Memoirs of a Geisha...(2005)

Εδώ είμαστε λοιπόν να τα πούμε για τις "Αναμνήσεις μιας Γκέισας"! Σκηνοθετημένη από τον χορογράφο του Chicago (2002) Rob Marshall και βασισμένη στο ομόνυμο βιβλίο του Arthur Golden, η Γκέισα πήρε τον δρόμο για την Ελλάδα πολλά υποσχόμενη! Ηταν από τις ταινίες που περίμενα να δω λόγω του πολύ πετυχημένου trailer.
Η ταινία ως "αναμνήσεις" δεν θα μπορούσε να μην έχει voice over. Έτσι μπαίνουμε στο άδυτο του κόσμου των Geisha μέσω της αφήγησης της πρωταγωνίστριας. Η Chiyo, θυμάται πως ξεκίνησαν όλα όταν ήταν 9 χρονών και η φτωχή της οικογένεια την πούλησε σε geisha house στο Kyoto! Σε εκείνο το σπίτι περνάει τα πάνδεινα προκειμένου να φανεί η αξία της και να εκπαιδευτεί να γίνει geisha. Επιπλέον, η ομορφιά της προκαλεί την ζήλια της φτασμένης geisha Hatsumomo η οποία της κάνει τη ζωή μαρτύριο! Από μια παρεξήγηση η Chiyo μπαίνει στην μαύρη λίστα του "σπιτιού" και της απαγορεύεται (ενώ είχε ήδη αρχίσει μαθήματα) να γίνει geisha. Έτσι υποχρεούται για μια ζωή να υπηρετεί σιωπηλά τις άλλες γκέισες. Όμως η ζωή στέκεται απέναντί της γενναιόδωρη και την ανταμοίβει.
Το πως φτάνει from zero to hero δεν θα σας το πω, γιατί ήδη είπα πολλά για την πλοκή. Πάντως η Chiyo μεταμορφώνεται σε no 1 Geisha και κάνει τους άνδρες να παραμιλούν και τις γυναίκες να ζηλεύουν! Τώρα αν με ρωτήσετε αν μου άρεσε η ταινία δεν ξέρω τι να απαντήσω...
Περίμενα περισσότερα από αυτή την ταινία σίγουρα! Είναι όμως χωρίς αμφιβολία μια ταινία προσεγμένη, με πολλά ωραία πλάνα όπου φαίνεται ότι έπεσε δουλεία... Μπορώ να φανταστώ τι συγκίνησε τους Αμερικανούς. Πολύ απλά> μίση, πάθη, χρήμα, δίψα για εξουσία (την εξουσία της ομορφιάς!) και πάνω από όλα ο έρωτας (κάτι σαν το Troy). Αυτό που μου άρεσε στην ταινία περνάει σε άλλο επίπεδο. Έχει να κάνει με την θέση της γυναίκας στο Hollywood και το μοντέλο γυναίκας που παρουσίασε η ταινία μέσω της Chiyo. Η νεαρή geisha παρόλο που εκπαιδεύεται να γίνει ένα απλό αντικείμενο θαυμασμού για τα μάτια του ανδρικού πληθυσμού αναπτύσσει μια ισχυρή προσωπικότητα. Επίσης αντιστέκεται σε μια βασική αρχή του "club" (never fall in love) και ερωτεύεται παράφορα τον Πρόεδρο. Είναι σαν να βάζει τους δικούς της όρους στο παιχνίδι. Έτσι το "θέαμα" αποκτά άλλη οντότητα και σε κάθε της βήμα παλεύει να πάρει τη ζωή στα χέρια της, δεν αφήνεται να παρασυρθεί από την αναγνωρισημότητα και την επιτυχία. Βέβαια η ταινία ωραιοποιεί μια κατάσταση, πόσες γκέισες να είχαν την τύχη της Chiyo? Η ταινία λέει "Geishas are a moving work of art" εμένα όμως δεν με πείθει, ίσως με αφήνει αδιάφορη αυτή η "κουλτούρα", ίσως πάλι το οτι το σενάριο αποσιωπά το αν οι γκέισες εγκδίδονταν ή όχι μου κάνει λίγο φτηνό. θα προτιμούσα την ωμή αλήθεια...
Να σας πω κάπου εδώ ένα μυστικό, πρώτη φορά είδα μια ταινία να σώζει ένα ολόκληρο (μέτριο;) 2ωρο θέασης με μια ατάκα! Στο τέλος λέει η Chιyo (δεν το θυμάμαι ακριβώς αλλά...) "Αυτή είναι η ιστορία μου, δεν είναι ιστορία βασιλιάδων, ούτε αυτοκρατόρων, μην περιμένετε να ακούσετε φοβερά πράγματα. Είναι η ιστορία μιας φτωχής γκέισας, η ιστορία μου". Και λέω κοίτα να δεις, δίνω στην ταινία όλα τα ελαφρυντικά του κόσμου γιατί από μόνη της λέει μην περιμένετε να δείτε κάτι το φοβερό! Έτσι είπα και εγώ στον εαυτό μου, τι περίμενες να δείς, έπρεπε να το φανταστείς ότι κάπως έτσι θα ήταν :-)

Pride and Prejudice, μια μέρα πριν τις 14/2

Έτσι επέλεξα να τελειώσω την κουραστική μου Δευτέρα, βλέποντας «Περηφάνια και Προκατάληψη». Δεν ήταν από τις ταινίες που περίμενα, απλά έχοντας διαβάσει και μελετήσει το βιβλίο της Jane Austen σαν καλή φοιτήτρια της Αγγλικής Φιλολογίας πήγα για να τεστάρω την μνήμη μου.
Τελικά θυμόμουνα αρκετά αλλά πάντα μπερδεύω την «Emma» με το «Pride and Prejudice». Βέβαια δεν θέλει και πολύ. Και τα δύο βιβλία έχουν ως βασικό ήρωα μια κοπέλα 20 κάτι (Έμμα και Ελίζαμπεθ αντίστοιχα). Η ομοιότητα τους προχωράει και πιο πέρα. Και οι δύο πέφτουν σε ένα μεγάλο λάθος που έχει συνέπειες στην προσωπική τους ευτυχία.
Στο «Περηφάνια και Προκατάληψη» η ενάρετη, νεαρή Ελίζαμπεθ κάνει το σφάλμα και κρίνει λάθος τον Mr. Darci, ο οποίος δεν της είναι καθόλου αδιάφορος. Στερείται την συντροφιά του πιστεύοντας πως είναι αλαζόνας, υποκριτής και ό,τι χειρότερο, βασιζόμενη μόνο σε φήμες. Η ομίχλη των κουτσομπολιών δεν αφήνει τα όμορφα μάτια της Ελίζαμπεθ να δουν τον πραγματικό Mr. Darci. (Το τέλος δεν θα σας το αποκαλύψω.)

Η ταινία σατιρίζει με έναν ωραίο τρόπο (τολμώ να πώ όπως το βιβλίο) την αριστοκρατία, την εκκλησία και την μεσαία τάξη που προσπαθεί απελπισμένα μέσω παντρειάς να ανέβει. Μέσα σε όλο αυτό τον πανικό ξεχωρίζει η Ελίζαμπεθ για τον δυναμισμό και τον σνομπισμό της απέναντι στα πλούτη. Μην ψάξετε όμως για κάτι έντονο σε αυτή την ταινία, να ξέρετε ότι μπορεί να σας κουράσει εάν δεν γνωρίζετε τι πρόκειται να δείτε. Jane Austen είναι αυτή, να είστε υπομονετικοί και να θυμάστε ότι στην λογοτεχνία της εν λόγω κυρίας τα πάθη συγκρατούνται, άλλα ήθη και έθιμα στην Αγγλία του τότε.

Η Jane Austen στην εποχή της είχε χαρακτηριστεί ως αδιάφορη συγγραφέας διότι έγραφε εμπνευσμένη από την καθημερινότητά της στο βολεμένο της σπιτάκι στο Bath, τη στιγμή που ο πόλεμος έδινε και έπαιρνε. Όμως το έργο της επανεκτιμήθηκε και η ιστορία της χρωστάει πολλά λένε. Με τα γραπτά της άφησε σημαντικές πληροφορίες για το πώς κυλούσε η ζωή στην Αγγλία της εποχής της.

Σας αφήνω (μέρα που είναι) με το «ζουμί» της υπόθεσης: πόσο τυφλοί μπορεί να είμαστε ακόμη και μπροστά στον έρωτα που μας χτυπά την πόρτα. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία…

Α, για να ρίξω λίγο το επίπεδο… Γιατί όλοι λένε ότι δεν πιστεύουν στο Valentine’s Day αλλά το δωράκι τους το περιμένουν και θυμώνουν;;

Τι να πω και γώ;

Παρασκευή σήμερα(το δημοσιεύω λίγο καθυστερημένα)και ενώ δεν έχω κάτι να σας πω αποζητώ την επαφή. Επίσης ξέρω καλά ότι και τίποτα να μην έχω να πω, πάντα έχω τον τρόπο να «γεμίσω» αρκετές γραμμές και αυτό γιατί απλούστατα το μυαλό τελικά δεν αδειάζει ποτέ. Έτσι οι περισσότεροι, ενώ φαινομενικά «δεν έχουμε τίποτα στο μυαλό» (όπως λέει και η έκφραση) μπορούμε να πούμε πολλά τελικά.
Θυμάμαι δύο χρόνια πριν, στην Αγγλία, κατά τη διάρκεια της προσαρμογής μου εκεί (είχα πάει με μια βαλίτσα ρούχα και όνειρα, μόνη μου, να σπουδάσω κινηματογράφο), ήταν Σεπτέμβρης και καθόμουνα στον λόφο κάπου στην πανεπιστημιούπολη. Το θυμάμαι σαν να ήταν χθες. Θαύμαζα τη θέα της πόλης από τον λόφο και θυμόμουνα κάτι του Ronald Barthes που είχα διαβάσει όταν σπούδαζα στην Αγγλική Φιλολογία,σχετικό με τη θέα των πόλεων από ψηλά.
Καθόμουν λοιπόν στο γρασίδι, βουτηγμένη στις σκέψεις μου. Με είχαν πλησιάσει και κάποιοι καινούργιοι φίλοι μου αλλά που να καταλάβουν τον καημό μου. Και ποιος ήταν;; Το μυαλό μου ήταν κενό. Δεν μπορούσα να γράψω τίποτα εκείνες τις μέρες, και αυτό με απασχολούσε αφάνταστα, καθώς στην Αγγλία είχα βρεθεί για την πνευματική μου άνθιση!
Έβγαλα το μπλοκάκι μου και σκέφτηκα «Θα αρχίσω κάτι και όπου με βγάλει. Θα γράψω για αυτά που δεν μπορώ να γράψω».
Τελικά το αποτέλεσμα ήταν μοναδικό (τουλάχιστον για μένα)! Γράφοντας για το ότι δεν μπορώ να γράψω (τι οξύμωρο!) και χαζεύοντας τη θέα του Καθεδρικού ναού της πόλης, θυμήθηκα ότι δεν μπορώ να ζωγραφίσω. Ενώ θα το ήθελα πολύ αν και παρακολούθησα επι σειρά ετών μαθήματα ζωγραφικής, το ταλέντο του πινέλου λείπει από τη ζωή μου. Έτσι, εκείνο το απόγευμα έβγαλα τον καημό μου στο χαρτί λέγοντας πως θα προτιμούσα να μπορώ να ζωγραφίζω καλά και να πάρω αυτή την τόσο μοναδική θέα μαζί μου αντι να παλεύω με τις λέξεις. Ελλείψει όμως αυτού του ταλέντου βγήκε κάτι καλό, εκεί που είχα σοβαρό mental block έγραψα σελίδες ολόκληρες για εκείνη τη θέα,και τις πήρα μαζί μου, και τις έχω φυλάξει σαν κόρη οφθαλμού!

Τη θέα δεν την ζωγράφισα αλλά τη φωτογράφισα ουκ ολίγες φορές! Ιδού!

Ευτυχία δεν βρήκαμε...!

Είδα ξανά το Vanilla Sky(2001) και προβληματίστηκα once again για το τι είναι ευτυχία. Αν θυμάστε καλά (όσοι την έχετε δει) ο Tom Cruise υποδύεται τον David Aames, έναν πετυχημένο εκδότη που αλλάζει τις γυναίκες σαν τα πουκάμισα. Αυτά βέβαια πριν γνωρίσει τη Sofia Serrano (Penelope Cruz). H κοντούλα, λεπτούλα,με σαρκώδη χείλη, Ισπανή κάνει τη διαφορά. Ο David την ερωτεύεται, κάνει όμως το λάθος και μπαίνει στο αυτοκίνητο ενός πρόσφατου one night stand, η οποία πληγωμένη απο τη στάση του, ρίχνει το αυτοκίνητό της από μια γέφυρα. Aπο κει και πέρα έρχονται τα πάνω κάτω.
Πριν την στραβοτιμονιά η Cameron Diaz, μέσα στο αυτοκίνητο ρωτά τον David "What's happiness for you David?". O David δεν ξέρει την απάντηση...
Τελικά τι είναι ευτυχία; Δεν μπορεί ναι είναι ένα πράγμα πιστεύω... Πρέπει να είναι ένα σύνολο καταστάσεων που μας οδηγεί στην ευτυχία. Πολλοί είναι όμως αυτοί που δεν αντιλαμβάνονται την ευτυχία στη ζωή τους γιατί νομίζουν οτι η ευτυχία είναι κάτι μεγάλο, κάτι συγκλοντιστικό! Κι όμως η ευτυχία κρύβεται στις μικρές χαρές που πολλές φορές κακώς παραβλέπουμε! Αρκεί να κοιτάξουμε γύρω, να πετάξουμε τη μιζέρια απο πάνω μας και να δίνουμε τη βαρύτητα που αρμόζει σε κάθε μικροχαρά της ζωής!

And the winner could be...

Ηρθαν οι υποψηφιότητες! Για να μην σας τα γράφω αναλυτικά ρίξτε μια ματια εδώ

όλα όσα θέλετε να μάθετε για τα Oscars και ενημερωθείτε πριν την μεγάλη βραδιά!

Ατυχία!

Εκεί που έλεγα "τέλεια,τέλεια,τέλεια" ήρθαν τα πάνω κάτω! Έχω αναλάβει το further reading List για ένα κινηματογραφικό βιβλίο που πρόσφατα μεταφράστηκε και θα κυκλοφορήσει σύντομα από τις εκδ. Αιγόκερως. Εκεί που είχα κάνει όλη την έρευνα και ήμουν χαρούμενη έχοντας βρεί τους τίτλους που ήθελα να προσθέσω στη λίστα.... τσούπ η ανατροπή!!!Η δισκέτα δεν αποθήκευσε τίποτα! Την τύχη μου!!! Τελικά δεν έχω άστρο!
Έπαθα εγκεφαλικό, κόντεψα να εξφεντονίσω το λάπτοπ, να σπάσω ότι είχα στο τραπέζι, παραλίγο να τραβούσα και τα μαλλιά μου. Μετά σκέφτηκα πώς ότι και να κάνω... πάλι απο την πλάτη μου θα περάσει η όλη διαδικασία για το βιβλίο. Δε πα να χτυπιέμαι...η δισκέτα δεν συγκινείται και θαύματα δεν γίνονται! Τρεχάτε ποδαράκια μου!!!!

Ζωή όπως τη ζούν οι άλλοι

Κάποτε κάποιοι μαζεύονταν έξω απο πολυτελή εστιατόρια και κολλούσαν τις μυτούλες τους στο τζάμι για μια δόση χλιδής και ονείρου. Μετά ήρθε η τηλεόραση! "Και συ, που στ'άστρα βλέπεις μόνο ζώδια... και της καρδιάς τα επισόδεια προτιμάς να τα δεις στην TV".
Πλέον πολλοί είναι αυτοί που ζουν τη ζωή τους μέσα από την τηλεόραση. Παθιάζονται με τα σίριαλ (ξένα & ελληνικά πλέον) όπως η αθώα Μπέττυ στην ταινία "Νοσοκόμα Μπέττυ". Κάποτε είχα ακούσει το ωραίο "όταν κλείνει η TV αρχίζει η ζωή". Το έγραψα λοιπόν σε ένα χαρτάκι και το κόλλησα στην τηλεόρασή μου, στο φοιτητικό μου σαλονάκι στη Θεσσαλονίκη. Ε, και;; Νομιζετε οτι αντιστάθηκα; Η εικόνα λέει πολλά και δύσκολα να πάρεις το βλέμμα σου απο αυτή.
Δεν ειμαι κατα της τηλεόρασης, είμαι κατά της κακής της χρήσης. Ποιός είχε την ιδέα να κλείσει ανθρώπους σε ένα σπίτι σαν έντομα σε γυάλα; Είναι μεγάλο θέμα το γεγονός ότι τα reality φέρνουν πολλά νούμερα και ο κόσμος έχει εθιστεί σε αυτά! Τι δεν έχει η ζωή μας που το ψάχνουμε αλλού; Τι προσφέρουν τα Σαββατιάτικα "εορταστικά" show;;Όσοι είναι γλετζέδες είναι σίγουρα έξω και τι μας μένει στο σπίτι;; Οι μοναχικοί κάθε ηλικίας που στο zapping βλέπουν παγωμένα χαμόγελα και ανεβασμένες (με το ζορι;;) καταστάσεις. Και ποιό το αποτέλεσμα;;; Μήπως η μοναξιά στο τετράγωνο;; Τελικά ποιός ψυχαγωγείται;;Ο μόνος που αισθάνεται 2 φορές μόνος...

Το Ταξίδι του Αυτοκράτορα (2005)

Αν έχετε διάθεση για κάτι διαφορετικό μη χάσετε αυτή την ταινία-ντοκυμαντέρ!

Είναι η ιστορία του Αυτοκρατορικού Πιγκουίνου. Η ζωντανή απόδειξη οτι μπορεί να υπάρξει ζωή στην Ανταρκτική, στους -40 C! Οι πιγκουίνοι όχι μόνο επιβιώνουν εκεί αλλά παλεύουν να συνεχίσουν το είδος τους! Ανακαλύψτε πόσο στοργικοί είναι και οι 2 γονείς των συμπαθητικών φτερωτών. Δείτε τους αρσενικούς πιγκουίνους σε ένα ρόλο τρυφερό και ευαίσθητο. Αρσενικά και θηλικά κάνουν τα πάντα για να δούν τον απόγονό τους να σκάει απο το αυγό. Υπομονή, ορθοστασία, πείνα (2 μήνες χωρίς φαγητό) και πολλές θυσίες! Θα καρποφορήσουν άραγε οι προσπάθειες; Ποιό θα είναι το αποτέλεσμα του ταξιδιού;
Η φύση σε όλο της το μεγαλείο. Η νοημοσύνη των πιγκουίνων ξεπερνά κάθε φαντασία, η φωτογραφία είναι καταπληκτική και η αίσθηση που μας αφήνει ευχάριστη! Πάρτε μια γεύση απο τις φωτό! Το είδα σήμερα και έφυγα με τις καλύτερες εντυπώσεις!(March of the Penguins)

Να μας ζήσουν!

Να σκάσετε Τατιάνα,Χριστίνα,Κατερίνα!Μπορεί να είστε πρώτες στο κουτσομπολιό αλλά σας την έφερα! Η cinematia τι blog σινεμαικό θα ήταν αν δεν εξασφάλιζε πρώτο μόνο για εσάς τις φωτογραφίες της χρονιάς;;;
Με πολύ κόπο, τρέξιμο και ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε το έκανα για να απολαύσετε πρώτοι γαμπρό τον Brad και νυφούλα την Τζολί!Επι τέλους πόζες φυσικές, ερασιτεχνικές φωτό από μιά όμορφη και απλή τελετή!
Να ζήσετε και να ευτυχήσετε παιδιά! (γιατί η cinematia ειναι παντού και γνωρίζει και τα κοσμικά... αφήστε τους άλλους να ψάχνονται για έγκηρη ενημέρωση στα μεσημεριανά!> είπατε κάτι;;)

Million Dollar baby (2004)

Σκηνοθεσία:

Clint Eastwood
Πρωταγωνιστούν:

Hilary Swank

Morgan Freeman

Clint Eastwood

Αυτές τις χιονισμένες μέρες είδα το "Million Dollar Baby" και κάτι θυμήθηκα...Δεν ξέρω αν θυμάστε και εσείς τα σχόλιά μου για το "Kill Bill" (1&2) σε παλαιότερο post. Τελικά ποιά είναι η θέση της γυναίκας στη σημερινή "Χολλυγουντιανή κοινωνία";H Maggie Fitzgerald, φιλόδοξη, φτωχή νεαρή θέλει να γίνει boxer. Ο Frankie της λέει οτι δεν προπονεί γυναίκες, την υποτιμά αλλά στην πορεία την αναλαμβάνει και την μεταμορφώνει σε αστέρι του box. Εκεί που ζεί το όνειρο όμως, η πρωταγωνίστρια απο την μια στιγμή στην άλλη πέφτει στην κόλαση! Σοβαρό χτύπημα σε αγώνα, της κλέβει κάθε δόξα και απο το ρινγκ περνά στο παγωμένο δωμάτιο ενός νοσοκομείου. Την συνέχεια είναι κρίμα να σας την αποκαλύψω...! Το δράμα όμως είναι ότι η Maggie είναι μια ακόμη γυναίκα που προσπάθησε να ξεφύγει απο τα gender roles που μια επαρχιακή Αμερικάνικη κοινωνία της έριξε στους ώμους, αλλά τελικά δεν τα καταφέρνει. Τιμωρείται όπως οι περισσότερες ηρωίδες της μεγάλης οθόνης που δοκιμάζουν κάτι έξω απο τα standards. Όσο και αν η Maggie γίνεται μια δυνατή "φιγούρα" πάνω στο ριγκ, που δεν τραβάει το βλέμμα του άνδρα θεατή λόγω γυναικείου αισθησιασμού αλλά περιέργειας ("τι μπορεί να κάνει μια γυναίκα;") τόσο ταπεινώνεται με την ήττα της! Η super ηρωίδα μένει αβοήθητη. Ξεπέρασε τα όριά της και πρέπει να τιμωρηθεί...! Υπαρχουν τελικά female superheroes στην 7η τέχνη; Μη μου πείτε Lara Croft...! Ο Ταραντίνο φάνηκε να δείνει τα φτερά στην ηρωίδα του στο Kill Bill αλλά της τα πήρε πίσω με την μητρότητα (ύπουλο χτύπημα...). Ο Clint, τι θέλει να μας πει;;;

I beg your pardon...!

I beg your pardon! I've never promised u a rose garden! Among with the sunshine,there's gotta be a little rain sometimes ;-)
Αυτό το άσμα άκουγα καθώς περιπλανιόμουνα στη χιονισμένη πόλη μας!Κατάλληλο σκέφτηκα αν αντι για rain έλεγε snow!Προς τι ο πανικός; Στη Βόρεια Ελλάδα ζούμε!Αν δεν χιονίσει και λίγο πως θα νοιώσουμε χειμώνα. Εγώ αφού σιγούρεψα το οτι δεν δουλεύω σήμερα,επωφελήθηκα του καιρού> βγήκα στις 10 το πρωί και γύρισα σπίτι στις 7 το απόγευμα!Χαλάρωσα με το λευκό τοπίο και έβγαλα φωτο απο το κέντρο της πόλης!Σας τις χαρίζω σε περίπτωση που δεν είδατε χιόνι... ακόμα...

Γιατί Αρέσει το "Παρα Πέντε";

Δηλώνω φαν της σειράς, σας το λέω να μην αναρωτιέστε!Είχα χρόνια να δώ σίριαλ που να με κάνει πραγματικά να γελώ. Το σενάριο είναι ασυζητητί πολύ έξυπνο και ακόμη περισσότερο...πρωτότυπο!
Να που ήρθε επιτέλους η στιγμή να κάνει θραύση ένα σίριαλ που δεν πραγματεύεται το κλασικό κυνηγητό μεταξύ ανδρών-γυναικών, δεν μιλά για τον έρωτα αλλά για την φιλία,δεν έχει ερωτικές σκηνές αλλά εναγκαλιασμούς μεταξύ φίλων!Εάν ήμουν παραγωγός θα ήμουν σκεπτική στο άκουσμα των παραπάνω και αν ήμουν κανάλι θα έλεγα "μα θα τραβήξει κόσμο;θα κάνει νούμερα μια σειρά δίχως έρωτα;"Και όμως το κοινό με εξέπληξε!Ανταποκρίθηκε και μάλιστα με την πρώτη ματιά! Η σειρά απέκτησε φανατικό κοινό από όλες τις ηλικίες με μιας! Μα ποιά είναι η συνταγή;;;

Στην ουσία 5 μοναχικοί άνθρωποι, άγνωστοι μεταξύ τους, γίνονται μια γροθιά προκειμένου να εξιχνιάσουν έναν (άδικο) θάνατο...Αυτή είναι η πλοκή .Δεν είναι όμως παρα μόνο η αρχή του "Παρα Πέντε". Οι χαρακτήρες δεν μένουν στάτικοι αλλά αναπτύσσονται, δίνοντας μας και μια έκπληξη κάθε φορά! Το πιο γερό χαρτί όμως αδιαμφισβήτητα είναι η φιλία που αναπτύσσεται μεταξύ τους!
Η σειρά μας θύμισε φέτος πόσο ωραίο είναι να ανήκεις σε μια ομάδα, να αποτελείς σημαντικό μέλος μιας παρέας και να νιώθεις χρήσιμος και απαραίτητος!Να νιώθεις οτι σε αγαπούν και να αγαπάς χωρίς ανταγωνισμό!Το "Παρα Πέντε" έφερε στην επειφάνεια την ανάγκη του κόσμου για επαφή, για μια καλή φιλία, μια καλή παρέα, ένα καλό γέλιο!Σε κάποιους θύμισε μια τέτοια περέα από το παρελθόν. Μίλησε όμως και στις καρδιές εκείνων που εύχονται να γίνει κάτι συναρπαστικό στη ζωή τους που θα τους λυτρώσει απο την μοναξιά και θα τους βγάλει έναν άλλο ευατό, πιο γενναίο, πιο τολμηρό!

Rebirth!

Όχι δεν θα σας μιλήσω για ταινία σήμερα! Σήμερα είναι μια ξεχωριστή μέρα για το blog μου γιατί απέκτησε χρώμα & περισσότερο στύλ. Παιδεύτηκα για να φτιάξω κάτι που να ευχαριστεί τα μάτια σας περισότερο απο το παλιό style αυτού του Blog και ελπίζω να τακατάφερα(περιμένω σχόλια...).
Όχι τίποτα άλλο αλλά το πάλεψα για αρκετή ώρα...Δεν μπορώ όμως να μην ευχαριστήσω το blog http://blogs.gr/persefoni/ για τις χρήσιμες οδηγίες που δίνει!Thank u!

Something's Gotta Give (2003)

Για να μιλήσω γι'αυτή την ταινία πρώτα απ'όλα θα αναφερθώ στο πόσο δύσκολο μου ήταν τελικά να βρώ μια φωτογραφία απο την ταινία (το πόστερ ήθελα αλλά, anyway..).Ένα μεγάλο παράπονό μου προς τα movie sites>δεν είναι και τόσο τραγικό να μην κλειδώνετε τις φωτογραφίες!Στο κάτω κάτω διαφήμιση της ταινίας κάνουμε όλοι μαζί!Αφήστε και εμάς τα ανεξάρτητα bloggάκια να στολίσουμε το λόγο μας με εικόνες!
«Κάλιο αργά παρά ποτέ» ο ελληνικός της τίτλος (πως λέμε καμία σχέση η μετάφραση...για άλλη μια φορά). Μια χαριτωμένη κομεντί που έμελλε να γίνει η 2η ταινία που είδα το 2006. Πήγα στο DVD club (και όχι Video Club πλέον). Σκέφτηκα δεν θέλω κάτι βαρύ αλλά ας μην πάρω το ‘Wimbledon’, ας πάρω αν μην τι άλλο Jack Nicholson και Diane Kitton και Keanu Reeves! Κάπως έτσι κατέληξε το DVD στο σπίτι μου και είδα μια ακόμη συμπαθητική ρομαντική (μπορώ να το πω και αυτό) κομεντί.
Συμπαθητική ως προς το θέμα της. Ο Harry 60+ («ώριμος» άνδρας) έχει δεσμό με κατά 30 έτη μικρότερη κοπελιά! Οι δυο τους πηγαίνουν στο εξοχικό της μαμάς της για ένα χαλαρό Σαββατοκύριακο και ανακαλύπτουν ότι δεν είναι μόνοι. Η μαμά (Kitton)και ιδιοκτήτρια του εξοχικού, πετυχημένη συγγραφέας αλλά με εποχικό mental block είναι εκεί με την αδερφή της.
Η συνάντηση του Harry με το «σόι» της μικρής είναι για γέλια. Μαμά και «γαμπρός» δεν συμπαθιούνται με τίποτα, παρόλο που είναι συνομήλικοι. Έλα όμως που ένα καρδιακό επεισόδιο απαγορεύει στον Harry κάθε μετακίνηση! Έτσι δεν μένει παρά να συνεχίσει να φιλοξενείται στο αφιλόξενο εξοχικό by the sea. Ο δεσμός του Harry εντωμεταξύ λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων αφήνει την εξοχή και ο Harry πέφτει στη βοήθεια της «πεθεράς». Θα τα βρούνε; Την συνέχεια μάλλον την μαντεύετε. Ο Keanu πάντως είναι ο γιατρός που κουράρει τον Harry και ποθεί την μεγαλύτερή του συγγραφέα. Ο Harry πάντως ωριμάζει και συνειδητοποιεί ότι δεν μπορεί να είναι ένας αιώνιος play boy, και να τρέχει πίσω από πιτσιρίκες (ιδίως τώρα που η καρδιά του είναι αδύναμη). Τελικά αλλάζει ο άνθρωπος και δη ο άνδρας;;;;

Finding Nemo on New Years Day!

Τότε ξαναβρήκα τον Νέμο για δεύτερη φορά. Κοινώς με βρήκε η πρωτοχρονιά αγκαλιά με το πορτοκαλί ψαράκι. Είχα δύο χρόνια να δω την ταινία (από τότε που πρωτοβγήκε δηλαδή) και μάλιστα δεν την είχα δει μεταγλωττισμένη και ούτε καν με υπότιτλους. Είχε αρκετό ενδιαφέρον για μένα να δω την ελληνική βερσιόν με τις φωνές του Θοδωρή Αθερίδη και της Δήμητρας Παπαδοπούλου. Βέβαια λογικό είναι οι ήρωες της ταινίας να ανοιγοκλείνουν το στόμα τους αλά Αγγλικά αλλά να ακούμε Ελληνικά, πράγμα που θύμιζε ώρες ώρες κάτι από Βραζιλιάνικη σαπουνόπερα.
Τελικά από όλες τις ταινίες Dysney νιώθω ότι αυτή είναι που με συγκίνησε περισσότερο. Είναι σίγουρα από εκείνες που απήλαυσαν όσοι γονείς συνόδευσαν τους μπόμπιρες τους στο σινεμά. Οι σχέσεις πατέρα και γιου, ο πρώτος υπερπροστατευτικός και δειλός, ο δεύτερος θαρραλέος με την δίψα των νιάτων του θέλει ν’ανακαλύψει τον ωκεανό.
Ο Νέμο, την πρώτη μέρα στο σχολείο «το σκάει» για λίγο από την «τάξη» με κάποιους συμμαθητές του για να ρίξουν μια ματιά στον ωκεανό. Εκεί που χαζεύουν μια «βράκα» (κατα το βάρκα) ένας δύτης εμφανίζεται από το πουθενά και παίρνει μαζί του τον Νέμο. Ο πατέρας του τρελαίνεται από την αγωνία και βάζει στόχο και σκοπό να βρει τον μονάκριβό του γιο. Έτσι, θέλοντας και μη πρέπει να νικήσει τους φόβους του, να διασχίσει τον ωκεανό και να φτάσει ως το Sydney.Απαραίτητος αλλά απρόσκλητος σύντροφος στο ταξίδι του αυτό, ένα μπλε ψάρι, η Ντόρι. Το κακό μαζί της είναι ότι έχει τη μνήμη του χρυσόψαρου! Το καλό για μας είναι το γέλιο που προκύπτει από μια σειρά παρεξηγήσεων.
Εγώ πάντως όντως βρήκα τον Νέμο πριν δυο χρόνια στον London Zoo. Μάλιστα βρήκα και τον πατέρα του μαζί με την Ντόρι, παρεούλα στην ίδια γυάλα!!! Δεν έχασα ευκαιρία και απαθανάτισα ευθύς αμέσως το θέαμα με την φωτογραφική του κινητού μου. (Σας «χαρίζω» αυτή τη στιγμή, η ανάλυση δεν είναι φοβερή αλλά η αυθεντικότητά της αξίζει περισσότερο!!! )
Αλήθεια, εσείς ποια ταινία είδατε την πρώτη μέρα του χρόνου;

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!
ΕΥΧΟΜΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΕΟ ΧΡΟΝΟ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΣΗΜΕΡΑ ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΤΟΥ ΒΗΜΑΤΑ!
ΝΑ ΕΥΤΥΧΙΣΕΤΕ ΜΕ ΥΓΕΙΑ Κ ΚΑΛΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ...

A touch of magic* (Bewitched, 2005)

Λίγες ώρες πριν περάσουμε στην καινούργια χρονιά και το 2005 γίνει παρελθόν, δεν θα αρχίσω τις φιλοσοφίες του τύπου τι έχουμε, τι χάσαμε. Ο κάθε ένας μας ξέρει τελικά τι βιώνει και ας μην το παραδέχεται. Επιλέγω για τελευταίο κειμενάκι της χρονιάς να αναφερθώ στην ταινία Η Μάγισσα. Μην με παρεξηγείτε, δεν την ξεχωρίζω σαν καλύτερη του 2005! Αλλά, έτσι γιατί η ζωή μας χρειάζεται μια δόση μαγείας….Και αν αυτό ακούγεται δύσκολο και εξωπραγματικό, γι αυτό υπάρχει ο κινηματογράφος.
Η Νικόλ Κίντμαν υποδύεται μια καλή μάγισσα η οποία βρίσκεται σε αποτοξίνωση… από… τα μαγικά. Η Ίζαμπελ αυτό που ποθεί είναι να ζήσει a normal life, να μοχθήσει για το φαγητό που θα φάει και όχι να της έρχεται στο πιάτο με ένα άμπρα-κατάμπρα! Στο δρόμο της βρίσκεται ένας ηθοποιός που ψάχνει συμπρωταγωνίστρια για να ξαναζωντανέψει την πολύ επιτυχημένη σειρά (πραγματική) Bewitched. Η Ίζαμπελ παίρνει τον ρόλο με το σπαθί της κουνώντας την μυτούλα της χαριτωμένα όπως κάνει κάθε μάγισσα που σέβεται τον εαυτό της. Τα γυρίσματα ξεκινούν, και η χαριτωμένη μαγισσούλα αναγκαστικά ανέχεται τον υπέρμετρο εγωισμό του συμπρωταγωνιστή της αφού είναι αποφασισμένη να αφήσει τα μαγικά κόλπα στην άκρη. Όταν όμως η κατάσταση φτάνει στο απροχώρητο, το ξόρκι δεν αργεί να φτιαχτεί. Δεν αργεί όμως να ανθήσει και ο έρωτας στις καρδιές τους και τότε… all the magic in the world cannot win over love.
Σας την προτείνω ανεπιφύλακτα αν έχετε βαρεθεί τις κλισέ romantic comedies. Η δημιουργός της ταινίας έχει εμπνευστεί και το Sleepless in Seatle (Άγρυπνος στο Σιάτλ). Η ταινία βλέπεται ευχάριστα, έχει δόσεις χιούμορ αλλά προσφέρει μικρές δόσεις γέλιου… Το άξιο προς συζήτηση είναι ο τρόπος με τον οποίο χειρίστηκαν σεναριογράφος και σκηνοθέτης το γεγονός ότι η ταινία περιστρέφεται γύρο από το ομώνυμο, πολύ δημοφιλές (στη χώρα μας όχι και τόσο) σίριαλ. Το σίριαλ-κωμωδία Bewitched είχε κάνει ρεκόρ τηλεθέασης ενώ πραγματεύονταν τον έγγαμο βίο μιας καλής μάγισσας (Σαμάνθα) με έναν θνητό (Ντάρεν). Είναι λοιπόν ναι μεν «πιασάδικο» το θέμα (να αναφερθεί μια ταινία σε αγαπημένο, πραγματικό σίριαλ που εδώ και τρεις δεκαετίες έπαψε να γυρίζεται) από την άλλη όμως, είναι και μεγάλος ο κίνδυνος να δυσαρεστηθεί το κοινό. Το τρέιλερ πάντως δεν προδίδει την πλοκή της ταινίας. Κάθε άλλο, νομίζεις ότι θα δεις το remake της σειράς σε κινηματογραφική ταινία και ίσως ήταν ένας λόγος για εισπράξεις καλές στα ταμία. Αυτό που έσωσε την ταινία από τα λιμνάζοντα ύδατα της ξαναμασημένης εικόνας είναι η επιλογή των ειδικών να βάλουν το σίριαλ μέσα στην ταινία και την ταινία μέσα στο σίριαλ. Έτσι το φετινό Bewitched χάρισε το όνειρο για περίπου 2 ώρες σε όσους fans του αυθεντικού θα ήθελαν να ξαναζωντανέψει η σειρά τους. Όσο για τους υπόλοιπους θεατές, λίγη μαγεία δεν βλάπτει, και αν το καλοσκεφτείτε η μάγισσα ήθελε να ζήσει την δίκη μας ζωή, χωρίς υπερβολές και ξόρκια. Γιατί εμείς που την βιώνουμε να δυσανασχετούμε;
Καλή Πρωτοχρονιά και μην χαθούμε!

Unfaithful (Η Άπιστη)

Σήμερα φυσούσε τόσο πολύ που μετα βίας έμεινε το καπέλο μου στη θέση του. Βλέποντας φύλλα και σακούλες να γίνονται ένα καθώς στροβιλίζονταν ψηλά, η μνήμη μου ανακάλεσε μια σκηνή από την ταινία Unfaithful. Μια σκηνή καθοριστική για την πλοκή της ταινίας.
Για όσους δεν είδαν την ταινία αναφέρομαι στην σκηνή κάπου στην αρχή της ιστορίας. Ένας δυνατός άνεμος κοντεύει να ξεριζώσει το Σόχο της Νέας Υόρκης. Μέσα σε αυτόν τον πανικό η πρωταγωνίστρια (μητέρα, σύζυγος, νοικοκυρά) έχει βγει για ψώνια και δυστυχώς καταλήγει έρμαιο του ανέμου! Εκεί που προσπαθεί να σταθεί όρθια, καθώς φυσάει με δύναμη ο άνεμος, εμφανίζεται η πέτρα του σκανδάλου, ο γοητευτικός Γάλλος έμπορος βιβλίων. Ο νεαρός, φορτωμένος με βιβλία, εκείνη με ψώνια, χάνουν την ισορροπία τους και πέφτουν αδέξια ο ένας πάνω στον άλλο. Αφού επικρατήσει για λίγο εκνευρισμός και από τις δυο πλευρές, στη συνέχεια ο νεαρός την προσκαλεί στο διαμέρισμά του για να περιποιηθεί τις πληγές της. Αν και δεν γίνεται τίποτα μεταξύ τους κατά τη διάρκεια της πρώτης τους συνάντησης, αυτή είναι η αρχή της παράνομης σχέσης τους.
Ο άνεμος εδώ είναι ο καταλύτης της ιστορίας. Είναι μια ανίκητη (υπερ) δύναμη η οποία παρασέρνει τα πάντα στο πέρασμά της και όταν κοπάσει σχεδόν τίποτα δεν είναι στην θέση του. Εύκολα στην ιστορία μας, παρομοιάζεται με το πάθος (ποιος μπορεί να αντισταθεί;) που ξυπνά μέσα στη γυναίκα μετά από 13 χρόνια γάμου. Το παράνομο όμως πάθος που γεννιέται μεταξύ τους θα έχει καταστροφικές συνέπειες όμοιες με αυτές που αφήνει το πέρασμα του ανέμου.

Χρόνια μου Πολλά!

Δεν ήταν, φίλοι, δεν ήταν γνωστοί αλλά οι ενήλικες μαθητές μου που μου έκαναν την μεγάλη έκπληξη! Φέτος τα 25α γενέθλια μου, πάρα πολλοί τα ξέχασαν (κάθε πέρυσι και καλύτερα δε λένε;). Όταν όμως σε ένα από τα μαθήματα που τους παρέδωσα δίδαξα τις ημερομηνίες (στα Αγγλικά) οι μαθητές μου σημείωσαν 18th December και μερικοί από αυτούς μου τηλεφώνησαν την Κυριακή ενώ όλοι ήταν εκεί την Τρίτη, στην αίθουσα με λουλούδια, δώρα και γλυκά για να το γιορτάσουμε! Thanks guys!

Ο Harry Potter και το μυστήριο του Χαρδαβέλα :-))

Όχι, μην σοκάρεστε! Ούτε ο Harry χάθηκε, ούτε ο Χαρδαβέλας τον ψάχνει (άλλωστε αυτός έδωσε τα ηνία στην Νικολούλη προ πολλού). Κάτι άλλο συνεβει και έμελλε να το ζήσω! Θα μου πείτε φταίω εγώ, που όχι μόνο ξενυχτώ μπροστά στην TV αλλά βλέπω και μ………. Τι να κάνω όμως; Εφόσον κατά το ήμισυ δηλώνω κριτικός κινηματογράφου πρέπει να στήνω μάτι και αυτί και να είμαι ενήμερη.
Στην εκπομπή λοιπόν του εν λόγω κυρίου βάλανε μπροστά τον Harry και μόνο που δεν τον λιθοβολήσανε! Όταν είδα στο πάνελ ανάμεσα σε διάφορες «ειδικότητες» και έναν παπά ανατρίχιασα (τι πάθανε τα ράσα με τον μαγικό κόσμο του Potter;) ευτυχώς ο ιερέας δήλωνε και ψυχολόγος και η κατάσταση μετριάστηκε.
Σύμφωνα με τα λεγόμενα των παρευρισκομένων και του παρουσιαστή το φαινόμενο Harry Potter έχει ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων :στη Λάρισα κάψανε βιβλία!!!(καλά μήπως ήρθε η χούντα και εγώ κοιμάμαι στον καναπέ με το DVD να παίζει;;;). Μέσα από τη συζήτηση (ο θεός να την κάνει) προέκυψε ότι το πρόβλημα με το βιβλίο είναι το ότι μυεί τα παιδιά στη μαγεία… ο Harry λέγανε όσοι ήταν against, με μια αστραπή χαραγμένη στο κούτελο μετατρέπεται σε σύμβολο του σατανισμού (ξανα ανατρίχιασα).
Τι να πρωτοθυμηθώ από εκείνη την εκπομπή. Λέγανε ότι το βιβλίο περιγράφει τελετές που δεν διαφέρουν και πολύ από κείνες των σατανιστών και άλλα πολλά.
Δεν έχω διαβάσει τα βιβλία και ούτε δηλώνω φανατική του Harry Potter. Είδα όμως και τις τρεις ταινίες στην Αγγλία μετά από προτροπή μιας φίλης που είχε διαβάσει τα βιβλία. Μου φάνηκαν ένα ωραίο παραμυθάκι που καλλιεργεί την φαντασία των παιδιών και όσων αισθάνονται ακόμη νέοι. Εάν και τα βιβλία είναι όπως οι ταινίες δεν βρίσκω τον λόγο γιατί να ερμηνεύουμε τα περισσότερα πράγματα που κάνουν επιτυχία με τόση καχυποψία. Πιστεύω ότι η κακές κριτικές πονηρεύουν τα παιδιά. Σκέφτηκε κανείς ότι και δόλος να υπάρχει πίσω από τις σειρές του βιβλίου οι μικροί αναγνώστες δεν διαβάζουν πίσω από τις λέξεις αλλά χαίρονται έναν κόσμο διαφορετικό από τον δικό τους;
Χαίρομαι όταν μικρά παιδιά πιάνουν στα χέρια τους ένα βιβλίο 300 σελίδων και σε τέσσερις μέρες το τελειώνουν! Είναι άξιο θαυμασμού να βλέπεις ουρές έξω από βιβλιοπωλεία και όχι club! Είναι ένα άνοιγμα προς την τέχνη, μια μύηση στην λογοτεχνία και στο εξωσχολικό διάβασμα. Στον κόσμο των παιδιών η μαγεία είναι αθώα, απλά απελευθερώνει τον νου από την καθημερινότητα και δίνει τροφή για όνειρα. Όταν ένας μαθητής μου με ρώτησε «Κυρία, στην Αγγλία μπορείς να δεις τον Harry Potter στον δρόμο;» του απάντησα θετικά. Γιατί να γκρεμίσω έναν τόσο ευχάριστο κόσμο σκέφτηκα. Ας μάθει σε μεγαλύτερη ηλικία τη διαφορά μεταξύ πραγματικότητας και μυθοπλασίας. Δεν έπαθα κάτι όταν μικρή νόμιζα πως ο Kevin Costner ζει ανάμεσα σε Ινδιάνους με τον εξημερωμένο λύκο του…!

Υ.Γ Potter = αγγειοπλάστης, χασομέρης, ασχολούμενος με κάτι ερασιτεχνικά ( Oxford English-Greek Learner’s Dictionary). Τουλάχιστον το όνομα δεν κρύβει κάτι κακό :-))

Και αν τα μάτια μου δεν λένε..!

Μπορεί η cinematia να μην έχει «φωνή» εδώ και αρκετό καιρό αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι της έκλεισαν και τα μάτια. Συνεχίζει να παρατηρεί και να καταγράφει το κινηματογραφικό, τηλεοπτικό και κοινωνικό γίγνεσθαι ακατάπαυστα. Το μόνο που της λείπει είναι χρόνος για να ανεβάσει τα κειμενάκια :-(
Το τραγικό αυτών των ημερών είναι η ανακάλυψη ότι το συγγραφικό δίδυμο Ρέππα- Παπαθανασίου αντιγράφουν όχι μόνο τον εαυτό τους [όπως είχαν παραδεχτεί στο παρελθόν (βλ. «Τρεις χάριτες» «Safe Sex, Tv series»)] αλλά και τον κινηματογράφο (καλά δεν λέω, μπορούσατε να ζήσετε και χωρίς αυτή την πληροφορία). Όταν λοιπόν είδα την κωμωδία Town and Country (Αιτία Διαζυγίου) απόρησα γιατί μου φάνηκε γνωστή η υπόθεση, ενώ την έβλεπα πρώτη φορά. Το μυστήριο δεν άργησε να λυθεί αφού ο εγκέφαλος μου σχεδόν άμεσα επανέφερε εικόνες στην μνήμη μου από ένα επεισόδιο του τηλεοπτικού «Safe Sex». Οι «Κολλητές φίλες» ή κάτι τέτοιο…είναι ο τίτλος του επεισοδίου που μάλιστα είχε και μέρος Β’ : δύο καλές φίλες, η μια ανακαλύπτει ότι ο σύζυγος της έχει ερωμένη, αποφασίζει να χωρίσει και ζητά από τον άνδρα της κολλητής της να την βοηθήσει να πακετάρει τα πράγματά της στο εξοχικό. Ο φίλος τη φίλη κτλπ. Τι να πεις…είναι άσχημο να σε απογοητεύουν έτσι άτομα φαινομενικά πολλά υποσχόμενα…

ΤΕΣΤΟΣΤΕΡΟΝΗ

Σκηνοθέτης:Γιώργος Πανουσόπουλος
Σεναριογράφος:Αύγουστος Κορτώ
Βραβείο: Ερμηνείας 1ου Ανδρικού Ρόλου (Δημήτρης Λιακόπουλος)
Γ΄ Βραβείο Ταινίας Μυθοπλασίας Μεγάλου Μήκους

Μια ελληνική ταινία που μάλλον σίγουρα θα ζήλευε ο Πέδρο Αλμοδόβαρ. Τα όσα παρακολουθούμε είναι η άλλη πλευρά της απόλυτης φαντασίωσης πολλών ανδρών. Και ποια είναι αυτή η φαντασίωση; Ένας άνδρας να είναι το μοναδικό αρσενικό πάνω σε ένα νησί γεμάτο γυναίκες! Ο ήρωας της ταινίας υπηρετεί τη μαμά πατρίδα ως ‘ναυτάκι’ και αποβιβάζεται στο νησί των παιδικών του χρόνων για να επισκεφτεί την θεία του και να αποχτήσει ένα παμπάλαιο «σκαραβαίο». Το αυτοκίνητο υπό κανονικές συνθήκες θα γινόταν το μέσον με το οποίο όχι μόνο θα δραπέτευε από το νησί αλλά επιπλέον, θα περνούσε και την άδειά του «ζάχαρη». Για κακή του τύχη όμως, ο «σκαραβαίος» τον εγκλωβίζει στο αραιοκατοικημένο νησί και εκεί που ξημεροβραδιάζονταν με αρβύλες και ναύτες δίχως γυναικεία αγκαλιά, πέφτει ξαφνικά σε «γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης» λόγω λειψανδρίας. Τα περιστατικά που βιώνει ο νεαρός είναι κωμικοτραγικά. Η κάθε γυναίκα (ανεξαρτήτως ηλικίας) έχει τις δικές της απαιτήσεις από «τον άντρα του νησιού» πράγμα που σταδιακά καταντά εφιαλτικό. Το φινάλε αναμφισβήτητα πολύ ανατρεπτικό (δεν σας λέω τι και πως…) και σίγουρα θα σας κάνει να αναρωτηθείτε για όλα όσα είδατε. Το μόνο για το οποίο παραμένω σκεπτική (παρόλο που έφερε στην ταινία ένα ακόμη βραβείο) είναι η ερμηνεία του πρωταγωνιστή…Θα μπορούσε να είχε γίνει και καλύτερη «διανομή».

Να μαι πάλι!

Ένα έχω να πω και πολύ λυπάμαι γι'αυτό...η δουλειά σκοτώνει την τέχνη.Τρέχω όλη μέρα, πότε να παρακολουθώ τις κιν/φικές εξελίξεις;Πότε να καταγράψω τις σκέψεις μου;Ατιμη κοινωνία!(θα αντισταθώ!που θα πάει!)

Για τη γιαγιά μου...

Επειδή έφυγες σήμερα απο κοντά μας δε σημαίνει ότι θα λείψεις και απο τις καρδιές μας!Γράφω για να ξορκίσω το κακό...για τη γιαγιά μου που έφυγε σήμερα... καλό ταξίδι γιαγια(όπως και αν μεταφράζεται αυτό)! Εάν ο παράδεισος είναι όπως τον βλέπουμε στο cinema δεν ανησυχώ. Σ'ευχαριστώ για τις αγκαλιές, για τα όμορφα καλοκαίρια στο νησι,για τις ωραίες αναμνήσεις που μου χάρισες!Θα τις έχω συντροφιά πάντα!
:-(

To comeback μου!

Χάθηκα, χάθηκα δεν φταίω όμως εγώ αλλά το laptop μου (καλά ίσως και εγώ...). Προσπαθώντας να συνδέσω το laptop μου με την καινουργια μου Τν αστόχησα... Έκανα μια ρύθμιση που μου απορύθμισε την οθόνη με αποτέλεσμα να ανοίγουν τα windows αλλά να μην βλέπω παρά μόνο μαύρο σκοτάδι! Τι να φταίει τι;
Σήκωσα τα χέρια ψηλά όταν συνέδεσα το laptop με άλλη οθόνη Η/Υ και ούτε εκείνη έπαιζε. Το πρόβλημα ανέλαβε να λύσει ένας καλός φίλος «Πληροφορικάριος». Τελικά τα κατάφερε και η οθόνη ξανάπαιξε έλα όμως που τα windows ΧΡ μου αν και αυθεντικά δείχνουν ότι θα τερματιστούν σε 26 μέρες! Παιδιά βοηθάτεεεε!!! Αλλά το σκέφτηκα ψύχραιμα, θα κάνω back up και μετά θα την βρω την άκρη (μου είπαν... ) με recovery cds... για να δούμε!

Την Κυριακή δεν υπάρχουν e-mail

Μπαίνω και γω Κυριακή να δώ e-mail! Τίποτα... Πολύ υποτονικό το internet Κυριακάτικα...Γιατί έτσι; Που είναι οι fans του cinematia; Εμπρός καλοί μου άνθρωποι, φανερωθείτε!

Πάλι τα ίδια θα λέμε;;;

Η τηλεόραση είναι πολλή εκπαιδευτική – κάθε φορά που ανοίγει, εγώ πάω στο άλλο δωμάτιο και διαβάζω ένα βιβλίο.

Μακάρι αυτά να ήταν λόγια δικά μου αλλά... δεν!Ανήκουν στον Γκράουτσο Μαρξ.Εγώ ως γνωστό σε όσους με ξέρουν, δεν μπορώ να αντισταθώ. Η cinematia το έριξε στην ΤV (ένα τεχνικό πρόβλημα μου στερεί video & DVD αυτές τις μέρες…). Για σάουντρακ δεν σας έλεγα last time;Ε,επαληθεύτηκα!

Σε ποια ταινία ανήκει ένα από τα αγαπημένα μου σάουντρακ που χρησιμοποιήθηκε σε σίριαλ του Mega την Κυριακή το βράδυ;;;

Στην ταινία In the mood for love [Ερωτική επιθυμία (Fa yeung nin wa) 2000]
και είναι τόσο ωραίο το κομμάτι/μοτίβο ορχηστρικής μουσικής που 'περιγράφει'απλά αλλά χαριτωμένα την μελαγχολία των πρωταγωνιστών...

Μη σας αρχίσω πάλι τα περί συνειρμών όταν ακούω στο άσχετο μουσικές συνδεδεμένες με ταινίες γιατί και θα ξημερώσουμε και θα συγχυσθώ!!!!

The sound of music!

Η μουσική μπορεί να υπογραμμίσει τη ψευδαισθητική φύση των κιν/φικών ταινιών και να παρασύρει το θεατή πιο βαθιά στην καρδιά αυτής της ψευδαίσθησης.

Lewis Jacobs

Η μουσική είναι ένας ολόκληρος κόσμος από μόνη της, πόσο μάλλον όταν συνδυάζεται με εικόνες, όταν συμπληρώνει αυτό που ονομάζουμε «κινηματογραφική ταινία». Μια εικόνα συναισθηματικά φορτισμένη από το σενάριο, ξυπνά περισσότερα συναισθήματα στο κοινό όταν αγκαλιάζεται με τη σωστή μουσική επένδυση. Τι γίνεται όμως όταν ένα σάουντρακ ακούγεται και ξανακούγεται από δώ και από κει χωρίς κανένα σεβασμό;
Τρανταχτό παράδειγμα η καημένη Αμελί! Και που δεν έχω ακούσει τη μουσική επένδυση της ταινίας αυτής. Στο ραδιόφωνο: ως σήμα έναρξης-λήξης εκπομπής, σε εκπομπή ως «γέφυρα», σε διαφήμιση. Στην τηλεόραση: σε ρεπορτάζ εκπομπών (πάρα πολλών), σε σίριαλ!!! Θα ήθελα πολύ να πιστέψω ότι δεν πρόκειται να ξανακούσω αυτό το σάουντρακ να φθείρεται δεξιά και αριστερά αλλά μάλλον δεν θα μου γίνει το χατίρι.
Πρόσφατα όμως ανακάλυψα ότι το σάουντρακ του Kill Bill vol.1 έχει και αυτό πέραση! Και που δεν το άκουσα! Στην τηλεόραση σε σίριαλ από κωμωδία μέχρι δράμα αλλά και σε εκπομπή (μόνο στις ειδήσεις δηλ. δεν το πήρε το αυτί μου…).Τι να μου πει εμένα ένα «κομμάτι» άρρηκτα συνδεδεμένο με το Kill Bill vol.1 όταν το ακούω σε μια κωμωδία; Γιατί; Ήξερα για το «τα αγαθά copies κτώνται» αλλά και στη μουσική επένδυση; Θα μου πεις μήπως δεν γνωρίζω τον πρωτοπόρο του είδους (βλ. Χ.Παπακαλιάτη); Όσο θυμάμαι ότι χρόνια τώρα ξεσηκώνει όλα τα σάουντρακ (Dracula, Arizona Dream, Notting Hill και βάλε…) η τρίχα μου κάγκελο. Βρε τόσα λεφτά παίρνεις για να μας βασανίζεις με τις ιδέες σου, βρες και κανένα συνθέτη για αυθεντικές καταστάσεις. Καλά, σε αυτή τη χώρα κανένας «άνθρωπος της τηλεόρασης» δε σκέφτεται το ενδεχόμενο να παρακολουθούν TV και σκεπτόμενα άτομα που κάτι ξέρουν και από σάουντρακ;

Where the F*** is a movie?

Κάνω zapping, ξανακάνω…τίποτα! Όλο σε σίριαλ πέφτω, ιδίως όταν πρόκειται για ιδιωτικά κανάλια. Μια Κυριακή που είχαμε και λέγαμε θα δούμε καμιά πρώτη τηλεοπτική προβολή πάει και αυτή. Ο Μεγάλος Αδερφός έβγαλε στο κουρμπέτι και την μάνα του και σόι πάει το βασίλειο. Αντίπαλοo κανάλι φαίνεται πως είπε «Μεγάλη Μάνα θα σε κάνουμε να μετανιώσεις την ώρα και τη στιγμή που βγήκες στο γυαλί». Νεαρός σεναριογράφος, πρώην φαντάρος (ευτυχώς ένα χρόνο ηρεμήσαμε) κάνει δυναμικό comeback την ίδια ώρα με το live του προαναφερθέντος ριάλιτι. Ποιο comeback θα υπερισχύσει τελικώς;
Αλίμονο στο cinema! Αλίμονο στους τηλεθεατές που δεν θα ξεφύγουν από τις σειρήνες των σίριαλ & των ριάλιτι και θα κάτσουν, θα τα καταναλώσουν και θα τα χωνέψουν! Δεν βγάζω την ουρά μου απ’έξω, με είχαν κουράσει τόσο οι επαναλήψεις του καλοκαιριού που μπήκα στον πειρασμό και είδα κάνα δυο σίριαλ(ονόματα δεν λέμε γιατί κανείς δεν μας πληρώνει για διαφήμιση ;-). Που είναι όμως οι τόσες ταινίες που τα κανάλια διαφήμιζαν «πακέτο» με το καινούργιο τους πρόγραμμα; Κάποια ιδιωτικά κανάλια το τήρησαν(όσα δηλ. δεν έχουν σίριαλ) άλλα πάλι όχι.
Και με προβληματίζει το εξής περίεργο: κινδυνεύει στην σημερινή εποχή το cinema εάν απουσιάζει από την TV; Φυσικά και υποστηρίζω ότι ο καλύτερος «χώρος» για μια ταινία είναι η μεγάλη οθόνη. Αυτό είναι το σπίτι της αναμφισβήτητα! Αλλά εφόσον η τηλεόραση είναι το πιο φτηνό και το πιο προσβάσημο είδος ενημέρωσης & ψυχαγωγίας και επειδή οι συμπατριώτες μας αφιερώνουν χρόνο στην TV (σε μερικά σπίτια βρίσκεται εις τριπλούν και «παίζει» πολλές ώρες!!) τότε η TV γίνεται σημαντική για την «προώθηση» πολλών πραγμάτων. Έτσι οδηγούμαι στο συμπέρασμα ότι καθιερώνοντας ταινίες σε prime time ζώνη, τα κανάλια θα μυήσουν τον κόσμο στο να βλέπει ταινίες περισσότερο. Καλό θα ήταν λοιπόν να δοθεί χρόνος σε ταινίες, με σκοπό η θέασή τους να γίνει συνήθεια (όχι μόνο ποιο σίριαλ θα δούμε αλλά και ποια ταινία!). Και επειδή τρώγοντας έρχεται η όρεξη, η TV θα φέρει το DVD και αυτό με τη σειρά την κιν/φική αίθουσα!
Έτσι για να ξεφύγετε από την μονοτονία των σίριαλ και για κάτι πιο ψαγμένο…σας προτείνω να δείτε αυτή τη βδομάδα το making off μιας ταινίας που δεν προβλήθηκε ποτέ διότι δεν κατάφερε να ολοκληρωθεί. Πρωτότυπο ε; Συνήθως βλέπουμε τα making off ταινιών που απολαύσαμε ή που πρόκειται να δούμε. Το making off που προτείνω αφήνει πολύ χώρο στη φαντασία: πως θα ήταν η τελική μορφή της ταινίας; Ποιο το τέλος και ποια η αρχή της; (αν θέλετε κανάλι + ώρα leave a comment)

Success...

Αν θες να πετύχεις πρέπει να αποφύγεις τα γνωστά μονοπάτια της επιτυχίας και να δημιουργήσεις καινούργια.
John d. Rockefeller

(Τώρα αν είναι δοκιμασμένη συνταγή δεν ξέρω...κάπου συμφωνώ>Original things work better. Κάπου διαφωνώ> u take the risk!)