτοκίνητό της από μια γέφυρα. Aπο κει και πέρα έρχονται τα πάνω κάτω.
Πριν την στραβοτιμονιά η Cameron Diaz, μέσα στο αυτοκίνητο ρωτά τον David "What's happiness for you David?". O David δεν ξέρει την απάντηση...
Τελικά τι είναι ευτυχία; Δεν μπορεί ναι είναι ένα πράγμα πιστεύω... Πρέπει να είναι ένα σύνολο καταστάσεων που μας οδηγεί στην ευτυχία. Πολλοί είναι όμως αυτοί που δεν αντιλαμβάνονται την ευτυχία στη ζωή τους γιατί νομίζουν οτι η ευτυχία είναι κάτι μεγάλο, κάτι συγκλοντιστικό! Κι όμως η ευτυχία κρύβεται στις μικρές χαρές που πολλές φορές κακώς παραβλέπουμε! Αρκεί να κοιτάξουμε γύρω, να πετάξουμε τη μιζέρια απο πάνω μας και να δίνουμε τη βαρύτητα που αρμόζει σε κάθε μικροχαρά της ζωής!

And the winner could be...

Ηρθαν οι υποψηφιότητες! Για να μην σας τα γράφω αναλυτικά ρίξτε μια ματια εδώ

όλα όσα θέλετε να μάθετε για τα Oscars και ενημερωθείτε πριν την μεγάλη βραδιά!

Ατυχία!

Εκεί που έλεγα "τέλεια,τέλεια,τέλεια" ήρθαν τα πάνω κάτω! Έχω αναλάβει το further reading List για ένα κινηματογραφικό βιβλίο που πρόσφατα μεταφράστηκε και θα κυκλοφορήσει σύντομα από τις εκδ. Αιγόκερως. Εκεί που είχα κάνει όλη την έρευνα και ήμουν χαρούμενη έχοντας βρεί τους τίτλους που ήθελα να προσθέσω στη λίστα.... τσούπ η ανατροπή!!!Η δισκέτα δεν αποθήκευσε τίποτα! Την τύχη μου!!! Τελικά δεν έχω άστρο!
Έπαθα εγκεφαλικό, κόντεψα να εξφεντονίσω το λάπτοπ, να σπάσω ότι είχα στο τραπέζι, παραλίγο να τραβούσα και τα μαλλιά μου. Μετά σκέφτηκα πώς ότι και να κάνω... πάλι απο την πλάτη μου θα περάσει η όλη διαδικασία για το βιβλίο. Δε πα να χτυπιέμαι...η δισκέτα δεν συγκινείται και θαύματα δεν γίνονται! Τρεχάτε ποδαράκια μου!!!!

Ζωή όπως τη ζούν οι άλλοι

Κάποτε κάποιοι μαζεύονταν έξω απο πολυτελή εστιατόρια και κολλούσαν τις μυτούλες τους στο τζάμι για μια δόση χλιδής και ονείρου. Μετά ήρθε η τηλεόραση! "Και συ, που στ'άστρα βλέπεις μόνο ζώδια... και της καρδιάς τα επισόδεια προτιμάς να τα δεις στην TV".
Πλέον πολλοί είναι αυτοί που ζουν τη ζωή τους μέσα από την τηλεόραση. Παθιάζονται με τα σίριαλ (ξένα & ελληνικά πλέον) όπως η αθώα Μπέττυ στην ταινία "Νοσοκόμα Μπέττυ". Κάποτε είχα ακούσει το ωραίο "όταν κλείνει η TV αρχίζει η ζωή". Το έγραψα λοιπόν σε ένα χαρτάκι και το κόλλησα στην τηλεόρασή μου, στο φοιτητικό μου σαλονάκι στη Θεσσαλονίκη. Ε, και;; Νομιζετε οτι αντιστάθηκα; Η εικόνα λέει πολλά και δύσκολα να πάρεις το βλέμμα σου απο αυτή.
Δεν ειμαι κατα της τηλεόρασης, είμαι κατά της κακής της χρήσης. Ποιός είχε την ιδέα να κλείσει ανθρώπους σε ένα σπίτι σαν έντομα σε γυάλα; Είναι μεγάλο θέμα το γεγονός ότι τα reality φέρνουν πολλά νούμερα και ο κόσμος έχει εθιστεί σε αυτά! Τι δεν έχει η ζωή μας που το ψάχνουμε αλλού; Τι προσφέρουν τα Σαββατιάτικα "εορταστικά" show;;Όσοι είναι γλετζέδες είναι σίγουρα έξω και τι μας μένει στο σπίτι;; Οι μοναχικοί κάθε ηλικίας που στο zapping βλέπουν παγωμένα χαμόγελα και ανεβασμένες (με το ζορι;;) καταστάσεις. Και ποιό το αποτέλεσμα;;; Μήπως η μοναξιά στο τετράγωνο;; Τελικά ποιός ψυχαγωγείται;;Ο μόνος που αισθάνεται 2 φορές μόνος...

Το Ταξίδι του Αυτοκράτορα (2005)

Αν έχετε διάθεση για κάτι διαφορετικό μη χάσετε αυτή την ταινία-ντοκυμαντέρ!

Είναι η ιστορία του Αυτοκρατορικού Πιγκουίνου. Η ζωντανή απόδειξη οτι μπορεί να υπάρξει ζωή στην Ανταρκτική, στους -40 C! Οι πιγκουίνοι όχι μόνο επιβιώνουν εκεί αλλά παλεύουν να συνεχίσουν το είδος τους! Ανακαλύψτε πόσο στοργικοί είναι και οι 2 γονείς των συμπαθητικών φτερωτών. Δείτε τους αρσενικούς πιγκουίνους σε ένα ρόλο τρυφερό και ευαίσθητο. Αρσενικά και θηλικά κάνουν τα πάντα για να δούν τον απόγονό τους να σκάει απο το αυγό. Υπομονή, ορθοστασία, πείνα (2 μήνες χωρίς φαγητό) και πολλές θυσίες! Θα καρποφορήσουν άραγε οι προσπάθειες; Ποιό θα είναι το αποτέλεσμα του ταξιδιού;
Η φύση σε όλο της το μεγαλείο. Η νοημοσύνη των πιγκουίνων ξεπερνά κάθε φαντασία, η φωτογραφία είναι καταπληκτική και η αίσθηση που μας αφήνει ευχάριστη! Πάρτε μια γεύση απο τις φωτό! Το είδα σήμερα και έφυγα με τις καλύτερες εντυπώσεις!(March of the Penguins)

Να μας ζήσουν!

Να σκάσετε Τατιάνα,Χριστίνα,Κατερίνα!Μπορεί να είστε πρώτες στο κουτσομπολιό αλλά σας την έφερα! Η cinematia τι blog σινεμαικό θα ήταν αν δεν εξασφάλιζε πρώτο μόνο για εσάς τις φωτογραφίες της χρονιάς;;;
Με πολύ κόπο, τρέξιμο και ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε το έκανα για να απολαύσετε πρώτοι γαμπρό τον Brad και νυφούλα την Τζολί!Επι τέλους πόζες φυσικές, ερασιτεχνικές φωτό από μιά όμορφη και απλή τελετή!
Να ζήσετε και να ευτυχήσετε παιδιά! (γιατί η cinematia ειναι παντού και γνωρίζει και τα κοσμικά... αφήστε τους άλλους να ψάχνονται για έγκηρη ενημέρωση στα μεσημεριανά!> είπατε κάτι;;)

Million Dollar baby (2004)

Σκηνοθεσία:

Clint Eastwood
Πρωταγωνιστούν:

Hilary Swank

Morgan Freeman

Clint Eastwood

Αυτές τις χιονισμένες μέρες είδα το "Million Dollar Baby" και κάτι θυμήθηκα...Δεν ξέρω αν θυμάστε και εσείς τα σχόλιά μου για το "Kill Bill" (1&2) σε παλαιότερο post. Τελικά ποιά είναι η θέση της γυναίκας στη σημερινή "Χολλυγουντιανή κοινωνία";H Maggie Fitzgerald, φιλόδοξη, φτωχή νεαρή θέλει να γίνει boxer. Ο Frankie της λέει οτι δεν προπονεί γυναίκες, την υποτιμά αλλά στην πορεία την αναλαμβάνει και την μεταμορφώνει σε αστέρι του box. Εκεί που ζεί το όνειρο όμως, η πρωταγωνίστρια απο την μια στιγμή στην άλλη πέφτει στην κόλαση! Σοβαρό χτύπημα σε αγώνα, της κλέβει κάθε δόξα και απο το ρινγκ περνά στο παγωμένο δωμάτιο ενός νοσοκομείου. Την συνέχεια είναι κρίμα να σας την αποκαλύψω...! Το δράμα όμως είναι ότι η Maggie είναι μια ακόμη γυναίκα που προσπάθησε να ξεφύγει απο τα gender roles που μια επαρχιακή Αμερικάνικη κοινωνία της έριξε στους ώμους, αλλά τελικά δεν τα καταφέρνει. Τιμωρείται όπως οι περισσότερες ηρωίδες της μεγάλης οθόνης που δοκιμάζουν κάτι έξω απο τα standards. Όσο και αν η Maggie γίνεται μια δυνατή "φιγούρα" πάνω στο ριγκ, που δεν τραβάει το βλέμμα του άνδρα θεατή λόγω γυναικείου αισθησιασμού αλλά περιέργειας ("τι μπορεί να κάνει μια γυναίκα;") τόσο ταπεινώνεται με την ήττα της! Η super ηρωίδα μένει αβοήθητη. Ξεπέρασε τα όριά της και πρέπει να τιμωρηθεί...! Υπαρχουν τελικά female superheroes στην 7η τέχνη; Μη μου πείτε Lara Croft...! Ο Ταραντίνο φάνηκε να δείνει τα φτερά στην ηρωίδα του στο Kill Bill αλλά της τα πήρε πίσω με την μητρότητα (ύπουλο χτύπημα...). Ο Clint, τι θέλει να μας πει;;;

I beg your pardon...!

I beg your pardon! I've never promised u a rose garden! Among with the sunshine,there's gotta be a little rain sometimes ;-)
Αυτό το άσμα άκουγα καθώς περιπλανιόμουνα στη χιονισμένη πόλη μας!Κατάλληλο σκέφτηκα αν αντι για rain έλεγε snow!Προς τι ο πανικός; Στη Βόρεια Ελλάδα ζούμε!Αν δεν χιονίσει και λίγο πως θα νοιώσουμε χειμώνα. Εγώ αφού σιγούρεψα το οτι δεν δουλεύω σήμερα,επωφελήθηκα του καιρού> βγήκα στις 10 το πρωί και γύρισα σπίτι στις 7 το απόγευμα!Χαλάρωσα με το λευκό τοπίο και έβγαλα φωτο απο το κέντρο της πόλης!Σας τις χαρίζω σε περίπτωση που δεν είδατε χιόνι... ακόμα...

Γιατί Αρέσει το "Παρα Πέντε";

Δηλώνω φαν της σειράς, σας το λέω να μην αναρωτιέστε!Είχα χρόνια να δώ σίριαλ που να με κάνει πραγματικά να γελώ. Το σενάριο είναι ασυζητητί πολύ έξυπνο και ακόμη περισσότερο...πρωτότυπο!
Να που ήρθε επιτέλους η στιγμή να κάνει θραύση ένα σίριαλ που δεν πραγματεύεται το κλασικό κυνηγητό μεταξύ ανδρών-γυναικών, δεν μιλά για τον έρωτα αλλά για την φιλία,δεν έχει ερωτικές σκηνές αλλά εναγκαλιασμούς μεταξύ φίλων!Εάν ήμουν παραγωγός θα ήμουν σκεπτική στο άκουσμα των παραπάνω και αν ήμουν κανάλι θα έλεγα "μα θα τραβήξει κόσμο;θα κάνει νούμερα μια σειρά δίχως έρωτα;"Και όμως το κοινό με εξέπληξε!Ανταποκρίθηκε και μάλιστα με την πρώτη ματιά! Η σειρά απέκτησε φανατικό κοινό από όλες τις ηλικίες με μιας! Μα ποιά είναι η συνταγή;;;

Στην ουσία 5 μοναχικοί άνθρωποι, άγνωστοι μεταξύ τους, γίνονται μια γροθιά προκειμένου να εξιχνιάσουν έναν (άδικο) θάνατο...Αυτή είναι η πλοκή .Δεν είναι όμως παρα μόνο η αρχή του "Παρα Πέντε". Οι χαρακτήρες δεν μένουν στάτικοι αλλά αναπτύσσονται, δίνοντας μας και μια έκπληξη κάθε φορά! Το πιο γερό χαρτί όμως αδιαμφισβήτητα είναι η φιλία που αναπτύσσεται μεταξύ τους!
Η σειρά μας θύμισε φέτος πόσο ωραίο είναι να ανήκεις σε μια ομάδα, να αποτελείς σημαντικό μέλος μιας παρέας και να νιώθεις χρήσιμος και απαραίτητος!Να νιώθεις οτι σε αγαπούν και να αγαπάς χωρίς ανταγωνισμό!Το "Παρα Πέντε" έφερε στην επειφάνεια την ανάγκη του κόσμου για επαφή, για μια καλή φιλία, μια καλή παρέα, ένα καλό γέλιο!Σε κάποιους θύμισε μια τέτοια περέα από το παρελθόν. Μίλησε όμως και στις καρδιές εκείνων που εύχονται να γίνει κάτι συναρπαστικό στη ζωή τους που θα τους λυτρώσει απο την μοναξιά και θα τους βγάλει έναν άλλο ευατό, πιο γενναίο, πιο τολμηρό!

Rebirth!

Όχι δεν θα σας μιλήσω για ταινία σήμερα! Σήμερα είναι μια ξεχωριστή μέρα για το blog μου γιατί απέκτησε χρώμα & περισσότερο στύλ. Παιδεύτηκα για να φτιάξω κάτι που να ευχαριστεί τα μάτια σας περισότερο απο το παλιό style αυτού του Blog και ελπίζω να τακατάφερα(περιμένω σχόλια...).
Όχι τίποτα άλλο αλλά το πάλεψα για αρκετή ώρα...Δεν μπορώ όμως να μην ευχαριστήσω το blog http://blogs.gr/persefoni/ για τις χρήσιμες οδηγίες που δίνει!Thank u!

Something's Gotta Give (2003)

Για να μιλήσω γι'αυτή την ταινία πρώτα απ'όλα θα αναφερθώ στο πόσο δύσκολο μου ήταν τελικά να βρώ μια φωτογραφία απο την ταινία (το πόστερ ήθελα αλλά, anyway..).Ένα μεγάλο παράπονό μου προς τα movie sites>δεν είναι και τόσο τραγικό να μην κλειδώνετε τις φωτογραφίες!Στο κάτω κάτω διαφήμιση της ταινίας κάνουμε όλοι μαζί!Αφήστε και εμάς τα ανεξάρτητα bloggάκια να στολίσουμε το λόγο μας με εικόνες!
«Κάλιο αργά παρά ποτέ» ο ελληνικός της τίτλος (πως λέμε καμία σχέση η μετάφραση...για άλλη μια φορά). Μια χαριτωμένη κομεντί που έμελλε να γίνει η 2η ταινία που είδα το 2006. Πήγα στο DVD club (και όχι Video Club πλέον). Σκέφτηκα δεν θέλω κάτι βαρύ αλλά ας μην πάρω το ‘Wimbledon’, ας πάρω αν μην τι άλλο Jack Nicholson και Diane Kitton και Keanu Reeves! Κάπως έτσι κατέληξε το DVD στο σπίτι μου και είδα μια ακόμη συμπαθητική ρομαντική (μπορώ να το πω και αυτό) κομεντί.
Συμπαθητική ως προς το θέμα της. Ο Harry 60+ («ώριμος» άνδρας) έχει δεσμό με κατά 30 έτη μικρότερη κοπελιά! Οι δυο τους πηγαίνουν στο εξοχικό της μαμάς της για ένα χαλαρό Σαββατοκύριακο και ανακαλύπτουν ότι δεν είναι μόνοι. Η μαμά (Kitton)και ιδιοκτήτρια του εξοχικού, πετυχημένη συγγραφέας αλλά με εποχικό mental block είναι εκεί με την αδερφή της.
Η συνάντηση του Harry με το «σόι» της μικρής είναι για γέλια. Μαμά και «γαμπρός» δεν συμπαθιούνται με τίποτα, παρόλο που είναι συνομήλικοι. Έλα όμως που ένα καρδιακό επεισόδιο απαγορεύει στον Harry κάθε μετακίνηση! Έτσι δεν μένει παρά να συνεχίσει να φιλοξενείται στο αφιλόξενο εξοχικό by the sea. Ο δεσμός του Harry εντωμεταξύ λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων αφήνει την εξοχή και ο Harry πέφτει στη βοήθεια της «πεθεράς». Θα τα βρούνε; Την συνέχεια μάλλον την μαντεύετε. Ο Keanu πάντως είναι ο γιατρός που κουράρει τον Harry και ποθεί την μεγαλύτερή του συγγραφέα. Ο Harry πάντως ωριμάζει και συνειδητοποιεί ότι δεν μπορεί να είναι ένας αιώνιος play boy, και να τρέχει πίσω από πιτσιρίκες (ιδίως τώρα που η καρδιά του είναι αδύναμη). Τελικά αλλάζει ο άνθρωπος και δη ο άνδρας;;;;

Finding Nemo on New Years Day!

Τότε ξαναβρήκα τον Νέμο για δεύτερη φορά. Κοινώς με βρήκε η πρωτοχρονιά αγκαλιά με το πορτοκαλί ψαράκι. Είχα δύο χρόνια να δω την ταινία (από τότε που πρωτοβγήκε δηλαδή) και μάλιστα δεν την είχα δει μεταγλωττισμένη και ούτε καν με υπότιτλους. Είχε αρκετό ενδιαφέρον για μένα να δω την ελληνική βερσιόν με τις φωνές του Θοδωρή Αθερίδη και της Δήμητρας Παπαδοπούλου. Βέβαια λογικό είναι οι ήρωες της ταινίας να ανοιγοκλείνουν το στόμα τους αλά Αγγλικά αλλά να ακούμε Ελληνικά, πράγμα που θύμιζε ώρες ώρες κάτι από Βραζιλιάνικη σαπουνόπερα.
Τελικά από όλες τις ταινίες Dysney νιώθω ότι αυτή είναι που με συγκίνησε περισσότερο. Είναι σίγουρα από εκείνες που απήλαυσαν όσοι γονείς συνόδευσαν τους μπόμπιρες τους στο σινεμά. Οι σχέσεις πατέρα και γιου, ο πρώτος υπερπροστατευτικός και δειλός, ο δεύτερος θαρραλέος με την δίψα των νιάτων του θέλει ν’ανακαλύψει τον ωκεανό.
Ο Νέμο, την πρώτη μέρα στο σχολείο «το σκάει» για λίγο από την «τάξη» με κάποιους συμμαθητές του για να ρίξουν μια ματιά στον ωκεανό. Εκεί που χαζεύουν μια «βράκα» (κατα το βάρκα) ένας δύτης εμφανίζεται από το πουθενά και παίρνει μαζί του τον Νέμο. Ο πατέρας του τρελαίνεται από την αγωνία και βάζει στόχο και σκοπό να βρει τον μονάκριβό του γιο. Έτσι, θέλοντας και μη πρέπει να νικήσει τους φόβους του, να διασχίσει τον ωκεανό και να φτάσει ως το Sydney.Απαραίτητος αλλά απρόσκλητος σύντροφος στο ταξίδι του αυτό, ένα μπλε ψάρι, η Ντόρι. Το κακό μαζί της είναι ότι έχει τη μνήμη του χρυσόψαρου! Το καλό για μας είναι το γέλιο που προκύπτει από μια σειρά παρεξηγήσεων.
Εγώ πάντως όντως βρήκα τον Νέμο πριν δυο χρόνια στον London Zoo. Μάλιστα βρήκα και τον πατέρα του μαζί με την Ντόρι, παρεούλα στην ίδια γυάλα!!! Δεν έχασα ευκαιρία και απαθανάτισα ευθύς αμέσως το θέαμα με την φωτογραφική του κινητού μου. (Σας «χαρίζω» αυτή τη στιγμή, η ανάλυση δεν είναι φοβερή αλλά η αυθεντικότητά της αξίζει περισσότερο!!! )
Αλήθεια, εσείς ποια ταινία είδατε την πρώτη μέρα του χρόνου;

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!
ΕΥΧΟΜΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΕΟ ΧΡΟΝΟ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΣΗΜΕΡΑ ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΤΟΥ ΒΗΜΑΤΑ!
ΝΑ ΕΥΤΥΧΙΣΕΤΕ ΜΕ ΥΓΕΙΑ Κ ΚΑΛΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ...