Όχι δεν θα σας μιλήσω για ταινία σήμερα! Σήμερα είναι μια ξεχωριστή μέρα για το blog μου γιατί απέκτησε χρώμα & περισσότερο στύλ. Παιδεύτηκα για να φτιάξω κάτι που να ευχαριστεί τα μάτια σας περισότερο απο το παλιό style αυτού του Blog και ελπίζω να τακατάφερα(περιμένω σχόλια...).
Όχι τίποτα άλλο αλλά το πάλεψα για αρκετή ώρα...Δεν μπορώ όμως να μην ευχαριστήσω το blog http://blogs.gr/persefoni/ για τις χρήσιμες οδηγίες που δίνει!Thank u!
Σάββατο, Ιανουαρίου 21, 2006
Κυριακή, Ιανουαρίου 08, 2006
Something's Gotta Give (2003)

Για να μιλήσω γι'αυτή την ταινία πρώτα απ'όλα θα αναφερθώ στο πόσο δύσκολο μου ήταν τελικά να βρώ μια φωτογραφία απο την ταινία (το πόστερ ήθελα αλλά, anyway..).Ένα μεγάλο παράπονό μου προς τα movie sites>δεν είναι και τόσο τραγικό να μην κλειδώνετε τις φωτογραφίες!Στο κάτω κάτω διαφήμιση της ταινίας κάνουμε όλοι μαζί!Αφήστε και εμάς τα ανεξάρτητα bloggάκια να στολίσουμε το λόγο μας με εικόνες!
«Κάλιο αργά παρά ποτέ» ο ελληνικός της τίτλος (πως λέμε καμία σχέση η μετάφραση...για άλλη μια φορά). Μια χαριτωμένη κομεντί που έμελλε να γίνει η 2η ταινία που είδα το 2006. Πήγα στο DVD club (και όχι Video Club πλέον). Σκέφτηκα δεν θέλω κάτι βαρύ αλλά ας μην πάρω το ‘Wimbledon’, ας πάρω αν μην τι άλλο Jack Nicholson και Diane Kitton και Keanu Reeves! Κάπως έτσι κατέληξε το DVD στο σπίτι μου και είδα μια ακόμη συμπαθητική ρομαντική (μπορώ να το πω και αυτό) κομεντί.
Συμπαθητική ως προς το θέμα της. Ο Harry 60+ («ώριμος» άνδρας) έχει δεσμό με κατά 30 έτη μικρότερη κοπελιά! Οι δυο τους πηγαίνουν στο εξοχικό της μαμάς της για ένα χαλαρό Σαββατοκύριακο και ανακαλύπτουν ότι δεν είναι μόνοι. Η μαμά (Kitton)και ιδιοκτήτρια του εξοχικού, πετυχημένη συγγραφέας αλλά με εποχικό mental block είναι εκεί με την αδερφή της.
Η συνάντηση του Harry με το «σόι» της μικρής είναι για γέλια. Μαμά και «γαμπρός» δεν συμπαθιούνται με τίποτα, παρόλο που είναι συνομήλικοι. Έλα όμως που ένα καρδιακό επεισόδιο απαγορεύει στον Harry κάθε μετακίνηση! Έτσι δεν μένει παρά να συνεχίσει να φιλοξενείται στο αφιλόξενο εξοχικό by the sea. Ο δεσμός του Harry εντωμεταξύ λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων αφήνει την εξοχή και ο Harry πέφτει στη βοήθεια της «πεθεράς». Θα τα βρούνε; Την συνέχεια μάλλον την μαντεύετε. Ο Keanu πάντως είναι ο γιατρός που κουράρει τον Harry και ποθεί την μεγαλύτερή του συγγραφέα. Ο Harry πάντως ωριμάζει και συνειδητοποιεί ότι δεν μπορεί να είναι ένας αιώνιος play boy, και να τρέχει πίσω από πιτσιρίκες (ιδίως τώρα που η καρδιά του είναι αδύναμη). Τελικά αλλάζει ο άνθρωπος και δη ο άνδρας;;;;
«Κάλιο αργά παρά ποτέ» ο ελληνικός της τίτλος (πως λέμε καμία σχέση η μετάφραση...για άλλη μια φορά). Μια χαριτωμένη κομεντί που έμελλε να γίνει η 2η ταινία που είδα το 2006. Πήγα στο DVD club (και όχι Video Club πλέον). Σκέφτηκα δεν θέλω κάτι βαρύ αλλά ας μην πάρω το ‘Wimbledon’, ας πάρω αν μην τι άλλο Jack Nicholson και Diane Kitton και Keanu Reeves! Κάπως έτσι κατέληξε το DVD στο σπίτι μου και είδα μια ακόμη συμπαθητική ρομαντική (μπορώ να το πω και αυτό) κομεντί.
Συμπαθητική ως προς το θέμα της. Ο Harry 60+ («ώριμος» άνδρας) έχει δεσμό με κατά 30 έτη μικρότερη κοπελιά! Οι δυο τους πηγαίνουν στο εξοχικό της μαμάς της για ένα χαλαρό Σαββατοκύριακο και ανακαλύπτουν ότι δεν είναι μόνοι. Η μαμά (Kitton)και ιδιοκτήτρια του εξοχικού, πετυχημένη συγγραφέας αλλά με εποχικό mental block είναι εκεί με την αδερφή της.
Η συνάντηση του Harry με το «σόι» της μικρής είναι για γέλια. Μαμά και «γαμπρός» δεν συμπαθιούνται με τίποτα, παρόλο που είναι συνομήλικοι. Έλα όμως που ένα καρδιακό επεισόδιο απαγορεύει στον Harry κάθε μετακίνηση! Έτσι δεν μένει παρά να συνεχίσει να φιλοξενείται στο αφιλόξενο εξοχικό by the sea. Ο δεσμός του Harry εντωμεταξύ λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων αφήνει την εξοχή και ο Harry πέφτει στη βοήθεια της «πεθεράς». Θα τα βρούνε; Την συνέχεια μάλλον την μαντεύετε. Ο Keanu πάντως είναι ο γιατρός που κουράρει τον Harry και ποθεί την μεγαλύτερή του συγγραφέα. Ο Harry πάντως ωριμάζει και συνειδητοποιεί ότι δεν μπορεί να είναι ένας αιώνιος play boy, και να τρέχει πίσω από πιτσιρίκες (ιδίως τώρα που η καρδιά του είναι αδύναμη). Τελικά αλλάζει ο άνθρωπος και δη ο άνδρας;;;;
Τετάρτη, Ιανουαρίου 04, 2006
Finding Nemo on New Years Day!

Τότε ξαναβρήκα τον Νέμο για δεύτερη φορά. Κοινώς με βρήκε η πρωτοχρονιά αγκαλιά με το πορτοκαλί ψαράκι. Είχα δύο χρόνια να δω την ταινία (από τότε που πρωτοβγήκε δηλαδή) και μάλιστα δεν την είχα δει μεταγλωττισμένη και ούτε καν με υπότιτλους. Είχε αρκετό ενδιαφέρον για μένα να δω την ελληνική βερσιόν με τις φωνές του Θοδωρή Αθερίδη και της Δήμητρας Παπαδοπούλου. Βέβαια λογικό είναι οι ήρωες της ταινίας να ανοιγοκλείνουν το στόμα τους αλά Αγγλικά αλλά να ακούμε Ελληνικά, πράγμα που θύμιζε ώρες ώρες κάτι από Βραζιλιάνικη σαπουνόπερα.
Τελικά από όλες τις ταινίες Dysney νιώθω ότι αυτή είναι που με συγκίνησε περισσότερο. Είναι σίγουρα από εκείνες που απήλαυσαν όσοι γονείς συνόδευσαν τους μπόμπιρες τους στο σινεμά. Οι σχέσεις πατέρα και γιου, ο πρώτος υπερπροστατευτικός και δειλός, ο δεύτερος θαρραλέος με την δίψα των νιάτων του θέλει ν’ανακαλύψει τον ωκεανό.
Ο Νέμο, την πρώτη μέρα στο σχολείο «το σκάει» για λίγο από την «τάξη» με κάποιους συμμαθητές του για να ρίξουν μια ματιά στον ωκεανό. Εκεί που χαζεύουν μια «βράκα» (κατα το βάρκα) ένας δύτης εμφανίζεται από το πουθενά και παίρνει μαζί του τον Νέμο. Ο πατέρας του τρελαίνεται από την αγωνία και βάζει στόχο και σκοπό να βρει τον μονάκριβό του γιο. Έτσι, θέλοντας και μη πρέπει να νικήσει τους φόβους του, να διασχίσει τον ωκεανό και να φτάσει ως το Sydney.Απαραίτητος αλλά απρόσκλητος σύντροφος στο ταξίδι του αυτό, ένα μπλε ψάρι, η Ντόρι. Το κακό μαζί της είναι ότι έχει τη μνήμη του χρυσόψαρου! Το καλό για μας είναι το γέλιο που προκύπτει από μια σειρά παρεξηγήσεων.
Εγώ πάντως όντως βρήκα τον Νέμο πριν δυο χρόνια στον London Zoo. Μάλιστα βρήκα και τον πατέρα του μαζί με την Ντόρι, παρεούλα στην ίδια γυάλα!!! Δεν έχασα ευκαιρία και απαθανάτισα ευθύς αμέσως το θέαμα με την φωτογραφική του κινητού μου. (Σας «χαρίζω» αυτή τη στιγμή, η ανάλυση δεν είναι φοβερή αλλά η αυθεντικότητά της αξίζει περισσότερο!!! )
Αλήθεια, εσείς ποια ταινία είδατε την πρώτη μέρα του χρόνου;
Κυριακή, Ιανουαρίου 01, 2006
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!
Σάββατο, Δεκεμβρίου 31, 2005
A touch of magic* (Bewitched, 2005)

Λίγες ώρες πριν περάσουμε στην καινούργια χρονιά και το 2005 γίνει παρελθόν, δεν θα αρχίσω τις φιλοσοφίες του τύπου τι έχουμε, τι χάσαμε. Ο κάθε ένας μας ξέρει τελικά τι βιώνει και ας μην το παραδέχεται. Επιλέγω για τελευταίο κειμενάκι της χρονιάς να αναφερθώ στην ταινία Η Μάγισσα. Μην με παρεξηγείτε, δεν την ξεχωρίζω σαν καλύτερη του 2005! Αλλά, έτσι γιατί η ζωή μας χρειάζεται μια δόση μαγείας….Και αν αυτό ακούγεται δύσκολο και εξωπραγματικό, γι αυτό υπάρχει ο κινηματογράφος.
Η Νικόλ Κίντμαν υποδύεται μια καλή μάγισσα η οποία βρίσκεται σε αποτοξίνωση… από… τα μαγικά. Η Ίζαμπελ αυτό που ποθεί είναι να ζήσει a normal life, να μοχθήσει για το φαγητό που θα φάει και όχι να της έρχεται στο πιάτο με ένα άμπρα-κατάμπρα! Στο δρόμο της βρίσκεται ένας ηθοποιός που ψάχνει συμπρωταγωνίστρια για να ξαναζωντανέψει την πολύ επιτυχημένη σειρά (πραγματική) Bewitched. Η Ίζαμπελ παίρνει τον ρόλο με το σπαθί της κουνώντας την μυτούλα της χαριτωμένα όπως κάνει κάθε μάγισσα που σέβεται τον εαυτό της. Τα γυρίσματα ξεκινούν, και η χαριτωμένη μαγισσούλα αναγκαστικά ανέχεται τον υπέρμετρο εγωισμό του συμπρωταγωνιστή της αφού είναι αποφασισμένη να αφήσει τα μαγικά κόλπα στην άκρη. Όταν όμως η κατάσταση φτάνει στο απροχώρητο, το ξόρκι δεν αργεί να φτιαχτεί. Δεν αργεί όμως να ανθήσει και ο έρωτας στις καρδιές τους και τότε… all the magic in the world cannot win over love.
Σας την προτείνω ανεπιφύλακτα αν έχετε βαρεθεί τις κλισέ romantic comedies. Η δημιουργός της ταινίας έχει εμπνευστεί και το Sleepless in Seatle (Άγρυπνος στο Σιάτλ). Η ταινία βλέπεται ευχάριστα, έχει δόσεις χιούμορ αλλά προσφέρει μικρές δόσεις γέλιου… Το άξιο προς συζήτηση είναι ο τρόπος με τον οποίο χειρίστηκαν σεναριογράφος και σκηνοθέτης το γεγονός ότι η ταινία περιστρέφεται γύρο από το ομώνυμο, πολύ δημοφιλές (στη χώρα μας όχι και τόσο) σίριαλ. Το σίριαλ-κωμωδία Bewitched είχε κάνει ρεκόρ τηλεθέασης ενώ πραγματεύονταν τον έγγαμο βίο μιας καλής μάγισσας (Σαμάνθα) με έναν θνητό (Ντάρεν). Είναι λοιπόν ναι μεν «πιασάδικο» το θέμα (να αναφερθεί μια ταινία σε αγαπημένο, πραγματικό σίριαλ που εδώ και τρεις δεκαετίες έπαψε να γυρίζεται) από την άλλη όμως, είναι και μεγάλος ο κίνδυνος να δυσαρεστηθεί το κοινό. Το τρέιλερ πάντως δεν προδίδει την πλοκή της ταινίας. Κάθε άλλο, νομίζεις ότι θα δεις το remake της σειράς σε κινηματογραφική ταινία και ίσως ήταν ένας λόγος για εισπράξεις καλές στα ταμία. Αυτό που έσωσε την ταινία από τα λιμνάζοντα ύδατα της ξαναμασημένης εικόνας είναι η επιλογή των ειδικών να βάλουν το σίριαλ μέσα στην ταινία και την ταινία μέσα στο σίριαλ. Έτσι το φετινό Bewitched χάρισε το όνειρο για περίπου 2 ώρες σε όσους fans του αυθεντικού θα ήθελαν να ξαναζωντανέψει η σειρά τους. Όσο για τους υπόλοιπους θεατές, λίγη μαγεία δεν βλάπτει, και αν το καλοσκεφτείτε η μάγισσα ήθελε να ζήσει την δίκη μας ζωή, χωρίς υπερβολές και ξόρκια. Γιατί εμείς που την βιώνουμε να δυσανασχετούμε;
Καλή Πρωτοχρονιά και μην χαθούμε!
Η Νικόλ Κίντμαν υποδύεται μια καλή μάγισσα η οποία βρίσκεται σε αποτοξίνωση… από… τα μαγικά. Η Ίζαμπελ αυτό που ποθεί είναι να ζήσει a normal life, να μοχθήσει για το φαγητό που θα φάει και όχι να της έρχεται στο πιάτο με ένα άμπρα-κατάμπρα! Στο δρόμο της βρίσκεται ένας ηθοποιός που ψάχνει συμπρωταγωνίστρια για να ξαναζωντανέψει την πολύ επιτυχημένη σειρά (πραγματική) Bewitched. Η Ίζαμπελ παίρνει τον ρόλο με το σπαθί της κουνώντας την μυτούλα της χαριτωμένα όπως κάνει κάθε μάγισσα που σέβεται τον εαυτό της. Τα γυρίσματα ξεκινούν, και η χαριτωμένη μαγισσούλα αναγκαστικά ανέχεται τον υπέρμετρο εγωισμό του συμπρωταγωνιστή της αφού είναι αποφασισμένη να αφήσει τα μαγικά κόλπα στην άκρη. Όταν όμως η κατάσταση φτάνει στο απροχώρητο, το ξόρκι δεν αργεί να φτιαχτεί. Δεν αργεί όμως να ανθήσει και ο έρωτας στις καρδιές τους και τότε… all the magic in the world cannot win over love.
Σας την προτείνω ανεπιφύλακτα αν έχετε βαρεθεί τις κλισέ romantic comedies. Η δημιουργός της ταινίας έχει εμπνευστεί και το Sleepless in Seatle (Άγρυπνος στο Σιάτλ). Η ταινία βλέπεται ευχάριστα, έχει δόσεις χιούμορ αλλά προσφέρει μικρές δόσεις γέλιου… Το άξιο προς συζήτηση είναι ο τρόπος με τον οποίο χειρίστηκαν σεναριογράφος και σκηνοθέτης το γεγονός ότι η ταινία περιστρέφεται γύρο από το ομώνυμο, πολύ δημοφιλές (στη χώρα μας όχι και τόσο) σίριαλ. Το σίριαλ-κωμωδία Bewitched είχε κάνει ρεκόρ τηλεθέασης ενώ πραγματεύονταν τον έγγαμο βίο μιας καλής μάγισσας (Σαμάνθα) με έναν θνητό (Ντάρεν). Είναι λοιπόν ναι μεν «πιασάδικο» το θέμα (να αναφερθεί μια ταινία σε αγαπημένο, πραγματικό σίριαλ που εδώ και τρεις δεκαετίες έπαψε να γυρίζεται) από την άλλη όμως, είναι και μεγάλος ο κίνδυνος να δυσαρεστηθεί το κοινό. Το τρέιλερ πάντως δεν προδίδει την πλοκή της ταινίας. Κάθε άλλο, νομίζεις ότι θα δεις το remake της σειράς σε κινηματογραφική ταινία και ίσως ήταν ένας λόγος για εισπράξεις καλές στα ταμία. Αυτό που έσωσε την ταινία από τα λιμνάζοντα ύδατα της ξαναμασημένης εικόνας είναι η επιλογή των ειδικών να βάλουν το σίριαλ μέσα στην ταινία και την ταινία μέσα στο σίριαλ. Έτσι το φετινό Bewitched χάρισε το όνειρο για περίπου 2 ώρες σε όσους fans του αυθεντικού θα ήθελαν να ξαναζωντανέψει η σειρά τους. Όσο για τους υπόλοιπους θεατές, λίγη μαγεία δεν βλάπτει, και αν το καλοσκεφτείτε η μάγισσα ήθελε να ζήσει την δίκη μας ζωή, χωρίς υπερβολές και ξόρκια. Γιατί εμείς που την βιώνουμε να δυσανασχετούμε;
Καλή Πρωτοχρονιά και μην χαθούμε!
Παρασκευή, Δεκεμβρίου 30, 2005
Unfaithful (Η Άπιστη)

Σήμερα φυσούσε τόσο πολύ που μετα βίας έμεινε το καπέλο μου στη θέση του. Βλέποντας φύλλα και σακούλες να γίνονται ένα καθώς στροβιλίζονταν ψηλά, η μνήμη μου ανακάλεσε μια σκηνή από την ταινία Unfaithful. Μια σκηνή καθοριστική για την πλοκή της ταινίας.
Για όσους δεν είδαν την ταινία αναφέρομαι στην σκηνή κάπου στην αρχή της ιστορίας. Ένας δυνατός άνεμος κοντεύει να ξεριζώσει το Σόχο της Νέας Υόρκης. Μέσα σε αυτόν τον πανικό η πρωταγωνίστρια (μητέρα, σύζυγος, νοικοκυρά) έχει βγει για ψώνια και δυστυχώς καταλήγει έρμαιο του ανέμου! Εκεί που προσπαθεί να σταθεί όρθια, καθώς φυσάει με δύναμη ο άνεμος, εμφανίζεται η πέτρα του σκανδάλου, ο γοητευτικός Γάλλος έμπορος βιβλίων. Ο νεαρός, φορτωμένος με βιβλία, εκείνη με ψώνια, χάνουν την ισορροπία τους και πέφτουν αδέξια ο ένας πάνω στον άλλο. Αφού επικρατήσει για λίγο εκνευρισμός και από τις δυο πλευρές, στη συνέχεια ο νεαρός την προσκαλεί στο διαμέρισμά του για να περιποιηθεί τις πληγές της. Αν και δεν γίνεται τίποτα μεταξύ τους κατά τη διάρκεια της πρώτης τους συνάντησης, αυτή είναι η αρχή της παράνομης σχέσης τους.
Ο άνεμος εδώ είναι ο καταλύτης της ιστορίας. Είναι μια ανίκητη (υπερ) δύναμη η οποία παρασέρνει τα πάντα στο πέρασμά της και όταν κοπάσει σχεδόν τίποτα δεν είναι στην θέση του. Εύκολα στην ιστορία μας, παρομοιάζεται με το πάθος (ποιος μπορεί να αντισταθεί;) που ξυπνά μέσα στη γυναίκα μετά από 13 χρόνια γάμου. Το παράνομο όμως πάθος που γεννιέται μεταξύ τους θα έχει καταστροφικές συνέπειες όμοιες με αυτές που αφήνει το πέρασμα του ανέμου.
Για όσους δεν είδαν την ταινία αναφέρομαι στην σκηνή κάπου στην αρχή της ιστορίας. Ένας δυνατός άνεμος κοντεύει να ξεριζώσει το Σόχο της Νέας Υόρκης. Μέσα σε αυτόν τον πανικό η πρωταγωνίστρια (μητέρα, σύζυγος, νοικοκυρά) έχει βγει για ψώνια και δυστυχώς καταλήγει έρμαιο του ανέμου! Εκεί που προσπαθεί να σταθεί όρθια, καθώς φυσάει με δύναμη ο άνεμος, εμφανίζεται η πέτρα του σκανδάλου, ο γοητευτικός Γάλλος έμπορος βιβλίων. Ο νεαρός, φορτωμένος με βιβλία, εκείνη με ψώνια, χάνουν την ισορροπία τους και πέφτουν αδέξια ο ένας πάνω στον άλλο. Αφού επικρατήσει για λίγο εκνευρισμός και από τις δυο πλευρές, στη συνέχεια ο νεαρός την προσκαλεί στο διαμέρισμά του για να περιποιηθεί τις πληγές της. Αν και δεν γίνεται τίποτα μεταξύ τους κατά τη διάρκεια της πρώτης τους συνάντησης, αυτή είναι η αρχή της παράνομης σχέσης τους.
Ο άνεμος εδώ είναι ο καταλύτης της ιστορίας. Είναι μια ανίκητη (υπερ) δύναμη η οποία παρασέρνει τα πάντα στο πέρασμά της και όταν κοπάσει σχεδόν τίποτα δεν είναι στην θέση του. Εύκολα στην ιστορία μας, παρομοιάζεται με το πάθος (ποιος μπορεί να αντισταθεί;) που ξυπνά μέσα στη γυναίκα μετά από 13 χρόνια γάμου. Το παράνομο όμως πάθος που γεννιέται μεταξύ τους θα έχει καταστροφικές συνέπειες όμοιες με αυτές που αφήνει το πέρασμα του ανέμου.
Δευτέρα, Δεκεμβρίου 26, 2005
Χρόνια μου Πολλά!
Δεν ήταν, φίλοι, δεν ήταν γνωστοί αλλά οι ενήλικες μαθητές μου που μου έκαναν την μεγάλη έκπληξη! Φέτος τα 25α γενέθλια μου, πάρα πολλοί τα ξέχασαν (κάθε πέρυσι και καλύτερα δε λένε;). Όταν όμως σε ένα από τα μαθήματα που τους παρέδωσα δίδαξα τις ημερομηνίες (στα Αγγλικά) οι μαθητές μου σημείωσαν 18th December και μερικοί από αυτούς μου τηλεφώνησαν την Κυριακή ενώ όλοι ήταν εκεί την Τρίτη, στην αίθουσα με λουλούδια, δώρα και γλυκά για να το γιορτάσουμε! Thanks guys!
Τρίτη, Δεκεμβρίου 20, 2005
Ο Harry Potter και το μυστήριο του Χαρδαβέλα :-))

Όχι, μην σοκάρεστε! Ούτε ο Harry χάθηκε, ούτε ο Χαρδαβέλας τον ψάχνει (άλλωστε αυτός έδωσε τα ηνία στην Νικολούλη προ πολλού). Κάτι άλλο συνεβει και έμελλε να το ζήσω! Θα μου πείτε φταίω εγώ, που όχι μόνο ξενυχτώ μπροστά στην TV αλλά βλέπω και μ………. Τι να κάνω όμως; Εφόσον κατά το ήμισυ δηλώνω κριτικός κινηματογράφου πρέπει να στήνω μάτι και αυτί και να είμαι ενήμερη.
Στην εκπομπή λοιπόν του εν λόγω κυρίου βάλανε μπροστά τον Harry και μόνο που δεν τον λιθοβολήσανε! Όταν είδα στο πάνελ ανάμεσα σε διάφορες «ειδικότητες» και έναν παπά ανατρίχιασα (τι πάθανε τα ράσα με τον μαγικό κόσμο του Potter;) ευτυχώς ο ιερέας δήλωνε και ψυχολόγος και η κατάσταση μετριάστηκε.
Σύμφωνα με τα λεγόμενα των παρευρισκομένων και του παρουσιαστή το φαινόμενο Harry Potter έχει ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων :στη Λάρισα κάψανε βιβλία!!!(καλά μήπως ήρθε η χούντα και εγώ κοιμάμαι στον καναπέ με το DVD να παίζει;;;). Μέσα από τη συζήτηση (ο θεός να την κάνει) προέκυψε ότι το πρόβλημα με το βιβλίο είναι το ότι μυεί τα παιδιά στη μαγεία… ο Harry λέγανε όσοι ήταν against, με μια αστραπή χαραγμένη στο κούτελο μετατρέπεται σε σύμβολο του σατανισμού (ξανα ανατρίχιασα).
Τι να πρωτοθυμηθώ από εκείνη την εκπομπή. Λέγανε ότι το βιβλίο περιγράφει τελετές που δεν διαφέρουν και πολύ από κείνες των σατανιστών και άλλα πολλά.
Δεν έχω διαβάσει τα βιβλία και ούτε δηλώνω φανατική του Harry Potter. Είδα όμως και τις τρεις ταινίες στην Αγγλία μετά από προτροπή μιας φίλης που είχε διαβάσει τα βιβλία. Μου φάνηκαν ένα ωραίο παραμυθάκι που καλλιεργεί την φαντασία των παιδιών και όσων αισθάνονται ακόμη νέοι. Εάν και τα βιβλία είναι όπως οι ταινίες δεν βρίσκω τον λόγο γιατί να ερμηνεύουμε τα περισσότερα πράγματα που κάνουν επιτυχία με τόση καχυποψία. Πιστεύω ότι η κακές κριτικές πονηρεύουν τα παιδιά. Σκέφτηκε κανείς ότι και δόλος να υπάρχει πίσω από τις σειρές του βιβλίου οι μικροί αναγνώστες δεν διαβάζουν πίσω από τις λέξεις αλλά χαίρονται έναν κόσμο διαφορετικό από τον δικό τους;
Χαίρομαι όταν μικρά παιδιά πιάνουν στα χέρια τους ένα βιβλίο 300 σελίδων και σε τέσσερις μέρες το τελειώνουν! Είναι άξιο θαυμασμού να βλέπεις ουρές έξω από βιβλιοπωλεία και όχι club! Είναι ένα άνοιγμα προς την τέχνη, μια μύηση στην λογοτεχνία και στο εξωσχολικό διάβασμα. Στον κόσμο των παιδιών η μαγεία είναι αθώα, απλά απελευθερώνει τον νου από την καθημερινότητα και δίνει τροφή για όνειρα. Όταν ένας μαθητής μου με ρώτησε «Κυρία, στην Αγγλία μπορείς να δεις τον Harry Potter στον δρόμο;» του απάντησα θετικά. Γιατί να γκρεμίσω έναν τόσο ευχάριστο κόσμο σκέφτηκα. Ας μάθει σε μεγαλύτερη ηλικία τη διαφορά μεταξύ πραγματικότητας και μυθοπλασίας. Δεν έπαθα κάτι όταν μικρή νόμιζα πως ο Kevin Costner ζει ανάμεσα σε Ινδιάνους με τον εξημερωμένο λύκο του…!
Υ.Γ Potter = αγγειοπλάστης, χασομέρης, ασχολούμενος με κάτι ερασιτεχνικά ( Oxford English-Greek Learner’s Dictionary). Τουλάχιστον το όνομα δεν κρύβει κάτι κακό :-))
Κυριακή, Δεκεμβρίου 11, 2005
Και αν τα μάτια μου δεν λένε..!
Μπορεί η cinematia να μην έχει «φωνή» εδώ και αρκετό καιρό αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι της έκλεισαν και τα μάτια. Συνεχίζει να παρατηρεί και να καταγράφει το κινηματογραφικό, τηλεοπτικό και κοινωνικό γίγνεσθαι ακατάπαυστα. Το μόνο που της λείπει είναι χρόνος για να ανεβάσει τα κειμενάκια :-(
Το τραγικό αυτών των ημερών είναι η ανακάλυψη ότι το συγγραφικό δίδυμο Ρέππα- Παπαθανασίου αντιγράφουν όχι μόνο τον εαυτό τους [όπως είχαν παραδεχτεί στο παρελθόν (βλ. «Τρεις χάριτες» «Safe Sex, Tv series»)] αλλά και τον κινηματογράφο (καλά δεν λέω, μπορούσατε να ζήσετε και χωρίς αυτή την πληροφορία). Όταν λοιπόν είδα την κωμωδία Town and Country (Αιτία Διαζυγίου) απόρησα γιατί μου φάνηκε γνωστή η υπόθεση, ενώ την έβλεπα πρώτη φορά. Το μυστήριο δεν άργησε να λυθεί αφού ο εγκέφαλος μου σχεδόν άμεσα επανέφερε εικόνες στην μνήμη μου από ένα επεισόδιο του τηλεοπτικού «Safe Sex». Οι «Κολλητές φίλες» ή κάτι τέτοιο…είναι ο τίτλος του επεισοδίου που μάλιστα είχε και μέρος Β’ : δύο καλές φίλες, η μια ανακαλύπτει ότι ο σύζυγος της έχει ερωμένη, αποφασίζει να χωρίσει και ζητά από τον άνδρα της κολλητής της να την βοηθήσει να πακετάρει τα πράγματά της στο εξοχικό. Ο φίλος τη φίλη κτλπ. Τι να πεις…είναι άσχημο να σε απογοητεύουν έτσι άτομα φαινομενικά πολλά υποσχόμενα…
Το τραγικό αυτών των ημερών είναι η ανακάλυψη ότι το συγγραφικό δίδυμο Ρέππα- Παπαθανασίου αντιγράφουν όχι μόνο τον εαυτό τους [όπως είχαν παραδεχτεί στο παρελθόν (βλ. «Τρεις χάριτες» «Safe Sex, Tv series»)] αλλά και τον κινηματογράφο (καλά δεν λέω, μπορούσατε να ζήσετε και χωρίς αυτή την πληροφορία). Όταν λοιπόν είδα την κωμωδία Town and Country (Αιτία Διαζυγίου) απόρησα γιατί μου φάνηκε γνωστή η υπόθεση, ενώ την έβλεπα πρώτη φορά. Το μυστήριο δεν άργησε να λυθεί αφού ο εγκέφαλος μου σχεδόν άμεσα επανέφερε εικόνες στην μνήμη μου από ένα επεισόδιο του τηλεοπτικού «Safe Sex». Οι «Κολλητές φίλες» ή κάτι τέτοιο…είναι ο τίτλος του επεισοδίου που μάλιστα είχε και μέρος Β’ : δύο καλές φίλες, η μια ανακαλύπτει ότι ο σύζυγος της έχει ερωμένη, αποφασίζει να χωρίσει και ζητά από τον άνδρα της κολλητής της να την βοηθήσει να πακετάρει τα πράγματά της στο εξοχικό. Ο φίλος τη φίλη κτλπ. Τι να πεις…είναι άσχημο να σε απογοητεύουν έτσι άτομα φαινομενικά πολλά υποσχόμενα…
Σάββατο, Δεκεμβρίου 03, 2005
ΤΕΣΤΟΣΤΕΡΟΝΗ

Σκηνοθέτης:Γιώργος Πανουσόπουλος
Σεναριογράφος:Αύγουστος Κορτώ
Βραβείο: Ερμηνείας 1ου Ανδρικού Ρόλου (Δημήτρης Λιακόπουλος)
Γ΄ Βραβείο Ταινίας Μυθοπλασίας Μεγάλου Μήκους
Μια ελληνική ταινία που μάλλον σίγουρα θα ζήλευε ο Πέδρο Αλμοδόβαρ. Τα όσα παρακολουθούμε είναι η άλλη πλευρά της απόλυτης φαντασίωσης πολλών ανδρών. Και ποια είναι αυτή η φαντασίωση; Ένας άνδρας να είναι το μοναδικό αρσενικό πάνω σε ένα νησί γεμάτο γυναίκες! Ο ήρωας της ταινίας υπηρετεί τη μαμά πατρίδα ως ‘ναυτάκι’ και αποβιβάζεται στο νησί των παιδικών του χρόνων για να επισκεφτεί την θεία του και να αποχτήσει ένα παμπάλαιο «σκαραβαίο». Το αυτοκίνητο υπό κανονικές συνθήκες θα γινόταν το μέσον με το οποίο όχι μόνο θα δραπέτευε από το νησί αλλά επιπλέον, θα περνούσε και την άδειά του «ζάχαρη». Για κακή του τύχη όμως, ο «σκαραβαίος» τον εγκλωβίζει στο αραιοκατοικημένο νησί και εκεί που ξημεροβραδιάζονταν με αρβύλες και ναύτες δίχως γυναικεία αγκαλιά, πέφτει ξαφνικά σε «γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης» λόγω λειψανδρίας. Τα περιστατικά που βιώνει ο νεαρός είναι κωμικοτραγικά. Η κάθε γυναίκα (ανεξαρτήτως ηλικίας) έχει τις δικές της απαιτήσεις από «τον άντρα του νησιού» πράγμα που σταδιακά καταντά εφιαλτικό. Το φινάλε αναμφισβήτητα πολύ ανατρεπτικό (δεν σας λέω τι και πως…) και σίγουρα θα σας κάνει να αναρωτηθείτε για όλα όσα είδατε. Το μόνο για το οποίο παραμένω σκεπτική (παρόλο που έφερε στην ταινία ένα ακόμη βραβείο) είναι η ερμηνεία του πρωταγωνιστή…Θα μπορούσε να είχε γίνει και καλύτερη «διανομή».
Κυριακή, Νοεμβρίου 13, 2005
Να μαι πάλι!
Ένα έχω να πω και πολύ λυπάμαι γι'αυτό...η δουλειά σκοτώνει την τέχνη.Τρέχω όλη μέρα, πότε να παρακολουθώ τις κιν/φικές εξελίξεις;Πότε να καταγράψω τις σκέψεις μου;Ατιμη κοινωνία!(θα αντισταθώ!που θα πάει!)
Κυριακή, Οκτωβρίου 23, 2005
Για τη γιαγιά μου...
Επειδή έφυγες σήμερα απο κοντά μας δε σημαίνει ότι θα λείψεις και απο τις καρδιές μας!Γράφω για να ξορκίσω το κακό...για τη γιαγιά μου που έφυγε σήμερα... καλό ταξίδι γιαγια(όπως και αν μεταφράζεται αυτό)! Εάν ο παράδεισος είναι όπως τον βλέπουμε στο cinema δεν ανησυχώ. Σ'ευχαριστώ για τις αγκαλιές, για τα όμορφα καλοκαίρια στο νησι,για τις ωραίες αναμνήσεις που μου χάρισες!Θα τις έχω συντροφιά πάντα!
:-(
:-(
Πέμπτη, Οκτωβρίου 20, 2005
To comeback μου!
Χάθηκα, χάθηκα δεν φταίω όμως εγώ αλλά το laptop μου (καλά ίσως και εγώ...). Προσπαθώντας να συνδέσω το laptop μου με την καινουργια μου Τν αστόχησα... Έκανα μια ρύθμιση που μου απορύθμισε την οθόνη με αποτέλεσμα να ανοίγουν τα windows αλλά να μην βλέπω παρά μόνο μαύρο σκοτάδι! Τι να φταίει τι;
Σήκωσα τα χέρια ψηλά όταν συνέδεσα το laptop με άλλη οθόνη Η/Υ και ούτε εκείνη έπαιζε. Το πρόβλημα ανέλαβε να λύσει ένας καλός φίλος «Πληροφορικάριος». Τελικά τα κατάφερε και η οθόνη ξανάπαιξε έλα όμως που τα windows ΧΡ μου αν και αυθεντικά δείχνουν ότι θα τερματιστούν σε 26 μέρες! Παιδιά βοηθάτεεεε!!! Αλλά το σκέφτηκα ψύχραιμα, θα κάνω back up και μετά θα την βρω την άκρη (μου είπαν... ) με recovery cds... για να δούμε!
Σήκωσα τα χέρια ψηλά όταν συνέδεσα το laptop με άλλη οθόνη Η/Υ και ούτε εκείνη έπαιζε. Το πρόβλημα ανέλαβε να λύσει ένας καλός φίλος «Πληροφορικάριος». Τελικά τα κατάφερε και η οθόνη ξανάπαιξε έλα όμως που τα windows ΧΡ μου αν και αυθεντικά δείχνουν ότι θα τερματιστούν σε 26 μέρες! Παιδιά βοηθάτεεεε!!! Αλλά το σκέφτηκα ψύχραιμα, θα κάνω back up και μετά θα την βρω την άκρη (μου είπαν... ) με recovery cds... για να δούμε!
Κυριακή, Οκτωβρίου 16, 2005
Την Κυριακή δεν υπάρχουν e-mail
Μπαίνω και γω Κυριακή να δώ e-mail! Τίποτα... Πολύ υποτονικό το internet Κυριακάτικα...Γιατί έτσι; Που είναι οι fans του cinematia; Εμπρός καλοί μου άνθρωποι, φανερωθείτε!
Τρίτη, Οκτωβρίου 11, 2005
Πάλι τα ίδια θα λέμε;;;
Η τηλεόραση είναι πολλή εκπαιδευτική – κάθε φορά που ανοίγει, εγώ πάω στο άλλο δωμάτιο και διαβάζω ένα βιβλίο.
Μακάρι αυτά να ήταν λόγια δικά μου αλλά... δεν!Ανήκουν στον Γκράουτσο Μαρξ.Εγώ ως γνωστό σε όσους με ξέρουν, δεν μπορώ να αντισταθώ. Η cinematia το έριξε στην ΤV (ένα τεχνικό πρόβλημα μου στερεί video & DVD αυτές τις μέρες…). Για σάουντρακ δεν σας έλεγα last time;Ε,επαληθεύτηκα!
Σε ποια ταινία ανήκει ένα από τα αγαπημένα μου σάουντρακ που χρησιμοποιήθηκε σε σίριαλ του Mega την Κυριακή το βράδυ;;;
Στην ταινία In the mood for love [Ερωτική επιθυμία (Fa yeung nin wa) 2000]
και είναι τόσο ωραίο το κομμάτι/μοτίβο ορχηστρικής μουσικής που 'περιγράφει'απλά αλλά χαριτωμένα την μελαγχολία των πρωταγωνιστών...
Μη σας αρχίσω πάλι τα περί συνειρμών όταν ακούω στο άσχετο μουσικές συνδεδεμένες με ταινίες γιατί και θα ξημερώσουμε και θα συγχυσθώ!!!!
Μακάρι αυτά να ήταν λόγια δικά μου αλλά... δεν!Ανήκουν στον Γκράουτσο Μαρξ.Εγώ ως γνωστό σε όσους με ξέρουν, δεν μπορώ να αντισταθώ. Η cinematia το έριξε στην ΤV (ένα τεχνικό πρόβλημα μου στερεί video & DVD αυτές τις μέρες…). Για σάουντρακ δεν σας έλεγα last time;Ε,επαληθεύτηκα!
Σε ποια ταινία ανήκει ένα από τα αγαπημένα μου σάουντρακ που χρησιμοποιήθηκε σε σίριαλ του Mega την Κυριακή το βράδυ;;;
Στην ταινία In the mood for love [Ερωτική επιθυμία (Fa yeung nin wa) 2000]
και είναι τόσο ωραίο το κομμάτι/μοτίβο ορχηστρικής μουσικής που 'περιγράφει'απλά αλλά χαριτωμένα την μελαγχολία των πρωταγωνιστών...
Μη σας αρχίσω πάλι τα περί συνειρμών όταν ακούω στο άσχετο μουσικές συνδεδεμένες με ταινίες γιατί και θα ξημερώσουμε και θα συγχυσθώ!!!!
Παρασκευή, Οκτωβρίου 07, 2005
The sound of music!
Η μουσική μπορεί να υπογραμμίσει τη ψευδαισθητική φύση των κιν/φικών ταινιών και να παρασύρει το θεατή πιο βαθιά στην καρδιά αυτής της ψευδαίσθησης.
Lewis Jacobs
Η μουσική είναι ένας ολόκληρος κόσμος από μόνη της, πόσο μάλλον όταν συνδυάζεται με εικόνες, όταν συμπληρώνει αυτό που ονομάζουμε «κινηματογραφική ταινία». Μια εικόνα συναισθηματικά φορτισμένη από το σενάριο, ξυπνά περισσότερα συναισθήματα στο κοινό όταν αγκαλιάζεται με τη σωστή μουσική επένδυση. Τι γίνεται όμως όταν ένα σάουντρακ ακούγεται και ξανακούγεται από δώ και από κει χωρίς κανένα σεβασμό;
Τρανταχτό παράδειγμα η καημένη Αμελί! Και που δεν έχω ακούσει τη μουσική επένδυση της ταινίας αυτής. Στο ραδιόφωνο: ως σήμα έναρξης-λήξης εκπομπής, σε εκπομπή ως «γέφυρα», σε διαφήμιση. Στην τηλεόραση: σε ρεπορτάζ εκπομπών (πάρα πολλών), σε σίριαλ!!! Θα ήθελα πολύ να πιστέψω ότι δεν πρόκειται να ξανακούσω αυτό το σάουντρακ να φθείρεται δεξιά και αριστερά αλλά μάλλον δεν θα μου γίνει το χατίρι.
Πρόσφατα όμως ανακάλυψα ότι το σάουντρακ του Kill Bill vol.1 έχει και αυτό πέραση! Και που δεν το άκουσα! Στην τηλεόραση σε σίριαλ από κωμωδία μέχρι δράμα αλλά και σε εκπομπή (μόνο στις ειδήσεις δηλ. δεν το πήρε το αυτί μου…).Τι να μου πει εμένα ένα «κομμάτι» άρρηκτα συνδεδεμένο με το Kill Bill vol.1 όταν το ακούω σε μια κωμωδία; Γιατί; Ήξερα για το «τα αγαθά copies κτώνται» αλλά και στη μουσική επένδυση; Θα μου πεις μήπως δεν γνωρίζω τον πρωτοπόρο του είδους (βλ. Χ.Παπακαλιάτη); Όσο θυμάμαι ότι χρόνια τώρα ξεσηκώνει όλα τα σάουντρακ (Dracula, Arizona Dream, Notting Hill και βάλε…) η τρίχα μου κάγκελο. Βρε τόσα λεφτά παίρνεις για να μας βασανίζεις με τις ιδέες σου, βρες και κανένα συνθέτη για αυθεντικές καταστάσεις. Καλά, σε αυτή τη χώρα κανένας «άνθρωπος της τηλεόρασης» δε σκέφτεται το ενδεχόμενο να παρακολουθούν TV και σκεπτόμενα άτομα που κάτι ξέρουν και από σάουντρακ;
Η μουσική είναι ένας ολόκληρος κόσμος από μόνη της, πόσο μάλλον όταν συνδυάζεται με εικόνες, όταν συμπληρώνει αυτό που ονομάζουμε «κινηματογραφική ταινία». Μια εικόνα συναισθηματικά φορτισμένη από το σενάριο, ξυπνά περισσότερα συναισθήματα στο κοινό όταν αγκαλιάζεται με τη σωστή μουσική επένδυση. Τι γίνεται όμως όταν ένα σάουντρακ ακούγεται και ξανακούγεται από δώ και από κει χωρίς κανένα σεβασμό;
Τρανταχτό παράδειγμα η καημένη Αμελί! Και που δεν έχω ακούσει τη μουσική επένδυση της ταινίας αυτής. Στο ραδιόφωνο: ως σήμα έναρξης-λήξης εκπομπής, σε εκπομπή ως «γέφυρα», σε διαφήμιση. Στην τηλεόραση: σε ρεπορτάζ εκπομπών (πάρα πολλών), σε σίριαλ!!! Θα ήθελα πολύ να πιστέψω ότι δεν πρόκειται να ξανακούσω αυτό το σάουντρακ να φθείρεται δεξιά και αριστερά αλλά μάλλον δεν θα μου γίνει το χατίρι.
Πρόσφατα όμως ανακάλυψα ότι το σάουντρακ του Kill Bill vol.1 έχει και αυτό πέραση! Και που δεν το άκουσα! Στην τηλεόραση σε σίριαλ από κωμωδία μέχρι δράμα αλλά και σε εκπομπή (μόνο στις ειδήσεις δηλ. δεν το πήρε το αυτί μου…).Τι να μου πει εμένα ένα «κομμάτι» άρρηκτα συνδεδεμένο με το Kill Bill vol.1 όταν το ακούω σε μια κωμωδία; Γιατί; Ήξερα για το «τα αγαθά copies κτώνται» αλλά και στη μουσική επένδυση; Θα μου πεις μήπως δεν γνωρίζω τον πρωτοπόρο του είδους (βλ. Χ.Παπακαλιάτη); Όσο θυμάμαι ότι χρόνια τώρα ξεσηκώνει όλα τα σάουντρακ (Dracula, Arizona Dream, Notting Hill και βάλε…) η τρίχα μου κάγκελο. Βρε τόσα λεφτά παίρνεις για να μας βασανίζεις με τις ιδέες σου, βρες και κανένα συνθέτη για αυθεντικές καταστάσεις. Καλά, σε αυτή τη χώρα κανένας «άνθρωπος της τηλεόρασης» δε σκέφτεται το ενδεχόμενο να παρακολουθούν TV και σκεπτόμενα άτομα που κάτι ξέρουν και από σάουντρακ;
Τετάρτη, Οκτωβρίου 05, 2005
Where the F*** is a movie?
Κάνω zapping, ξανακάνω…τίποτα! Όλο σε σίριαλ πέφτω, ιδίως όταν πρόκειται για ιδιωτικά κανάλια. Μια Κυριακή που είχαμε και λέγαμε θα δούμε καμιά πρώτη τηλεοπτική προβολή πάει και αυτή. Ο Μεγάλος Αδερφός έβγαλε στο κουρμπέτι και την μάνα του και σόι πάει το βασίλειο. Αντίπαλοo κανάλι φαίνεται πως είπε «Μεγάλη Μάνα θα σε κάνουμε να μετανιώσεις την ώρα και τη στιγμή που βγήκες στο γυαλί». Νεαρός σεναριογράφος, πρώην φαντάρος (ευτυχώς ένα χρόνο ηρεμήσαμε) κάνει δυναμικό comeback την ίδια ώρα με το live του προαναφερθέντος ριάλιτι. Ποιο comeback θα υπερισχύσει τελικώς;
Αλίμονο στο cinema! Αλίμονο στους τηλεθεατές που δεν θα ξεφύγουν από τις σειρήνες των σίριαλ & των ριάλιτι και θα κάτσουν, θα τα καταναλώσουν και θα τα χωνέψουν! Δεν βγάζω την ουρά μου απ’έξω, με είχαν κουράσει τόσο οι επαναλήψεις του καλοκαιριού που μπήκα στον πειρασμό και είδα κάνα δυο σίριαλ(ονόματα δεν λέμε γιατί κανείς δεν μας πληρώνει για διαφήμιση ;-). Που είναι όμως οι τόσες ταινίες που τα κανάλια διαφήμιζαν «πακέτο» με το καινούργιο τους πρόγραμμα; Κάποια ιδιωτικά κανάλια το τήρησαν(όσα δηλ. δεν έχουν σίριαλ) άλλα πάλι όχι.
Και με προβληματίζει το εξής περίεργο: κινδυνεύει στην σημερινή εποχή το cinema εάν απουσιάζει από την TV; Φυσικά και υποστηρίζω ότι ο καλύτερος «χώρος» για μια ταινία είναι η μεγάλη οθόνη. Αυτό είναι το σπίτι της αναμφισβήτητα! Αλλά εφόσον η τηλεόραση είναι το πιο φτηνό και το πιο προσβάσημο είδος ενημέρωσης & ψυχαγωγίας και επειδή οι συμπατριώτες μας αφιερώνουν χρόνο στην TV (σε μερικά σπίτια βρίσκεται εις τριπλούν και «παίζει» πολλές ώρες!!) τότε η TV γίνεται σημαντική για την «προώθηση» πολλών πραγμάτων. Έτσι οδηγούμαι στο συμπέρασμα ότι καθιερώνοντας ταινίες σε prime time ζώνη, τα κανάλια θα μυήσουν τον κόσμο στο να βλέπει ταινίες περισσότερο. Καλό θα ήταν λοιπόν να δοθεί χρόνος σε ταινίες, με σκοπό η θέασή τους να γίνει συνήθεια (όχι μόνο ποιο σίριαλ θα δούμε αλλά και ποια ταινία!). Και επειδή τρώγοντας έρχεται η όρεξη, η TV θα φέρει το DVD και αυτό με τη σειρά την κιν/φική αίθουσα!
Έτσι για να ξεφύγετε από την μονοτονία των σίριαλ και για κάτι πιο ψαγμένο…σας προτείνω να δείτε αυτή τη βδομάδα το making off μιας ταινίας που δεν προβλήθηκε ποτέ διότι δεν κατάφερε να ολοκληρωθεί. Πρωτότυπο ε; Συνήθως βλέπουμε τα making off ταινιών που απολαύσαμε ή που πρόκειται να δούμε. Το making off που προτείνω αφήνει πολύ χώρο στη φαντασία: πως θα ήταν η τελική μορφή της ταινίας; Ποιο το τέλος και ποια η αρχή της; (αν θέλετε κανάλι + ώρα leave a comment)
Αλίμονο στο cinema! Αλίμονο στους τηλεθεατές που δεν θα ξεφύγουν από τις σειρήνες των σίριαλ & των ριάλιτι και θα κάτσουν, θα τα καταναλώσουν και θα τα χωνέψουν! Δεν βγάζω την ουρά μου απ’έξω, με είχαν κουράσει τόσο οι επαναλήψεις του καλοκαιριού που μπήκα στον πειρασμό και είδα κάνα δυο σίριαλ(ονόματα δεν λέμε γιατί κανείς δεν μας πληρώνει για διαφήμιση ;-). Που είναι όμως οι τόσες ταινίες που τα κανάλια διαφήμιζαν «πακέτο» με το καινούργιο τους πρόγραμμα; Κάποια ιδιωτικά κανάλια το τήρησαν(όσα δηλ. δεν έχουν σίριαλ) άλλα πάλι όχι.
Και με προβληματίζει το εξής περίεργο: κινδυνεύει στην σημερινή εποχή το cinema εάν απουσιάζει από την TV; Φυσικά και υποστηρίζω ότι ο καλύτερος «χώρος» για μια ταινία είναι η μεγάλη οθόνη. Αυτό είναι το σπίτι της αναμφισβήτητα! Αλλά εφόσον η τηλεόραση είναι το πιο φτηνό και το πιο προσβάσημο είδος ενημέρωσης & ψυχαγωγίας και επειδή οι συμπατριώτες μας αφιερώνουν χρόνο στην TV (σε μερικά σπίτια βρίσκεται εις τριπλούν και «παίζει» πολλές ώρες!!) τότε η TV γίνεται σημαντική για την «προώθηση» πολλών πραγμάτων. Έτσι οδηγούμαι στο συμπέρασμα ότι καθιερώνοντας ταινίες σε prime time ζώνη, τα κανάλια θα μυήσουν τον κόσμο στο να βλέπει ταινίες περισσότερο. Καλό θα ήταν λοιπόν να δοθεί χρόνος σε ταινίες, με σκοπό η θέασή τους να γίνει συνήθεια (όχι μόνο ποιο σίριαλ θα δούμε αλλά και ποια ταινία!). Και επειδή τρώγοντας έρχεται η όρεξη, η TV θα φέρει το DVD και αυτό με τη σειρά την κιν/φική αίθουσα!
Έτσι για να ξεφύγετε από την μονοτονία των σίριαλ και για κάτι πιο ψαγμένο…σας προτείνω να δείτε αυτή τη βδομάδα το making off μιας ταινίας που δεν προβλήθηκε ποτέ διότι δεν κατάφερε να ολοκληρωθεί. Πρωτότυπο ε; Συνήθως βλέπουμε τα making off ταινιών που απολαύσαμε ή που πρόκειται να δούμε. Το making off που προτείνω αφήνει πολύ χώρο στη φαντασία: πως θα ήταν η τελική μορφή της ταινίας; Ποιο το τέλος και ποια η αρχή της; (αν θέλετε κανάλι + ώρα leave a comment)
Δευτέρα, Οκτωβρίου 03, 2005
Success...
Αν θες να πετύχεις πρέπει να αποφύγεις τα γνωστά μονοπάτια της επιτυχίας και να δημιουργήσεις καινούργια.
John d. Rockefeller
(Τώρα αν είναι δοκιμασμένη συνταγή δεν ξέρω...κάπου συμφωνώ>Original things work better. Κάπου διαφωνώ> u take the risk!)
John d. Rockefeller
(Τώρα αν είναι δοκιμασμένη συνταγή δεν ξέρω...κάπου συμφωνώ>Original things work better. Κάπου διαφωνώ> u take the risk!)
Σάββατο, Οκτωβρίου 01, 2005
KILL BIIL vol 2

Το ξαναείδα χθες μετά από δύο χρόνια (συνήθως δεν χάνω ευκαιρία να ξαναδώ ταινία on TV…). Μπορώ να πω ότι φέτος, αποστασιοποιημένη από το Kill Bill vol 1 είδα την συνέχειά του με άλλο μάτι. Ενώ δεν μου αρέσουν ιδιαίτερα τα action films, είχα απολαύσει την superwoman που ενσάρκωσε η Uma Thurman με μεγάλη επιτυχία στην πρώτη ταινία. Εκείνη την χρονιά έμελλε να δω (έτσι για την ιστορία) και το Spiderman και βλέποντας το δημιούργημα του Q.Tarantino είπα «να και το κάτι άλλο επί της οθόνης».
Δεν είμαι φανατική Ταραντινική αλλά η ταινία έμελλε να γράψει την μικρή/μεγάλη της ιστορία και να συζητηθεί, γιατί είχε την σφραγίδα του σκηνοθέτη της εμφανέστατη. Η μουσική, ο ρυθμός, και το ειρωνικό χιούμορ που βρίσκει κανείς στους διαλόγους συνθέτουν ένα περίεργο παζλ που τελικά βγάζει την ταινία νικητή ανάμεσα σε παλαιότερες του είδους. Και ποιου είδους θα μου πείτε; Πόσο εύκολο είναι να κατηγοριοποιηθεί αυτή η ταινία; Άλλοτε θυμίζει μελό, άλλοτε θυμίζει ταινία Bruce Lee, άλλοτε ταινία Σαμουράι και πάει λέγοντας.
Το vol 2 την πρώτη φορά δεν μου άρεσε ιδιαίτερα διότι έχοντας πρόσφατο το vol 1 θα προτιμούσα να έβλεπα την πρωταγωνίστρια και πάλι ατρόμητη και κάθετη με τους εχθρούς της, πάντα σε θέση ισχύος. Ενώ ήξερα ήδη από τα ΜΜΕ τι επρόκειτο να δω, ήλπιζα να δω την ηρωίδα να υπερνικά κάθε εμπόδιο χωρίς ίχνος συναισθήματος. Ήθελα με λίγα λόγια δράση χωρίς πολλά πολλά και τα θέματα που έθεσε ο Q δεν θέλησα καν να τα σκεφτώ.
Βλέποντας την ταινία μεμονωμένα, πρόσεξα ότι υπάρχει τελικά μια ισορροπία ανάμεσα στη δράση και στην ανάπτυξη της ηρωίδας. Το ότι ο Tarantino «κλείνει» την ταινία με το image της πρωταγωνίστριας μαλακωμένο λόγω μητρότητας δείχνει φυσικά το πέρασμά της σε μια άλλη ζωή…Η ατρόμητη δολοφόνος λυγίζει μπροστά στα αθώα μάτια της κόρης της, όλα καλά ΑΛΛΑ… αυτή τη στιγμή ανατρέπονται όλα όσα πέρασαν από το μυαλό μου για το vol 1. Πόσο superhero είναι τελικά η B; Γράφοντας στο τέλος «Η λέαινα βρήκε το λιονταράκι της και όλα στην ζούγκλα έγιναν όπως πριν» (ή κάτι τέτοιο) ο σκηνοθέτης αφήνει hints ότι όλα τελικά γίνανε για την μητρότητα που ο Bill στέρησε από την B. Στην ουσία λοιπόν η superwoman δεν διαφέρει από καμία άλλη μάνα που θα γινόταν λέαινα, τίγρης ή ότι πιο επικίνδυνο ζωντανό κρύβει το ζωικό μας βασίλειο για να εκδικηθεί για το μικρό της. Είναι άραγε η ταινία ένας ύμνος προς τη μητρότητα; Η B μαθαίνει ότι είναι έγκυος σε μια «αποστολή» και ενώ συγκρούεται, σημαδεύει & σημαδεύεται από αντίπαλό της γυναίκα, την πείθει να «κηρύξουν» ανακωχή γιατί είναι έγκυος και αν και ατρόμητη η Β, φοβάται τώρα για το παιδί που κουβαλάει. Η δολοφόνος που έφτασε ως εκεί για να τη σκοτώσει υποχωρεί και της λέει «συγχαρητήρια». Τι προσπαθεί να μας πει ο Quentin στο finale…; Είναι η γυναίκα πρώτα απ’όλα μάνα και ύστερα όλα τα άλλα; Γιατί έμπλεξε τόσο το συναίσθημα στο vol 2; Γιατί δεν μας άφησε και εμάς τα θηλυκά αυτής της κοινωνίας να ταυτιστούμε με μια υπερηρωίδα που ζει στο δικό της σύμπαν, σκοτώνει-πληρώνεται, αντιμετωπίζει με επιτυχία άνδρες εξπέρ στις πολεμικές τέχνες και δεν έχει καθόλου τύψεις για τον «λαό» που στέλνει στον άλλο κόσμο; Γιατί σε μια φαινομενικά πρωτότυπη ταινία βρεθήκαμε ξανά face to face με τα στερεότυπα gender roles της κοινωνίας μας; Μια φίλη όμως μου είπε: Μήπως τελικά η ταινία δείχνει ότι women do it better;Υπερπηδούν κάθε εμπόδιο, μάχονται εξίσου καλά όσο και οι άνδρες... και επιπλέον ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΜΗΤΕΡΕΣ! Τα σχόλια είναι δικά σας! (Α, και να μην ξεχάσω, καλό μήνα!)
Δεν είμαι φανατική Ταραντινική αλλά η ταινία έμελλε να γράψει την μικρή/μεγάλη της ιστορία και να συζητηθεί, γιατί είχε την σφραγίδα του σκηνοθέτη της εμφανέστατη. Η μουσική, ο ρυθμός, και το ειρωνικό χιούμορ που βρίσκει κανείς στους διαλόγους συνθέτουν ένα περίεργο παζλ που τελικά βγάζει την ταινία νικητή ανάμεσα σε παλαιότερες του είδους. Και ποιου είδους θα μου πείτε; Πόσο εύκολο είναι να κατηγοριοποιηθεί αυτή η ταινία; Άλλοτε θυμίζει μελό, άλλοτε θυμίζει ταινία Bruce Lee, άλλοτε ταινία Σαμουράι και πάει λέγοντας.
Το vol 2 την πρώτη φορά δεν μου άρεσε ιδιαίτερα διότι έχοντας πρόσφατο το vol 1 θα προτιμούσα να έβλεπα την πρωταγωνίστρια και πάλι ατρόμητη και κάθετη με τους εχθρούς της, πάντα σε θέση ισχύος. Ενώ ήξερα ήδη από τα ΜΜΕ τι επρόκειτο να δω, ήλπιζα να δω την ηρωίδα να υπερνικά κάθε εμπόδιο χωρίς ίχνος συναισθήματος. Ήθελα με λίγα λόγια δράση χωρίς πολλά πολλά και τα θέματα που έθεσε ο Q δεν θέλησα καν να τα σκεφτώ.
Βλέποντας την ταινία μεμονωμένα, πρόσεξα ότι υπάρχει τελικά μια ισορροπία ανάμεσα στη δράση και στην ανάπτυξη της ηρωίδας. Το ότι ο Tarantino «κλείνει» την ταινία με το image της πρωταγωνίστριας μαλακωμένο λόγω μητρότητας δείχνει φυσικά το πέρασμά της σε μια άλλη ζωή…Η ατρόμητη δολοφόνος λυγίζει μπροστά στα αθώα μάτια της κόρης της, όλα καλά ΑΛΛΑ… αυτή τη στιγμή ανατρέπονται όλα όσα πέρασαν από το μυαλό μου για το vol 1. Πόσο superhero είναι τελικά η B; Γράφοντας στο τέλος «Η λέαινα βρήκε το λιονταράκι της και όλα στην ζούγκλα έγιναν όπως πριν» (ή κάτι τέτοιο) ο σκηνοθέτης αφήνει hints ότι όλα τελικά γίνανε για την μητρότητα που ο Bill στέρησε από την B. Στην ουσία λοιπόν η superwoman δεν διαφέρει από καμία άλλη μάνα που θα γινόταν λέαινα, τίγρης ή ότι πιο επικίνδυνο ζωντανό κρύβει το ζωικό μας βασίλειο για να εκδικηθεί για το μικρό της. Είναι άραγε η ταινία ένας ύμνος προς τη μητρότητα; Η B μαθαίνει ότι είναι έγκυος σε μια «αποστολή» και ενώ συγκρούεται, σημαδεύει & σημαδεύεται από αντίπαλό της γυναίκα, την πείθει να «κηρύξουν» ανακωχή γιατί είναι έγκυος και αν και ατρόμητη η Β, φοβάται τώρα για το παιδί που κουβαλάει. Η δολοφόνος που έφτασε ως εκεί για να τη σκοτώσει υποχωρεί και της λέει «συγχαρητήρια». Τι προσπαθεί να μας πει ο Quentin στο finale…; Είναι η γυναίκα πρώτα απ’όλα μάνα και ύστερα όλα τα άλλα; Γιατί έμπλεξε τόσο το συναίσθημα στο vol 2; Γιατί δεν μας άφησε και εμάς τα θηλυκά αυτής της κοινωνίας να ταυτιστούμε με μια υπερηρωίδα που ζει στο δικό της σύμπαν, σκοτώνει-πληρώνεται, αντιμετωπίζει με επιτυχία άνδρες εξπέρ στις πολεμικές τέχνες και δεν έχει καθόλου τύψεις για τον «λαό» που στέλνει στον άλλο κόσμο; Γιατί σε μια φαινομενικά πρωτότυπη ταινία βρεθήκαμε ξανά face to face με τα στερεότυπα gender roles της κοινωνίας μας; Μια φίλη όμως μου είπε: Μήπως τελικά η ταινία δείχνει ότι women do it better;Υπερπηδούν κάθε εμπόδιο, μάχονται εξίσου καλά όσο και οι άνδρες... και επιπλέον ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΜΗΤΕΡΕΣ! Τα σχόλια είναι δικά σας! (Α, και να μην ξεχάσω, καλό μήνα!)
Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 29, 2005
Να το πάρει το ποτάμι…
Η ταινία ειναι Ολική Επαναφορά ή Total Recall Αγγλιστί
(Bravo στον φίλο που απάντησε σωστά!
(Bravo στον φίλο που απάντησε σωστά!
Κάνοντας zapping χθες
«έπεσα» πάνω σε μια ταινία…αν σας δώσω clues μπορείτε να βρείτε ποια ήταν;
1) Action movie του 1990.
2) Πρωταγωνιστούν Αρλοντ Σβαρτσενέγκερ & Σάρον Στόουν (πριν τη συνεργασία της με τον Φερχόφεν στο Βασικό Ένστικτο) ως ζευγάρι.
3) Μέσα σε όλα τα άλλα (τα μάλλον ασήμαντα) δείχνει στοιχεία postmodernism εφόσον τίθεται το ζήτημα «μην πάτε διακοπές, ελάτε σε εμάς να σας δώσουμε τις αναμνήσεις αξέχαστων διακοπών. Εξοικονομήστε χρόνο, κόπο και χρήμα εμφυτεύοντας στην μνήμη σας τις διακοπές που επιθυμείτε».
Ποιά είναι;
1) Action movie του 1990.
2) Πρωταγωνιστούν Αρλοντ Σβαρτσενέγκερ & Σάρον Στόουν (πριν τη συνεργασία της με τον Φερχόφεν στο Βασικό Ένστικτο) ως ζευγάρι.
3) Μέσα σε όλα τα άλλα (τα μάλλον ασήμαντα) δείχνει στοιχεία postmodernism εφόσον τίθεται το ζήτημα «μην πάτε διακοπές, ελάτε σε εμάς να σας δώσουμε τις αναμνήσεις αξέχαστων διακοπών. Εξοικονομήστε χρόνο, κόπο και χρήμα εμφυτεύοντας στην μνήμη σας τις διακοπές που επιθυμείτε».
Ποιά είναι;
Σάββατο, Σεπτεμβρίου 24, 2005
Συνέβη, και ήταν μοναδικό.
Ενόψει των 36ων Βαλκανικών Αγώνων Εφήβων και Νέων που λαμβάνει χώρα στην πόλη μου έζησα κάτι πρωτόγνωρο. Όχι δεν έχει σχέση με τους αγώνες, ούτε με τους αθλητές…
Παραβρέθηκα στην εκδήλωση που διοργάνωσε ο Δήμαρχος Δίου σήμερα για τους εκπροσώπους των ομάδων, διότι ήμουν επίσημα η μεταφράστρια-διερμηνέας της βραδιάς. Πριν ξεκινήσει το «έργο» μου, όλοι οι παρευρισκόμενοι βρεθήκαμε στον αρχαιολογικό χώρο του Δίου όπου για καλή μας τύχη μας περίμενε ο κ. Παντερμαλής για «δυο-τρεις κουβέντες» που αυτή τη φορά συνοδεύτηκαν από κάτι μοναδικό. Τι;
Ο ίδιος ο κ. Παντερμαλής έβγαλε από την αποθήκη του μουσείου μια γυναικεία προτομή την οποία το συνεργείο του είχε ξεθάψει πριν δυο βδομάδες!!! Φοβερό! Κρατούσε στα χέρια του και έδειχνε το κεφάλι μιας γυναίκας με την περηφάνια που ένας γιατρός δείχνει το νεογέννητο στους συγγενείς του! Η στιγμή ήταν πολλή συγκινητική. Τα μαρμάρινα μάτια της κοπέλας είδαν το φως του ήλιου μετά από πάρα πολλά χρόνια σκεπασμένα από το χώμα, και εμείς γίναμε μάρτυρες αυτής της πραγματικότητας. Εκείνη τη στιγμή όπου ένα τεράστιο χαμόγελο κυριαρχούσε στο πρόσωπο του αρχαιολόγου, περήφανος για το καινούργιο τους εύρημα, σκέφτηκα ότι είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που βλέπω ένα κομμάτι της αρχαίας Ελλάδας έξω από τις κρύες, μαρμάρινες επιφάνειες του μουσείου. Το παρελθόν με το παρόν γίνανε σίγουρα ένα σήμερα…όσοι απόλαυσαν το καινούργιο αριστούργημα, απαθανάτισαν τη στιγμή με digital cameras και τα κινητά τους. Μπορείτε να φανταστείτε αυτή την εικόνα…
Παραβρέθηκα στην εκδήλωση που διοργάνωσε ο Δήμαρχος Δίου σήμερα για τους εκπροσώπους των ομάδων, διότι ήμουν επίσημα η μεταφράστρια-διερμηνέας της βραδιάς. Πριν ξεκινήσει το «έργο» μου, όλοι οι παρευρισκόμενοι βρεθήκαμε στον αρχαιολογικό χώρο του Δίου όπου για καλή μας τύχη μας περίμενε ο κ. Παντερμαλής για «δυο-τρεις κουβέντες» που αυτή τη φορά συνοδεύτηκαν από κάτι μοναδικό. Τι;
Ο ίδιος ο κ. Παντερμαλής έβγαλε από την αποθήκη του μουσείου μια γυναικεία προτομή την οποία το συνεργείο του είχε ξεθάψει πριν δυο βδομάδες!!! Φοβερό! Κρατούσε στα χέρια του και έδειχνε το κεφάλι μιας γυναίκας με την περηφάνια που ένας γιατρός δείχνει το νεογέννητο στους συγγενείς του! Η στιγμή ήταν πολλή συγκινητική. Τα μαρμάρινα μάτια της κοπέλας είδαν το φως του ήλιου μετά από πάρα πολλά χρόνια σκεπασμένα από το χώμα, και εμείς γίναμε μάρτυρες αυτής της πραγματικότητας. Εκείνη τη στιγμή όπου ένα τεράστιο χαμόγελο κυριαρχούσε στο πρόσωπο του αρχαιολόγου, περήφανος για το καινούργιο τους εύρημα, σκέφτηκα ότι είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που βλέπω ένα κομμάτι της αρχαίας Ελλάδας έξω από τις κρύες, μαρμάρινες επιφάνειες του μουσείου. Το παρελθόν με το παρόν γίνανε σίγουρα ένα σήμερα…όσοι απόλαυσαν το καινούργιο αριστούργημα, απαθανάτισαν τη στιγμή με digital cameras και τα κινητά τους. Μπορείτε να φανταστείτε αυτή την εικόνα…
Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 21, 2005
Τι κάνω αυτές τις μέρες;
Προσπαθώ τα πάντα. Πετυχαίνω ότι μπορώ.
Herman Melville
Σας αφήνω στις σκέψεις σας για λίγο...
Herman Melville
Σας αφήνω στις σκέψεις σας για λίγο...
Τρίτη, Σεπτεμβρίου 20, 2005
Megalicious, Όλα παίζουν, Τ’αγαπημένο μου της ΕΡΤ
Cinematia χωρίς τηλεόραση δεν γίνεται! Κάνοντας ένα zapping και αφιερώνοντας κάνα 20λεπτο για κάθε νέα εκπομπή και σίριαλ (καθαρά επαγγελματικό το ενδιαφέρον και μόνο) αναφέρω τα εξής…
Πρώτα απ’όλα, φέτος τα περισσότερα κανάλια «κυκλοφόρησαν» έξυπνα διαφημιστικά σποτάκια & TV trailers. Το πιο ακριβό στην παραγωγή φαντάζει αυτό του Mega. Δίχως αμφιβολία φέρνει όχι μόνο ένα concept του εξωτερικού στις οθόνες μας αλλά και έναν νέο όρο να εμπλουτίσει το Αγγλικό μας λεξιλόγιο. Megalicious ακούμε και ξανά ακούμε, λέξη που βάζει σε μπελάδες τους καθηγητές Αγγλικών («Κυρία τι σημαίνει Μεγκαλίσιους;»). Η λέξη παίζει με κάτι που θυμίζει delicious στους Αγγλομαθείς και κάτι σε «μεγκαλοπρεπές» για τους υπόλοιπους. Μια λέξη μόνο όμως δείχνει ότι το νέο πρόγραμμά του καναλιού απευθύνεται σ’ενός ανώτερου πνευματικού, κοινωνικού και μορφωτικού επιπέδου κοινό. Έτσι λέει η κοινωνιογλωσσολογία τουλάχιστον (την διδάχτηκα ένα 6μηνο στο Παν/ιο και είχε φοβερό ενδιαφέρον). Απ’την άλλη από τις γρήγορες παρουσιάσεις των σίριαλ που κατά καιρούς προβάλει το κανάλι, δεν χρειάζονται και πτυχία για να συγκινηθείς ή να μπεις στο νόημα…
Πάντως είναι σίγουρο ότι το Mega προσπαθεί να αποφύγει το λαϊκό προφίλ που όπως και να έχει, ο ANT1 με motto «Όλα παίζουν» δεν το γλιτώνει με τίποτα. Πολύ κλισέ φράση που μπορεί να άρεσε σε μερικούς (δεν άκουσα κανέναν να τραγουδά «Μεγκαλίσιους»). Έτσι το κανάλι δεν θέλει και πολύ high target group.
Από όλα τα φετινά TV «σλόγκαν» περισσότερο ενθουσιάστηκα με αυτό της ΕΡΤ. Βέβαια αν κάποιος δεν είναι Αγγλομαθής (T-shirt>της ΕΡΤ) τότε το διαφημιστικό σποτάκι χάνει τη γλύκα του, αφού χάνεται τελείως το λογοπαίγνιο. Η ΕΡΤ πρωτοτυπεί με τον τρόπο της και φυσικά φιλοδοξεί, αν όχι να βγει νικήτρια, να είναι τουλάχιστον ένας σεβαστός αντίπαλος των ιδιωτικών καναλιών. Για το Star τι να πει κανείς; Άρχισε πάλι τα τραγουδάκια.
Αυτό που δεν μου αρέσει καθόλου είναι ότι φέτος στάμπαρα (μέχρι στιγμής) 2 ηθοποιούς που θα παίζουν σε δύο σίριαλ ταυτόχρονα (Φαίη Ξυλά & Νίκος Σεργιανόπουλος). Το θεωρώ μεγάλη αποτυχία, όχι βέβαια ότι δεν έχει ξαναγίνει. Είναι περίεργο συναίσθημα εκεί που πάει κάποιος να ταυτίσει έναν ηθοποιό με τον ρόλο να τον βλέπει ξαφνικά στο zapping σε άλλο σίριαλ. Αχ, θα τον τρελάνουνε τον κόσμο φέτος! Άσε που αρκετοί παρουσιαστές άλλαξαν κανάλι φέτος και μπερδεύονται και οι ίδιοι, νομίζοντας ότι είναι στο περσινό.
Γενικότερα, για να είμαι και σύντομη, η κατάσταση έχει ως εξής: καλά τα διαφημιστικά σποτάκια αλλά ίδια πρόσωπα σε διαφορετικά κανάλια (καμιά φορά εις διπλούν), ένταση για το ποιο κανάλι θα υπερισχύσει. ΕΛΕΟΣ ! πότε θα φυσήξει νέος άνεμος; Πότε τα κανάλια θα ανοίξουν σε νέους (στο χώρο) τις πόρτες τους; Αντε να δούμε…
Πρώτα απ’όλα, φέτος τα περισσότερα κανάλια «κυκλοφόρησαν» έξυπνα διαφημιστικά σποτάκια & TV trailers. Το πιο ακριβό στην παραγωγή φαντάζει αυτό του Mega. Δίχως αμφιβολία φέρνει όχι μόνο ένα concept του εξωτερικού στις οθόνες μας αλλά και έναν νέο όρο να εμπλουτίσει το Αγγλικό μας λεξιλόγιο. Megalicious ακούμε και ξανά ακούμε, λέξη που βάζει σε μπελάδες τους καθηγητές Αγγλικών («Κυρία τι σημαίνει Μεγκαλίσιους;»). Η λέξη παίζει με κάτι που θυμίζει delicious στους Αγγλομαθείς και κάτι σε «μεγκαλοπρεπές» για τους υπόλοιπους. Μια λέξη μόνο όμως δείχνει ότι το νέο πρόγραμμά του καναλιού απευθύνεται σ’ενός ανώτερου πνευματικού, κοινωνικού και μορφωτικού επιπέδου κοινό. Έτσι λέει η κοινωνιογλωσσολογία τουλάχιστον (την διδάχτηκα ένα 6μηνο στο Παν/ιο και είχε φοβερό ενδιαφέρον). Απ’την άλλη από τις γρήγορες παρουσιάσεις των σίριαλ που κατά καιρούς προβάλει το κανάλι, δεν χρειάζονται και πτυχία για να συγκινηθείς ή να μπεις στο νόημα…
Πάντως είναι σίγουρο ότι το Mega προσπαθεί να αποφύγει το λαϊκό προφίλ που όπως και να έχει, ο ANT1 με motto «Όλα παίζουν» δεν το γλιτώνει με τίποτα. Πολύ κλισέ φράση που μπορεί να άρεσε σε μερικούς (δεν άκουσα κανέναν να τραγουδά «Μεγκαλίσιους»). Έτσι το κανάλι δεν θέλει και πολύ high target group.
Από όλα τα φετινά TV «σλόγκαν» περισσότερο ενθουσιάστηκα με αυτό της ΕΡΤ. Βέβαια αν κάποιος δεν είναι Αγγλομαθής (T-shirt>της ΕΡΤ) τότε το διαφημιστικό σποτάκι χάνει τη γλύκα του, αφού χάνεται τελείως το λογοπαίγνιο. Η ΕΡΤ πρωτοτυπεί με τον τρόπο της και φυσικά φιλοδοξεί, αν όχι να βγει νικήτρια, να είναι τουλάχιστον ένας σεβαστός αντίπαλος των ιδιωτικών καναλιών. Για το Star τι να πει κανείς; Άρχισε πάλι τα τραγουδάκια.
Αυτό που δεν μου αρέσει καθόλου είναι ότι φέτος στάμπαρα (μέχρι στιγμής) 2 ηθοποιούς που θα παίζουν σε δύο σίριαλ ταυτόχρονα (Φαίη Ξυλά & Νίκος Σεργιανόπουλος). Το θεωρώ μεγάλη αποτυχία, όχι βέβαια ότι δεν έχει ξαναγίνει. Είναι περίεργο συναίσθημα εκεί που πάει κάποιος να ταυτίσει έναν ηθοποιό με τον ρόλο να τον βλέπει ξαφνικά στο zapping σε άλλο σίριαλ. Αχ, θα τον τρελάνουνε τον κόσμο φέτος! Άσε που αρκετοί παρουσιαστές άλλαξαν κανάλι φέτος και μπερδεύονται και οι ίδιοι, νομίζοντας ότι είναι στο περσινό.
Γενικότερα, για να είμαι και σύντομη, η κατάσταση έχει ως εξής: καλά τα διαφημιστικά σποτάκια αλλά ίδια πρόσωπα σε διαφορετικά κανάλια (καμιά φορά εις διπλούν), ένταση για το ποιο κανάλι θα υπερισχύσει. ΕΛΕΟΣ ! πότε θα φυσήξει νέος άνεμος; Πότε τα κανάλια θα ανοίξουν σε νέους (στο χώρο) τις πόρτες τους; Αντε να δούμε…
Σάββατο, Σεπτεμβρίου 10, 2005
Μόλις γύρισα από Θεσ/νίκη
Μόλις γύρισα από τη Θεσσαλονίκη. Ουφ! Τι πανικός! Χρόνια είχα να δω την συμπρωτεύουσα να βουλιάζει από τον κόσμο. Η Αριστοτέλους πήχτρα, κάθε προσπάθεια για ανεύρεση άδειου τραπεζιού μάταιη! Μα τι έγινε ρε παιδιά; Ένα φραπέ από τους τελευταίους, πριν φθινοπωριάσει τελείως βγήκα να πιω.
Και μετά μπήκα στο νόημα… Δεύτερη μέρα της 70ης Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης και όπως είπε και μια φίλη (που έψαχνε αλλά δεν βρήκε ξενοδοχείο στη Θεσ/νικη για το weekend) «Το Σάββατο θα γίνεται χαμός, είναι και ο γάμος του Μάκη (βλ. Τριανταφυλλόπουλου), 2.500 καλεσμένους θα έχει».
Τελικά καταλήξαμε στο Kitchen Bar, ωραία ήταν και εκεί. Μετά ακολούθησαν μεζέδες στο Emigré, έτσι για να μην ξεχνάμε τα φοιτητικά μας χρόνια. Την ώρα που γευόμασταν το πιάτο αλλαντικών και την μπυρίτσα μας, πέρασε και μια πορεία από την Αγγελάκη και δώστου τα ΜΑΤ. Το δικαίωμα των πολιτών να διαδηλώνουν για ότι τους ενοχλεί ξαφνικά έπαυσε το δικαίωμα του δημότη ή επισκέπτη της πόλης να βρεθεί εγκαίρως στον προορισμό του. Η μετακίνηση έγινε δύσκολη έως αδύνατη. Ώρα να φεύγω σκέφτηκα…
Και μετά μπήκα στο νόημα… Δεύτερη μέρα της 70ης Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης και όπως είπε και μια φίλη (που έψαχνε αλλά δεν βρήκε ξενοδοχείο στη Θεσ/νικη για το weekend) «Το Σάββατο θα γίνεται χαμός, είναι και ο γάμος του Μάκη (βλ. Τριανταφυλλόπουλου), 2.500 καλεσμένους θα έχει».
Τελικά καταλήξαμε στο Kitchen Bar, ωραία ήταν και εκεί. Μετά ακολούθησαν μεζέδες στο Emigré, έτσι για να μην ξεχνάμε τα φοιτητικά μας χρόνια. Την ώρα που γευόμασταν το πιάτο αλλαντικών και την μπυρίτσα μας, πέρασε και μια πορεία από την Αγγελάκη και δώστου τα ΜΑΤ. Το δικαίωμα των πολιτών να διαδηλώνουν για ότι τους ενοχλεί ξαφνικά έπαυσε το δικαίωμα του δημότη ή επισκέπτη της πόλης να βρεθεί εγκαίρως στον προορισμό του. Η μετακίνηση έγινε δύσκολη έως αδύνατη. Ώρα να φεύγω σκέφτηκα…
Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 08, 2005
Κάλλιο...
Κάλλιο λιθάρι, παρά λόγο στην τύχη να πετάς.
Πυθαγόρας
Keep that in mind εως τα νεότερά μου!
Πυθαγόρας
Keep that in mind εως τα νεότερά μου!
Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 07, 2005
Η Nicole και οι άλλοι
Με αφορμή την ταινία Bewitched, που διαφημίζεται σε όλα τα κανάλια σχεδόν σε κάθε διαφημιστικό διάλειμμα, λέω να ρίξω μια ματιά στην πρώην κ. Cruise, νυν κ.Kidman!
Ημερ. Γέννησης : 20 Ιουνίου 1967.
Τόπος: Honolulu της Hawaii, USA.
Γονείς: Anthony(βιοχημικός-κλινικός ψυχολόγος) & Janelle, Aυστραλοί.
Υπηκοότητα: Αμερικάνική & Αυστραλέζικη
Όταν η Nicole είδε το τρίτο καλοκαίρι της ζωής της η οικογένεια της μετακόμισε στην Αυστραλία. Η μικρή κοκκινομάλλα Kidman ήταν ένα πολύ χαρισματικό παιδί, με έντονη καλλιτεχνική δραστηριότητα (μαθήματα μπαλέτου & υποκριτικής, συμμετοχή σε σχολικές παραστάσεις κτλπ). Στην εφηβεία της, ψιλή και λεπτή, αντιμετώπισε τον «σνομπισμό» των συνομηλίκων της, κλείστηκε στον εαυτό της αλλά βρήκε διέξοδο στο θέατρο(Philip Street Theatre).
Η πρώτη της επιτυχία ήρθε το 1983 όταν εμφανίστηκε στο τηλεοπτικό Bush Christmas. Η Kidman συνέχισε να μορφώνεται στο Australian Theatre For Young People in Sydney και στο St Martins Youth Theatre in Melbourne. Από γύρισμα σε γύρισμα αποκτά περισσότερη άνεση μπροστά στο φακό.
Το 1985 η Nicole παίζει στο Wills and Burke και το 1986 στη μίνι σειρά Vietnam του Terry Hayes, με μεγάλη επιτυχία. Το Australian Film Institute Award ήρθε το 1989 με τον ρόλο της στο Dead Calm. Και ξαφνικά ήρθε ο έρωτας: στη ζωή της ηθοποιού μπήκε ο Tom Cruise. Γνωρίστηκαν το 1990, στα γυρίσματα της ταινίας Days Of Thunder. Παντρεύτηκαν τον Δεκέμβρη του 1990 και υιοθετήσει δύο παιδιά.
Ακολούθησαν οι ταινίες Malice και My Life. Η χρυσή σφαίρα δεν άρχισε να ρθεί με το To Die For. Το 1995 η Nicole "στόλισε" το Batman Forever και το 1997 έπαιξε στην πρώτη περιπέτεια της καριέρας της το Peacemaker.
Το βιογραφικό της εμπλουτίστηκε με την συνεργασία της με τον Kubrick. Πρωταγωνίστρια στο Eyes Wide Shut (1999) έμελλε να γράψει ιστορία, καθώς ήταν το κύκνειο άσμα του σκηνοθέτη. Το 2001 παύει να είναι κυρία Cruise και το διαζύγιό τους απασχολεί τα media. Ο χωρισμός όμως της πάει πολύ, η μια επιτυχία έρχεται μετά την άλλη. Η ξανθιά πλέον Kidman έχει τον πρώτο ρόλο στο The Others και κερδίζει υποψηφιότητα για Oscar Α' Γυναικείου για το Moulin Rouge, ταινία σταθμός στην καριέρα της. Το πολυπόθητο όμως αγαλματάκι έρχεται με το ρόλο της Βιρτζίνια Γουλφ στο The Hours το 2002 (καθώς και το BAFTA). Η επιλογή της να παίξει το 2003 στο Dogville του L.V Trier ήταν καθοριστική. Το remake της ταινίας The Stepford Wives το 2004 δεν πρόσφερε και πολλά στην καριέρα της αλλά το Cold Mountain και το Birth την επαναφέρουν στα ίσα της. Ακολουθούν οι πιο πρόσφατες ταινίες The translator και το Bewitched (remake Αμερικάνικου σίριαλ).
Εν έτη 2005 η Nicole δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τις λοιπές star του Hollywood! Συνεχίζει την πορεία της στο χώρο του κινηματογράφου κι ανεβαίνει, κι ανεβαίνει!
Ημερ. Γέννησης : 20 Ιουνίου 1967.
Τόπος: Honolulu της Hawaii, USA.
Γονείς: Anthony(βιοχημικός-κλινικός ψυχολόγος) & Janelle, Aυστραλοί.
Υπηκοότητα: Αμερικάνική & Αυστραλέζικη
Όταν η Nicole είδε το τρίτο καλοκαίρι της ζωής της η οικογένεια της μετακόμισε στην Αυστραλία. Η μικρή κοκκινομάλλα Kidman ήταν ένα πολύ χαρισματικό παιδί, με έντονη καλλιτεχνική δραστηριότητα (μαθήματα μπαλέτου & υποκριτικής, συμμετοχή σε σχολικές παραστάσεις κτλπ). Στην εφηβεία της, ψιλή και λεπτή, αντιμετώπισε τον «σνομπισμό» των συνομηλίκων της, κλείστηκε στον εαυτό της αλλά βρήκε διέξοδο στο θέατρο(Philip Street Theatre).
Η πρώτη της επιτυχία ήρθε το 1983 όταν εμφανίστηκε στο τηλεοπτικό Bush Christmas. Η Kidman συνέχισε να μορφώνεται στο Australian Theatre For Young People in Sydney και στο St Martins Youth Theatre in Melbourne. Από γύρισμα σε γύρισμα αποκτά περισσότερη άνεση μπροστά στο φακό.
Το 1985 η Nicole παίζει στο Wills and Burke και το 1986 στη μίνι σειρά Vietnam του Terry Hayes, με μεγάλη επιτυχία. Το Australian Film Institute Award ήρθε το 1989 με τον ρόλο της στο Dead Calm. Και ξαφνικά ήρθε ο έρωτας: στη ζωή της ηθοποιού μπήκε ο Tom Cruise. Γνωρίστηκαν το 1990, στα γυρίσματα της ταινίας Days Of Thunder. Παντρεύτηκαν τον Δεκέμβρη του 1990 και υιοθετήσει δύο παιδιά.
Ακολούθησαν οι ταινίες Malice και My Life. Η χρυσή σφαίρα δεν άρχισε να ρθεί με το To Die For. Το 1995 η Nicole "στόλισε" το Batman Forever και το 1997 έπαιξε στην πρώτη περιπέτεια της καριέρας της το Peacemaker.
Το βιογραφικό της εμπλουτίστηκε με την συνεργασία της με τον Kubrick. Πρωταγωνίστρια στο Eyes Wide Shut (1999) έμελλε να γράψει ιστορία, καθώς ήταν το κύκνειο άσμα του σκηνοθέτη. Το 2001 παύει να είναι κυρία Cruise και το διαζύγιό τους απασχολεί τα media. Ο χωρισμός όμως της πάει πολύ, η μια επιτυχία έρχεται μετά την άλλη. Η ξανθιά πλέον Kidman έχει τον πρώτο ρόλο στο The Others και κερδίζει υποψηφιότητα για Oscar Α' Γυναικείου για το Moulin Rouge, ταινία σταθμός στην καριέρα της. Το πολυπόθητο όμως αγαλματάκι έρχεται με το ρόλο της Βιρτζίνια Γουλφ στο The Hours το 2002 (καθώς και το BAFTA). Η επιλογή της να παίξει το 2003 στο Dogville του L.V Trier ήταν καθοριστική. Το remake της ταινίας The Stepford Wives το 2004 δεν πρόσφερε και πολλά στην καριέρα της αλλά το Cold Mountain και το Birth την επαναφέρουν στα ίσα της. Ακολουθούν οι πιο πρόσφατες ταινίες The translator και το Bewitched (remake Αμερικάνικου σίριαλ).
Εν έτη 2005 η Nicole δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τις λοιπές star του Hollywood! Συνεχίζει την πορεία της στο χώρο του κινηματογράφου κι ανεβαίνει, κι ανεβαίνει!
Τρίτη, Σεπτεμβρίου 06, 2005
Το νόημα της ζωής (;)
Το πιο σημαντικό είναι να μην σταματήσεις ποτέ να αναρωτιέσαι.
Albert Einstein
Δε μας είπε όμως, τόση 'αναζήτηση' που καταλήγει τελικά..;
Albert Einstein
Δε μας είπε όμως, τόση 'αναζήτηση' που καταλήγει τελικά..;
Κυριακή, Σεπτεμβρίου 04, 2005
Συνεργασία Polanski & Hugh Grant!
Που και πότε; Μα στα Μαύρα Φεγγάρια του Έρωτα ( Bitter Moon) το 1992 . Λίγοι σινεφίλ το θυμούνται. Τότε ο Hugh δεν ήταν και τόσο διάσημος, δεν είχε παίξει στην ταινία Four Weddings and a Funeral (1994) ακόμα…(πόσο μάλλον στο Bridget Jones' Diary). Στα Φεγγάρια είναι ένας «άγουρος» νεαρός Άγγλος, παντρεμένος με την Kristin Scott Thomas! Ω, ναι! Και αυτή είναι εκεί, πριν την ‘grant’ερμηνεία της στo The English Patient!
Μα που τα θυμήθηκα όλα αυτά;;; Μα είμαι στο γενικότερο κλίμα των τηλεοπτικών καναλιών που παίζουν του κόσμου τις επαναλήψεις…παρόλο που το φθινόπωρο είναι εδώ, και η καινούργια τηλεοπτική σεζόν θα έπρεπε τώρα να «παίζει»! Έτσι χθες το βράδυ κάθισα και είδα για πολλοστή φορά τα Μαύρα Φεγγάρια του Έρωτα. Τι είχα να χάσω εξάλλου; Μια καλή επανάληψη τώρα που οι επαναλήψεις στην TV δίνουν και παίρνουν ;- )
Μα που τα θυμήθηκα όλα αυτά;;; Μα είμαι στο γενικότερο κλίμα των τηλεοπτικών καναλιών που παίζουν του κόσμου τις επαναλήψεις…παρόλο που το φθινόπωρο είναι εδώ, και η καινούργια τηλεοπτική σεζόν θα έπρεπε τώρα να «παίζει»! Έτσι χθες το βράδυ κάθισα και είδα για πολλοστή φορά τα Μαύρα Φεγγάρια του Έρωτα. Τι είχα να χάσω εξάλλου; Μια καλή επανάληψη τώρα που οι επαναλήψεις στην TV δίνουν και παίρνουν ;- )
Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 02, 2005
Καλό Μήνα!
Να τολμήσω να πω και καλό φθινόπωρο; Μάλλον ναι, γιατί αν κρίνω από τη σημερινή μέρα όπου ο καιρός χάλασε με μιας, μάλλον προς το φθινόπωρο πάει το πράγμα και σύντομα. Δεν πειράζει, άλλοι μας ζηλεύουν για τις τόσες καιρικές αλλαγές που βιώνουμε κάθε χρόνο. Να μη βαριόμαστε βρε αδερφέ! Πάντως να έχετε κατά νου ότι η κρατική τηλεόραση (διαφήμιση δεν κάνω!) μας επιφυλάσσει πολύ καλές πρώτες πανελλήνιες τηλεοπτικές μεταδόσεις ταινιών που συζητήθηκαν (Dogville, Talk to her, 21 grams κ.α). A, επίσης κάθε Σάββατο για αρκετό καιρό η ΕΤ1 θα έχει αφιέρωμα στον Μπέργκμαν αν ενδιαφέρεστε! Ε, όσο να ναι, ο χειμώνας συντροφιά με μια καλή ταινία, παλεύεται καλύτερα..!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
