KILL BIIL vol 2

Το ξαναείδα χθες μετά από δύο χρόνια (συνήθως δεν χάνω ευκαιρία να ξαναδώ ταινία on TV…). Μπορώ να πω ότι φέτος, αποστασιοποιημένη από το Kill Bill vol 1 είδα την συνέχειά του με άλλο μάτι. Ενώ δεν μου αρέσουν ιδιαίτερα τα action films, είχα απολαύσει την superwoman που ενσάρκωσε η Uma Thurman με μεγάλη επιτυχία στην πρώτη ταινία. Εκείνη την χρονιά έμελλε να δω (έτσι για την ιστορία) και το Spiderman και βλέποντας το δημιούργημα του Q.Tarantino είπα «να και το κάτι άλλο επί της οθόνης».
Δεν είμαι φανατική Ταραντινική αλλά η ταινία έμελλε να γράψει την μικρή/μεγάλη της ιστορία και να συζητηθεί, γιατί είχε την σφραγίδα του σκηνοθέτη της εμφανέστατη. Η μουσική, ο ρυθμός, και το ειρωνικό χιούμορ που βρίσκει κανείς στους διαλόγους συνθέτουν ένα περίεργο παζλ που τελικά βγάζει την ταινία νικητή ανάμεσα σε παλαιότερες του είδους. Και ποιου είδους θα μου πείτε; Πόσο εύκολο είναι να κατηγοριοποιηθεί αυτή η ταινία; Άλλοτε θυμίζει μελό, άλλοτε θυμίζει ταινία Bruce Lee, άλλοτε ταινία Σαμουράι και πάει λέγοντας.
Το vol 2 την πρώτη φορά δεν μου άρεσε ιδιαίτερα διότι έχοντας πρόσφατο το vol 1 θα προτιμούσα να έβλεπα την πρωταγωνίστρια και πάλι ατρόμητη και κάθετη με τους εχθρούς της, πάντα σε θέση ισχύος. Ενώ ήξερα ήδη από τα ΜΜΕ τι επρόκειτο να δω, ήλπιζα να δω την ηρωίδα να υπερνικά κάθε εμπόδιο χωρίς ίχνος συναισθήματος. Ήθελα με λίγα λόγια δράση χωρίς πολλά πολλά και τα θέματα που έθεσε ο Q δεν θέλησα καν να τα σκεφτώ.
Βλέποντας την ταινία μεμονωμένα, πρόσεξα ότι υπάρχει τελικά μια ισορροπία ανάμεσα στη δράση και στην ανάπτυξη της ηρωίδας. Το ότι ο Tarantino «κλείνει» την ταινία με το image της πρωταγωνίστριας μαλακωμένο λόγω μητρότητας δείχνει φυσικά το πέρασμά της σε μια άλλη ζωή…Η ατρόμητη δολοφόνος λυγίζει μπροστά στα αθώα μάτια της κόρης της, όλα καλά ΑΛΛΑ… αυτή τη στιγμή ανατρέπονται όλα όσα πέρασαν από το μυαλό μου για το vol 1. Πόσο superhero είναι τελικά η B; Γράφοντας στο τέλος «Η λέαινα βρήκε το λιονταράκι της και όλα στην ζούγκλα έγιναν όπως πριν» (ή κάτι τέτοιο) ο σκηνοθέτης αφήνει hints ότι όλα τελικά γίνανε για την μητρότητα που ο Bill στέρησε από την B. Στην ουσία λοιπόν η superwoman δεν διαφέρει από καμία άλλη μάνα που θα γινόταν λέαινα, τίγρης ή ότι πιο επικίνδυνο ζωντανό κρύβει το ζωικό μας βασίλειο για να εκδικηθεί για το μικρό της. Είναι άραγε η ταινία ένας ύμνος προς τη μητρότητα; Η B μαθαίνει ότι είναι έγκυος σε μια «αποστολή» και ενώ συγκρούεται, σημαδεύει & σημαδεύεται από αντίπαλό της γυναίκα, την πείθει να «κηρύξουν» ανακωχή γιατί είναι έγκυος και αν και ατρόμητη η Β, φοβάται τώρα για το παιδί που κουβαλάει. Η δολοφόνος που έφτασε ως εκεί για να τη σκοτώσει υποχωρεί και της λέει «συγχαρητήρια». Τι προσπαθεί να μας πει ο Quentin στο finale…; Είναι η γυναίκα πρώτα απ’όλα μάνα και ύστερα όλα τα άλλα; Γιατί έμπλεξε τόσο το συναίσθημα στο vol 2; Γιατί δεν μας άφησε και εμάς τα θηλυκά αυτής της κοινωνίας να ταυτιστούμε με μια υπερηρωίδα που ζει στο δικό της σύμπαν, σκοτώνει-πληρώνεται, αντιμετωπίζει με επιτυχία άνδρες εξπέρ στις πολεμικές τέχνες και δεν έχει καθόλου τύψεις για τον «λαό» που στέλνει στον άλλο κόσμο; Γιατί σε μια φαινομενικά πρωτότυπη ταινία βρεθήκαμε ξανά face to face με τα στερεότυπα gender roles της κοινωνίας μας; Μια φίλη όμως μου είπε: Μήπως τελικά η ταινία δείχνει ότι women do it better;Υπερπηδούν κάθε εμπόδιο, μάχονται εξίσου καλά όσο και οι άνδρες... και επιπλέον ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΜΗΤΕΡΕΣ! Τα σχόλια είναι δικά σας! (Α, και να μην ξεχάσω, καλό μήνα!)

Να το πάρει το ποτάμι…

Η ταινία ειναι Ολική Επαναφορά ή Total Recall Αγγλιστί
(Bravo στον φίλο που απάντησε σωστά!

Κάνοντας zapping χθες

«έπεσα» πάνω σε μια ταινία…αν σας δώσω clues μπορείτε να βρείτε ποια ήταν;

1) Action movie του 1990.
2) Πρωταγωνιστούν Αρλοντ Σβαρτσενέγκερ & Σάρον Στόουν (πριν τη συνεργασία της με τον Φερχόφεν στο Βασικό Ένστικτο) ως ζευγάρι.
3) Μέσα σε όλα τα άλλα (τα μάλλον ασήμαντα) δείχνει στοιχεία postmodernism εφόσον τίθεται το ζήτημα «μην πάτε διακοπές, ελάτε σε εμάς να σας δώσουμε τις αναμνήσεις αξέχαστων διακοπών. Εξοικονομήστε χρόνο, κόπο και χρήμα εμφυτεύοντας στην μνήμη σας τις διακοπές που επιθυμείτε».

Ποιά είναι;

Συνέβη, και ήταν μοναδικό.

Ενόψει των 36ων Βαλκανικών Αγώνων Εφήβων και Νέων που λαμβάνει χώρα στην πόλη μου έζησα κάτι πρωτόγνωρο. Όχι δεν έχει σχέση με τους αγώνες, ούτε με τους αθλητές…
Παραβρέθηκα στην εκδήλωση που διοργάνωσε ο Δήμαρχος Δίου σήμερα για τους εκπροσώπους των ομάδων, διότι ήμουν επίσημα η μεταφράστρια-διερμηνέας της βραδιάς. Πριν ξεκινήσει το «έργο» μου, όλοι οι παρευρισκόμενοι βρεθήκαμε στον αρχαιολογικό χώρο του Δίου όπου για καλή μας τύχη μας περίμενε ο κ. Παντερμαλής για «δυο-τρεις κουβέντες» που αυτή τη φορά συνοδεύτηκαν από κάτι μοναδικό. Τι;
Ο ίδιος ο κ. Παντερμαλής έβγαλε από την αποθήκη του μουσείου μια γυναικεία προτομή την οποία το συνεργείο του είχε ξεθάψει πριν δυο βδομάδες!!! Φοβερό! Κρατούσε στα χέρια του και έδειχνε το κεφάλι μιας γυναίκας με την περηφάνια που ένας γιατρός δείχνει το νεογέννητο στους συγγενείς του! Η στιγμή ήταν πολλή συγκινητική. Τα μαρμάρινα μάτια της κοπέλας είδαν το φως του ήλιου μετά από πάρα πολλά χρόνια σκεπασμένα από το χώμα, και εμείς γίναμε μάρτυρες αυτής της πραγματικότητας. Εκείνη τη στιγμή όπου ένα τεράστιο χαμόγελο κυριαρχούσε στο πρόσωπο του αρχαιολόγου, περήφανος για το καινούργιο τους εύρημα, σκέφτηκα ότι είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που βλέπω ένα κομμάτι της αρχαίας Ελλάδας έξω από τις κρύες, μαρμάρινες επιφάνειες του μουσείου. Το παρελθόν με το παρόν γίνανε σίγουρα ένα σήμερα…όσοι απόλαυσαν το καινούργιο αριστούργημα, απαθανάτισαν τη στιγμή με digital cameras και τα κινητά τους. Μπορείτε να φανταστείτε αυτή την εικόνα…

Τι κάνω αυτές τις μέρες;

Προσπαθώ τα πάντα. Πετυχαίνω ότι μπορώ.
Herman Melville

Σας αφήνω στις σκέψεις σας για λίγο...

Megalicious, Όλα παίζουν, Τ’αγαπημένο μου της ΕΡΤ

Cinematia χωρίς τηλεόραση δεν γίνεται! Κάνοντας ένα zapping και αφιερώνοντας κάνα 20λεπτο για κάθε νέα εκπομπή και σίριαλ (καθαρά επαγγελματικό το ενδιαφέρον και μόνο) αναφέρω τα εξής…

Πρώτα απ’όλα, φέτος τα περισσότερα κανάλια «κυκλοφόρησαν» έξυπνα διαφημιστικά σποτάκια & TV trailers. Το πιο ακριβό στην παραγωγή φαντάζει αυτό του Mega. Δίχως αμφιβολία φέρνει όχι μόνο ένα concept του εξωτερικού στις οθόνες μας αλλά και έναν νέο όρο να εμπλουτίσει το Αγγλικό μας λεξιλόγιο. Megalicious ακούμε και ξανά ακούμε, λέξη που βάζει σε μπελάδες τους καθηγητές Αγγλικών («Κυρία τι σημαίνει Μεγκαλίσιους;»). Η λέξη παίζει με κάτι που θυμίζει delicious στους Αγγλομαθείς και κάτι σε «μεγκαλοπρεπές» για τους υπόλοιπους. Μια λέξη μόνο όμως δείχνει ότι το νέο πρόγραμμά του καναλιού απευθύνεται σ’ενός ανώτερου πνευματικού, κοινωνικού και μορφωτικού επιπέδου κοινό. Έτσι λέει η κοινωνιογλωσσολογία τουλάχιστον (την διδάχτηκα ένα 6μηνο στο Παν/ιο και είχε φοβερό ενδιαφέρον). Απ’την άλλη από τις γρήγορες παρουσιάσεις των σίριαλ που κατά καιρούς προβάλει το κανάλι, δεν χρειάζονται και πτυχία για να συγκινηθείς ή να μπεις στο νόημα…

Πάντως είναι σίγουρο ότι το Mega προσπαθεί να αποφύγει το λαϊκό προφίλ που όπως και να έχει, ο ANT1 με motto «Όλα παίζουν» δεν το γλιτώνει με τίποτα. Πολύ κλισέ φράση που μπορεί να άρεσε σε μερικούς (δεν άκουσα κανέναν να τραγουδά «Μεγκαλίσιους»). Έτσι το κανάλι δεν θέλει και πολύ high target group.
Από όλα τα φετινά TV «σλόγκαν» περισσότερο ενθουσιάστηκα με αυτό της ΕΡΤ. Βέβαια αν κάποιος δεν είναι Αγγλομαθής (T-shirt>της ΕΡΤ) τότε το διαφημιστικό σποτάκι χάνει τη γλύκα του, αφού χάνεται τελείως το λογοπαίγνιο. Η ΕΡΤ πρωτοτυπεί με τον τρόπο της και φυσικά φιλοδοξεί, αν όχι να βγει νικήτρια, να είναι τουλάχιστον ένας σεβαστός αντίπαλος των ιδιωτικών καναλιών. Για το Star τι να πει κανείς; Άρχισε πάλι τα τραγουδάκια.

Αυτό που δεν μου αρέσει καθόλου είναι ότι φέτος στάμπαρα (μέχρι στιγμής) 2 ηθοποιούς που θα παίζουν σε δύο σίριαλ ταυτόχρονα (Φαίη Ξυλά & Νίκος Σεργιανόπουλος). Το θεωρώ μεγάλη αποτυχία, όχι βέβαια ότι δεν έχει ξαναγίνει. Είναι περίεργο συναίσθημα εκεί που πάει κάποιος να ταυτίσει έναν ηθοποιό με τον ρόλο να τον βλέπει ξαφνικά στο zapping σε άλλο σίριαλ. Αχ, θα τον τρελάνουνε τον κόσμο φέτος! Άσε που αρκετοί παρουσιαστές άλλαξαν κανάλι φέτος και μπερδεύονται και οι ίδιοι, νομίζοντας ότι είναι στο περσινό.

Γενικότερα, για να είμαι και σύντομη, η κατάσταση έχει ως εξής: καλά τα διαφημιστικά σποτάκια αλλά ίδια πρόσωπα σε διαφορετικά κανάλια (καμιά φορά εις διπλούν), ένταση για το ποιο κανάλι θα υπερισχύσει. ΕΛΕΟΣ ! πότε θα φυσήξει νέος άνεμος; Πότε τα κανάλια θα ανοίξουν σε νέους (στο χώρο) τις πόρτες τους; Αντε να δούμε…

Μόλις γύρισα από Θεσ/νίκη

Μόλις γύρισα από τη Θεσσαλονίκη. Ουφ! Τι πανικός! Χρόνια είχα να δω την συμπρωτεύουσα να βουλιάζει από τον κόσμο. Η Αριστοτέλους πήχτρα, κάθε προσπάθεια για ανεύρεση άδειου τραπεζιού μάταιη! Μα τι έγινε ρε παιδιά; Ένα φραπέ από τους τελευταίους, πριν φθινοπωριάσει τελείως βγήκα να πιω.
Και μετά μπήκα στο νόημα… Δεύτερη μέρα της 70ης Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης και όπως είπε και μια φίλη (που έψαχνε αλλά δεν βρήκε ξενοδοχείο στη Θεσ/νικη για το weekend) «Το Σάββατο θα γίνεται χαμός, είναι και ο γάμος του Μάκη (βλ. Τριανταφυλλόπουλου), 2.500 καλεσμένους θα έχει».
Τελικά καταλήξαμε στο Kitchen Bar, ωραία ήταν και εκεί. Μετά ακολούθησαν μεζέδες στο Emigré, έτσι για να μην ξεχνάμε τα φοιτητικά μας χρόνια. Την ώρα που γευόμασταν το πιάτο αλλαντικών και την μπυρίτσα μας, πέρασε και μια πορεία από την Αγγελάκη και δώστου τα ΜΑΤ. Το δικαίωμα των πολιτών να διαδηλώνουν για ότι τους ενοχλεί ξαφνικά έπαυσε το δικαίωμα του δημότη ή επισκέπτη της πόλης να βρεθεί εγκαίρως στον προορισμό του. Η μετακίνηση έγινε δύσκολη έως αδύνατη. Ώρα να φεύγω σκέφτηκα…

Κάλλιο...

Κάλλιο λιθάρι, παρά λόγο στην τύχη να πετάς.
Πυθαγόρας

Keep that in mind εως τα νεότερά μου!

Η Nicole και οι άλλοι

Με αφορμή την ταινία Bewitched, που διαφημίζεται σε όλα τα κανάλια σχεδόν σε κάθε διαφημιστικό διάλειμμα, λέω να ρίξω μια ματιά στην πρώην κ. Cruise, νυν κ.Kidman!

Ημερ. Γέννησης : 20 Ιουνίου 1967.
Τόπος: Honolulu της Hawaii, USA.
Γονείς: Anthony(βιοχημικός-κλινικός ψυχολόγος) & Janelle, Aυστραλοί.
Υπηκοότητα: Αμερικάνική & Αυστραλέζικη

Όταν η Nicole είδε το τρίτο καλοκαίρι της ζωής της η οικογένεια της μετακόμισε στην Αυστραλία. Η μικρή κοκκινομάλλα Kidman ήταν ένα πολύ χαρισματικό παιδί, με έντονη καλλιτεχνική δραστηριότητα (μαθήματα μπαλέτου & υποκριτικής, συμμετοχή σε σχολικές παραστάσεις κτλπ). Στην εφηβεία της, ψιλή και λεπτή, αντιμετώπισε τον «σνομπισμό» των συνομηλίκων της, κλείστηκε στον εαυτό της αλλά βρήκε διέξοδο στο θέατρο(Philip Street Theatre).
Η πρώτη της επιτυχία ήρθε το 1983 όταν εμφανίστηκε στο τηλεοπτικό Bush Christmas. Η Kidman συνέχισε να μορφώνεται στο Australian Theatre For Young People in Sydney και στο St Martins Youth Theatre in Melbourne. Από γύρισμα σε γύρισμα αποκτά περισσότερη άνεση μπροστά στο φακό.
Το 1985 η Nicole παίζει στο Wills and Burke και το 1986 στη μίνι σειρά Vietnam του Terry Hayes, με μεγάλη επιτυχία. Το Australian Film Institute Award ήρθε το 1989 με τον ρόλο της στο Dead Calm. Και ξαφνικά ήρθε ο έρωτας: στη ζωή της ηθοποιού μπήκε ο Tom Cruise. Γνωρίστηκαν το 1990, στα γυρίσματα της ταινίας Days Of Thunder. Παντρεύτηκαν τον Δεκέμβρη του 1990 και υιοθετήσει δύο παιδιά.
Ακολούθησαν οι ταινίες Malice και My Life. Η χρυσή σφαίρα δεν άρχισε να ρθεί με το To Die For. Το 1995 η Nicole "στόλισε" το Batman Forever και το 1997 έπαιξε στην πρώτη περιπέτεια της καριέρας της το Peacemaker.
Το βιογραφικό της εμπλουτίστηκε με την συνεργασία της με τον Kubrick. Πρωταγωνίστρια στο Eyes Wide Shut (1999) έμελλε να γράψει ιστορία, καθώς ήταν το κύκνειο άσμα του σκηνοθέτη. Το 2001 παύει να είναι κυρία Cruise και το διαζύγιό τους απασχολεί τα media. Ο χωρισμός όμως της πάει πολύ, η μια επιτυχία έρχεται μετά την άλλη. Η ξανθιά πλέον Kidman έχει τον πρώτο ρόλο στο The Others και κερδίζει υποψηφιότητα για Oscar Α' Γυναικείου για το Moulin Rouge, ταινία σταθμός στην καριέρα της. Το πολυπόθητο όμως αγαλματάκι έρχεται με το ρόλο της Βιρτζίνια Γουλφ στο The Hours το 2002 (καθώς και το BAFTA). Η επιλογή της να παίξει το 2003 στο Dogville του L.V Trier ήταν καθοριστική. Το remake της ταινίας The Stepford Wives το 2004 δεν πρόσφερε και πολλά στην καριέρα της αλλά το Cold Mountain και το Birth την επαναφέρουν στα ίσα της. Ακολουθούν οι πιο πρόσφατες ταινίες The translator και το Bewitched (remake Αμερικάνικου σίριαλ).
Εν έτη 2005 η Nicole δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τις λοιπές star του Hollywood! Συνεχίζει την πορεία της στο χώρο του κινηματογράφου κι ανεβαίνει, κι ανεβαίνει!

Το νόημα της ζωής (;)

Το πιο σημαντικό είναι να μην σταματήσεις ποτέ να αναρωτιέσαι.
Albert Einstein

Δε μας είπε όμως, τόση 'αναζήτηση' που καταλήγει τελικά..;

Συνεργασία Polanski & Hugh Grant!

Που και πότε; Μα στα Μαύρα Φεγγάρια του Έρωτα ( Bitter Moon) το 1992 . Λίγοι σινεφίλ το θυμούνται. Τότε ο Hugh δεν ήταν και τόσο διάσημος, δεν είχε παίξει στην ταινία Four Weddings and a Funeral (1994) ακόμα…(πόσο μάλλον στο Bridget Jones' Diary). Στα Φεγγάρια είναι ένας «άγουρος» νεαρός Άγγλος, παντρεμένος με την Kristin Scott Thomas! Ω, ναι! Και αυτή είναι εκεί, πριν την ‘grant’ερμηνεία της στo The English Patient!
Μα που τα θυμήθηκα όλα αυτά;;; Μα είμαι στο γενικότερο κλίμα των τηλεοπτικών καναλιών που παίζουν του κόσμου τις επαναλήψεις…παρόλο που το φθινόπωρο είναι εδώ, και η καινούργια τηλεοπτική σεζόν θα έπρεπε τώρα να «παίζει»! Έτσι χθες το βράδυ κάθισα και είδα για πολλοστή φορά τα Μαύρα Φεγγάρια του Έρωτα. Τι είχα να χάσω εξάλλου; Μια καλή επανάληψη τώρα που οι επαναλήψεις στην TV δίνουν και παίρνουν ;- )

Καλό Μήνα!

Να τολμήσω να πω και καλό φθινόπωρο; Μάλλον ναι, γιατί αν κρίνω από τη σημερινή μέρα όπου ο καιρός χάλασε με μιας, μάλλον προς το φθινόπωρο πάει το πράγμα και σύντομα. Δεν πειράζει, άλλοι μας ζηλεύουν για τις τόσες καιρικές αλλαγές που βιώνουμε κάθε χρόνο. Να μη βαριόμαστε βρε αδερφέ! Πάντως να έχετε κατά νου ότι η κρατική τηλεόραση (διαφήμιση δεν κάνω!) μας επιφυλάσσει πολύ καλές πρώτες πανελλήνιες τηλεοπτικές μεταδόσεις ταινιών που συζητήθηκαν (Dogville, Talk to her, 21 grams κ.α). A, επίσης κάθε Σάββατο για αρκετό καιρό η ΕΤ1 θα έχει αφιέρωμα στον Μπέργκμαν αν ενδιαφέρεστε! Ε, όσο να ναι, ο χειμώνας συντροφιά με μια καλή ταινία, παλεύεται καλύτερα..!

Where Eskimos Live.

“Δες την!” μου είπε ένας φίλος δίνοντας μου το DVD. Ομολογώ ότι δεν την είχα ούτε καν ακουστά αυτή την ταινία! Επειδή βαριόμουν ν’ανοίξω το imdb να βρω κανένα review είπα να ρίξω μια ματιά στο ίδιο το DVD «τρέχοντας» τα κεφάλαια. Είδα μια συμπαθητική αρχή αλλά στα επόμενα κεφάλαια, πολύ uniform, όπλα και εκρήξεις. Ωχ λέω, όχι action movie απόψε και διάλεξα μια άλλη ταινία! Ο φίλος μου επέμεινε, "δες την, θα σου αρέσει, τα φαινόμενα απατούν". "Εντάξει" είπα και ξαναπήρα θέση για την ίδια ταινία. Τελικά έμεινα άφωνη.
Η ταινία έχει τον πόλεμο της Βοσνίας ως background για να διηγηθεί στην ουσία τη σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα σ’ένα ντόπιο ορφανό αγοράκι και έναν «μαϊμού» απεσταλμένο της UNICEF. Ο τελευταίος έχει αποστολή να βρεί ένα νεαρό αγοράκι και να το μεταφέρει στην πατρίδα του. Ο λόγος μας είναι άγνωστος για το μεγαλύτερο κομμάτι της ταινίας και αυτό είναι ένα ακόμη δυνατό χαρτί στην ιστορία.
Πολλή ευαίσθητη και καθόλου κουραστική απεδείχθη αυτή η ταινία με τον τόσο πρωτότυπο τίτλο. Aπό τις ταινίες που βλέπεις και λές ας είχει λίγο ακόμα.

Έτυχε ή πέτυχε;

Καλά, τα κανάλια το κάνουν επίτηδες; Πρόσεξα ότι από τότε που έπεσε το αεροσκάφος της Helios κανένας διευθυντής προγράμματος δεν σκοτίστηκε να αναβάλει τις ταινίες με θέμα τη συντριβή αεροπλάνου. Βρε μήπως το κάνουν επίτηδες; Σου λέει το θέμα πουλάει, ότι δεν μπορέσαμε να δείξουμε live- γιατί τα «κοράκια» των δελτίων πολύ θα το θελαν να δείχναν και τη συντριβή και τον πανικό που ακολούθησε- ας το δείξουμε μέσω ταινιών. Έλεος πια! Τα πάντα για την AGB;;;

Για τα μικρά που γίνονται μεγάλα!

Για όσους περάσατε στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και το πληροφορηθήκατε σήμερα
ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ! Εύχομαι ότι καλύτερο για τα επόμενα χρόνια σπουδών. Θυμηθείτε ότι καλό είναι να απολαμβάνετε κάθε μέρα από τη φοιτητική σας ζωή γιατί βαδίζετε αργά αλλά σταθερά προς τον κόσμο των μεγάλων. Μην αφήνετε μικροπράγματα να σας αγχώνουν, γιατί για πότε θα βρεθείτε με το πτυχίο στο χέρι και ένα μυαλό να βουίζει και τώρα τι κάνουμε;» ούτε που θα το καταλάβετε!

( Υ.Γ Μιλώ εκ πείρας ! )

‘Το Μυστικό της Βέρα Ντρέικ’του Μάικ Λι

Επειδή το καλοκαίρι μας αποχαιρετα σύντομα ας θυμηθούμε μια ακόμη ταινία της κινηματογραφικής χρονιάς που έφυγε...

Στo Λονδίνο του 1950 μεταφερόμαστε για να παρακολουθήσουμε την ιστορία της Βέρα Ντρέικ. Η ηρωίδα, σύζυγος και μητέρα δύο παιδιών, ζει μια ήσυχη ζωή στις εργατικές κατοικίες, δουλεύοντας σκληρά για τα προς το ζην. Η Βέρα έχει όλες τις αρετές μιας καλής νοικοκυράς και προσφέρει καθημερινά φροντίδα σε όσους την έχουν ανάγκη. Κανείς από το συγγενικό ή φιλικό της περιβάλλον δεν θα μπορούσε όμως ποτέ να μαντέψει μέχρι ποιο σημείο θα έφτανε η καλοσύνη της. Η γλυκιά και ήρεμη Αγγλίδα κρύβει ένα σκοτεινό μυστικό. Στον ελεύθερο χρόνο της, χωρίς ηθικά διλήμματα, βοηθά άπορες γυναίκες να αποβάλουν. Όταν η Βέρα καλείται να απολογηθεί για την περίεργη της δραστηριότητα, έρχεται αντιμέτωπη με τους νόμους, την κοινωνία και την οικογένειά της.
Ο βραβευμένος δημιουργός Μάικ Λι γράφει και σκηνοθετεί την ιστορία της Βέρα Ντρέικ, τοποθετώντας την σκόπιμα στην εποχή του ’50. Η μελαγχολική ατμόσφαιρα της Αγγλικής πρωτεύουσας και οι γερασμένοι πρόωρα από τις κακουχίες κάτοικοί της, καταφέρνουν και μας μεταφέρουν πολύ φυσικά το κλίμα εκείνων των ημερών. Το 1950, μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, το Λονδίνο υποφέρει από την φτώχεια και την κοινωνική ανισότητα. Μέσα στη δυστυχία και το γκρίζο των ημερών, η ηρωίδα παρουσιάζεται ως πολύτιμη αχτίδα φωτός για πολλούς ανθρώπους. Προσφέρει πρόθυμα το τσάι και την παρέα της στους συνανθρώπους της ενώ χαμογελά απέναντι στα προβλήματα της ζωής και σιγοτραγουδά συνεχώς. Η Βέρα έχει καρδιά από χρυσάφι, όπως λέει ο άντρας της. Είναι ένα διαμάντι. Η ίδια όμως γυναίκα συλλαμβάνεται από τους αστυνομικούς κατηγορούμενη για παράνομες εκτρώσεις.
Τη στιγμή που το μυστικό της Βέρα αποκαλύπτεται, στον θεατή γεννάται η εξής απορία: πως η καλόκαρδη Βέρα μπλέκεται σε κάτι ανήθικο και παράνομο; Η συνενοχή της Βέρα στις εκτρώσεις σίγουρα διχάζει. Η δράση της είναι παράνομη, αλλά το γεγονός ότι δεν αμείβεται για τις «υπηρεσίες» της περιπλέκει τα πράγματα περισσότερο. Η «ετυμηγορία» του θεατή δυσκολεύει και άλλο διότι ο Λι οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια τα συναισθήματα μας προς το να συμπαθήσουμε τη μεσήλικη Ντρέικ προτού πληροφορηθούμε τις ανάρμοστες πράξεις της. Η «τεχνική» του Λι θυμίζει εκείνη του Λαρς Φον Τρίερ στο Δαμάζοντας τα κύματα. Η Βέρα σαν μια άλλη Μπές οδηγείται σε ανήθικες πράξεις από αγάπη. Η καλοσυνάτη πλευρά και των δύο ηρωίδων σκιαγραφείται έγκαιρα και έτσι η απάντηση στο ένοχη η αθώα, ηθική ή ανήθική δεν είναι ξεκάθαρη. Η καλοπροαίρετη Βέρα, βιώνοντας την σκληρή πραγματικότητα γύρω της, από αγάπη για τον συνάνθρωπο, επισκέπτεται φτωχές γυναίκες που θέλουν να απαλλαγούν από μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, πεπεισμένη ότι τους προσφέρει σωτήρια λύση.
Ο ίδιος ο Λι δεν επιβάλει την άποψή του επί του θέματος, άλλα μέσα από το σενάριό του φαίνεται να επικρίνει την κοινωνική ανισότητα της χώρας του το ’50, απέναντι στις αμβλώσεις. Ένα παραθυράκι του νόμου επέτρεπε τότε την έκτρωση, αν η γυναίκα βρισκόταν σε διαταραγμένη ψυχολογική κατάσταση. Άρα μόνο τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα που είχαν την πολυτέλεια μιας τέτοιας ιατρικής γνωμάτευσης, είχαν και δικαίωμα στην άμβλωση. Έτσι σε έναν τόσο άδικο κόσμο, η καλόκαρδη ηρωίδα της ταινίας γίνεται από «θύτης» θύμα, ενώ την ίδια στιγμή οι γιατροί που διέκοπταν κυήσεις γυναικών της υψηλής κοινωνίας, αν και εξίσου ένοχοι με την Βέρα, έμεναν ατιμώρητοι.
Η ταινία βραβεύτηκε με το χρυσό λιοντάρι καλύτερης ταινίας στο φεστιβάλ Βενετίας (2004) τόσο για τη θεματολογία της όσο και για τα ρεαλιστικά πορτρέτα απλοϊκών ανθρώπων που συνθέτει. Στο ίδιο φεστιβάλ, η πρωταγωνίστρια της ταινίας Ιμέλντα Στάντον απέσπασε το βραβείο καλύτερης γυναικείας ερμηνείας. Για την ερμηνεία της στο Vera Drake η Στάντον τιμήθηκε επίσης και στα φετινά British Academy Film Awards. Δυστυχώς όμως στην πρόσφατη 77η απονομή των Όσκαρ τόσο η Ιμέλντα Στάντον (υποψήφια για Όσκαρ πρώτου γυναικείου ρόλου) όσο και ο σκηνοθέτης της ταινίας Μάικ Λι (υποψήφιος για Όσκαρ καλύτερης σκηνοθεσίας) ηττήθηκαν από ένα «μωρό» ενός εκατομμυρίου δολαρίων (One million dollar baby).

Δες και κάντο μόνος σου(Top 5 ταινιών επιβίωσης)

Για όσους δεν πήγαν ακόμη διακοπές ίσως θα έπρεπε να ρίξουν μια ματιά…προτού...just in case

Ο ναυαγός (Cast Away, 2001)
Τι να κάνεις αν η πτήση σου προσθαλασσωθεί ανώμαλα.
Ο Τομ Χάνκς βρίσκεται στη μέση του πουθενά όταν το αεροπλάνο στο οποίο επιβαίνει βυθίζεται. Ο ήρωας μας ναι μεν σώζεται από τα θηρία του ωκεανού, αλλά το νησί στο οποίο φτάνει είναι έρημο.. Από εκεί και πέρα αρχίζει η τρέλα. Προσπαθεί με κάθε τρόπο να επιβιώσει. Χρειάζεται, καταφύγιο φαγητό και συντροφιά. Όσο για το τελευταίο, είναι τόσο δύσκολη η μοναξιά του που όταν βρίσκει μια μπάλα βόλεϊ, της δίνει πνοή! Όχι δεν είναι επιστημονικής φαντασίας η ταινία, απλώς για να μην σαλτάρει τελείως ονομάζει την μπάλα Γουίλσον και της μιλά, και της μιλά…

Ροβινσόνας Κρούσος (Robinson Crusoe, 1997)
Τι να κανείς αν ναυαγήσεις.
Ο γνωστότερος ναυαγός της λογοτεχνίας που πέρασε στη μικρή και μεγάλη οθόνη είναι ο Ροβινσόνας (no doubt). Αυτή είναι η πιο πρόσφατη version του ομώνυμου βιβλίου, με πρωταγωνιστή τον Πιρς Μπρόσναν. Ο Μπρόσναν ναυαγεί και ξεβράζεται σ’ένα έρημο νησί. Ο δύσκολος αγώνας της επιβίωσης έχει μόλις αρχίσει, η τύχη όμως του χαμογελά νωρίς. Ο Ροβινσόνας συναντά στο νησί τον Παρασκευά, έναν ντόπιο ιθαγενή και γίνονται αμέσως φίλοι. Όταν όμως ανακαλύπτουν πως μια άλλη φυλή κατοικεί στο ίδιο νησί τότε η περιπέτεια φτάνει στο ζενίθ.

Οι επιζήσαντες (Alive, 1993)
Τι να κάνεις αν βρεθείς σε χιονισμένο βουνό, χωρίς τροφή και τα απαραίτητα.
Εδώ πρόκειται για αληθινή ιστορία που σου κόβει την ανάσα! Μια ομάδα ράγκμπι της Ουρουγουάης πέφτει στις Άνδεις όταν το αεροπλάνο που τους μεταφέρει κόβεται στα δύο. Τα σωστικά συνεργεία συμπεραίνουν πως δεν υπάρχουν επιζώντες
αλλά δυστυχώς κάνουν λάθος. Όσοι επιβιώνουν της συντριβής πρέπει να βάλουν τα δυνατά τους για να νικήσουν το κρύο και την πείνα. Ο πειρασμός είναι μεγάλος, τροφή μπορεί να μην υπάρχει αλλά τα νεκρά σώματα των αθλητών βρίσκονται σε αφθονία. Είναι γεγονός! Αυτό που τους κράτησε ζωντανούς ήταν το κρέας των συνταξιδιωτών τους…

Άγριος Ωκεανός (Open Water, 2003)
Τι να κάνεις αν βρεθείς με τον καλό ή την καλή σου στον ωκεανό, παρέα με αφιλόξενα ψάρια.
Ο τρόμος και ο φόβος του κάθε λουόμενου. Μια ακόμη αληθινή ιστορία που πέρασε στη μεγάλη οθόνη. Ένα ζευγάρι πηγαίνει διακοπές στην Καραϊβική και αποφασίζει να απολαύσει το μαγευτικό βυθό της θάλασσας κάνοντας scuba diving. Όλα ωραία, όλα καλά και ειδυλλιακά, μόνο που ο «αρχηγός» του scuba κάνοντας λάθος υπολογισμούς αφήνει το ζευγάρι πίσω, στη μέση του πουθενά! Με κοπάδια καρχαριών να τους πλησιάζουν, όποιος πρόλαβε τον Κύριο είδε! Πώς να επιβιώσεις υπό αυτές τις συνθήκες; Εδώ σας θέλω! Το ότι χρησιμοποιήθηκαν αληθινοί καρχαρίες γύρω από τους ηθοποιούς εξιτάρει τους περισσότερους θεατές. Εννοείται πως ήταν ταϊσμένα τα ζωντανά γιατί αλλιώς no movie!!!

Blue Lagoon (Γαλάζια Λίμνη, 1980)
Τι να κάνεις αν βρεθείς ναυαγός σε έρημο νησί, συντροφιά μ’έναν ξανθό άγγελο.
Δύο παιδάκια (ένα αγοράκι και ένα κοριτσάκι) είναι οι μόνοι επιζήσαντες ενός ναυάγιου. Τα κύματα τους ξεβράζουν σ’ένα παραδεισένιο νησί. «Αθώοι» στην αρχή, οι πρωταγωνιστές νοιάζονται μόνο για να επιβιώσουν, να φτιάξουν ένα αυτοσχέδιο σπιτάκι και να εξασφαλίσουν τροφή. Εξερευνούν τον κόσμο γύρω τους και ενηλικιώνονται παρέα. Το ένστικτο της επιβίωσης διαδέχεται ο έρωτας καθώς μεγαλώνοντας μαζί ερωτεύονται. Αυτή η ταινία τα έχει όλα! Επιβίωση, εξερεύνηση του άγνωστου, περιπέτεια και έρωτα. Είναι πλέον ένα old time classic που ανέδειξε την Μπρουκ Σιλτς.

‘Ημερολόγια Μοτοσικλέτας’ταξιδεύοντας με τον Τσε

Αν στο άκουσμα του ονόματος Τσε σας έρχεται στο μυαλό μόνο ο επαναστάτης Γκεβάρα, καιρός να γνωρίσετε και άλλες πτυχές του ήρωα. Η φετινή ταινία Ημερολόγια Μοτοσικλέτας (Diarios De Motocycleta), σε σκηνοθεσία Βάλτερ Σάλες και παραγωγή Ρόμπερτ Ρέντφορντ, φωτίζει ένα λιγότερο συζητημένο κομμάτι της νεαρής ηλικίας του Ερνέστο Γκεβάρα Ντε Λα Σέρνα.
Το 1952 λίγα χρόνια πριν αρχίσει την πολιτική του δράση και βαπτιστεί «Τσε» («φίλος» στα Αργεντίνικα), ο Ερνέστο αποφασίζει να ταξιδέψει σε όλη τη Νότιο Αμερική. Στα 23 του χρόνια, φοιτητής ιατρικής σχεδιάζει με τον καλύτερό του φίλο Αλμπέρτο Γρανάδο να καλύψουν 8000 χλμ σε τέσσερις μήνες. Μοναδικό τους όχημα η παλιά Βρετανική μοτοσικλέτα του Αλμπέρτο. Στόχος τους να γνωρίσουν μια χώρα. Κοινό τους σημείο το ανήσυχο πνεύμα και η αναζήτηση της περιπέτειας. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού οι δύο φίλοι θα διασκεδάσουν, θα φλερτάρουν, θα προβληματιστούν και θα έρθουν αντιμέτωποι με πολλά απρόοπτα. Η μαγεία του καινούργιου θα τους εντυπωσιάσει και ταυτόχρονα θα τους «ανταμείψει». Όταν το ταξίδι φτάσει στο τέλος του, η ίδια εμπειρία θα έχει επηρεάσει διαφορετικά τον καθένα τους.
Βασισμένη στο βιβλίο του Τσε Ημερολόγια Μοτοσικλέτας Latinoamericana και στις αναμνήσεις του 81χρονου σήμερα Αλμπέρτο Γρανάδο, η ταινία καταφέρνει και δεν μένει μόνο στην απλή «αφήγηση» των περιπετειών μιας ανδροπαρέας. Αντίθετα, δίνει βάθος στους χαρακτήρες και στην πορεία προς την ενηλικίωσή τους. Τον Ερνέστο Γκεβάρα ενσαρκώνει ο Μεξικανός ηθοποιός Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ που παρά το νεαρό της ηλικίας του έχει πρωταγωνιστήσει ήδη σε σημαντικές ταινίες, όπως στην πρόσφατη Κακή Εκπαίδευση του Π. Αλμοδόβαρ. Η σκηνοθεσία του Σάλες, το ταλέντο του Μπερνάλ, η εκπληκτική φωτογραφία των μαγευτικών τοπίων της Νοτίου Αμερικής, καθώς και η μουσική, γοητεύουν το θεατή. Τα Ημερολόγια Μοτοσικλέτας ήταν υποψήφια για δύο Όσκαρ στη φετινή 77η απονομή (Καλύτερο Διασκευασμένο Σενάριο & Καλύτερο Τραγούδι).

I'm back!!!

10 Πράγματα που έμαθα (& θυμήθηκα) κάνοντας διακοπές

1. Μπορείς να περνάς ατέλειωτες ώρες χαζεύοντας ένα παιδί δύο μηνών.
2. Είναι αλήθεια ότι ο χρόνος στην παραλία σταματάει.
3. Η τεμπελιά είναι εφαλτήριο της αυτογνωσίας.
4. Το να λέμε «δεν κάνω τίποτα στις διακοπές» είναι σχετικό.
5. Κάθε νησί έχει τη χάρη του και ας είναι η 587η φορά που το επισκέπτεσαι.
6. Η ζωή είναι ωραία και χωρίς laptop.
7. Είναι ωραίο να αφαιρείς τα πάντα από το κεφάλι σου και απλά να χαζεύεις.
8. Όσες μέρες και αν λείπεις ποτέ δεν είναι αρκετές.
9. Όταν επιστρέφεις πλακώνουν τα προβλήματα.
10. Οι θάλασσα στο Ιόνιο παραμένει κρύα.

Κλειστό λόγω μελαγχολίας..

Αύτο τον τίτλο είχε διαλέξει ο Μ.Κουμανταρέας για ένα βιβλίο του.
Εγώ πάλι γράφω ΚΛΕΙΣΤΟ ΛΟΓΩ ΑΝΙΑΣ ΠΟΥ ΤΗΝ ΘΕΡΑΠΕΥΩ ΑΠΟ
ΣΗΜΕΡΑ Κ ΠΕΡΑ ΜΕ ΔΙΑΚΟΠΕΣ. Οσοι με αναζητήσετε "ο συνδρομητής
που καλέσατε βρίσκεται στα βαθιά"!

Πάμε όλοι μαζί σε μια παραλία;

ΟΜΗΡΟΣ(ή ο Ελιόν πήρε το όπλο του..)

ΟΜΗΡΟΣ
του Κωνσταντίνου Γιάνναρη

Ο σκηνοθέτης Κωνσταντίνος Γιάνναρης, προβληματισμένος ακόμα με το θέμα των οικονομικών μεταναστών στη χώρα μας (Από την άκρη της πόλης, Δεκαπενταύγουστος) εμμένει στο θέμα των αλλοδαπών, με αποτέλεσμα την ταινία Όμηρος.
Κεντρικός ήρωας της ταινίας είναι ένας νεαρός Αλβανός ο οποίος έρχεται στην Ελλάδα για μια καλύτερη ζωή. Ο Ελιόν όμως δεν βρίσκει τίποτα στην ελληνική πραγματικότητα από όσα προσδοκούσε. Προδομένος από όλους και όλα, αποφασίζει να βρει το δίκιο του. Θυμωμένος, απογοητευμένος και μόνος, σχεδιάζει και πραγματοποιεί μια λεωφορειοπειρατεία.
Παρόλο που η ταινία ξεκινάει με την ομηρία του λεωφορείου και επικεντρώνεται στην έκβαση των γεγονότων, ο Γιάνναρης έξυπνα μας αποφορτίζει από την αποπνικτική ατμόσφαιρα του κλειστού χώρου. Την αφήγηση συχνά έρχεται να διακόψει κάποιο flashback. Μέσα από τις αναμνήσεις του Ελιόν, ο θεατής ξεφεύγει από την ένταση που επικρατεί στο λεωφορείο και ταυτόχρονα συμπληρώνεται το παζλ της ιστορίας, καθώς η αιτία που ώθησε τον νεαρό Αλβανό στα άκρα αποκαλύπτεται σταδιακά.
Ο Γιάνναρης, πιστός στο κινηματογραφικό του στυλ, δίνει με ρεαλισμό το ασφυκτικό κλίμα του υπό την ομηρίαν λεωφορείου και την αγωνία των επιβατών. Τα κοντινά πλάνα στα γεμάτα ένταση πρόσωπα των πρωταγωνιστών, τα ανήσυχα βλέμματα μεταξύ τους, και η ζέστη, συνθέτουν χωρίς περιττά στολίδια την αληθοφανή εικόνα. Σεναριακά, οι επιβάτες αποκτούν οντότητα, τα πάθη και οι αδυναμίες τους βγαίνουν στο φως, ενώ ο κοινός φόβος τους φέρνει πιο κοντά.
Η ταινία Όμηρος ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων στη χώρα μας. Ο σάλος ίσως και να ήταν εύλογος, εφόσον παρόμοιο περιστατικό είχε πρόσφατα συγκλονίσει το πανελλήνιο και ο Γιάνναρης παραδέχτηκε ότι εμπνεύσθηκε από αυτό. Ωστόσο, η ταινία δεν διηγείται το πραγματικό περιστατικό, απλά το χρησιμοποιεί ως εφαλτήριο. Εξάλλου ο τίτλος της ταινίας κρύβει κάτι παραπάνω από το προφανές. «Όμηρος» είναι και ο ίδιος ο Ελιόν, όμηρος της μοίρας του στην Ελλάδα, της «κακιάς στιγμής», και του θυμού του που τον παρασέρνει.


Μάτα Κούρτη
stkourti@hotmail.com
(για την "Τοπική της Πιερίας")

Καλό μήνα!

Έφτασε και ο Αύγουστος και καλό είναι να τον χαρούμε..
ΠΡΟΣΟΧΗ!Το φθινόπωρο είναι κοντά γι'αυτό enjoy now
before it's too late ;-)

ΚΑΛΑ ΜΠΑΝΙΑ!

Δεν έχω τι να τραγουδήσω τι να πω…

Κάπως έτσι θα τα έλεγα αν τραγουδούσα αντί να γράφω. Το μυαλό μου έχει αδειάσει αυτή την περίοδο. Ίσως είναι ο Αύγουστος με τις μεγάλες μέρες, που πλησιάζει,με τη ζέστη που σε ακινητοποιεί. Ας είναι, κάθε ένας μας έχει ανάγκη από μια τέτοια απραξία, από λίγη τεμπελιά. Γιατί και η τεμπελιά μπορεί να είναι πολύ εποικοδομητική. Γίνεται βάση για αυτοκριτική, για αυτογνωσία, αλλά ταυτόχρονα είναι ευκαιρία για να «καθαρίσει» ο νους. Μακριά από τις έγνοιες του προηγούμενου χειμώνα ο Αύγουστος όσο καυτός και αν είναι τόσο φαντάζει μια όαση. Εξάλλου ο μήνας αυτός είναι μια ανάσα από τον Φθινόπωρο, ότι έχει απομείνει από τις ηλιόλουστες μας μέρες. Είναι δικαίωμά μας να τεμπελιάσουμε όσο μπορούμε περισσότερο ως τον Σεπτέμβρη λοιπόν.

Μια ανάμνηση είναι κάτι που έχεις ή που έχασες..;

Αυτό είναι το tagline της ταινίας In the mood for love/Ερωτική επιθυμία (2002) που έτυχε να δω πρόσφατα και ομολογώ πως μ’έβαλε σε αρκετές σκέψεις.
Πρώτα από όλα τι είναι αυτό που καθιστά ένα περιστατικό ή οτιδήποτε, ανάμνηση; Μήπως έχει να κάνει με το ότι στην ουσία δεν υπάρχει παρόν αλλά μόνο παρελθόν; Για παράδειγμα, τη στιγμή που διαβάζεις την πέμπτη σειρά αυτού του κειμένου, ο ‘χρόνος’ στον οποίο διάβασες τον τίτλο του ανήκει στο παρελθόν. Το παρόν λοιπόν, δεν είναι τίποτε άλλο από μια πολλή φευγαλέα στιγμή που δεν διαρκεί παρά μόνο δευτερόλεπτα, ενώ βρίσκεται σε συνεχή πάλη με το παρελθόν και το μέλλον. Με αυτό το σκεπτικό, ότι έκανες ή έζησες σήμερα το πρωί, δυο ώρες πριν μπεις στο διαδύκτιο, τα δευτερόλεπτα που περίμενες να «κατέβει» αυτό το site είναι πίσω σου, είναι παρελθόν.
Κάπως έτσι ότι ζήσαμε μέχρι στιγμής πέρασε από μόνο του στο παρελθόν και μετατράπηκε σε πολλές αναμνήσεις. Νιώθω τον εγκέφαλό μου ώρες ώρες σαν μια τράπεζα αναμνήσεων. Μπορώ και κάνω «αναλήψεις» συναισθημάτων και περιστατικών από την προσωπική μου ιστορία. Βέβαια το καλό μ’ εμάς είναι ότι και θυμόμαστε (μεγάλο πλεονέκτημα που δεν χαίρονται όλα τα ζωντανά αυτού του κόσμου) και ξεχνάμε. Το υποσυνείδητο λειτουργεί άπειρες φορές ως σανίδα σωτηρίας στον ωκεανό των πολλών μας αναμνήσεων με αποτέλεσμα οι τυχόν τραυματικές ή απλά δυσάρεστες εμπειρίες και καταστάσεις κατά ένα μαγικό τρόπο να εξαφανίζονται (φαινομενικά) από τη ζωή μας.
Σκεπτόμενη όλα τα παραπάνω όμως δεν μπορώ να καταλήξω σε ένα συμπέρασμα για το αν η ανάμνηση μας ανήκει ή αν στην ουσία είναι κάτι που χάσαμε ανεπιστρεπτί… Αυτό που με προβληματίζει είναι, τι σημασία έχει μια ανάμνηση αν δεν μπορεί να επαναληφθεί; Γιατί καμιά φορά η μοναδικότητα μιας στιγμής μπορεί να γίνει πολλή βασανιστική. Ευχάριστες αναμνήσεις μπορούν να προκαλέσουν πόνο και δεν είναι άλλος από τον πόνο της απώλειας. Μήπως λοιπόν εάν η ανάμνηση δεν έχει επανάληψη καταντά χαμένη; Σε αυτές της περιπτώσεις καλό θα ήταν κανείς να κλειδώσει και κάποιες ευχάριστες αναμνήσεις σε κανένα ντουλαπάκι και να τις αφήσει εκεί (αν δεν αντέχει να τις έχει μπροστά του).
Αυτό ίσως πρέπει να γίνεται σε περιπτώσεις όπου κάποιοι φίλοι εγκαταλείπουν τη ζωή μας . Δεν εννοώ βέβαια ότι αφήνουν αυτόν τον μάταιο κόσμο (τότε πονάς αλλά το παίρνεις και απόφαση) αλλά ότι ζουν και κινούνται σε μικρή απόσταση από σένα και όμως είναι πολύ μακριά. Ο χωρισμός λένε είναι ένας μικρός θάνατος. Το ίδιο ισχύει και για τις φιλίες. Έχει να κάνει με όλες τις εκφάνσεις των ανθρώπινων σχέσεων. Όταν ένας καλός φίλος ή μια φίλη, παύει να «μιλά» μέσα σου, τότε επέρχεται αυτός ο «θάνατος». Όταν ξέρεις ότι η τόση παρέα, οι ατέλειωτες ώρες που περάσατε δεν θα ξανάρθουν γιατί απλά αυτοί οι φίλοι δεν αποτελούν κομμάτι της ζωής σου, όταν το οικείο γίνεται τόσο ξένο που σου προκαλεί μια αηδία και σου αφήνει μια πικρή γεύση, τότε αναρωτιέσαι τι να κάνεις με τις τόσες αναμνήσεις που σας δένουν. Με τον καιρό κατάλαβα για τον εαυτό μου ότι αν μπορώ ν’ ανοίξω άλμπουμ με φωτογραφίες (άλλοτε) αγαπημένων προσώπων τότε ταξινόμησα τα συναισθήματά μου και συμφιλιώθηκα με την απουσία αυτών των ανθρώπων. Τίποτα δεν κρατά για πάντα και ας έχει τις καλύτερες προδιαγραφές. Ας είμαστε όλοι καλά και ας χάσαμε τις αναμνήσεις.

Το είπα, το είπα!

Το είπα και είχα δίκιο! Πόσες μέρες περάσανε από τη συνάντηση με τους συμμαθητές γυμνασίου;;;Ε, τόσες! Και όπως το προέβλεψα... ουδείς τηλεφώνησε για καφέ...!

Τα λέγαμεεεεεεε!

Λευκό άλογο σ’ανθισμένο κάμπο

Ήταν τελείως ξαφνικό. Είχα την πλάτη μου γυρισμένη προς αυτό και χάζευα τηn Λευκαδίτικη φύση τριγύρω. Με πλησίασε χωρίς να το καταλάβω και με το κεφάλι του μου έδωσε μια κεφαλιά και μ’έριξε κάτω. Έπεσα πάνω σε κάτι κομμένα ξύλα, έτοιμα από τώρα για να ζεστάνουν τις χειμωνιάτικες μέρες. Έγδαρα το χέρι μου πέφτοντας και χτύπησα χαμηλά στην πλάτη.
Η αλήθεια είναι ότι όταν το σώμα μου έγινε ένα με τη γη, περίμενα από το άλογο τη χαριστική βολή. Έγιναν όλα τόσο γρήγορα και ξαφνικά, που δεν πρόλαβα να φοβηθώ! Σε δευτερόλεπτα έπεσα κάτω, και επειδή πάντα στη ζωή μου βάζω στο νου μου το χειρότερο (γιατί έτσι αν έρθει το κακό ή το μέτριο τότε δεν σ’ενοχλεί και τόσο…) σκέφτηκα ότι το άλογο με τον τρόπο του θα με αποτελειώσει για λόγους δικούς του, μιας και μόλις εκείνη τη μέρα το γνώρισα και δεν του είχα κάνει τίποτα!!! Αλλά το άλογο (ο Μάκης!!!) όπως είπαν αργότερα τ’αφεντικά του, με προστάτευσε και με άφησε να σηκωθώ με την ησυχία μου…
Μπορεί να είναι και έτσι, μπορεί όμως και να τρόμαξε από την ηρεμία μου (σωριάστηκα χωρίς φωνές και υστερίες). Όπως έπεσα, έτσι σηκώθηκα λοιπόν…και μάλιστα βάλθηκα να φωνάζω «καλά είμαι, καλά είμαι!» γιατί όσοι είδαν το σκηνικό κόντεψαν πρώτα να λιποθυμήσουν και έπειτα να σκοτώσουν τ’άλογο!
Βέβαια αν και γλίτωσε το σκότωμα, την τιμωρία δεν την απέφυγε. Το κλίσανε σε ένα πολύ μικρό χώρο με τέσσερα καρφιά να προεξέχουν από τον τοίχο…Δε κατάλαβα τη χρησιμότητα των καρφιών. Πάντως όσο κακιά και αν φαίνομαι χάρηκα για τον κατά στάβλον περιορισμό του. Να μάθει να μην το ξανακάνει! Από ότι έμαθα είναι ζωηρός ο Μάκης, συχνά πυκνά τρέχει και κυνηγά και μηχανάκια, πράγμα πολύ επικίνδυνο.
Τώρα που ξεπέρασα το σοκ, κάτι άλλο με απασχολεί. Την ώρα που αναποδογύρισαν όλα και έπεσα, το μυαλό μου ήταν κενό! Δεν έκανα ούτε flashback ούτε fastforward στη ζωή μου. Εν ολίγοις δεν βίωσα αυτό που λένε «πέρασε η ζωή μπροστά απ’τα μάτια μου». Για μένα αυτή μου η αντίδραση σημαίνει δύο πράγματα α) είτε το ότι είμαι έτοιμη χωρίς τύψεις να «φύγω» ανά πάσα στιγμή β) είτε ότι υποσυνείδητα, από διαίσθηση ένιωσα ότι θα ΖΗΣΩ!

Ο κύκλος των χαμένων συμμαθητών…

There they were…είχα σήμερα μπροστά μου 8 συμμαθητές από το Γυμνάσιο. Μόνο εμείς ήμασταν και να σκεφτεί κανείς ότι η τάξη μας απαρτίζονταν από 30 παιδιά! Πέρασαν όμως 10 χρόνια από τότε και σκορπίσαμε. Φυσικά δεν κάναμε παρέα όλη η τάξη μαζί. Αν όμως αναλογιστείς πόσες ώρες επί πόσες μέρες, επί πόσες εβδομάδες, επί πόσους μήνες κάθε πρωί λέγαμε καλημέρα μεταξύ μας…Ναι, τότε λες πως είχα μοιραστεί πολλά και με τους 29. Βέβαια για την σημερινή συνάντηση αν δεν είχαν πέσει κάποια τηλέφωνα και αν δεν είχαν κινητοποιηθεί ορισμένοι, σίγουρα θα ήμασταν ακόμη λιγότεροι.
Με το που ανταμώσαμε όποιος μας έβλεπε διέκρινε μια φοβερή αμηχανία. Στεκόμασταν στο προαύλιο του σχολείου μας και κοιταζόμασταν με ματιές διερευνητικές, λες και ψάχναμε τα (ανύπαρκτα-κατά τη γνώμη μου) σημάδια του χρόνου που πέρασε.
Άντε τώρα να καλύψεις σ’ένα απόγευμα το κενό 10 χρόνων. Βέβαια με μερικές συμμαθήτριες δεν είχαμε και τόσο καιρό να βρεθούμε. Οι δρόμοι μας δεν χώρισαν μετά το Γυμνάσιο. Για την ακρίβεια συναντηθήκανε και στο Πανεπιστήμιο. Άλλα όλα αυτά ανήκουν στην ιστορία όπως φάνηκε απόψε, βρίσκονται κριμένα μέσα στα τόσα «θυμάσαι τότε που…». Όλοι νιώθαμε περίεργα και αυτό φαινόταν καθαρά.
Παρόλα αυτά, όταν πέρασαν τα πρώτα ποτηράκια κρασιού στο αίμα μας, γίναμε οι πιο φασαρτζίδες του μαγαζιού. Έτσι ήμασταν πάντα και απόψε ξαναεκδηλωθήκαμε! Γέλια, πειράγματα, ιστορίες από τα παλιά! Καθηγητές, συμμαθητές, εθνικές γιορτές, αταξίες, κοπάνες, όλα στο προσκήνιο! Θυμηθήκαμε ωραίες ιστορίες από τα παλιά, ξεθάψαμε κοινά μας βιώματα και παράλληλα μοιραστήκαμε τα τωρινά μας νέα. Παρελθόν, παρόν και μέλλον πάλευαν όλη τη νύχτα για το πιο θα επικρατήσει…. Σίγουρα πολλοί θα ήταν αυτοί που εκείνη τη βραδιά κάνανε τον σιωπηρό απολογισμό της μέχρι τώρα πορείας τους. Οι σκέψεις αυτές ίσως τελικά να ήταν αναπόφευκτες για μια τέτοια συνάντηση.
Όταν τα πιάτα άδειασαν και τα ποτήρια στέγνωσαν, χωριστήκαμε. Οι μνήμες τις βραδιάς πολύ νωπές ακόμα, ήταν η συντροφιά μου καθώς επέστρεφα σπίτι. Προτίμησα να περπατήσω για να σκεφτώ, να αφομοιώσω τα όσα άκουσα, τα όσα αισθάνθηκα, να θυμηθώ τα όσα είπα. Είδα τον εαυτό μου να μεγαλώνει, σαν να είχα μπει σε μια μαγική μηχανή του χρόνου. Τα κορίτσια-φίλες μου, που κάποτε καθόταν στα γύρω θρανία με κοκαλάκια στα μαλλιά, είναι γυναίκες πλέον. Άλλες αρραβωνιασμένες, έτοιμες για οικογένεια και άλλες (μαζί και οι αφεντιά μου) στη ζάλη του ελεύθερου πουλιού.
Οι συμμαθητές μου προχώρησαν με τη ζωή τους, το ίδιο και εγώ. Εννοείται ότι δεν είμαστε αυτοί που ήμασταν πριν 10 χρόνια. Για μένα ο άνθρωπος αλλάζει. Αυτό είναι εξάλλου το ζητούμενο, μέσα από τα διάφορα ερεθίσματα που δέχεται και καμιά φορά και τις προσπάθειες που καταβάλει, ο άνθρωπος αλλάζει! Τώρα όταν αλλάζει προς το καλύτερο είναι ευχής έργον. Πάντως το θέμα είναι ότι μέσα στα τόσα χρόνια διαμορφώσαμε τον χαρακτήρα μας, και αυτό είναι που μετράει!
Το επόμενο που σκέφτηκα ήταν ότι πρέπει επειγόντως να πάψω να είμαι πια ρομαντική. Όλοι μας χαράξαμε μια πορεία και κάνουμε σχέδια για το μέλλον. Σ’αυτά τα χρόνια γνωρίσαμε και κάναμε και άλλους φίλους. Απλά καμιά φορά, θύμα του ρομαντισμού μου, πιστεύω ότι μπορούμε να ξανακάνουμε παρέα όπως παλιά…Είπαμε θα ξαναβρεθούμε αλλά δεν πιστεύω ότι θα γίνει (τελικά όντως έπαψα να είμαι ρομαντική ). Τελικά το πρόβλημα των ανθρώπινων σχέσεων στις μέρες μας, είναι ότι συνεχώς λέμε «θα τα πούμε» ή το πολυχρησιμοποιημένο «τα λέμε» αλλά πάντα (ή έστω συνήθως) ΧΑΝΟΜΑΣΤΕ (αλήθεια, πόσες φορές το έχεις πει;;).

Ονειρεύομαι τους φίλους μου

Ονειρεύομαι τους φίλους μου. Αυτός ο τίτλος τριγυρίζει αυτές τις μέρες στο μυαλό μου! Τι ωραίος...Είναι μιας ταινίας του Νίκου Παναγιωτόπουλου (1992)

Συνάντηση παλιών συμμαθητών

Η φράση είναι και ατάκα από τους «Δύο Ξένους» (δεν πιστεύω η σειρά να θέλει συστάσεις..) όπου σε μια μεγάλη μάζωξη ο Τόλης λέει «Τι έγινε ρε παιδιά; Τι έχουμε; Συνάντηση παλιών συμμαθητών;». Η ατάκα βγάζει πολύ γέλιο στη δεδομένη στιγμή, trust me!

Συνάντηση παλιών συμμαθητών θα έχω και εγώ σε λίγες μέρες (πραγματικά!!!).
Αχ…πέρασαν κιόλας 10 χρόνια από τις 6/6/1995 που ήταν και το τελευταίο εξάωρο στο 5ο Γυμνάσιο! Βγάλαμε εγκαίρως αναμνηστικά δαχτυλίδια με την ημερομηνία 6/6/2005 - ώρα 18.00! Πήραμε το δαχτυλίδι, το φορέσαμε για ένα ολόκληρο καλοκαίρι (τουλάχιστον) και το καμαρώναμε για αυτό που συμβόλιζε - τις αναμνήσεις μας! Η ημερομηνία της μελλοντικής μας συνάντησης μας φαινόταν πολλή μακρινή. «Σε 10 χρόνια;» «Ποιος ζει ποιος πεθαίνει ρε παιδιά;» «Ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι» και τα σχετικά...
Η αντίδραση μας ήταν φυσικά αναμενόμενη γιατί εμείς βιαζόμασταν να ζήσουμε το άμεσο μέλλον! Βιαζόμασταν να οργανωθούμε σε παρέες και να ξεχυθούμε στις παραλίες. Το αίμα μας έβραζε και θέλαμε να ζήσουμε την κάθε μέρα του καλοκαιριού όσο πιο έντονα μπορούσαμε (μέσα σε λογικά πλαίσια…πάντα). Έτσι ξεχάσαμε γρήγορα την συνάντησή μας (το 2005). Ποιος προγραμματίζει για τόσο μακροπρόθεσμα άλλωστε; Εξάλλου μέσα στη χαρά του καλοκαιριού είχαμε και τους προβληματισμούς μας! Η πόρτα του Λυκείου θα μας δεχόταν σε 3 μήνες…!
Ήταν ωραίο εκείνο το καλοκαίρι, και όταν καμιά φορά σκέφτομαι τον εαυτό μου στο παρελθόν λέω πόσο ξένοιαστη ήμουν κάποτε. Πέρα από τα μαθήματα, αυτό που μας ένοιαζε και μας εξιτάριζε παράλληλα ήταν να δημιουργούμε και να λύνουμε παρεξηγήσεις στο λεπτό!!! Να κρατάμε μούτρα μεταξύ μας, να βγάζουμε που και που και κανένα φτυαράκι…να μιλάμε για αγόρια…Αχ, τι καλά περνάγαμε :- ) ώρες ατέλειωτες στο σταθερό (τότε δεν είχε ούτε κινητά αλλά και η μονάδες του ΟΤΕ δεν πέφτανε με ταχύτητα Σουμάχερ!). Σκέφτομαι επίσης ότι τότε στα 15 μου ούτε κατά διάνοια δεν είχα φανταστεί πως θα εξελίσσονταν τα επόμενα 10 χρόνια. Κάνοντας ένα flashback δεν είμαι αχάριστη, life treated me well!

Σε 3 μέρες πλησιάζει η συνάντηση, μίλησα με κάποιες φίλες και θα μαζευτούμε κάπου 10 άτομα. Το ένα τρίτο δηλαδή της Γ’ Γυμνασίου μας… Κρίμα που δεν θα είμαστε περισσότεροι αλλά που να βρεις τόσα άτομα μετά από 10 χρόνια (πάλι καλά να λέμε για όσους εντοπίσαμε…). Για να δούμε τι θα δούμε…!
Ψιτ! Και κυρίως τι θα νοιώσουμε…

Καλό καλοκαίρι!!!!

Το καλοκαίρι έφτασε!
Εμπρός βήμα ταχύ!
Να το προϋπαντήσουμε παιδιά στην εξοχή!!!!!

Ήρθε, ήρθε, είναι γεγονός!

Καλό καλοκαίριιιιιιιιιι!