cinematia

The reckoning / O Λογαριασμός (2011)

2011-10-15T11:42:00.000+03:00

Jim O'Hanlon στο σενάριο και τη σκηνοθεσία φέρνει τα πάνω κάτω στη ζωή ενός ζευγαριού.

Η Sally είναι μια μεσο-αστή νοικοκυρά που ζει στην Αγγλία του σήμερα μαζί με τον σύντροφό της Mark και την άρρωστη έφηβη κόρη της. Μια μέρα δέχεται μια κλήση για να επισκεφτεί ένα δικηγορικό γραφείο, εκεί, ο δικηγόρος της αποκαλύπτει πως έχει κληρονομήσει ένα μεγάλο ποσό λιρών αλλά υπο όρους. Οι όροι βρίσκονται ηχογραφημένοι σε ένα CD και είναι τόσο πρωτότυποι όσο και τρομακτικοί. Η Sally καλείται να σκοτώσει έναν άνθρωπο προκειμένου να πιστωθούν οι λίρες στον λογαριασμό της. Η πρωταγωνίστρια έρχεται αντιμέτωπη με ηθικά διλήμματα. Η ιατρική περίθαλψη της κόρης της απαιτεί χρήματα, η ίδια της όμως δυσκολεύεται να τερματίσει μια ανθρώπινη ζωή. Στα ερωτιματικά και την αυτοκριτική της έρχεται να προστεθεί το γεγονός πως ο άνθρωπος που καλείται να βγάλει απο τη μέση, έχει ήδη κάνει κάτι κακό...
Λογική και ευαισθησία, καλό και κακό, χρήμα και ανθρωπιά, έννοιες που αιώνες τώρα βασανίζουν τους ανθρώπους έρχονται για μια ακόμη φορά στο προσκήνιο. Τι είναι αμαρτία και τι όχι τελικά; Ποιός αξίζει τον θάνατο και ποιός πρέπει να ζήσει; Υπάρχει κάποια τέτοια ζυγαριά; Η Sally βασανίζεται αλλά όχι δακρύβρεχτα. Η νοικοκυρά αφήνει τον καναπέ της και κινητοποιείται. Παίρνει την κατάσταση γρήγορα στα χέρια της και δεν αφήνει τίποτα στην τύχη. Με την πολυτιμη βοήθεια του συντρόφου της και πρώην αστυνομικού Mark, προσπαθεί πριν παρει την τελική απόφαση ως προς την αποστολή της να βρει ποιος κρύβεται πίσω απο όλα αυτά. Η λύση του μυστηρίου ξαφνιάζει και το ενδιαφέρον παραμένει αμείωτο ως το τέλος. Μια διαφορετική Βρετανική πρόταση....

A little bit of heaven / Ενας μικρός Παράδεισος(2011)

2011-10-12T12:17:00.003+03:00

Όταν η ζωή από ανέμελη και χρωματιστή γκριζάρει τι κάνεις;
Η Marley (Kate Hudson) πάντως αποφασίζει να μην το βάλει κάτω.

Στη φρέσκια αυτή ρομαντική κομεντί, το γέλιο και το δάκρυ ισορροπούν αρμονικά. Η τριαντάρα πρωταγωνίστρια μαθαίνει τελείως αναπάντεχα πως πάσχει από καρκίνο του παχέως εντέρου. Ξεκινά τις θεραπείες αλλά σύντομα βλέπει πως ο αγώνας της δεν θα στεφθεί με επιτυχία. Έτσι αποφασίζει να ηρεμήσει όσο μπορεί και να ζήσει όσο καλύτερα γίνεται, τις υπόλοιπες μέρες που της απομένουν. Στο πλευρό της βρίσκονται φίλοι, γονείς μα και ο γλυκούλης γιατρός της. Ο τελευταίος Julian Goldstein (Gael Garcia Bernal) την ερωτεύεται…η Marley ερωτεύεται και αγαπάει και αυτή με τη σειρά της τον νεαρό. Η ζωή και ο θάνατος, το γέλιο και το δάκρυ μαζί, μα είπε κανείς πως δεν συμπορεύονται; Ο Bernal ξαφνιάζει, μιας και τον έχουμε συνηθίσει σε άλλου τύπου ταινίες, η δε Hudson τα καταφέρνει μια χαρά στο είδος της.

Black Swan / Μαύρος Κύκνος (2010)

2011-01-28T19:46:00.002+02:00

Ένας κύκνος μπορεί να μην φέρνει την άνοιξη μα πιθανόν να φέρει ένα OSCAR στα λεπτεπίλεπτα χεράκια της Natalie Portman. Αφορμή της υποψηφιότητας στην κατηγορία Α’ Γυναικείου Ρόλου στάθηκε για την νεαρή ηθοποιό ο ρόλος της στην ταινία «Μαύρος Κύκνος». Πολυσυζητημένη, πολυδιαφημισμένη έφτασε και στα δικά μου μάτια μπροστά….a must see, ειδικά από τότε που ανακοινώθηκαν οι υποψηφιότητες.
Η νεαρή πρωταγωνίστρια ακούει στο όνομα Νίνα. Είναι μια μπαλαρίνα αφοσιωμένη στη δουλειά της τηρώντας τις πρόβες, ακολουθώντας συγκεκριμένη διατροφή και αποκλείοντας τις καταχρήσεις. Στην προσπάθειά της να αναδειχθεί στο χώρο, βοηθάει η μητέρα της, πρώην χορεύτρια. Η Νίνα επιλέγεται να ενσαρκώσει τον κεντρικό, Λευκό κύκνο, στη μοντέρνα εκδοχή της «Λίμνης των Κύκνων». Όμως ο σκηνοθέτης της παράστασης (Vincent Cassel) της προσφέρει μια ακόμη πρόκληση, να υποδυθεί στην ίδια παράσταση και τον Μαύρο κύκνο, το alter ego της. Στις πρόβες, η Νίνα τα καταφέρνει άψογα στο ρόλο του Λευκού κύκνου, ως ένα κοριτσάκι αγνό και γίνεται η επιτομή της κομψότητας στη σκηνή, δεν μπορεί όμως να «ενσαρκώσει» πειστικά τον Μαύρο κύκνο. Της λείπει το πάθος, ο αυθορμητισμός, η ενέργεια του «κακού» τύπου. Όμως η Νίνα θέλει οπωσδήποτε να πρωταγωνιστήσει στην παράσταση και θα προσπαθήσει να τα καταφέρει και ως Μαύρος κύκνος. Η προσπάθειά της, θα δυσκολευτεί περισσότερο μετά τη γνωριμία της με την Λίλη, μια μπαλαρίνα που πολύ θα ήθελε να της πάρει τον ρόλο.
Μπορεί να συνυπάρξουν σε μια οντότητα και το καλό και το κακό; Μπορεί ένα σώμα να νιώθει ερωτική έλξη και για την μπαλαρίνα και για τον σκηνοθέτη της; Το άσπρο με το μαύρο ταιριάζουν ή το καθένα θα έπρεπε να πορεύεται μόνο.
Ο Aronofski σκηνοθετεί με έναν μοναδικό, δικό του τρόπο, την αγωνία της Νίνα, ισορροπώντας συνεχώς μεταξύ πραγματικού και φανταστικού. Στα χέρια του η Portman, από το λεπτεπίλεπτο κοριτσάκι της μαμάς, ανοίγει τα φτερά της προς την άλλη πλευρά, εκείνη την πιο σκοτεινή. Παρακολουθούμε μέσα σε μια ατμόσφαιρα ηλεκτρισμένη τον αγώνα της Νίνα να πετύχει στη δουλειά της αλλά και να βάλει κάποια πράγματα μέσα της σε μια σειρά. Η ηρωίδα βρίσκεται σε μια γενικότερη σύγχυση, ο αρμονικά πλασμένος κόσμος της μπαλαρίνας γκρεμίζεται στο λεπτό. Η μπαλαρίνα μας εδώ γίνεται σταδικά σκοτεινή, βίαιη, και ξεπερνά κάθε ταμπού. Ποια είναι η Νίνα και τι θέλει από τη ζωή; Η Νίνα ζει μονάχα όταν χορεύει, όταν κατεβαίνει από τη σκηνή δεν έχει φίλους, δεν έχει ερωτική ζωή, δεν έχει καν αποφασίσει για το αν την ενδιαφέρουν οι άνδρες ή οι γυναίκες. Σε πλάνα και λήψεις τις περισσότερες φορές με φόντο γκρι (μάλλον γιατί η αλήθεια της ταινίας είναι κάπου στη μέση) ο κύκνος λυγίζει. Κάτω από την πίεση της πρεμιέρας, η Νίνα χάνεται στα θέλω της, ψάχνει το εγώ της και τρόπους για να ξυπνήσει μέσα της τον «Μαύρο Κύκνο» και να λάμψει στην παράσταση. Ταξιδεύει σε φαντασιώσεις σκάζοντας κάθε ταμπού. Δεν είναι ούτε λευκός, ούτε μαύρος ο κύκνος, γιατί και η ίδια η ζωή δεν είναι τίποτα από τα δύο. Με αρκετές πινελιές καθαρού θρίλερ, μοιραζόμαστε την αγωνία της Νίνα μέχρι το τέλος. Δεν λείπουν επίσης οι σκηνοθετικές υπερβολές του Aronofski (βλ.κόκκινα βαμπιρίσια μάτια) αλλά ευτυχώς δεν μονοπωλούν την ταινία.

Sex and the City 2

2010-05-30T09:33:00.010+03:00

Η Carrie, η Miranda, η Susan και το άλλο κορίτσι, η Samantha ξαναχτυπούν!

Μετά από ατελείωτα χρόνια στην μικρή οθόνη, πέρασαν προ διετίας στη μεγάλη. Τα «χρυσά κορίτσια» της Νέας Υόρκης, με την καριέρα και τις σχέσεις τους κράτησαν αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού, όχι μόνο στην πατρίδα τους αλλά και στις περισσότερες χώρες αυτού του κόσμου. Life and Style που λίγες γυναίκες αντιστάθηκαν να «βάλουμε» στο σαλόνι μας. Η κάθε μια τους, μια γυναικεία πτυχή, διαφορετικές αλλά φίλες, μαζί στις τρέλες και στα ξέφρενα πάρτυ, μαζί και στα δύσκολα…
Μετά το τέλος της σειράς πέρασαν κάποια χρόνια για να δούμε τον Mr Big το 2008 παραλίγο να ανεβαίνει τα σκαλιά της εκκλησίας αλλά τελικά να δεσμεύεται για πάντα με την εκλεκτή της καρδιάς του Carrie στο δημαρχείο και χωρίς πολλές πολλές φανφάρες. Happy End για την πρώτη ταινία «Sex and the City» με τελευταίο πλάνο τις τέσσερις φίλες, και το voice over της Carrie πως «η μόδα στην οποία ενδίδουν ασυζητητί είναι η αγάπη» και η αγάπη δεν είναι ποτέ de passé…!
Συνέχεια στο happy end (πολύ αντιφατικό αυτό…και end και συνέχεια) είναι η ματιά στον έγγαμο βίο της Carrie με τον Mr Big. Αρκετά πράγματα έχουν αλλάξει και οι δυο τους προσπαθούν να βρουν τις ισορροπίες μέσα σε ένα γάμο δυο ετών. Η διετία που πέρασε βρίσκει την Susan να έχει πραγματοποιήσει το όνειρό της, να έχει δυο κοριτσάκια και έναν άνδρα που την αγαπά αλλά να είναι εξαντλημένη από την φροντίδα των παιδιών και τις υποχρεώσεις του σπιτιού. Η Miranda μεταξύ καριέρας, συζύγου και παιδιού ενώ η Samantha, στον κόσμο της αλλά ούσα στα 52 με τις εξάψεις της εμμηνόπαυσης στο ζενιθ! H κάθε μια με τα δικά της αλλά σίγουρα πολύ πρόθυμες πάντα να ακούσουν τα προβλήματα των φίλων τους και να ανταλλάξουν απόψεις.
Στην απλή πλοκή, η ταινία γίνεται πιο «πικάντικη» και ενδιαφέρουσα με το ταξίδι που κάνουν οι τέσσερις τους στο μακρινό Αμπου Ντάμπι. Τα United Arab Emirates υπόσχονται στα κορίτσια χίλιες και μια νύχτες μακριά από τα προβλήματα. Αλλά και εκεί, δεν αργούν να εμφανιστούν κάποια συννεφάκια που θα σκιάσουν τις διακοπές τους. Όμως τα κορίτσια (όπως πάντα) επιπλέουν.

Αν είστε φαν του είδους θα περάσετε μια ευχάριστη βραδιά. Αν πάλι δεν είστε οπαδοί αυτής της γυναικοπαρέας, μη βιαστείτε να την κρίνεται αυστηρά, είναι αυτό που δείχνει και τίποτα παραπάνω so you take it or leave it!

Mammoth / Επιθυμίες (2009)

2010-05-29T13:00:00.001+03:00

Ο Αλμοδοβαρικός Gael Garcia Bernal σε έναν ρόλο έκπληξη, με άπταιστα Αγγλικά, ζει στη Νέα Υόρκη του σήμερα. Πετυχημένος στη δουλειά του, με σύζυγο χειρούργο και μια πανέξυπνη επτάχρονη κόρη. Η τέλεια οικογένεια δηλαδή και η τέλεια ζωή, τοποθετημένα στο κάδρο ενός μοντέρνου λοφτ. Κάτι όμως υπονομεύει την όμορφη εικόνα. Οι ψυχές των πρωταγωνιστών δεν έχουν τη γαλήνη που δείχνουν σε πρώτο επίπεδο. Ο Leo θα κάνει ένα επαγγελματικό ταξίδι στην Ταϊλάνδη που θα του αλλάξει όλη του την κοσμοθεωρία. Εκεί, μόνος, με ξεχωριστές εικόνες και ερεθίσματα θα ανακαλύψει έναν άλλο κόσμο, και έναν άλλο εαυτό. Η Ellen, θα μείνει πίσω με την μικρή Jackie. Η μικρή όμως προτιμά την παρέα της νταντάς της, Gloria παρά τη συντροφιά της μαμάς. Μάνα και κόρη προσπαθούν να γεφυρώσουν τη σχέση τους, ενώ η ίδια η Gloria αν και συνεπής απέναντι στην Jackie, δεν μπορεί να προσφέρει την φροντίδα που χρειάζονται οι γιοι της που παραμένουν στις Φιλιππίνες. Τρεις κόσμοι συγκρούονται, τρεις άνθρωποι παλεύουν με τα πρέπει και τα μη, με τις υποχρεώσεις και τα θέλω.

Dorian Gray / Το Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι (2009)

2010-05-23T10:28:00.001+03:00

Τολμηρή, ανατρεπτική, σκοτεινή, εντυπωσιακή, η ταινία του Oliver Parker βασίζεται (που αλλού;) στο ομώνυμο βιβλίο του Oscar Wilde. Ο βασικός ήρωας του βιβλίου και πρωταγωνιστής της ταινίας είναι ο νεαρός Dorian (Ben Barnes). Καταφτάνει στο Λονδίνο, αποδεχόμενος την κληρονομιά του, ένα τεράστιο σπίτι και μια θέση στην «καλή» κοινωνία της Αγγλικής πρωτεύουσας. Αγαθός και άβγαλτος, βρίσκει τον μέντορά του στο πρόσωπο του Henry Wotton (Colin Firth). Ο τελευταίος εισάγει τον Dorian στον κόσμο της ηδονής και των απολαύσεων. Ο φίλος τους Basil Hallward (Ben Chaplin) μαγεμένος από το παρουσιαστικό του Dorian, ζωγραφίζει έναν πίνακα για να αιχμαλωτίσει τη νιότη του νεαρού για πάντα. Οι καλεσμένοι στα αποκαλυπτήρια του πίνακα μένουν άναυδοι για την πιστή απεικόνιση της ομορφιάς του νεαρού και το ταλέντο του ζωγράφου. Ο Henry ρωτά τον Dorian, ο οποίος είναι και αυτός πολύ ενθουσιασμένος βλέποντας τα κάλλη του στον πίνακα, αν θα έδινε τα πάντα, ακόμη και την ψυχή του για να παραμείνει έτσι για πάντα, και εκείνος απαντάει «ναι». Και η ευχή του πιάνει! Τα χρόνια περνούν και ο Dorian είναι φρέσκος όπως όταν πρωτοπάτησε το πόδι του στο Λονδίνο.

Δεν είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε τη μεταφορά αυτού του βιβλίου στη μεγάλη οθόνη. Όμως αυτή η ταινία είναι σίγουρα πιο προκλητική (στο επίπεδο των φαντασιώσεων του Dorian και των ερωτικών του συνευρέσεων). Το πορτραίτο με τη βοήθεια της τεχνολογίας ζωντανεύει σε κάποιες σκηνές (μη φανταστείτε κάτι ακραίο). Δεν ξέρω βέβαια κατά πόσο ήταν απαραίτητες διάφορες δόσεις που θύμιζαν «θριλλεράκι» θα μπορούσε απλά να περιοριστεί σε μια ταινία «μυστηρίου» γύρω από τον Dorian και το μεγάλο του μυστικό νεότητας.
Ένα είναι το σίγουρο, θα βρείτε πολλές ατάκες κλασσικές του Oscar Wilde περί ηθικής, πειρασμού και γάμου, που έχουν πλέον γίνει μόττο. Λίγες πινελιές χιούμορ του συγγραφέα και μια ατμόσφαιρα ηλεκτρισμένη. Για τους πιο περίεργους, αναρωτηθείτε για το «τι μπορεί να κάνει με την νεότητά του και την ομορφιά του ένας άνδρας που παραμένει ίδιος για 20 χρόνια» και υποκύψτε στο να δείτε την ταινία και να προβληματιστείτε για το αν η εξωτερική ομορφιά είναι το παν στη ζωή, τη στιγμή που η ψυχή είναι άσχημη…ραγισμένη και σάπια.

Did you hear about the Morgans? / Ακούσατε για τους Μόργκαν;(2009)

2010-05-22T12:49:00.005+03:00

Μάλλον όλο και κάτι θα πήρε το αυτί σας για το κινηματογραφικό δίδυμο Hugh Grant και Sarah Jessica Parker. Η τελευταία αφήνει για λίγο το «Sex and the City» και τη συγγραφή, και μεταμορφώνεται σε πετυχημένη μεσίτρια, τόσο γνωστή που φιγουράρει στα εξώφυλλα περιοδικών…(σύμπτωση; ή τίποτα δεν είναι τυχαίο για μια Carrie Bradshaw;). Εκείνος, Ιρλανδός ως το κόκαλο και δικηγόρος, έχει τον τρόπο του αλλά αφού φρόντισε πρώτα να απατήσει την σύζυγό του. Paul και Μeryl Morgan λοιπόν σε διάσταση, έτσι τους γνωρίζουμε, αλλά καταλήγουν σύντομα σε μια ιδιόμορφη συγκατοίκηση στη μέση του πουθενά, σε ένα χωριό στο Γουαιόμινγκ. Ο λόγος που τους φέρνει κοντά είναι το γεγονός πως υπήρξαν μάρτυρες ενός φόνου και η αστυνομία αποφασίζει πως η Νέα Υόρκη δεν τους παρέχει καμία ασφάλεια καθώς ο δολοφόνος τους αναζητεί. Με τα πλέον απαραίτητα, δίχως τηλεόραση, ιντερνετ, ή κινητό κολυμπούν στα «βαθειά» της εξοχής, «φιλοξενούμενοι» του σερίφη της περιοχής και της γυναίκας του.
Θα δουν τη ζωή αλλιώς; Θα λυγίσει η Meryl μπροστά στις τόσες προσπάθειες του μετανιωμένου άνδρα της και θα τον συγχωρέσει; Όπως και να χει, ένα είναι το σίγουρο…είναι μια καλή επιλογή για ένα χαλαρό βράδυ, οι πρωταγωνιστές δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό.

LE PREMIER JOUR DU RESTE DE TA VIE/H πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής σου (2008)

2010-05-10T14:11:00.003+03:00

Η αλήθεια είναι πως έμεινα έκπληκτη στην αναφορά της ταινίας πως η "πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής" της μιας εκ των πρωταγωνιστών ήταν η 3η του Δεκέμβρη. Μια ημερομηνία που λέει πολλά και για μένα.

Η ταινία με τον "τεράστιο" τίτλο, κινείται χρονικά απο το 1988 ως το 2000 και αφηγείται τη ζωή μιας πενταμελούς οικογένειας. Τρία παιδιά και δυο γονείς μεγαλώνουν μαζί, συμφωνούν, διαφωνούν, δοκιμάζονται και καθώς τα χρόνια περνούν για τον κάθε ένα τους υπάρχει ένα γεγονός που τους σημάδεψε. Η ενηλικίωση και το "μένω μόνος μου", η αρχή της σεξουαλικής ζωής, η αίσθηση του να βρίσκεις αυτό που θες, ένας γάμος, μια κηδεία, η κρίση της 50άρας μαμάς-συζύγου, η αρρώστια του πατέρα...η κάθαρση. Πέντε μέρες μας βυθίζουν στην ιστορία μιας οικογένειας. Μικρές στιγμές που συνθέτουν το μοσαικό τους. Ένα μοσαικό με ευχάριστες αλλά και δύσκολες αναμνήσεις.

Μια οικογένεια σχεδόν όπως όλες οι άλλες. Είναι ωραίο στο σινεμά να βλέπεις που και που καθημερινούς ανθρώπους στους οποίους να μπορείς να αναγνωρίσεις, τον γείτονα, τον συμμαθητή, τον φίλο, τον ίδιο σου τον εαυτό. Όλοι οι ήρωες της "πρώτης μέρας" κινούνται ανάμεσά μας! Όπως και εμείς, έτσι και αυτοί παλεύουν να προχωρήσουν τη ζωή τους, να μεγαλώσουν όσο γίνεται τον "κύκλο" που διαγράφουν απο την ημέρα που γεννιούνται πριν κλείσει. Αυτό δεν κάνουμε όλοι; Δοκιμαζόμαστε, πειραματιζόμαστε, μπερδευόμαστε μα και βρίσκουμε τελικά τον δρόμο μας...

An education / Μια κάποια εκπαίδευση (2009)

2010-05-07T14:24:00.002+03:00

όταν είσαι μαθήτρια, λίγο πριν τα 17, δεν ξέρεις με τι θες να ασχοληθείς αλλά πασχίζεις για καλούς βαθμούς, για την καλλιέργειά σου και τους καλούς σου τρόπους το να ερωτευθείς ενέχει πολλούς κινδύνους...

Η Jenny ζει στο Λονδίνο του 1960 σε μια τυπική Εγγλέζικη οικογένεια. Οι γονείς της κάνουν τα πάντα για να τη δουν να τη δέχονται για σπουδές στην Οξφόρδη. Η ίδια της φαίνεται να δέχεται θετικά τις πολλές ώρες διαβάσματος, τα Γαλλικά και το τσέλο. Όλα αυτά όμως μέχρι που γνωρίζει τον γοητευτικό και πολλά χρόνια μεγαλύτερό της David. Ο τελευταίος, φανερά ευκατάστατος γοητεύεται επίσης απο την αθωότητα του κοριτσιού και την αφθορμιτισμό της. Δεν αργεί να την συστήσει στην παρέα, αλλά οι "δουλειές" του David και των φίλων του παραμένουν για πολύ σκοτεινές. Ο David όμως μάλλον έχει το χάρισμα...δεν αργεί να γίνει ο αγαπημένος της Jenny και βρίσκει τον τρόπο και πείθει ακόμη και τον αυστηρό πατέρα της Jenny και φύγουν οι δυο τους στο Παρίσι. Όλα κυλούν πολύ ομαλά, μέχρι και η πρόταση γάμου πέφτει στα χαρτιά. Η Jenny αρχίζει να σκέφτεται το μέλλον της, πως δεν θέλει να γεράσει πάνω απο βιβλία και ήρωες της λογοτεχνίας, πως θέλει να δει τον κόσμο και να νοιώθει ζωντανή. Οι καινούριες της απόψεις την φέρνουν σε αντιπαράθεση με το τότε αυστηρό, τυπικό σύστημα της Αγγλίας και με το προσωπικό του σχολείου. Η ιστορία όμως μιας μικρής "επαναστάτριας" δεν τελειώνει εδώ...μια ανατροπή θα ξεκινήσει την επανάστασή της απο την αρχή και απο άλλο πρίσμα.

Δείτε την για τον ρετρο-αέρα, για την χαρισματική πρωταγωνίστρια και γιατί οι περισσότεροι πιστεύετε στα πολλαπλά παιχνίδια της μοίρας και στο "ποτέ δεν είναι αργά, να αλλάξει κανείς την κοσμοθερωρία του" ή έστω να αναθεωρήσει την πορεία του.

Towelhead / Ταμπου (2007)

2010-05-06T11:51:00.003+03:00

Βασισμένη σε βιβλίο, η ταινία «Ταμπου» είναι με μια λέξη μια περίεργη ταινία. Τόσο η πλοκή, όσο και η σκηνοθεσία καταφέρνει και παραπλανά και τον πιο υποψιασμένο θεατή.
Το σενάριο φαινομενικά απλό, η μικρή αλλά σωματικά αναπτυγμένη πρωταγωνίστρια Jasira δεν τα βρίσκει με τον πατριό της (την έχει βάλει στο μάτι, λόγω της πρόωρης ανάπτυξής της…) και η μητέρα αποφασίζει να πάει την κόρη της στον βιολογικό της πατέρα. Εκεί όμως τα πράγματα δεν φαίνονται να είναι καλύτερα. Μπορεί η Τζαζίρα να γλιτώνει την σεξουαλική παρενόχληση αλλά ο πατέρας της είναι αυστηρών αρχών. Και αυτό το τελευταίο δείχνει να ζορίζει ιδιαίτερα την Τζαζίρα που αν και 13 ετών έχουν αρχίσει να ξυπνούν μέσα της διάφορες ορμές.
Συνεχώς μεταξύ δράματος και κωμωδίας, παρακολουθούμε τα αστεία αλλά και σοβαρά ζητήματα που απασχολούν μια έφηβο στην Αμερική του σήμερα. Τα πρώτα σκιρτήματα, τη φάση «ανακαλύπτω το σώμα μου», το έντονο ενδιαφέρον για το σεξ. Την είσοδό της στον «κόσμο των μεγάλων». Η «επιτυχία» της πλοκής είναι πως τελικά, και εμείς, ανεξάρτητα από τις αρχές και την όποια ηθική μας διέπει, παρασυρόμαστε από τις αναζητήσεις του κοριτσιού και γυρίζουμε την πλάτη στην ηλικία της. Έτσι, ο γείτονας που στη ουσία την παρενοχλεί και καταστρέφει την αθωότητά της για μια ζωή, δεν μας φαίνεται κακός γιατί στην αρχή της ταινίας έχει δοθεί μεγάλη έμφαση στην έντονη σεξουαλικότητα που αποπνέει η Τζαζίρα, και στο «πάει γυρεύοντας» που πλανάται πάνω από το κεφάλι της μέχρι το πρώτο μισό της ταινίας. Ευτυχώς για μας, μα και για την πρωταγωνίστρια, υπάρχει στην ταινία ένα ζευγάρι φίλων που συνεχώς φωνάζει πως η Τζαζίρα είναι μόνο ένα παιδί, στην τρυφερή ηλικία των 13 ετών, παρόλη την συμπεριφορά της. Μπορεί να είναι περίεργη αλλά είναι απλά ένα παιδί που πρέπει να προστατευθεί! Είναι μόνη, ανώριμη και ο κόσμος των μεγάλων είναι σκληρός, μαζί και επικίνδυνος αν δεν έχεις κάποιον να σε συμβουλεύει. Το τέλος δεν αργεί και φέρνει μαζί του την λύτρωση. Η Τζαζίρα ξεπερνά τους φόβους της και φαίνεται έτοιμη για μια καινούρια αρχή, όπου θα ορίζει αυτή το σώμα της και τις επιλογές της, ενώ υπάρχουν υπόνοιες πως μπορεί να έλκεται και απο το ίδιο φύλο, καθώς ευχαριστιέται να ξεφυλλίζει το Playboy. Το κορίτσι είναι τελικά το θύμα της υπόθεσης, παρόλο που αρχικά έμοιαζε με θύτη που παρασέρνει τα θύματά του με τα καλλίγραμμα στήθη της και ξεμυαλίζει από συμμαθητές της μέχρι οικογενειάρχες.

Ανθισμένες Κερασιές / Cherry Blossoms (2008)

2010-04-26T13:55:00.002+03:00

Την είδα στο ράφι του DVDclub στην κατηγορία "Νέες Κυκλοφορίες" και μάλιστα με περιθώριο μιας ημέρας. Είχα φυσικά ακούσει και διαβάσει κάποια σχετικά άρθρα τα οποία όμως η αλήθεια είναι πως δεν θυμόμουν καθόλου την ώρα που την επέλεγα για να περάσω μαζί της το απόγευμα εκείνης της μέρας.

Οι «Ανθισμένες Κερασιές» σε σκηνοθεσία Ντόρις Ντόρι, σίγουρα θα σε ταξιδέψουν. Θα σε ταξιδέψουν κυριολεκτικά, από το Βερολίνο στη Βαλτική, και από εκεί στο Τόκιο. Θα σε ταξιδέψουν επίσης μεταφορικά, από τη ζωή στο θάνατο και στη συνέχεια στην ίδια τη ζωή. Τα εισιτήρια δεν είναι ακριβά και οι αποσκευές θα είναι ελάχιστες!

Ένα αγαπημένο ζευγάρι μεσήλικων αποφασίζει να επισκεφτεί τα παιδιά του στο Βερολίνο. Η απόφαση δεν είναι αθώα, η σύζυγος γνωρίζει πως ο άνδρας της δεν έχει πολλούς μήνες ζωής. Μη θέλοντας να του αποκαλύψει την αλήθεια για την υγεία του όμως ακόμη, τον προτρέπει να πάνε αυτό το ταξίδι. Κατά το ταξίδι, και σε λίγες μόνο μέρες οι γονεις συνειδητοποιούν πως τα παιδιά τους έχουν τις δικές τους ζωές και πως λίγα πράγματα γνωρίζουν οι μεν για τους δε πλέον. Ο προορισμός τους αλλάζει αλλά μια τεράστια ανατροπή θα κάνει τον Ρούντι, να επιστρέψει μόνος στο μικρό χωριό τους. Από εκεί, θα πάρει ο ίδιος την απόφαση να ταξιδέψει ξανά, αυτή τη φορά ως το Τόκιο όπου εργάζεται ο άλλος τους γιος. Πηγαίνοντας εκεί, θα κάνει το ταξίδι που πάντα ονειρεύονταν η γυναίκα του Τρούντι αλλά συνεχώς το ανέβαλαν.

Ένας μικρός ύμνος στην αγάπη, αλλά και στη δύναμη που κρύβουμε μέσα μας οι άνθρωποι. Μια δύναμη που δεν θέλει και πολύ για να εκδηλωθεί, μια δύναμη που μας είναι απαραίτητη για να συνεχίσουμε. Απαραίτητη για να ξεπεράσουμε ένα θάνατο, απαραίτητη για να δεχτούμε άλλους, μικρότερους χωρισμούς. Ο Ρούντι κάνει την υπέρβαση και από ένας ήσυχος, άνθρωπος του σπιτιού, δουλειά-σπίτι, που δεν αρέσκεται στην περιπέτεια, «οργώνει» μόνος του το Τόκιο χωρίς να μπορεί καν να συνεννοηθεί για τα βασικά. Η ανάγκη του να αγαπιέσαι αλλά και να δέχονται οι άλλοι την αγάπη και το ενδιαφέρον σου είναι από τα μοτίβα που εμφανίζονται συχνά στο σενάριο. Ο Ρούντι ως ήρωας φαίνεται να σηκώνει στις πλάτες του πολλαπλά φιλοσοφικά ερωτήματα. Η ζωή όμως συνεχίζεται, και ακόμη και ο θάνατος, όταν κάποιος έχει τελειώσει με τις «υποθέσεις» του στη γη, ακόμη και αυτός, φαντάζει σαν μια καινούρια αρχή, κάπου μακριά, κάπου εκεί, στους πρόποδες του Φίτζι.

The timetraveler's wife / Η γυναίκα του ταξιδευτή (2009)

2010-04-22T11:32:00.005+03:00

Σίγουρα η σύζυγος αυτή δεν είναι όπως οι άλλες!"Η γυναίκα του ταξιδευτή" όπως είναι ο ελληνικός τίτλος της ταινίας θα ήταν μια απλά υπόθεση αλλά επι λέξη εδώ μιλάμε για την γυναίκα του "χρονο-ταξιδευτή".

Ο τελευταίος ακούει στο όνομα Χενρι και είναι απροσδιόριστης ηλικίας αφού μπορεί σε δευτερόλεπτα να φεύγει απο το παρόν και να πηγαίνει πότε στο μέλλον (επιστρέφοντας μεγαλύτερος) και πότε στο παρεθλόν (έρχεται πίσω νεότερος). Μεταξύ των χρονο-ταξιδιών του βρίσκεται με διάφορους ανθρώπους ανάμεσά τους αγαπημένα του πρόσωπα, κάποια απο τα οποία έχουν πεθάνει. Κάπου εκεί, σε ένα ταξίδι του στο παρόν, συναντά την γυναίκα της ζωής του. Η Κλερ είναι αυτή που τον αναγνωρίζει ως τον άνδρα που περίμενε μια ζωή. Τα λόγια της δεν είναι ψεύτικα, αφου ο Χένρι την είχε επισκεφτεί σε μικρότερη ηλικία και εκείνη απο μικρό κοριτσάκι είχε εντυπωσιαστεί απο τον παράξενο ταξιδιώτη...Οι δυο τους, βρίσκονται στο παρόν και είναι σχεδόν συνομίλικοι. Ερωτεύονατι παράφορα αλλά για το μέλλον κανείς δεν ξέρει, ή μάλλον κάποιος ξέρει;;; Ο Χένρι συνεχίζει και ταξιδεύει στο μέλλον βλέπει ευχάριστα μα και δυσάρεστα γεγονότα. Η Κλερ τον αγαπάει και θέλει να είναι μαζί του για πάντα. Αλλά πόσο εύκολη υποθεση είναι αυτή, και πώς μεταφράζεται το "πάντα" για ένα τέτοιο ζευγάρι;

Η ταινία διαφημίστηκε ως ένα πολύ δυνατό romantic movie. Δε θα συμφωνήσω και τόσο πολύ αν και η ατμόσφαιρα είναι ρομαντική, τα ταξίδια στον χρόνο είναι συγκινητικά και η μοίρα των πρωταγωνιστών αγγίζει ευαίσθητες χορδές! Δεν είναι όμως και τόσο δυνατό το στόρυ και θα λεγα πως αυτά τα μπρος-πίσω ταξίδια κουράζουνσυν συν το γεγονός πως παίρνει χρόνο για να μπεις στο κλίμα της ταινίας. Βλέπεται όμως "ευχάριστα".

του Ρόμπερτ Σβέντκε
με τους Ρέιτσελ Μακάνταμς και Έρικ Μπάνα

Στο Βάθος Κήπος

2010-03-30T14:20:00.001+03:00

Κάποιες αναποδιές συμβαίνουν και στις καλύτερες οικογένειες. Στην περίπτωση όμως της ταινίας του Κλεάνθη Δανόπουλου στο σπίτι του πρωταγωνιστή συμβαίνει κάτι παραπάνω απο απλή αναποδιά!

Ο βασικός ήρωας της ιστορίας, ένας άνδρας της διπλανής πόρτας, ζει και εργάζεται στην Αθήνα όταν ο έρωτας τον κεραυνοβολεί και περνά τα σκαλιά της εκκλησίας με την αγαπημένη του. Όνειρό τους; Να βρουν το τέλειο γι αυτούς σπίτι και να στεγάσουν εκεί τον έρωτά τους και την οικογένειά τους. Ο οικογενειακός προγραμματισμός όμως δεν έρχεται όπως τον υπολογίζεις και ο Φαίδωνας ακούει μια "συνταγή" επιτυχίας που είναι...να φυτέψει στον πίσω κήπο του σπιτιού του ένα Φοίνικα, και τότε να δεις παιδιά! Τη μυστική αυτή συνταγή δεν μπορεί να τη μοιραστεί με κανένα γιατί αλλιώς δεν θα πιάσει το "κόλπο"...Οι εργασίες στον κήπο αρχίζουν αλλά διακόπτονται όταν στον κήπο του βρίσκεται να λιάζεται ένα πτώμα. Ποιός είναι ο νεκρός νεαρός; Απο που έπεσε; Ο Φαίδωνας βρίσκεται μπλεγμένος σε διάφορες κωμικοτραγικές καταστάσεις, έχοντας να παλέψει και το θέμα με την αστυνομία, το μυστήριο του άνδρα αλλά και το δικό του μυστικό που υποτίθεται θα φέρει καρπό κοιλίας στη σύζυγό του. Η Αναστασία απορεί για την αλλαγή συμπεριφοράς του άνδρα της και εκείνος "τρέχει" να προλάβει τις περισσότερες καταστάσεις. Το ένα φέρνει το άλλο και τα μπεξίματα δεν φαίνονται να σταματουν.

Μια ευχάριστη κωμωδία, με αρκετές πινελιές μαύρου χιουμορ. Μπορείς να μπλέξεις απο τη μια στιγμή στην άλλη και οι Έλληνες το ξέρουν αυτό καλύτερα απο τον κάθε ένα. Το σασπένς διατηρείται ευχάριστα καθώς πορεύεται μαζί με καλοδουλεμένες ατάκες. Το σενάριο είναι έξυπνο και η επιλογή των ηθοποιών καλή!

Oscar φέτος και για πάντα!

2010-03-08T14:04:00.006+02:00

Η πιο πολυσυζητημένη τελετή της 7ης τέχνης ολοκληρώθηκε με επιτυχία, με κόκκινο χαλί και λαμπερές παρουσίες! Το απαραίτητο dress code, φορέματα συνδυασμένα με ακριβά κοσμήματα, ψηλά τακούνια, γυαλιστερά ταξίτος, επιμελημένα χτενίσματα και αστραφτερά χαμόγελα συνθέτουν κάθε χρόνο την συγκεκριμένη βραδιά. Φώτα, φλας, κάμερες και………ΠΑΜΕ!

Σε μεγάλο φαβορί εξελίχθηκε η ταινία της με τον τίτλο «The Hurt Locker» η οποία κέρδισε 6 Όσκαρ συμπεριλαμβανομένου και εκείνου της Καλύτερης Ταινίας! Η Kathryn Bigelow δεν φανταζόταν πως σκηνοθετώντας μια ταινία για τον πόλεμο του Ιρακ θα έφευγε από την 82η Απονομή με το χρυσό αγαλματάκι καλύτερης σκηνοθεσίας!
Ως προς το κομμάτι της ηθοποιίας, ο Collin Firth έμεινε τελικά ένας άνδρας μόνος δίχως το χρυσό αγαλματάκι. Το Όσκαρ καλύτερης ανδρικής ερμηνείας δόθηκε στον Jeff Bridges για τις υποκριτικές του ικανότητες στην ταινία «Crazy Heart». Όσο για τον Β’ Ανδρικό ρόλο , εκει ακουσαμε το ονομα του Christoph Waltz για την ταινια "The Inglourious Basterds". Η διασημη καστανη του Hollywood, Sandra Bullock καταφερε να κερδισει Οσκαρ φετος, παιζοντας τον ρολο μιας ξανθιας στο "The Blind Side", οσο για τον Β' γυναικειο ρολο η Mo'Nique κρατησε το αγαλματακι για το "Precious".

Νικητες, ηττημενοι, φαβορι και μη, ολοι ειχαν να χαρισουν ενα χαμογελο καθε που αστραφταν τα φλας...!

Ένας άνδρας μόνος / A single man (2010)

2010-03-02T11:26:00.005+02:00

Ο Ελληνικός τίτλος θα μπορούσε κάλλιστα να είναι "ένας ελεύθερος άνδρας" ή ένας "εργένης άνδρας"...κανένας όμως απο τους δυο δεν ηχεί το ίδιο καλά με το "Ένας άνδρας μόνος". Η τελευταία λέξη είναι που δείνει την βαρύτητα στην ταινία και προθερμαίνει το κοινό για μια ιστορία απουσίας, μοναξιάς, εσωτερικής αναζήτησης, μα πάνω απο όλα ΑΓΑΠΗΣ. Ο Tom Ford γράφει τη δική του ιστορία στη μεγάλη οθόνη...

O Καθηγητής πανεπιστημίου Τζορτζ Φαλκονερ θρηνεί σε μια Αμερική του 1962 τον χαμένο του έρωτα. Το αντικείμενο της αγάπης του δεν είναι άλλο απο τον επι 16 χρόνια σύντροφό του Τζιμ. Ο άτυχος νέος σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Ο Τζορτζ προσπαθεί να συμφιλιωθεί με την ιδέα της απώλειας αλλά και με την ιδέα του θανάτου.

Είναι τρομερό το πως ο ανθρώπινος πόνος, η αγάπη και οι αναμνήσεις ξεπερνούν κάθε φύλλο και την οποιαδήποτε σεξουαλική προτίμηση. Ο θεατής το κάνει βίωμα, ο πόνος είναι κοινός και η αγάπη μια. Ο Collin Firth ξεχωρίζει με την ερμηνεία του. Ένας "νορμαλ" γκει ρόλος χωρίς φτερά και πούπουλα, καθόλα συμπαθητικός, προσπαθεί να κρατηθεί στη ζωή, αν και η καθημερινότητα πια δεν έχει κανένα ενδιαφέρον. Τα παιχνίδια με τον χρόνο προσθέτουν στην ταινία, υπέροχα flashbacks που "δένουν" το ζευγάρι και υπογραμμίζουν την μπναξιά του πρωταγωνιστη. Η εποχή του '60 με μια πινελια "σέπια" μας παρασέρνει σε άλλες μέρες. Η μοίρα θα έχει τον τελευταίο λόγο.

Επικίνδυνες Μαγειρικές (2010)

2010-02-08T14:30:00.003+02:00

Τελικά μήπως εμείς οι Έλληνες όντως είμαστε ο λαός του καλού φαγητού, που όταν το συνδυάσουμε με 3 πολύ γνωστά πρόσωπα της show biz γεμίζουμε τις κινηματογραφικές αίθουσες;

Σε σκηνοθεσία Βασίλη Τσελεμέγκου, ο διεθνής Γ. Χωραφάς, ο ώριμος πια Κ. Μαρκουλάκης της περασμένης εφηβείας μας, και η σύντροφος του Greek pop idol Κάτια Ζυγούλη ενώνουν τις δυνάμεις τους για να μεταφέρουν στην μεγάλη οθόνη μια πρωτότυπη ιστορία βασισμένη στο βιβλίο του Ανδρέα Σάικου.
Οι δυο άνδρες είναι σεφ (εξου και ο τίτλος). Μοιράζονται το ίδιο πάθος για τη μαγειρική και παρόμοιο πάθος για μια γυναίκα. Πολλές φορές ο Δημήτρης και ο Δαμοκλής εμφανίζονται ο ένας ως alter ego του άλλου, θα μπορούσααν κάλλιστα να είναι δυο πτυχές ενός ίδιου ανθρώπου. Ίσως και αυτός να είναι ο λόγος που η Νανά συνάπτει σχέση και με τους δυο παράλληλα. Οι δυο άνδρες κάνουν στην κυριολεξία τη ζωή του μοντέλου πιο πικάντικη αφού επιδίδονται σε ατελείωτα μαγειρέματα καθώς ερωτοτροπούν παράλληλα, μετακομίζοντας την κρεβατοκάμαρα στην κουζίνα, ή και το αντίθετο.
Σε μια Αθήνα του καλοκαιριού, η δράση εκτυλίσσεται περισσότερο σε κλειστούς χώρους, στο άνδρο του Δημήτρη και του Δαμοκλή. Η γυναίκα αράχνη, ξεσηκώνει τους άνδρες, τους παγιδεύει προς ευχαρίστηση πολλών της αισθήσεων και διατηρεί το μυστήριό της μέχρι το τέλος. Οι άνδρες ανίσχυροι, υποτάσσονται σε δυο κόκκινα πέδιλα…Οι σκηνές όπου οι δυο ηθοποιοί μαγειρεύουν είναι αξιόλογες, ενώ παράλληλα πετυχαίνεται ο αισθησιασμός που ενώνει την μαγειρική με τον έρωτα να βγει προς τα έξω. Ο φωτισμός είναι πολύ προσεγμένος και δίνει στην ταινία ένα διαφορετικό άρωμα. Πραγματικά δεν ξέρω τι κριτικές έχει πάρει αυτή η ταινία ως ώρας, όμως φεύγοντας από το σινεμά, σκέφτηκα πως αν ήταν μια Ιταλική, Γαλλική ή Ισπανική (ακόμη καλύτερα) οι εντυπώσεις που θα άφηνε θα ήταν πολύ πιο καλές. Πέρα από τη Ζυγούλη, της οποίας το παίξιμο βρήκα απλώς αδιάφορο, όλο το στήσιμο είχε αρκετό Ευρωπαικό αέρα και σε καμια περίπτωση δε φάνηκε να γυρίστηκε στο «πόδι». Ας δούμε λοιπόν με καλύτερο μάτι, ή χωρίς προκαταλήψεις τις Ελληνικές προσπάθειες…!

Η Έβδομη Ήπειρος / Der siebente Kontinent (1989)

2009-10-24T17:20:00.001+03:00

Ο Χάνεκε με αυτή την ταινία υμνεί την απλότητα της εικόνας και της 7ης τέχνης!

Αν και χωρισμένη σε τρία μέρη η ταινία αποτελεί μια ενότητα καλύπτοντας μια τριετία. Μια τριετία από τη ζωή της οικογένειας Σλόμπερ, μαμά, μπαμπάς και μικρή κόρη. Όλα κυλούν «ρολόι», κάθε μέρα η ίδια σειρά από γεγονότα, κινήσεις και συνήθεις επαναλαμβάνεται. Κάθε πρωί χτυπάει το ξυπνητήρι, κάθε πρωί το ίδιο πρωινό. Τίποτα όμως δεν είναι αρμονικό, η όποια αρμονία είναι απλώς φαινομενική. Η οικογένεια είναι πέρα για πέρα δυσλειτουργική. Τα μέλη της δεν δείχνουν σημάδια επαφής.
Η αποξένωση των ανθρώπων σεναριακά είναι σε πρώτο πλάνο σε αυτή την ταινία. Οι αποξενωμένες σχέσεις, αλλά και τα προσωπικά αδιέξοδα κινηματογραφούνται με τρόπο αργό και απλό. Ο διάλογος χρησιμοποιείται μόνο όταν είναι πολύ απαραίτητος καθώς οι εικόνες μιλάνε από μόνες τους. Αμέτρητες σκηνές δίχως πρόσωπα αλλά με επίκεντρο και κοντινά πλάνα σε σκεύη και αντικείμενα της καθημερινότητας να χρησιμοποιούνται από τους πρωταγωνιστές. Πόσο μονότονη είναι η καθημερινότητά μας, ποιος είναι ο στόχος και ο σκοπός της ύπαρξης μας, ποια η λύτρωση, φαίνεται να ρωτά ο σκηνοθέτης. Ο τίτλος της ταινίας, μαζί με μια αφίσα «Welcome to Australia» εύκολα μας οδηγεί στο συμπέρασμα πως η οικογένεια μεταναστεύει ή θα μεταναστεύσει σε έναν τόπο που λούζεται από φως, και θα χαράξει μια νέα πορεία, αφήνοντας πίσω την μουντάδα μα και την κακή διάθεση στη γενέτειρά τους. Κάτι τέτοιο όμως δεν γίνεται. Το ταξίδι θα γίνει αλλά προς κάπου αλλού, και θα είναι και το τελευταίο τους.

Knowing / Σκοτεινός κώδικας (2009)

2009-10-13T14:11:00.005+03:00

Ο Nicolas Cage, μετά από την καριέρα του ως άγγελος, ως συγγραφέας και ως λοχαγός σε όμορφες ελληνικές παραλίες δοκιμάζει να σώσει τον κόσμο από μελλοντικές καταστροφές. Στο ρόλο του χήρου αστρονόμου καθηγητή John Koestler, ο Cage «συναντά» τυχαία μια λίστα με αριθμούς όταν ο γιος του, του τη φέρνει από το σχολείο. Η λίστα είχε ταφεί, μαζί με διάφορες άλλες δημιουργίες των μαθητών του σχολείου το 1959, για να ανοιχτεί το 2009 σε μια επετειακή εκδήλωση. Ο John δεν αργεί να συνδέσει τους αριθμούς με ημερομηνίες και από κει και έπειτα ξεκινά ο αγώνας του για να αποτρέψει μελλοντικές καταστροφές. Απομένουν τρεις ημερομηνίες.
Η ταινία είναι αρκετά ατμοσφαιρική αλλά είναι μονίμως μεταξύ του είδους "δράσης" και "θρίλερ" χωρίς ξεκάθαρες γραμμές. Το τέλος της ταινίας δεν νομίζω να ικανοποιήσει την πλειοψηφία, ωστόσο η ταινία κυλάει με αρκετό σασπένς.

Σκηνοθεσία: Alex Proyas

Los abrazos rotos / Broken embraces / Ραγισμένες Αγκαλιές

2009-10-12T17:35:00.002+03:00

O Πέδρο Αλμοδόβαρ κατάφερε να γεμίσει και φέτος τις Ελληνικές αίθουσες. Μια ιστορία που έχει από όλα: αγάπη, πάθος, έρωτα, μίσος, εκδίκηση και τραγωδία. Ναι, οι ήρωες είναι ραγισμένοι…όπως και οι αγκαλιές τους.
Μια γυναίκα γίνεται το μήλο της έριδος μεταξύ δυο ανδρών. Η Λένα (Penélope Cruz) μια γραμματέας με όνειρο να γίνει ηθοποιός, λόγω οικονομικών δυσχερειών συνάπτει σχέση και συμβιώνει με το πολύ πλούσιο αλλά και πολύ μεγαλύτερό της αφεντικό. Τη βαρετή της ζωή αναστατώνει ένας σκηνοθέτης ο Ματέο Μπλάνκο (Lluís Homar). Ο γοητευτικός σκηνοθέτης βρίσκει την πρωταγωνίστριά του, και τον έρωτα της ζωής του. Τι γίνεται όμως στο σύμπαν του Αλμοδόβαρ όπου το happy end δεν έρχεται τόσο εύκολα;
Τα γνωστά μοτίβα του σκηνοθέτη επιστρέφουν. Τα χρώματα είναι παντού, σχεδόν σε κάθε κάδρο. Πιο «γλυκά», χωρίς αμφιβολία όσο περνούν τα χρόνια, και πιο «ζεστά», με έμφαση στο κόκκινο. Μα ποιο άλλο χρώμα θα μπορούσε να δεσπόζει ενώνοντας σκηνοθεσία με πλοκή; Κόκκινο χρώμα για τον έρωτα, κόκκινο χρώμα για το πάθος, κόκκινο χρώμα για τον κίνδυνο μα ακόμα και για τον θάνατο. Οι περισσότεροι ήρωες της ταινίας είναι μόνοι. Άλλοι από επιλογή, άλλοι από ανάγκη έχουν κλειστεί στις προσωπικές του φυλακές. Ανεκπλήρωτοι έρωτες, αιώνια αφοσίωση χωρίς ανταπόκριση, αγόρια που απορριφθήκαν από πατεράδες, ιδέες και ιστορίες που έμειναν στο «συρτάρι». Οι επαναστάτες, το ζευγάρι που κάνει την υπέρβαση και νοιώθει τον απόλυτο έρωτα τιμωρείται.
Στο αιώνιο θέμα δεσίματος «σεναρίου και σκηνοθεσίας» ο Αλμοδόβαρ παίρνει για ακόμη μια φορά άριστα, καθώς το ένα αναδεικνύει το άλλο. Ο πρωταγωνιστής της ταινίας, Ματέο, χάνει την μεγάλη του αγάπη και καταδικάζεται σε αιώνιο σκοτάδι. Η αναπηρία του προχωρά την πλοκή, αλλάζει όνομα εξαιτίας της τύφλωσης και δεν ολοκληρώνει την ταινία. Με μια δεύτερη όμως ματιά, δεν θα μπορούσε να συμβολίζει καλύτερα την άγνοια του Ματέο προς τη μεγάλη προδοσία ενός κοντινού του ατόμου εδώ και δεκατέσσερα χρόνια. Σκοτάδι στα μάτια αλλά και στο μυαλό.
Ο Αλμοδόβαρ καταφέρει άψογα να μας βυθίσει σε δυο «πραγματικότητες» και δυο χρονολογίες. Παντρεύει άρτια το 1992 με το σήμερα χωρίς να μας κουράσει λεπτό. Τα αμέτρητα φλας μπακς έχουν τη δική τους συνοχή και συμπληρώνουν σιγά σιγά την τραγική ιστορία με σασπένς. Ανεκπλήρωτοι πόθοι, αγάπες που απλώς άρχισαν, ένας τεράστιος κύκλος που τελικά, μόνο ο θάνατος μπορεί να τον τελειώσει. Οι ήρωες καταντούν έρμαια της μοίρας τους.
Όσο και αν μιλάμε για ένα πιο ώριμο Αλμοδόβαρ, για μια ακόμη φορά το τρομερό «παιδί» μας κλείνει το μάτι. Αν και οι άνδρες εδώ είναι περισσότεροι και έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο, ή έστω μεγαλύτερο κινηματογραφικό χρόνο, σε αντίθεση με παλαιότερες ταινίες του δημιουργού, μη μένετε στις πρώτες εντυπώσεις. Αν κοιτάξετε λίγο πιο προσεκτικά, οι γυναίκες είναι αυτές που κινούν τα νήματα. Η Λένα, παρούσα στο κάδρο ή όχι, εμπνέει το καταστροφικό πάθος, ενώ η Χουδίτ, η πιστή ατζέντης του Ματέο, συμβάλει στην κατρακύλα του. Οι γυναίκες είναι και στις «Ραγισμένες αγκαλιές» παρούσες και μάλιστα κλέβουν την παράσταση. Η Penélope Cruz (η μοναδική γυναίκα που ερωτεύτηκε ο Αλμοδόβαρ) λατρεύεται από την κάμερα, η οποία αναδεικνύει τα φυσικά της προσόντα όσο σε καμία άλλη ταινία της καριέρας της. Η Λένα, αλλάζει περούκες, κοστούμια, ρόλους, διαθέσεις και γίνεται αβίαστα η όμορφη γυναίκα «θέαμα» θυμίζοντας εποχές Grace Kelly και Αμερικάνικο σινεμά υπο τον άγρυπνο φακό του Άλφρεντ Χίτσκοκ. Η τεχνική της «ταινίας μέσα στην ταινία» που για μια ακόμη φορά χρησιμοποιεί ο Αλμοδόβαρ δυναμώνει την εικόνα της Penélope ως είδωλο και femme fatale, ενώ εισχωρεί στο χώρο του θεάματος δείχνοντας, όπως ο Μπρέχτ στο θέατρό του, ότι πρόκειται απλώς για κινηματογράφο, this is not reality. Ο Αλμοδόβαρ με την ταινία που σκηνοθετεί ο Ματέο, επιλέγει επίσης να «δέσει» και να συνδέσει το σημερινό του έργο με το σύνολο των ταινιών του αφού το «Γυναίκες και Βαλίτσες» του Ματέο, θυμίζει πάρα πολύ το «Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης». Οι διαφημίσεις είναι παρούσες και σε αυτή την ταινία, αναφορές σε άλλες εποχές και δείγματα κιτς πάλι εδώ. Επηρεασμένος και πιστός σε κλασικούς σκηνοθέτες, ο Αλμοδόβαρ δεν ξεχνά να αναφερθεί στο Lois Malle. Oι εραστές παρακολουθούν το «Ασανσέρ για δολοφόνους» όχι τυχαία θα έλεγα. Στο «Ασανσέρ», το ζευγάρι είναι εξίσου παράνομο και καταδικασμένο. Ένα δάκρυ κυλά από τα εκφραστικά μάτια της Λένα καθώς παρακολουθεί την ασπρόμαυρη ταινία στην αγκαλιά του αγαπημένου της, και αυτή είναι μια από τις πιο όμορφες αγκαλιές στην ιστορία του σινεμά.

For whom the bell tolls/Για ποιόν χτυπά η καμπάνα(1943)

2009-01-03T19:01:00.008+02:00

Γιορτές, γιορτές και ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΧΡΟΝΙΑΑΑΑΑΑ!

Αλήθεια, έχετε προσέξει ότι κάθε που έχουμε Χριστούγεννα και Πάσχα η τηλεόραση παίζει κλασσικές ταινίες του τύπου «Όσα παίρνει ο άνεμος», «Η μελωδία της ευτυχίας» κτλπ;

Σε αυτά τα πλαίσια, επηρεασμένη από τα τηλεοπτικά δρώμενα και από τις γιορτινές μέρες…έβαλα στο dvd player ένα ακόμη «έπος» το «Για ποιον χτυπά η καμπάνα». Μια ταινία που άφησε εποχή, γεμίζοντας για τα καλά τα box office εκείνων των ημερών και κερδίζοντας υποψηφιότητες για εννιά Όσκαρ.
Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους βρίσκουμε τους Gary Cooper, και Ingrid Bergman ενώ καμαρώνουμε και την δική μας Κατίνα Παξινού σε δεύτερο (αλλά εξίσου σημαντικό) ρόλο.
Βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο του Ernest Hemingway, η ταινία μας μεταφέρει στη Ισπανία του 1937. Ο δολιοφθορέας, Ρομπέρτο (Gary Cooper) έχει ως αποστολή να ανατινάξει μια γέφυρα. Περιπλανώμενος στο βουνό, συναντά μια ομάδα τσιγγάνων και συνεργάζεται μαζί τους. Από την «πολεμική» αυτή ιστορία όμως δε λείπει ο έρωτας. Το αντικείμενο της ομορφιάς παίρνει σάρκα και οστά με τη φιγούρα της Ingrid Bergman. Η Μαρία, ένας έκπτωτος άγγελος λόγω των συνθηκών, θα μονοπωλήσει το ενδιαφέρον του Ρομπέρτο. Οι δυο τους θα αγαπηθούν με πάθος και θα γράψουν τη δική τους ιστορία ως ένα από τα πιο διάσημα ζευγάρια που πέρασαν από τη μεγάλη οθόνη.
Όπλα, πόλεμος, εξαθλίωση και βασικά ένστικτα επιβίωσης. Για ποιον τελικά χτυπά η καμπάνα; Οι εκρήξεις του παλιού καλού σινεμά, άψογες χωρίς στάλα σημερινών εφφέ και ο σκηνοθέτης Sam Wood γράφει τη δική του ιστορία, χρησιμοποιώντας όλα τα είδη πλάνων, μεταφέροντας έτσι με επιτυχία στους θεατές, τα συναισθήματα αγωνίας, αγάπης και αφοσίωσης των ηρώων. Η διάρκεια αυτής…; 168 λεπτά (!!!). Όσο για τα Όσκαρ… το μόνο που της αποδόθηκε ήταν εκείνο του δεύτερου γυναικείου ρόλου και το απέσπασε η Κατίνα Παξινού. Αν και ο ίδιος ο Hemingway επέλεξε το πρωταγωνιστικό ζεύγος, δυσαρεστήθηκε με την κινηματογραφική μεταφορά του έργου του, καθώς από τις σελίδες στην οθόνη χάθηκε το αρχικό πολιτικό νόημα του βιβλίου. Με αυτό το «κενό», η ταινία τείνει περισσότερο προς το ρομάντζο, με μικρές πινελιές αυτοθυσίας για το καλό της πατρίδας ;-)

tag line : this is not a goodbye, because we are not apart

Δεν ξέχασα τούτο το blog

2008-11-18T20:33:00.002+02:00

Ακόμη και αν η ζωή με πήγε αλλού και συνεχίζει να με παρασέρνει μακριά απο κινηματογραφικές αίθουσες, δεν ξεχνώ ποτέ τούτη εδώ τη γωνίτσα που κάποτε γνώρισε δόξες/αναγνώστες.
Καλό χειμώνα μας εύχομαι και υπόσχομαι πως σύντομα θα εμπλουτίσω το περιεχόμενο αυτού του Blog!

Φιλιά σε όλους και...ψιτ!Εύχομαι να σας έλειψα αρκετά ;-)

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!

2008-09-01T18:22:00.001+03:00

Καλό μήνα και καλό χειμώνα, όπως συνηθίζουν να συμπληρώνουν οι περισσότεροι.Στην πόλη μου το πρωί είχε πέσει συννεφιά και ψύχρα, σωστό φθινόπωρο! Ευτυχώς έχει ο καιρός γυρίσματα και ο ήλιος δεν άργησε να φανεί. Ευτυχώς, γιατί πιστεύουμε στα μπάνια του Σεπτέμβρη και στις θάλασσες του φθινοπώρου. Ένα μεγάλο καλωσήρθατε σε όσους γύρισαν στα σπίτια τους μετά τις διακοπές και σε όσους ξαναπήραν το δρόμο για τη δουλειά καλή αρχή!
Και, μην ξεχνάμε...καλή μας κινηματογραφική χρονία!

4 μήνες, 3 εβδομάδες & 2 μέρες (2007)

2008-08-04T09:55:00.002+03:00

"4 months, 3 weeks & 2 days" ή αλλιώς φιλία «στα χρόνια της Χολέρας».
Η ταινία μας μεταφέρει στη Ρουμανία, λίγο πριν την πτώση του κομμουνισμού και του καθεστώτος του Τσαουσέσκου. Δύο φίλες βρίσκονται στο επίκεντρο της ιστορίας, δύο φοιτήτριες που μένουν μαζί. Τα νεαρά κορίτσια καλούνται ξαφνικά να ωριμάσουν πρόωρα, όταν η μία τους μένει έγκυος. Το παιδί πρέπει να το ρίξουν. Πως όμως μπορεί να γίνει μια έκτρωση σε μια χώρα όπου οι εκτρώσεις απαγορεύονται; Η Otilia και η Gabita μαθαίνου ότι κάποιος κύριος Bebe «ξεφορτώνεται» παιδιά. Τα κορίτσια αψηφώντας κάθε κίνδυνο κλείνουν ραντεβού μαζί του και ένα δωμάτιο ξενοδοχείου όπου θα λάβει χώρα η επέμβαση. Ο κύριος όμως Bebe ζητά κάτι παραπάνω από χρήματα για τις υπηρεσίες του.
Η ταινία είναι εξαιρετικά ρεαλιστική, με τις σκηνές να εναλλάσσονται αργά και αβίαστα. Ο κινηματογραφικός χρόνος δεν αναλώνεται σε φλασμπακς αλλά κινείται πάντα μπροστά. Η εξαθλίωση και η φτώχια επιβαρύνουν την ψυχολογική κατάσταση των ηρώων και προσθέτουν διάφορα στοιχεία στο σενάριο. Η ιστορία των δύο κοριτσιών είναι η έκπληξη από τη Ρουμανία και τον σκηνοθέτη και σεναριογράφο Cristian Mungiu. Αποτελεί ένα μικρό ύμνο στη φιλία και την ανθρωπιά (ενώ όλα γύρω καταρρέουν) καθώς η μια φίλη συμπαραστέκεται μέχρι τέλους στην άλλη και κάνει σιωπηλά μικρές και μεγάλες θυσίες γι’αυτή.

Η ταινία «4 μήνες, 3 εβδομάδες & 2 μέρες» κέρδισε πέρυσι τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Καννών. Σκληρή αλλά πραγματικά αληθινή...

The bucket list / Επιθυμίες στο παραπέντε (2008)

2008-06-30T17:44:00.004+03:00

Οι Jack Nicholson και Morgan Freeman συναντιούνται υπό τις σκηνοθετικές υποδείξεις του Rob Reiner για χάρη μιας γλυκόπικρης κωμωδίας.

Τι κοινό μπορεί να έχουν ένας γκαραζιέρης με έναν πλούσιο ιδιοκτήτη νοσοκομείων στην Αμερική του σήμερα; Δυο κόσμοι τελείως διαφορετικοί, δυο χαρακτήρες εντελώς αταίριαστοι, δυο μυαλά που δεν δουλεύουν στην ίδια συχνότητα… κι όμως… Οι δύο αυτοί άνδρες θα γνωριστούν και θα περάσουν ώρες ατέλειωτες στο ίδιο δωμάτιο καθώς νοσηλεύονται. Αυτό που τους κρατά «όμηρους» είναι ο καρκίνος. Ο Edward Cole και ο Carter Chambers μοιράζονται τους ίδιους φόβους και αγωνίες μπροστά στην ίδια αρρώστια. Όταν πληροφορούνται ότι δεν τους μένουν πολλοί μήνες στον μάταιο τούτο κόσμο, καταγράφουν τις τελευταίες τους επιθυμίες και ενώνονται σαν μια γροθιά προκειμένου να «παλέψουν» γι’αυτές.
Η ταινία ισσοροπεί μεταξύ κωμωδίας και δράματος, όπως ακριβώς και η ίδια μας η ζωή. Η αρρώστια γίνεται η αφορμή για μια εσωτερική αναζήτηση και το έναυσμα για την πραγματοποίηση τελευταίων επιθυμιών. Οι δυο καρκινοπαθείς δεν αργούν να δεθούν και να ανακαλύψουν τόσο τον εαυτό τους, όσο και τη χαρά του να μοιράζεσαι συντροφιά με ένα φίλο. Ο θάνατος, αν και παραμονεύει δεν βαραίνει τους δύο φίλους, αντίθετα τους ωθεί στο να ζήσουν έντονα μέχρι την τελευταία τους ανάσα, και τα χαμόγελα γίνονται περισσότερα απο τα δάκρυα. Εξάλλου, μπροστά στο τέλος, ο Edward και ο Carter χαίρονται μια αρχή, εκείνη της φιλίας τους. Όσο κινούνται, η ζωή δε σταματά και οι συγκινήσεις συνεχίζονται.

Sex and the city (2008)

2008-06-10T18:22:00.002+03:00

Sex, αλήθειες, φίλες, σχέσεις και χιούμορ σε μια πόλη που δεν κοιμάται ποτέ. Με φόντο πάντα τη Νέα Υόρκη, οι πολύ αναγνωρίσιμες πλέον από την ομώνυμη τηλεοπτική σειρά τέσσερις ηρωίδες, βρήκαν το δρόμο για τη μεγάλη οθόνη. Το πέρασμά τους από το κουτί στο πανί έγινε τελείως αβίαστα, και σε μικρό χρονικό διάστημα από την πτώση της αυλαίας για τη διάσημη σειρά. Τριγύρω τους άνδρες που τις απασχόλησαν και στη σειρά, αλλά και παιδιά που απόκτησαν στην πορεία.

Ένα σύντομο flash back με αφηγήτρια την Carrie στην αρχή της ταινίας, μας θυμίζει τις πιο αξιοσημείωτες στιγμές στη ζωή της ίδιας, της Samantha, της Charlotte και της Miranda. Φαίνεται πως αρκετά έχουν αλλάξει από το τελευταίο επεισόδιο αλλά ένα κομμάτι και για τις τέσσερις παραμένει αναλλοίωτο: η φιλία τους. Η μία είναι εκεί για την άλλη με ένα μόνο τηλεφώνημα.
Τα κορίτσια βγαίνουν ξανά στους δρόμους του Μανχάταν, συζητούν σε cafe φορώντας ακριβά ρούχα και αξεσουάρ, ανταλλάσουν συμβουλές, βοηθούν σε μετακόμιση, ερωτεύονται, αγαπούν, γίνονται παράνυμφες, εξαγριώνονται, χωρίζουν, συγχωρούν και προχωρούν.
Όλα αυτά σε μια μόνο ταινία! Στο επίκεντρο της ιστορίας είναι αυτή τη φορά η αγάπη, η οποία παίρνει με το σπαθί της τη σκυτάλη από το σεξ (που ήταν κυρίαρχο στο σίριαλ). Τα κορίτσια πια υποστηρίζουν τον αληθινό έρωτα και αφήνουν την απλή αναζήτηση του great sex για άλλες ηλικίες.
Ώριμες αλλά ακομπλεξάριστες για τα δεύτερά τους «άντα» οι ηρωίδες δείχνουν να τους πάει το σινεμά. Οι φαντατικοί της σειράς μπορεί και να νιώσετε μια νοσταλγία για την παρέα που χάσατε τις μέρες-καναπέ σας. Η ταινία φαντάζομαι είχε στόχο να κινηθεί σε παρόμοια επίπεδα με το σίριαλ και το πέτυχε.
Και αν στη ζωή το happy end κάποιες φορές δε φαίνεται, ποιος είπε ότι το σινεμά πρέπει να τη μιμηθεί ;-)

About Schmidt (2002)

2008-04-29T20:41:00.004+03:00

Η cinematia επιστρέφει για να μιλήσει για μια ακόμη ταινία. Η ταινία όμως αυτή δεν είναι ένα ακόμη blockbuster αλλά έχει τον Jack Nicholson σε ρόλο έκπληξη ως κύριο Schmidt.
Γράφω γι’αυτή την ταινία γιατί είναι μια από τις ταινίες που «αγάπησα» επειδή την ξαναείδα. Μια ακόμη τρανή απόδειξη ότι μεγαλώνουμε…και αλλάζουμε. Αλλάζουν τα «γούστα», οι απόψεις μας, τα ερεθίσματα ποικίλουν και κάτι που στο παρελθόν μας άφηνε ασυγκίνητους τώρα μας καθηλώνει.
Ο κ. Warren Schmidt, ένα παντρεμένος εξηντάρης προβληματίζεται για το μέλλον του ως φρέσκος συνταξιούχος. Χρόνια στη δουλειά και στη ρουτίνα δεν μπορεί να σχεδιάσει το επόμενό του βήμα. Ο ξαφνικός θάνατος της γυναίκας του φέρνει μια ακόμη ανατροπή στην καθημερινότητά του. Η μοναχοκόρη του ζει μακριά και είναι απασχολημένη με τον γάμο της τον οποίο ο πατέρας της δεν εγκρίνει.
Αδιέξοδα παντού και μοναξιά αφηγείται με ένα ασυνήθιστο τρόπο ο δικός μας Alexander Payne. Πως μπορεί να διαχειριστεί κάποιος το χρόνο του όταν έχει ξεμπερδέψει από δουλειά και σύζυγο αλλά έχει αφιερώσει και το μεγαλύτερο κομμάτι σ’αυτούς; Πως ξεπερνιέται η μοναξιά και πως γεμίζει ο χρόνος, πως βγαίνεις απ'το τέλμα; Μια νοσταλγική ματιά στο παρελθόν, μια αποτυχημένη προσπάθεια να αποτρέψει το μέλλον της κόρης του και στο τέλος; Στο τέλος έρχεται η λύτρωση μέσα από κάτι μικρό, φαινομενικά ασήμαντο αλλά τόσο τρυφερό.

Έθνος χωρίς γυναίκες / A nation without women (2005)

2008-03-12T20:00:00.003+02:00

Δεν ξέρω κατά πόσο αυτός ο τίτλος ακούγεται σαν καταδίκη στην ευρωπαϊκή μας κοινωνία, πάντως είναι μια πραγματικότητα στην Ινδία. Στη μακρινή τούτη χώρα, η γέννηση ενός κοριτσιού είναι ακόμη και στις μέρες μας πρόβλημα. Το γένους θηλυκού παιδί αποτελεί το μεγαλύτερο πρόβλημα στην επαρχία της Ινδίας, όπου οι άνθρωποι ζουν υπό συνθήκες εξαθλίωσης και ανύπαρκτο μορφωτικό επίπεδο. Πολλά νεογέννητα θανατώνονται ακόμη και σήμερα. Ωστόσο, παρόλο που τα κοριτσάκια είναι ανεπιθύμητα, τα αγοράκια επιθυμούν όταν μεγαλώσουν να παντρευτούν.

Το θέμα «γάμος» σε μια ανδροκρατούμενη επαρχία γίνεται αφορμή για τη δημιουργία της πρώτης ταινίας μεγάλου μήκους του Ινδού Μάνις Τζα. Μια οικογένεια με πέντε γιους βρίσκεται στο επίκεντρο της ιστορίας. Ο πατέρας τους προσπαθεί να βρει μια νύφη για το μεγάλο του γιο. Μετά από πολύ κόπο εντοπίζεται η πολυπόθητη γυναίκα. Πως μπορεί όμως ο γονιός να παντρέψει μόνο ένα από τα παιδιά του ενώ όλοι τους περιμένουν να αποκατασταθούν; Η λύση έρχεται απλά, η κοπέλα θα παντρευτεί και τους πέντε! Η όμορφη Κάλκι στην ουσία πουλιέται από τον πατέρα της σε έξι άνδρες για πολλά λεφτά και κάποιες αγελάδες. Από τη βραδιά του γάμου αναλαμβάνει το νοικοκυριό, ενώ οι μέρες τις εβδομάδας θα μοιραστούν δια του έξι γιατί και ο πατέρας θέλει μια γυναίκα στο κρεβάτι, και θα ζήσουν αυτοί καλά, αλλά αυτή; Ένας εφιάλτης ξεκινά για τη νεαρή Ινδή η οποία οφείλει να ικανοποιεί τις σεξουαλικές ορέξεις των συζύγων της χωρίς κανένα ενδοιασμό.
Η Κάλκι είναι η μοναδική γυναικεία παρουσία στην ταινία. Κάποιοι από τους άνδρες που την περιτριγυρίζουν είναι από αυτούς που στο παρελθόν σκότωσαν κάποιο νεογέννητο κορίτσι, δεν προέβλεψαν όμως ότι στο μέλλον δεν θα μπορέσουν να βρουν νύφη. Ανάμεσα σε ένα πλήθος ανδρών που τη βλέπουν ως σκεύος ηδονής, η κοπέλα παραμένει σιωπηλή. Δε βγάζει λέξη κυριολεκτικά σε όλη την ταινία ενώ υπομένει τον εξευτελισμό της μην έχοντας σε ποιον να στραφεί.
Με πρόσφατη την «ημέρα της γυναίκας» πραγματικά προβληματίζομαι για το παρόν και το μέλλον του φύλλου μου. Για ποια ισότητα μιλάμε τελικά; Η θέση της γυναίκας πόσο άλλαξε για το μεγαλύτερο κομμάτι της γης; Ακόμη και στο λεξιλόγιό μας ο άνδρας παραμένει «το ισχυρό φύλλο». Τι είναι τελικά αυτό που ΔΕΝ έχουμε καταφέρει ακόμη ούσες το «αδύναμο φύλλο»; Μιλάμε μήπως για μυική δύναμη; Ακόμη και στον κινηματογράφο σπανίζουν οι γυναίκες που τα έχουν όλα. Είναι κάτι στη φύση μας τελικά που μας στερεί το «πακέτο» που γεύεται ένας άνδρας;

Άλεξ / Alex, (Όταν η αναπηρία γίνεται ευκαιρία)

2008-02-29T18:03:00.003+02:00

Ενόψει του 10ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, η cinematia έλαβε ένα e-mail από τους δημιουργούς της ταινίας «Άλεξ» . Η ταινία θα προβληθεί 12 Μαρτίου στις 19:30, και 15 Μαρτίου στις 14:30 στην αίθουσα ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΡΝΕΣ. Επειδή το θέμα με άγγιξε ιδιαίτερα θεώρησα σκόπιμο να αφιερώσω λίγο από το χώρο του blog μου για να γίνει το θέλημα των Αλέξανδρου Παπανικολάου και Έμιλυς Γιαννούκου .

Ο Άλεξ είναι εικοσιπέντε χρονών. Είναι τετραπληγικός ύστερα από ένα ατύχημα στη
θάλασσα πριν από τέσσερα χρόνια. Από τότε κολυμπάει για να ξεπεράσει τον εαυτό του και για να μετατρέψει την αναπηρία του σε ευκαιρία, ενώ λαμβάνει μέρος στους Παραολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας το 2004. Στο κολυμβητήριο, η προπονήτρια του η Μαρία, τον προπονεί σκληρά πρωί και βράδυ. 'Έχει αγωνία και συγκινείται εύκολα όταν βρίσκεται αντιμέτωπη με κάποιες καταστάσεις, θέλει όμως να πιστέψει σε ένα μετάλλιο. Ο Άλεξ πιο συγκρατημένος, είναι ρεαλιστής. Η οικογένεια αλλά και οι φίλοι του, είναι πάντα στο πλάι του, τον βοηθάνε και τον υποστηρίζουν. Θα καταφέρει, να κατακτήσει το μετάλλιο που όλοι περιμένουν;

Ο Άλεξ είναι ένας σύγχρονος μαχητής. Πριν το ατύχημα ήταν αυτόνομος, ανεξάρτητος, αισιόδοξος, έβλεπε τη ζωή με χιούμορ και αυτοσαρκασμό. Προσπαθούσε πάντα να κάνει την υπέρβαση, να ξεπεράσει τον εαυτό του και να μετατρέπει τις δυσκολίες σε ευκαιρίες. Παρόλο το ατύχημα και την αναπηρία, όλα τα στοιχεία του χαρακτήρα του, δεν παρέμειναν απλά και μόνο άθικτα, αλλά ενδυναμώθηκαν. Ο Άλεξ κατάφερε να ενισχύσει την προσωπικότητα του και να εστιάσει την ενέργειά του στον αθλητισμό.
Η ταινία διηγείται την περίοδο προετοιμασίας του Άλεξ για την Παρολυμπιάδα του 2004. Οι δημιουργοί της υπογραμμίζουν τον πυρήνα της ταινίας «Με κεντρικό νήμα της ιστορίας τον αθλητισμό, θα διηγηθούμε από τη μία, πως ένας άνθρωπος μετά από ένα τόσο καθοριστικό ατύχημα μπορεί να καταφέρει να μετατρέψει την αναπηρία του σε ευκαιρία και από την άλλη πώς ο Άλεξ θα ξαναδώσει μία νέα κοινωνική διάσταση στη ζωή του.» Ο Άλεξ όμως έχει ανάγκη από φίλους και κοινωνική ζωή γι’αυτό η κάμερα δεν απομονώνει αυτό το κομμάτι αλλά αντίθετα τον ακολουθεί στις εξόδους και τις εκδρομές του.
Ένα παράπονο του Άλεξ είναι όμως ότι όλες οι σύγχρονες ταινίες με θέμα την τετραπληγία, ( Million dollar baby και Mar adentro/ Η Θάλασσα μέσα μου), τελειώνουν με ευθανασία. Ο ίδιος όμως, καθαρά και με επιμονή δηλώνει ότι θέλει να ζήσει.

* Βραβευμένη στο Παλέρμο της Ιταλίας για καλύτερη σκηνοθεσία.

Καλή επιτυχία σε αυτή την πολλή ανθρώπινη ιστορία και συγχαρητήρια στους ανθρώπους που μάχονται καθημερινά αψηφώντας τα όποια εμπόδια. Τελικά μπορεί ο ανθρώπινος νους να μετατρέψει μια ατυχία σε κάτι άλλο…να υπερισχύσουν η δημιουργικότητα και η θετικότητα που είναι δυο ισχυρά κίνητρα για να συνεχίσει κανείς την πορεία του.

Ερωτευμένη Τζέιν / Becoming Jane (2007)

2008-02-21T13:09:00.003+02:00

Μετά από αρκετές τηλεοπτικές και κινηματογραφικές μεταφορές των βιβλίων της Jane Austen, βρήκε το δρόμο για τις αίθουσες και το μικρό μας σαλόνι (πλέον) μια ταινία για την ίδια.
Το “Becoming Jane” είναι ένα έργο που αποκαλύπτει μια λιγότερο γνωστή πλευρά της διάσημης συγγραφέως, εκείνη της «άγουρής» της περιόδου και της πρώτης νιότης. Η παρεξηγημένη μέχρι πρότινος γεροντοκόρη της Αγγλικής λογοτεχνίας παίρνει τη ρεβάνς. Τα ανεκπλήρωτα πάθη που περιγράφει με την πένα της δεν ήταν απλά δημιούργημα της φαντασίας της ή «σπουδή» στις σχέσεις των άλλων. Η ίδια της, μόλις 20 ετών είχε ζήσει ένα μεγάλο έρωτα με τον Ιρλανδό δικηγόρο Τομ Λεφρόι. Αυτά αποκάλυψε μια καινούρια βιογραφία της και αυτό το κομμάτι της ζωής της παρακολουθούμε με πρωταγωνίστρια την Αν Χάθαγουει.
Η νεαρή Jane ζει και κινείται στην Αγγλική επαρχία σε μια πολυμελή οικογένεια όπου η αποκατάσταση των κοριτσιών της είναι το μείζων θέμα. Αρνείται να παντρευτεί τον ανιψιό μιας αριστοκράτισσας γιατί πιστεύει στο γάμο από έρωτα και όχι σε ένα κοινωνικό συμβόλαιο. Η μοίρα φέρνει κοντά της το Λεφρόι με τον οποίο φλερτάρει διακριτικά. Είναι στη φάση της ζωής της που κάτι μέσα της έχει σκιρτήσει, πέρα από τον έρωτα, η καρδιά της έχει αποκτήσει την ευαισθησία του δημιουργού και αποτυπώνει στο χαρτί ιστορίες και συναισθήματα. Όταν το φλερτ τους γίνεται πόθος οι δυο τους προσπαθούν να βρουν τρόπο για να ενώσουν τις ζωές τους. Η ερωτευμένη όμως Τζέιν θα πονέσει, και αυτό ίσως ο θεατής το ξέρει εξ αρχής.
Στο κλίμα πάντα της εποχής, λίγο πριν από τις αρχές του 1800, φορεσιές, πάρτι, χοροί, το πρωτόκολλο της εποχής, οι Αγγλικοί τρόποι και η εξοχή δεσπόζουν και σε αυτή την ταινία όπως σε κάθε μεταφορά κάποιου βιβλίου της. Από τις τόσες ταινίες-μεταφορές στην αρχή μου ήταν δύσκολο να ξεχάσω ότι αυτό που βλέπω δεν είναι ακόμη ένα βιβλίο αλλά η "ίδια" η Jane. Νόμιζα ότι από κάπου θα φανεί η Emma ή ο Mr. Darcy. Τελικά κανείς τους δεν ήρθε, έμειναν μόνο να κάνουν παρέα στη Jane τα ήσυχα βράδια της ζωής της και να χαρίζουν σε εμάς εικόνες από έναν κόσμο που μόνο μέσα από τη γραφή της απολαμβάνουμε.

Διάβασε επίσης, δια χειρός cinematia :

Περαιτέρω για Jane Austen
και

Pride and Prejudice(2006)

Τα παιδιά ενός κατώτερου θεού/Children of a lesser God (1986)

2008-02-18T10:12:00.003+02:00

"Love has a language all of its own."

Ο νεαρός καθηγητής κωφάλαλων James, ξεκινάει με διάθεση τη σχολική χρονιά σε καινούριο σχολείο. Με μεγάλες προσδοκίες και πίστη στους μαθητές του αγωνίζεται να τους μάθει τη νοηματική αλλά και να τους πείσει να βγάζουν παράλληλα λεξούλες-κραυγές. Μέσα σε αυτή του την καθημερινότητα, ο James γνωρίζει τη Sarah, μια πρώην μαθήτρια που εξακολουθεί να μένει στο σχολείο απασχολούμενη ως καθαρίστρια. Ο James γοητεύεται από τον εκρηκτικό της χαρακτήρα αμέσως. Επιθυμεί να μάθει τα πάντα γι'αυτή αλλά και να την βοηθήσει να διαβάζει τα χείλη. Tίποτα όμως δεν είναι εύκολο μπροστά στο πείσμα της Sarah. O James την ερωτεύεται αλλά αρχικά η Sarah αντιστέκεται να πέσει στην αγκαλιά του.
Οι πρωταγωνιστές του Mark Medoff σε σκηνοθεσία Randa Haines, ζούνε σε δυο διαφορετικούς κόσμους. Η Sarah βιώνει τον κόσμο της σιωπής ενώ ο James απολαμβάνει τη μουσική, τις λέξεις και τις φωνές των ανθρώπων γύρω του. Τα αισθήματα είναι δυνατά αλλά θα βρούνε τελικά ένα κόσμο συνάντησης οι δυο τους;
Οι σκηνές μέσα στο νερό είναι άκρως ποιητικές και θα μας "έλεγαν" περισσότερα αν διαρκούσαν και άλλο. Μέσα στο υγρό στοιχείο η ακοή του James μειώνεται και πλησιάζει περισσότερο τον κόσμο της Sarah. Αξίζει μια ματιά η ταινία για την ιστορία, αλλά και από περιέργεια για το κατά πόσο η αγάπη και ο έρωτας υπερνικά τις όποιες αντιξοότητες.

Η ποίηση του Φεβρουαρίου

2008-02-13T14:52:00.003+02:00

Η cinematia γεννήθηκε για να μιλήσει για cinema. Παρόλα αυτά αναφέρθηκε και στην τέχνη της ποίησης. Πιο συγκεκριμένα στα λόγια του D.H Lawrence. Και αυτό γιατί πιστεύω ότι οι τέχνες δεν έχουν και τόσο ξεκάθαρα όρια. Μια ταινία μπορεί να περιέχει πολλά ποιήματα ή στοιχεία-χαρακτηριστικά της ποίησης και της λογοτεχνίας. Επίσης λογοτεχνικά μοτίβα έχουμε "διαβάσει" σε αρκετές ταινίες όπως έχει πέσει στα χέρια μας και λογοτεχνία με κινηματογραφική δράση.

Σήμερα επανέρχομαι με ένα ακόμη ποίημα. Αυτή τη φορά μιλάμε για Έλληνα και δεν είναι άλλος από τον Καβάφη.

Όσο μπορείς

Και αν δεν μπορείς να κάμεις τη ζωή σου όπως τη θέλεις τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις μες στην πολύ συνάφεια του κόσμου, μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πιαίνοντας την,
γυρίζοντας συχνά και εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών την καθημερινή ανοησία,
ώσπου να γίνει σαν μια ξένη φορτική.

Τα σχόλια δικά σας.

Ο Ρατατούης / Ratatuille (2007)

2008-02-09T23:25:00.000+02:00

Καλησπέρα!

Ξέρω ότι έχω μέρες πολλές να περάσω από δω αλλά είμαι αποφασισμένη να επανορθώσω.

Επιστρέφω σε αυτό εδώ το βήμα για να μιλήσω για κάτι τρυφερό που απευθύνεται τόσο σε μικρά, όσο σε μεγάλα παιδιά. Ο λόγος για την ταινία «Ο Ρατατούης» που είδα πρόσφατα.
Μη ξεγελιέστε από τον τίτλο. Το συμπαθές τρωκτικό ονομάζεται Ρεμί και ζει και κινείται στο Παρίσι. Το όνομα Ρατατούη είναι κάτι άλλο στην ιστορία αλλά δεν θα σας αποκαλύψω το μυστικό. Ο ποντικομικρούλης της ταινίας είναι ένα πλασματάκι που σίγουρα διαφέρει από τα υπόλοιπα του είδους του. Τη διαφορά κάνει η όσφρησή του αλλά και η ικανότητά του να μπορεί να συνδυάζει μυρωδιές και γεύσεις. Η τύχη (;) , οι συγκυρίες (;), προσγειώνουν τον Ρεμί στην κουζίνα ενός από τα πιο φημισμένα εστιατόρια της Γαλλικής πρωτεύουσας το οποίο όμως εκείνη την περίοδο πάσχει από φαντασία. Οι γκουρμέ γεύσεις σύντομα θα αλλάξουν και υπεύθυνος θα είναι ο Ρεμί. Ο Ρεμί όμως λόγω της φύσης και της ταπεινής καταγωγής του δεν μπορεί να εμφανίζεται στην κουζίνα. Δημιουργεί λοιπόν δίνοντας με τον τρόπο του «διαταγές» στον Λιγκουίνι, έναν νεαρό ατάλαντου μάγειρα.
Μια ευχάριστη ιστορία και πρωτότυπη ιστορία. Μια ιστορία για τη φιλία, την έμπνευση, το ταλέντο και την ουσία της κριτικής (ο μονόλογος του Ίγκω προς το τέλος της ταινίας).

Καλό Σαββατοκύριακο!

Victor Victoria / Βίκτωρ Βικτώρια (1982)

2008-01-10T18:59:00.000+02:00

-A woman pretending to be a man, pretending to be a woman? -It's rediculous! -It's propostrous.

Η ιστορία μιας γυναίκας που έγινε άνδρας με ένα σκοπό, να πετύχει!

Η Βικτώρια Γκραντ είναι μια σοπράνο που πασχίζει να βρει δουλειά στο χώρο του θεάματος. Καθώς περνά απο οντισιόν σε οντισιόν στο Παρίσι του 1930, φτωχή και ταλαιπωρημένη βρίσκει παρηγοριά σε ένα gay performer. O Toddy τη φιλοξενεί και δεν αργεί να σκεφτεί μια ιδέα που θα κάνει τη Βικτώρια πρώτο όνομα. Της φοράει γραβάτα, την κουρεύει και της προτείνει να συστήνεται ως Κόμης Βίκτωρ. Η λογική είναι απλή...οι επιχειρηματίες θα ξετρελλαθούν με την ιδέα ενός άνδρα που παριστάνει τόσο πιστικά μια γυναίκα. Η μεγάλη "απάτη" μπάινει σε εφαρμογή και η Julie Andrews μεταμορφώνεται σε άνδρα. Την κατάσταση περιπλέκει ο γκάνκστερ Κινγκ (James Garner) ο οποίος μαγεύεται απο τη σκηνική παρουσία του Βικτωρ και σίγουρος ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να μαγευτεί απο άνδρα, ψάχνει την "υπόθεση".
Η Julie Andrews έχει αυτή τη χρυσόσκονη της σταρ, αρκετή για να γεμίσει τη σκηνή και να μετατρέψει την ταινία σε μιούζικαλ. Οι ατάκες έιναι αρκετά γαργαλιστικές και στο τέλος μένεις με μια περίεργη αίσθηση. Τελικά πιο και πως είναι το άλλο μας μισό; Η Βικτώρια ερωτεύεται τον Κινγκ αλλά δεν είναι διατεθημένη να αφήσει την ανδρική της ταυτότητα με την οποία μεσουρανεί. Ο Κινγκ είναι πολύ μάτσο για να κυκλοφορεί με έναν άνδρα αλλά τελικά το δέχεται. Το γεγονός είναι ένα: οι gender roles αλλάζουν πιο γρήγορα απο τις ίδιες τις σκηνές.
Τα ερωτήματα είναι πολλά και αν προσφέρεται τελικά η ταινία για περαιτέρο μελέτη αυτή έχει να κάνει με τη σεξουαλικότητα των χαρακτήρων της. Η Βικτώρια δέχεται να χάσει τη θηλικότητά της στο βωμό της δόξας και αν και ερωτευμένη δυσκολεύεται να αφήσει τη γραβάτα της για έναν άνδρα. Οι άνδρες επιχειρηματίες ωστόσο βρίσκουν πιο διασκεδαστικό θέαμα έναν άνδρα να υποδύεται μια γυναίκα απο ότι μια γυναικεία παρουσία στη σκηνή. Τελικά τι ψάχνουμε σαν θεατές; Ποιο είναι το παιχνίδι των εικόνων που ικανοποιεί τις αισθήσεις μας;

Απολογισμός no 7

2007-12-31T12:46:00.000+02:00

Τελικά μέρα που είναι σήμερα δεν μπόρεσα να αντισταθώ στα τετριμμένα. Κάνω λοιπόν και εγώ τον απολογισμό μου.

Το 2007 ήταν σε γενικές γραμμές μια καλή χρονιά για μένα. Το «καλή» είναι σίγουρα υποκειμενικό αλλά έχω μάθει στη ζωή να εκτιμώ περισσότερο θετικά τις καταστάσεις παρά αρνητικά. Στις μέρες που έφυγαν δούλεψα και εκτιμήθηκα από πολλούς μαθητές και συναδέλφους, άφησα παλιούς και βρήκα καινούριους. Δε θεωρώ τη δουλειά πρώτη προτεραιότητα αλλά είναι ωραίο να βλέπεις ότι οι κόποι σου αξιολογούνται θετικά. Δίνεις άλλη διάσταση στο «είναι» σου. Έδωσα Α.Σ.Ε.Π τον Ιανουάριο του 2007 και έγινα επιτυχούσα με καλή σειρά αλλά μη διοριστέα (αυτό το γράφω έτσι για την ιστορία). Στη συνέχεια άρχισε μια περίοδος με πολύ έξω. Είδα πάρα πολλές ταινίες με τις φίλες μου, πότε δίπλα στο τζάκι μου και πότε σπίτια τους. Πήγα πολλές εκδρομούλες και έκανα αρκετές αποδράσεις τις Κυριακές με την ίδια παρέα. Τα γέλια μας χαλούσαν τις βουνοπλαγιές και αργότερα, σαν ήρθε ο Μάιος τις θάλασσες. Έκανα την πρώτη μου βουτιά στις 13 Μαΐου και σταμάτησα τα μπάνια τον Σεπτέμβρη. Δεν υπολόγισα τίποτα φέτος, ούτε χρήματα, ούτε χιλιόμετρα, ούτε κούραση, ούτε το χρόνο. Τα αφιέρωσα όλα στην παρέα λες και αυτό θα ήταν το τελευταίο μου καλοκαίρι. Από το μεσημέρι ως το βράδυ με τη σκηνούλα μου κάτω από το κάστρο του Πλαταμώνα. Παραφράζοντας τον Μαρκέζ, φέτος άφησα την ψυχή μου και όχι μόνο το σώμα μου στον ήλιο. Καμία έννοια, έπιανα τον εαυτό μου να μη σκέφτεται τίποτα! Είχα ένα άδειο κεφάλι, μα τι ωραία αίσθηση! Το καλύτερο κομμάτι του 2007 μπορώ να πω ότι ήταν ολόκληρο το καλοκαίρι. Τότε που φόρτωνα το αμάξι μου και έβγαζα την παρέα να πάρει θαλασσινό αέρα. Φυσικά δεν μπόρεσε να κρατήσει για πάντα. Ο Σεπτέμβρης με βρήκε με μια μιζέρια που δεν θα τη συγχωρέσω ποτέ στον εαυτό μου γιατί ξέρω ότι παρασύρθηκα από αλλονών ψυχολογία. Ήταν ένας κενός μήνας αλλά μάλλον κάπως έτσι είναι οι Σεπτέμβριδες ανα τον κόσμο. Τον Οκτώβρη ξεκίνησε η δουλειά, βοήθησα στο στήσιμο ενος σπιτιού και κάπως έφτιαξα ένα «χειμωνιάτικο» πρόγραμμα.
Και εκεί που λες ρουτίνιασα, δε θέλω ούτε μέσα ούτε έξω, και εκεί που λες βαρέθηκα και γκρινιάζεις, η ζωή σου κάνει μια ανατροπή και χάνεις και καλοκαίρι και χειμώνα. Τέλη Νοέμβρη ήρθε η δική μου ανατροπή και εγώ μην έχοντας άλλη επιλογή τη δέχτηκα. Και από τότε ζω πότε έναν εφιάλτη, πότε τη ζωή μιας άλλης, πότε τη δική μου πραγματικότητα. Κατάλαβα αυτές τις μέρες ότι τελικά εμείς οι άνθρωποι είμαστε ουσιαστικά μόνοι. Είναι απαισιόδοξο αυτό που γράφω για τη σημερινή μέρα αλλά είναι η αλήθεια, και εφόσον πάντα μιλώ στους φίλους μου με ειλικρίνεια το ίδιο κάνω και από αυτό εδώ το βήμα. Είμαστε μόνοι τελικά απέναντι σε κάθε τι που μας αφορά. Η μοναξιά αυτή σοκάρει αλλά σε κάνει παράλληλα να αντιληφθείς πολλά για σένα.

Θέλω όμως να κλείσω αισιόδοξα, να πω ότι μέρες που είναι, ας πιστέψει ο καθένας σε ότι θέλει και τον παρηγορεί. Θέλω να πω ότι δεν κάνω κανενός τη χάρη να βαφτίσω το 2007 μια άσχημη χρονιά εξαιτίας της αναποδιάς της τελευταίας στιγμής. Θέλω να φωνάξω πως ότι ζούμε αυτό είναι δικό μας και ας ανήκει στο παρελθόν. Θέλω να θυμάσαι ότι τίποτα από το μέλλον δεν σου ανήκει. Δικό μας, μα ολόδικό μας είναι το παρελθόν και ας έχει μείνει μόνο στη μνήμη μας. Δε βιάζομαι να πετάξω το παλιό ημερολόγιο γιατί δε ξέρω τι μπορεί να φέρει το 2008, ίσως για πρώτη φορά να φοβάμαι το νέο έτος. Ίσως είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που λέω «δεν ελπίζω σε τίποτα». Δεν είναι κακό… “hope is a dangerous thing”.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ! ΑΣ ΖΗΣΕΙ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΟΥ! ΕΓΩ ΠΑΝΤΩΣ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΩ ΑΠΟ ΑΥΤΗ ΤΗ ΓΩΝΙΑ ΝΑ ΣΑΣ ΜΙΛΩ ΓΙΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΑΛΛΩΝ ΠΟΥ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΜΙΚΡΕΣ ΑΠΟΔΡΑΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ. ΘΑ ΣΑΣ ΜΙΛΩ ΓΙΑ ΣΙΝΕΜΑ, ΓΙΑ ΟΝΕΙΡΑ, ΜΥΘΟΥΣ ΚΑΙ ΑΛΗΘΟΦΑΝΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ…ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ!

Παραμονή γέννας...

2007-12-24T23:17:00.000+02:00

Το ξέρω, το ξέρω ότι δε γράφω συχνά και ξέρω ότι με ψάχνετε και σας ευχαριστώ για το ενδιαφέρον. Σκέφτηκα να γράψω απόψε, παραμονή μιας γέννας που γιορτάζει κάθε χρόνο ένα αξιοσέβαστο κομμάτι ετούτης της γης.
Τις τελευταίες μέρες μέσα σε όλα τα τρεχάματά μου, άκουσα τρια παιδάκια να γεννιούνται. Και όταν λέω άκουσα, το εννοώ. Κλάμα νεογέννητου έφτασε στα αφτιά μου μια στιγμή που είχα άλλα σκοτεινά πράγματα στο μυαλό μου. Θα μπορούσα να μη του δώσω σημασία, θα μπορούσα να γεμίσω με έπαρση, και εγωιστικά να πω ότι στη φουρτούνα με νοιάζει το δικό μου καράβι. Κι όμως, εκείνη τη στιγμή έδωσα διάσταση στη γέννα, σαν ένα δώρο αναπάντεχο, και άφησα τα δικά μου. Χάρηκα για τον εαυτό μου όσο ποτέ πριν. Ένιωσα οτι άξιζε η βόλτα μου σ'αυτή τη γη, τα ταξίδια, οι άνθρωποι που γνώρισα, όλοι όσους άκουσα, όλα όσα είδα και αφουγκράστηκα. Έτσι έπλασα χαρακτήρα, αυτή είμαι εγώ σκέφτηκα, ακόμα ευαίσθητη, ακόμα ρομαντική, γράφω παραγράφους με το μυαλό μου στον ορίζοντα και στο βαθύ γαλάζιο, αφήνοντας το αφτί μου να συλλάβει όσους περισσότερους ήχους μπορεί. Άνθρωπος που προσέχει πράγματα που οι άλλοι προσπερνούν, και βρήσκει μια ακτίνα ηλίου εκεί που σύννεφα μαβιά σκεπάζουν τα πάντα.
Την ώρα που "δοκιμαζόμουν", κάποια παιδάκια παίρνανε την πρώτη τους ανάσα. Σοκαρισμένα και με κόπο, άφηναν τη σιγουριά της μήτρας για μια πρώτη μυρωδιά χειρουργείου, με μια ελπίδα για μια καλή ζωή. Σ'αυτά τα παιδάκια, που δεν θα γνωρίσω, μια τέτοια νύχτα, απόψε, αφιερώνω αυτό το ποστ. Καλή ζωή μικρά μου, οι φωνούλες σας με κάνανε να δω το "είναι" μου.

Είμαι εδώ

2007-12-20T20:37:00.000+02:00

Μπορεί τα γενέθλιά μου να πέρασαν (μόλις στις 18/12), μπορεί φέτος να μην είχα το χρόνο και την έμπνευση να γράψω κάτι, μπορεί να τα πέρασα μακρυά απο τους φίλους και την πατρίδα μου αλλά έσβησα ένα κεράκι. Δεν έχω φωτογραφίες φέτος, δεν έχω να διηγηθώ την ιστορία της ζωής μου όπως πέρσι. Έχω μόνο να πω ότι πέρασα ωραίες στιγμές απο τα προηγούμενά μου γενέθλια μέχρι τα φετινά. Θα ήμουν αχάριστη αν πάγωνα τον χρόνο στις άσχημες στιγμές μου. Η ζωή έχει ομορφιές και ας ανήκουν και στο παρελθόν. Το κεράκι που έσβησα, μόνο του, πάνω σε μια ροζ τούρτα, μου θύμισε τη μοναξιά που περνάω, σκέφτηκα όμως ότι η ζωή δε σταματάει επειδή φύσιξε λίγο. Του χρόνου λέω να "φορέσω" και τα 28 κεράκια, έτσι για αλλαγή!Καλό βράδυ!

Καλό μήνα με όσα μεσα έχουμε και μπορούμε

2007-12-06T10:48:00.000+02:00

Η cinematia είναι εδώ, σίγουρα λίγο 'μουδιασμένη', αρκετά σαστισμένη αλλά σημασία έχει ότι είναι εδώ.
Ο Δεκέμβρης αν και γενέθλιός μου μήνας έφερε ποικίλα συναισθήματα και η ζωή έδειξε τη φαντασία της σε όλο της το μεγαλείο. ΚΑταστάσεις και γεγονότα που μόνο απροετοίμαστο μπορούν να σε βρουν αλλά εκεί που λυγίζεις εκεί και βρίσκεις τη δύναμή σου, εκεί που πέφτεις, εκεί και σηκώνεσαι. Καλά που η τράπεζα των ευχάριστων αναμνήσεών μου έχει περίσευμα καταθέσεων γιατί θα χρειαστώ μεγάλες αναλήψεις απο δω και πέρα!

Καλό μήνα! Η υγεία και η ζωή είναι το καλύτερο δώρο που μπορείτε να ζητήσετε φέτος απο τον Άγιο των παιδικών μας χρόνων.

Τα 300

2007-11-26T11:40:00.000+02:00

Η cinematia γράφει σήμερα, μετά απο μια βδομάδα απουσίας για να γιορτάσει τα 300 της ποστ.Δεν είναι πάρα πολλά, δεν είναι όμως και λίγα!Για 300 φορές μέχρι σήμερα έκανα log in εδώ και έγραψα κάτι που σκοπό είχε να "αφήσει" το δικό μου μυαλό και να πετάξει μακριά προς τα εσάς.
Αυτή την περίοδο βλέπω πολλές ταινίες με το movie buddy μου, αλλά ακόμη να "στρωθώ" και να τις μοιραστώ μαζί σας. Θα γίνει όμως και αυτό, θα γίνει όταν ηρεμήσουν τα πνεύματα στην καθημερινότητά μου, και όταν η λέξη "ρουτίνα" θα ηχεί σαν μουσική στ'αφτιά μου. Γιατί η ρουτίνα έχει πολλές χάρες (και ας γκρινιάζουν οι περισσότεροι) ό,τι σε βγάζει απο το πρόγραμμά σου, είτε καλό είτε κακό, είναι στρεσογόνο.

Το κλειδί

2007-11-17T13:17:00.000+02:00

Προχθες στη δουλειά, καθώς απολάμβανα το διάλειμμά μου, βρήκα στην τσάντα μου ένα κλειδί. Ένα κλειδί που δεν το έχω ξαναδεί. Κανείς δε φαίνεται να το αναγνωρίζει. Ένα κομμάτι κρύου υλικού που μαντεύω πως ανοίγει κάποιο λουκέτο. Δε θυμάμαι, δε ξέρω τι ανοίγει, δεν ξέρω αν είναι δικό μου. Σκέφτηκα όμως μια ταινία: "Mulholland Dr."(2001) . Θυμάσαι το ρόλο του κλειδιού; Λες να αλλάξει τόσο και η δική μου ζωή :-P

Καλό υπόλοιπο Σαββατοκύριακο!

Υ.Γ : Τελικά μετα απο συζήτηση με άλλους blogger-φίλους αποφάσισα να δώσω στο "κλειδί" αυτό άλλες προεκτάσεις.Εψαχνα κάποιες απαντήσεις εδώ και καιρό (υπαρξιακά-φιλοσοφικά ζητήματα κτλπ) οπότε παίρνω το "εξ ουρανού" αυτό κλειδί σαν την απάντηση σε όλα τα ερωτήματα που με απασχόλησαν τον τελευταίο καιρό. Τι απαντήσεις βρήκα; Δε ξέρω,αλλά παίρνω σαν δεδομένο ότι τα έλυσα όλααα!

Το σπίτι του Κάιν (2000)

2007-11-11T21:29:00.000+02:00

Μέρα σαν και αυτή, ηλιόλουστη και χαμογελαστή πήρα το δρόμο για το βουνό.Η φύση στολισμένη με κάθε λογής χρώματα περίμενε να τη θαυμάσουμε. Πέρασα ώρες κάπου ζεστά, με τον αέρα να φυσά δυνατά. Τόσο δυνατά που έδιωξε όλα τα σύννεφα και μας χάρισε έναν καθαρό ουρανό.Χάζευα το γαλάζιο της θάλασσας που γρήγορα ξάνοιξε τον τόνο του καθώς έπεφτε το σούρουπο.Όταν η λεπτή γραμμή που χωρίζει το υγρό στοιχείο απο τον ουρανό, χάθηκε, είδα τα πλοία πέρα μακρυά να φέγγουν.Πάντα με γοητεύουν τα πλοία τη νύχτα.Πάντα σκέφτομαι ότι η θέα απο τη θάλασσα προς τη στεριά είναι προνόμιο συγκεκριμένων άνθρωπων που κατα μια έννοια ανταποδίδουν το βλέμα μου όταν κοιτώ προς το μέρος τους και τύχει να χαζεύουν τη στεριά. Με καλή παρέα, συζήτηση και ωραίο φαγητό συνοδευόμενο με κόκκινο κρασί η ώρα πέρασε ευχάριστα. Με μια τέτοια βόλτα παίρνεις μικρές ανάσες και συνεχίζεις, σκέφτηκα στον κατήφορο. Μικρές στιγμές και λεπτομέρειες που ξεχωρίζουν μέσα στα χρόνια. Μέρες που καταχωρούνται στη μνήμη μας σαν χρώματα,εικόνες,μυρωδιές και λόγια.

Για κάποιους συνανθρώπους μας οι μέρες αυτές είναι δεδομένες, για αρκετούς πάλι είναι απαγορευμένες.
"Το Σπίτι του Κάιν" είναι ένα ντοκιμαντέρ που αγγίζει τους ανθρώπους πίσω απο τα σίδερα.Ο Χρήστος Καρακέπελης "ακολουθεί" έξι κρατούμενους στις φυλακές του Κορυδαλλού, έναν αποφυλακισμένο και ένα δεσμοφύλακα. Ο σκηνοθέτης συνθέτει ένα παζλ χαρακτήρων τρομακτικά αληθινό. Η ειλικρίνεια των "πρωταγωνιστών" αφοπλίζει. Το καλό και το κακό συνυπάρχουν μέσα μας, αυτό που έχει σημασία είναι η μεταξύ τους ισορροπία. Για τους θύτες του ντοκιμαντέρ είναι αυτό που λέει ο Κ.Κισλόφσκι(μέσω του ήρωά του)στο "Δεκάλογο:8" : "Γιατί η καλοσύνη υπάρχει. Νομίζω ότι υπάρχει σε κάθε ανθρώπινο πλάσμα.Οι καταστάσεις πυροδοτούν το καλό και το κακό. Εκείνη τη νύχτα δεν πυροδότησε το καλό μέσα μου." Έτσι απλά(;) άνθρωποι της διπλανής πόρτας ανοίγουν την ψυχή τους και μοιράζονται με εμάς μια αλήθεια:Δε θέλει και πολύ για να φτάσει κανείς στο φόνο, μια λάμψη στο μυαλό,ένα γύριμσα είναι.
Ο Καρακέπελης με την κάμερά του σεβάστηκε τόσο τους κρατούμενους όσο και τον χώρο τους.Οι "συνεντεύξεις" δεν έχουν την αίσθηση της ανάκρισης αλλά βγαίνουν αβίαστα, σαν μια εξομολόγηση που στόχο έχει την κάθαρση.Η φυλακή κινηματογραφείται σε αργούς ρυθμούς,πάντα σε αρμονία με τους αργούς ρυθμούς της ζωής των κρατουμένων.
Θα έλεγα ότι είναι απο τα πιο προσεγμένα ντοκιμαντέρ που έχω δει αλλά σίγουρα για γερά στομάχια.Τα όσα ακούγονται σοκάρουν(όπως η ομολογία μιας ηλικιωμένης αγράμματης γυναίκας που σκότωσε τον γιό της).Είναι τελικά πάντα δύσκολο όταν μιλάμε για φόνους, θύματα και θύτες,τιμωρία και εγκλεισμό,πόσο μάλλον όταν αυτά δεν βρίσκονται πια στη σφαίρα της φαντασίας αλλά αποτελούν μέρος της πραγατικότητας.

Φίλοι μου σας αποχαιρετώ!

2007-11-07T21:48:00.000+02:00

"Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέπτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν αυτά που λέω εδώ.

Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι' αυτό που αξίζουν αλλά γι' αυτό που σημαίνουν. Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια μας, χάνουμε 60 δευτερόλεπτα φωτός. Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!

Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα, αλλά και την ψυχή μου.

Θεε μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. Θα ζωγράφιζα με ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι και ένα τραγούδι του Σεράτ θα ήταν η σερενάτα που θα τη χάριζα στη Σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρυα μου τα τριαντάφυλλα, για να νοιώσω τον πόνο απ'τα αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους...

Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή...
Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μια μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.

...Στους γέρους θα έδειχνα ότι τον θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατεία, αλλά η λήθη. Έμαθα τόσα πράγματα από εσάς τους ανθρώπους. Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά.

Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα.

Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από εσάς...

Να λές πάντα αυτό που νοιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι. Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ' αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να βγαίνεις απ' την πόρτα, θα σ' αγκάλιαζα και θα σου 'δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά. Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ' έβλεπα, θα έλεγα ότι σ'αγαπώ και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη.

Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα 'θελα να σου πω πόσο σ' αγαπώ και ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.
Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος. Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι' αυτό μην περιμένεις άλλο, κάν' το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μία τελευταία τους επιθυμία. Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις "συγνώμη", "συγχώρεσε με", "σε παρακαλώ", "ευχαριστώ" κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις.

Κανείς δε θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις. Ζήτα απ' τον Κύριο τη δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις. Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για 'σένα.

Στείλε αυτό το μήμυμα σε όποιους θέλεις.

Αν δεν το κάνεις σήμερα, αύριο θα είναι όπως και χθες. Κι αν δεν το κάνεις ποτέ, δεν πειραζει."

Ξέρω ότι το σημερινό μου ποστ δεν είναι πρωτότυπο. Το είχα πρωτοδιαβάσει και εγώ μήνες πριν, αλλά όχι όλο, κάποιες παραγράφους μόνο. Έπεσε στα μάτια μου σήμερα την ώρα που κοίταζα σε έναν απο τους μουντούς τοίχους του σχολείου που διδάσκω. Και ήταν μεγάλο δώρο...
Για 7 λεπτά δεν άκουγα τίποτα. Τα μάτια μου θόλωναν συνέχεια και με δυσκολία διάβαζα την κακής ποιότητας φωτοτυπία. Αυτά τα λόγια άγγιξαν την καρδιά μου και με συγκίνησαν σαν ένα παιδί που διαβάζει και ανακαλύπτει τον γραπτό λόγο για πρώτη φορά. Ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκέζ αποχαιρέτησε τη συγγραφή για λόγους υγείας, αποχαιρέτησε και τους φίλους του κάτω απο τη σκιά του θανάτου. Παράλληλα, χάρισε σ'όλους τους αναγνώστες αυτής της "επιστολής" έναν ύμνο στη φιλία.
Ναι, η φιλία είναι γεγονός, δεν είναι μήθος, υ π ά ρ χ ε ι. Υπάρχει όσο αγαπάμε τους συναθρώπους μας και αντιστεκόμαστε στην αποξένωση. Όσο κάνουμε τους ξένους δικούς μας ανθρώπους. Όσο σεβόμαστε την ύπαρξη του άλλου, όσο σταματάμε για να τον ακούσουμε. Η ζωή είναι εδώ και είναι κρίμα να στερούμαστε εκδηλώσεις χαράς και αγάπης. Όσο ωραίο είναι να γίνεσαι αποδέκτης των παραπάνω, τόσο ωραίο είναι να τα προσφέρεις απλόχερα. Είμαστε περαστικοί απο αυτή την επίγεια γειτονιά. Και εγώ πάντα φροντίζω να χαιρετώ τους φίλους μου κάθε φορά που "χωρίζουν οι δρόμοι μας" και δε στέκομαι στο αύριο.
Ο Μαρκέζ έγραψε τα παραπάνω λόγια με τον θάνατο να βαραίνει τις πλάτες του. Εγώ, χωρίς αυτό το βάρος, σκέφτομαι πάντα πως η ζωή έχει ομορφιές. Αφήνω την ψυχή μου στον ήλιο για ώρες, μιλώ με τον εαυτό μου, τον μόνο πραγματικό (τελικά) ένοικο του μυαλού μας και προσπαθώ την αισιοδοξία μου να την περάσω και στους γύρω. Πορεύομαι με όσα έχω, δεν είναι ποτέ αργά να δεις τα θετικά τις ζωής να νικάνε τα αρνητικά. Δε χρειάζεται να αντιμετωπίσουμε το θάνατο για να χαρούμε τη ζωή, να χαρούμε την αλλαγή των εποχών, το άνθισμα ενός λουλουδιού, ένα αστείο. Η ζωή είναι εδώ και θεωρώ τον εαυτό μου αχάριστο όταν ξεφυσώ. Η ζωή απο μόνη της είναι ένα δώρο, δεν ξέρεις για πόσο, ξέρεις όμως ότι είναι μια αρχή για δημιουργία. Έτσι και αλλιώς κανείς κατα βάθος δε βρήκε ποτέ το "κλειδί της ευτυχίας" άρα όλοι τελικά είμαστε ίσοι, κάτω απο τον ίδιο ουρανό. Ξεχνάμε όμως συχνά ότι η καλύτερη σχέση στην καθημερινότητά μας θα πρέπει πρώτα να είναι αυτή με τον εαυτό μας. Ψάχνουμε μονίμως κάποιον για να γίνει ο καθρέφτης μας, να μας κοιτάξει, να τον κοιτάξουμε και να μας βρει αποδεκτούς, ωραίους, όμορφους, έξυπνους και να μας θαυμάζει. Η πραγματική όμως χαρά θα ξεκινήσει όταν μια μέρα κοιτάξουμε στα ήρεμα νερά μιας λίμνης, και μέσα σε αυτόν τον φυσικό καθρέφτη, ξεκομμένοι απο όλους, παραδομένοι στην ησυχία της μοναξιάς, θα νιώσουμε περιφάνεια με την εικόνα του ευατού μας, για όσα κάναμε, για όσα είπαμε, για όσα δόσαμε και δεν κρατήσαμε για μας. "Κανείς δε θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις."
καλό βράδυ εκεί έξω!

Αληθινή ζωή (2005)

2007-11-04T10:38:00.000+02:00

Σαν ψέμα ακούγεται ο τίτλος. Πόσοι απο εμάς ζουν μια αληθινή ζωή, ή τη ζωή που θα ήθελαν αληθινα ή μέσα στην αλήθεια;
Ο Πάνος Κούτρας σκηνοθετεί ένα love story, που όσο και αν ακολουθεί την κλασσική δομή του είδους τόσο σκοτεινό και "ξένο" παραμένει.
Κεντρικός ήρωας είναι ο Άρης Καλλιγάς, γόνος της πλούσιας και γνωστής οικογένειας Καλλιγά. Με πατρικό με θέα στην Ακρόπολη, τεράστιο κήπο και τη βαθύτερη πισίνα της Ευρώπη, ο μοναδικός δικός του άνθρωπος εν ζωή είναι η μητέρα του. Ένα μυστήριο καλύπτει το θάνατο του πατέρα του και ο Άρης έχει βαλθεί να το λύσει. Στο δρόμο του θα συναντήσει την Αλεξάνδρα μια κοπέλα διαφορετικής τάξης, και θα βιώσουν ένα παράφορο έρωτα. Η κα Καλλιγά όμως έχει άλλα σχέδια για τον γιο της.
Σε μια ατμόσφαιρα πολύ σουρεάλ, ένα τραβηγμένο μελόδραμα, σε μια Αθήνα που ενώ αναγνωρίζεται σαν τόπος γίνεται ταυτόχρονα ξένη χώρα. Η Ακρόπολη φλέγεται, η Αθήνα ξαφνικά δοσμένη χωρίς το υπέρτατο σύμβολο πολιτισμού της. Ένα ψάρι ζει στην πισίνα της έπαυλης. Πόσο αληθινά είναι όλα αυτά; Η οικία της κυρίας Καλλιγά φαντάζει φτιαγμένη απο χαρτόνι και ο Άρης μέσα σ'ενα ψεύτικο κόσμο ψάχνει για αλήθειες. Ψάχνει για αλήθειες με μια θωλομένη μνήμη αλλά δεν εγκαταλείπει.
Ξαφνικά αναρωτιέσαι, τι σημασία έχει τελικά η αλήθεια; Το σινεμά του Κούτρα πάντως δεν είναι mainstream. Έχει διάφορες πινελιές και περισσότερες απο το gay genre, είδος το οποίο παραδέχεται δίχως φόβο και πάθος.
Πρωταγωνιστούν: Νίκος Κουρής, Θέμις Μπαζάκα, Μαρίνα Καλογήρου και Ανά Μουγκλαλίς

Καλό μας Νοέμβρη και καλή ζωή

2007-11-01T20:24:00.000+02:00

Κάθε μήνα μου αρέσει αυτό το πρώτο ποστ. Μου αρέσει που ενδίδω στο να γράψω το αναμενόμενο, αυτό το κλισέ "καλό μήνα". Είναι σαν να δίνω στους "θεατές" μου το happy end. Αφού το θέλουν και το περιμένουν, γιατί να τους το στερήσω;
Σήμερα σκέφτηκα ότι σημασία έχει τι ερμηνεία δίνουμε εμείς στις μέρες που περνούν. Αν τις δούμε "μουντές" και "άδειες" χάσαμε έναν ακόμη μήνα ζωής.
Διάβασα πρόσφατα ότι "το καλύτερο ημερολόγιο είναι αυτό της μνήμης, που το κουβαλάμε πάντα μαζί μας". Συμφωνώ και προσθέτω επίσης ότι παρόλο που η μνήμη μας στερείται την ακρίβεια μιας κινηματογραφικής κάμερας έχει άλλες χάρες. Η ανθρώπινη μνήμη ανακαλεί στιγμές, εικόνες, μυρωδιές και συναισθήματα, ομορφιές της ζωής που θα ζήλευε ο κάθε σκηνοθέτης που πασχίζει να τις μεταφέρει στο κοινό του.
Αφήνω τον Οκτώβρη στο παρελθόν με πολλές αναμνήσεις και άλλα τόσα συναισθήματα. Ξεκίνησα δουλειά και απέκτησα καινούργιους "μπόμπιρες" να με φωνάζουν "κυρία". Οι μέρες έφυγαν γρήγορα μέχρι να μπω στο νέο μου πρόγραμμα. Βοήθησα στο "στήσιμο" ενός σπιτιού με επιτυχία, πέρασα ευχάριστα τον ελεύθερο μου χρόνο βολτάροντας στη πόλη, το βουνό και τη θάλασσα. Συζήτησα με φίλες και είδαμε πολλές ταινίες. Χάρισα στον εαυτό μου ένα καλό check up και είδα ότι όσο είμαι σε φόρμα όλα μπορούν να πάνε καλά και ακόμη καλύτερα. Ο καρδιολόγος κατα την εξέταση μου είπε "Έχεις μικρή καρδιά" και εγώ γέλασα επι τόπου με την καρδιά μου, για το πως ακούστηκαν τα λόγια του. Ο γιατρός βέβαια έσπευσε να εξηγήσει: "Ανατομικά εννοώ, και αυτό είναι καλό". Εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα κάτι αλλά το κράτησα για μένα. Σκέφτηκα ότι αν και μικρή, η καρδία μου είναι χαρισμένη εδώ και κάποια χρόνια. (Αυτήν έχω, αυτή μπόρεσα να δώσω γιατρέ!). Για την ακρίβεια την έταξα, και θα δοθεί με αγάπη σε έναν άνθρωπο που όμως τελικά δε θα γνωρίσω ποτέ.
Αυτές τις μέρες, όσο ο καιρός το επιτρέπει, εξακολουθώ να μετακινούμαι με το ποδήλατο και... (σσσ...μυστικό...) κλείνω τα μάτια μου για δευτερόλεπτα καθώς τιμονάρω το δίτροχό μου και νιώθω τον αέρα της εποχής να με αναζωογονεί...Είναι η στιγμή της μέρα που βιώνω την υπέρτατη ελευθερία :-)

Eduart (2007)

2007-10-28T13:00:00.000+02:00

Σήμερα, μέρα απελευθέρωσης, η cinematia μιλάει για σύγχρονους "κρατούμενους" και "πολεμιστές".

Ο Eduart είναι ένας απο αυτούς. Ο νεαρός Αλβανός "μάχεται" ενάντια στη χώρα του, το σκληρό του πατέρα και παλεύει για μια καλύτερη ζωή. Ελπίζει σε μια οικονομική άνεση, και ένα μέλλον στη βιομηχανία της μουσικής, ως σταρ της ροκ. Όλα αυτά στην εποχή μας, στις μέρες μας όπου όσο και αν κάποιοι άνθρωποι ζουν ελεύθεροι απο "κατακτητές" τόσο γίνονται αιχμάλωτοι του εαυτού τους.
Η Αγγελική Αντωνίου γράφει το σενάριο και σκηνοθετεί μια ιστορία βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα. Δεν είναι μόνο η "προσφυγιά" που θίγει, είναι ο αγώνας της επιβίωσης που κάθε άνθρωπος σηκώνει, παράλληλα με τη μέσα μας πάλη μεταξύ καλού και κακού. Ο Eduart φτάνει υπο αντίξοες συνθήκες στη χώρα μας αλλά τελικά εδώ δεν είναι ο παράδεισος. Αναγκάζεται να γυρίσει πίσω όταν κάποιοι φίλοι του τον κατηγορούν για μια δολοφονία. Γυρίζει στην Αλβανία ψάχνοντας καταφύγιο και αγάπη απο την οικογένεια. Ο πατέρας του όμως τον αντιμετωπίζει σαν κλέφτη και τον παραδίδει στις αρχές. Ο φυλακισμός του είναι άμεσος. Απο εκείνη τη στιγμή ξεκινά η πιο σκληρή τιμωρία. Απογοητευμένος απο όλους, ο Eduart έχει μόνο τον εαυτό του. Οι απάνθρωπες συνθήκες κράτησης του Eduart όμως και η γνωριμία του με ενα Γερμανό γιατρό αλλάζουν το μέσα κόσμο του για πάντα.
Η ταινία γίνεται ενδιαφέρουσα πέρα απο το ότι μιλάει για ένα πραγματικό γεγονός και για ένα ακόμη σημαντικό λόγο. Σαν θεατές δε γνωρίζουμε αν ο Eduart είναι όντως δολοφόνος. Ο μόνος που το γνωρίζει μέχρι τα μέσα της ταινίας είναι ο ίδιος ο ήρωας. Μέσα στην άγνοιά μας λοιπόν συμπαθούμε τον ήρωα για τις δυσκολίες που περνά και συμπάσχουμε με αμείωτο ενδιαφέρον. Η δημιουργός της ταινίας, ως τη στιγμή της αποκάλυψης έχει σίγουρα εξασφαλίσει τη συμπάθειά μας προς τον χτυπημένο απο τη μοίρα Eduart. Όταν λοιπόν ο ίδιος ο ήρωας παραδέχεται την ενοχή του, τα συναισθήματά μας παραμένουν τα ίδια. Δεν είναι μαγικό; Ο Eduart είναι το ανήθικο στοιχείο της ταινίας που όμως συμπαθούμε τελικά. Είναι ένας άνθρωπος που σκότωσε και η πράξη του αυτή αν και έρχεται σε σύγκρουση με την ηθική των θεατών τον συμπαθούν. Αυτό είναι μια πτυχή του μεγαλείου της τέχνης. Να σκύβεις πάνω σε πλάσματα που στην πραγματική ζωή θα καταδίκαζες σαν ξένο σώμα.
Ο Eduart ένας Ρασκόλνικοφ της εποχής μας "περνά από το έγκλημα στην τιμωρία, τολμώντας να παραδεχθεί την ενοχή του." Και αυτή του η ομολογία, δυναμώνει τη συμπάθειά μας προς το πρόσωπό του. Είναι η ίδια συμπάθεια που τρέφουμε απέναντι στην Άννα Καρένινα ή στην Μπες του "Δαμάζοντας τα Κύμματα". Εδώ ο Eduart, αν και θα τιμωρηθεί για την ομολογία του, έχει κερδίσει τη συνείδησή του και τη μάχη με τον εαυτό του.

Καλή επέτειο! Η πραγματική ελευθερία βρίσκεται μέσα μας. Όσα δεσμά και αν σπάσουμε, όσα σύνορα και αν περάσουμε, όπως και αν μας βλέπουν οι άλλοι, η δική μας αλήθεια είναι μέσα μας. Αν δε φροντίσουμε γι'αυτή τη μέσα μας ισσοροπία, παραμένουμε αιώνια αιχμάλωτοι...

Wasp (2003) / Andrea Arlond

2007-10-26T13:59:00.000+03:00

H πρώτη ταινία μικρού μήκους στην οποία αναφέρεται η cinematia είναι η "Σφίγγα".
Στην Αγγλία του σήμερα, μια νεαρή, ανύπαντρη γυναίκα με τέσσερα παιδιά παλεύει να επιβιώσει. Στα όρια της φτώχιας, με άδειο πορτοφόλι και τέκνα που πεινάνε, η Zoe(Nathalie Press) προσπαθεί να είναι καλή μητέρα. Όμως όσο και αν προσπαθεί να φροντίσει τα παιδιά της, η φτώχια της δεν της το επιτρέπει. Συναντά μια ηλιόλουστη μέρα έναν παλιό έρωτα, τον Dave. Του λέει πως τα παιδιά που βλέπει είναι μιας φίλης. Η Zoe δέχεται να βγει ραντεβού με τον Dave αλλά μην έχοντας που να αφήσει τα παιδιά της τα παρατά έξω απο την pub, με τον όρο να μην την ενοχλήσουν. Ο ήλιος χάνεται, νυχτώνει, τα παιδιά παραμένουν στο πεζοδρόμιο, πεινασμένα. Η Zoe με τον Dave συνεχίζουν να διασκεδάζουν. Μια σφίγγα θα κάνει την ανατροπή και η Zoe δεν θα διστάσει να δώσει προτεραιότητα στη μητρότητα, η αλήθεια θα φανερωθεί αλλά το τέλος είναι πολύ "γλυκό"
Βραβεύτηκε με Όσκαρ καλύτερης ταινίας μικρού μήκους.

Vincent as in Van Gogh

2007-10-20T15:48:00.000+03:00

Αυτές οι μέρες του Οκτώβρη, όσο γίνονται όλο και πιο μουντές, ένα πρόσωπο έρχεται στο μυαλό μου, ο Βίνσεντ. Διαβάζω για δεύτερη φορά τη βιογραφία του και κοιτάζω για πολοστή φορά τους πίνακές του. Τα έργα του, όσο οικία και αν μου φαίνονται τόσο καινούργια γίνονται όσο τα ξαναβλέπω.
Θαυμάζω τον ζωγράφο αυτό. Θαυμάζω το ταλέντο που όπλισε με πινέλο το χέρι του και την απόφασή του να γίνει ζωγράφος στα 27 του χρόνια. Η πορεία του μου δείχνει ότι "ποτέ δεν είναι αργά". Για εκείνον ήταν μια αναλαμπή, μια αστραπή στο "κουρασμένο" του μυαλό που έφερε καρπούς. Για εμάς, ένας άνθρωπος που μας άφησε μια περιουσία ανεκτίμητη.
Δεν ξέρω πόσοι γνωρίζουν ότι ο Vincent επιχείρησε να γίνει ιερέας και να ακολουθήσει αποστολές στην Αφρική για να σώσει τους ειδωλολάτρες. Η "εκκλησία" όμως δεν διέκρινε σε αυτόν το ταλέντο του λόγου και τον απέρριψε. Ο Vincent πάλι βρήκε ένα δικό του τρόπο για να μιλήσει στις καρδιές των ανθρώπων.
O Van Gogh έδειχνε πάντα τον θαυμασμό του για τον φίλο του Γκωγκέν αλλά δυστυχώς χωρίς ανταπόκριση. Το 1888 ετοίμασε μάλιστα ένα σπίτι (το "Κίτρινο σπίτι") προκειμένου να συγκατοικήσουν. Ο Γκωγκέν όμως ήταν σκληρός απέναντι στον Βίνσεντ, τόσο σκληρός που διηγούνταν τις κρίσεις του φίλου του σε όσους ήταν πρόθυμοι να ακούσουν.
Παλεύοντας στην ουσία μόνος με την "αρρώστια" του, ο Vincent δε φαντάστηκε ποτέ ότι χρόνια μετά τον θάνατό του άνθρωποι απο όλη τη γη θα θαυμάζουν τις πινελιές του με δέος.
O κινηματογράφος αγκάλιασε τον Vincent και οι ακόλουθες ταινίες είναι μόνο μερικές απο αυτές που έχουν σαν θέμα τον καλλιτέχνη:
Van Gogh (1948)Alain Resnais
Lust for Life (1956)Vincente Minnelli
Vincent & Theo (1990)Robert Altman
Van Gogh (1991)Maurice Pialat
Starry Night (1999) David Abbott
The yellow house (2002)Goran Dukic
The eyes of Van Gogh(2005)Alexander Barnett

The lives of others/Das Leben der aderen(2006)

2007-10-18T11:45:00.000+03:00

Κάποιος από τους αναγνώστες μου, μου είχε προτείνει αυτή την ταινία αλλά αμελούσα να την δω μέχρι προχθες. Λίγο όμως η αργία (στην πόλη μου), λίγο το καινούργιο σπίτι της «Σ», και η ίδια-που αποφάσισε με δημοκρατικές διαδικασίες ότι το σαλόνι θα εγκαινιαστεί άμεσα με προβολή..τη νοίκιασα για την περίσταση...Έτσι λοιπόν, τρεις φίλες με τις δικές μας ζωές, παρακολουθήσαμε τις «Ζωές των άλλων», μια ταινία που παραδόξως άρεσε και στις τρεις μας…
Η ιστορία τοποθετείται στη Γερμανία, πριν την πτώση του τείχους. Μια εποχή πολύ δύσκολη για όλους αλλά ιδιαίτερα για τους καλλιτέχνες, αυτά τα ελεύθερα πνεύματα. Ο συγγραφέας Georg Dreyman, κρίνεται μια μέρα ύποπτος με βάση τα πολιτικά του φρονήματα και μπαίνει σε στενή παρακολούθηση. Παγιδευμένος από παντού, μέσα όμως στην άγνοιά του ζει κανονικά τη ζωή του με τη φίλη του και ηθοποιό Christa-Maria. Ο «κατάσκοπος», ένας άνδρας γύρω στα 40 ελέγχει με κοριούς και καταγράφει την καθημερινότητα του ζευγαριού εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο.
Δε θα σταθώ στην εποχή όπου η ελευθερία έκφρασης και λόγου του «τότε» είναι για μερικούς από εμάς αδιανόητη. Θα σταθώ στο πως η ταινία θίγει ένα θέμα που σπάει τα όρια του χρόνου και της εποχής. Ένας άνδρας ανακαλύπτει πόσο άδεια είναι η ζωή του καθώς παρατηρεί τις ζωές των άλλων.
Η ζωή του «κατάσκοπου» είναι τόσο άδεια που ο σκηνοθέτης μας δίνει μόνο μια σκηνή από την προσωπική του ζωή και αυτή με μια ιερόδουλο. Η μεγάλη αντίθεση βρίσκεται στο πρόσωπο του Georg. Ο συγγραφέας ζει τον έρωτά του με την Κρίστα-Μαρία σε ένα σπίτι φτιαγμένο με γούστο και μεράκι. Ο χώρος τους γεμίζει από κουβέντες, φίλους, γέλια και έρωτα. Ο Hauptmann Gerd Wiesler γίνεται σιωπηλός μάρτυρας όλων αυτών. Και ενώ θα περίμενε κανείς να ζηλέψει, να μισήσει και να καταστρέψει τον συγγραφέα για όλα όσα έχει, και ο ίδιος στερείται, ο HGW βρίσκει κάτι άλλο μέσα του. Βρίσκει τον καλό του εαυτό και αναιρεί κάθε θεωρία για τους ανθρώπους του «σιναφιού» του.
Η ανατροπή έρχεται αβίαστα, ο «κατάσκοπος» αγαπά τη ζωή των άλλων και υποκλίνεται στο ταλέντο του συγγραφέα και τη μεγάλη αγάπη που έχει προς τη σύντροφό του. Ένας φαινομενικά άξεστος άνθρωπος βρίσκει σταδιακά μέσα του ένα μικρό θησαυρό που μέχρι τότε αγνοούσε.
Δεν θέλω να αφήσω περισσότερες πληροφορίες στα μάτια όσων δεν έχουν ακόμη αγγίξει αυτή την ταινία. Το τέλος της ταινίας πρέπει να το ανακαλύψετε…εγώ απλά θα το σφράγιζα με δυο κουβέντες της Μπλανς (του ένδοξου «Λεωφορείου»)
«I have always depended on the kindness of strangers».
Αλήθεια, πόσες φορές ξένοι άπλωσαν τα χέρια τους, ενώ οι δικοί μας γύρισαν την πλάτη;

Fur: An imaginary portrait of Diane Arbus

2007-10-16T11:43:00.000+03:00

Δεν είναι βιογραφία, δεν είναι αληθινά τα γεγονότα, κάποια πρόσωπα είναι φανταστικά. Τι είναι λοιπόν «Το πορτραίτο» του Steven Shainberg;

Ότι και να είναι η ταινία, ένα είναι σίγουρο: η Ντιάν Άρμπους ήταν πραγματικό πρόσωπο. Ήταν φωτογράφος και ζούσε στη Νέα Υόρκη.
Γεννημένη το 1923, από εύπορη οικογένεια, ήταν κορίτσι με «Γαλλικά και πιάνο». Μόλις 18 ετών παντρεύτηκε το φωτογράφο Άρμπους και από τότε ξεκίνησε η σχέση της με τη φωτογραφία. Η Diane έγινε σύντομα η βοηθός του συζύγου της και μάλιστα η στυλίστρια των μοντέλων του. Το ζευγάρι συνεργάστηκε με τον πατέρα της Diane (ιδιοκτήτης καταστήματος ενδυμάτων) όταν αυτός θέλησε να προωθήσει την καινούργια του κολεξιόν. Οι Arbus μέσα από αυτή τη συνεργασία έγιναν σύντομα γνωστοί, και ξεκίνησαν να αναλάμβανουν δουλειές για Αμερικάνικα περιοδικά μόδας. Για τη Diane όμως αυτό δεν ήταν αρκετό. Αυτή η ευαίσθητη ψυχή έβλεπε πράγματα πέρα από τα μοντέλα και τους προβολείς. Την συγκινούσε η ωμή πραγματικότητα, η ασχήμια και η αλήθεια των εικόνων γύρω της, έτσι όπως δεν την είχε βιώσει ποτέ, καθώς ήταν υπό την προστασία των γονιών και στη συνέχεια του συζύγου της. Από το 1957 ξεκίνησε να μελετά την τέχνη της φωτογραφίας και σύντομα ανακάλυψε την προτίμησή της στο ντοκιμαντερίστικο ύφος που ήταν απόλυτα σύμφωνο με τις ανησυχίες της. Η δουλειά της και η ματιά της προς την πραγματικότητα, αποτέλεσαν έμπνευση για πάρα πολλούς συναδέλφους της και εξακολουθεί να θεωρείται μια ιδιαίτερα σημαντική μορφή στο χώρο της φωτογραφίας. Η ταλαντούχα φωτογράφος αποφάσισε να δώσει η ίδια τέλος στη ζωή της το 1971.
Η Diane Arbus πέρασε στην τέχνη του κινηματογράφου με τη μορφή της Nicole Kidman. H φινέτσα της φιγούρας της και η αλαβάστρινή της επιδερμίδα νομίζω πως τίμησαν την αποθανούσα φωτογράφο.
Ωστόσο, η ταινία διηγείται ένα περιστατικό στη ζωή της Diane για το οποίο αγνοούμε που σταματά η αλήθεια και συνεχίζει η φαντασία του δημιουργού και του σεναρίου. Όποια και να είναι όμως η φύση της ιστορίας της ταινίας, όσο διαρκεί, σε βυθίζει σε μια ατμόσφαιρα μυστικιστική και σχεδόν ονειρική.
Η Diane συναντά τον καινούργιο ένοικο της πολυκατοικίας, όπου μένει με την οικογένειά της. Είναι ένας άνδρας που φοράει μάσκα. Το μυστήριο γύρω από το πρόσωπο και την ταυτότητα του άνδρα σύντομα οδηγεί την Diane στο διαμέρισμά του. Νιώθει φόβο αλλά και μια περίεργη ηδονή καθώς κάθε της βήμα την φέρνει κοντά στην πόρτα του ξένου. Ο φόβος για το άγνωστο παίζει ένα περίεργο παιχνίδι στο μυαλό της, καθώς όμως αφήνεται, ξαφνικά βρίσκει μπροστά της έναν καινούργιο κόσμο, έναν άνθρωπο που της δείχνει τη ζωή έξω από τους μονότονους τοίχους του σπιτιού της. Ο Lionel (Robert Downey Jr.) γίνεται εμμονή για την Diane, ενώ παράλληλα της ξυπνά μια ανάγκη: να φωτογραφίσει.
Ίσως κάποιοι βιαστούν να «διαβάσουν» την ταινία σαν μια ρομαντική ιστορία αγάπης. Εγώ πάλι υποστηρίζω κάτι περισσότερο από το προφανές. Η Diane (ως ηρωίδα της ταινίας πάντα) αγαπά το σύζυγο και τα παιδιά της. Δεν αποζητά στον Lionel μια εξωσυζυγική σχέση, μια παθιασμένη περιπέτεια. Στο Lionel βρίσκει απλά και τυχαία, ένα κομμάτι της ζωής της που είχε στερηθεί για χρόνια πολλά. Σίγουρα η ηρωίδα του Shainberg αφυπνίζεται σεξουαλικά κοντά στον μυστηριώδη άνδρα, αλλά στα πλαίσια της δυσμορφίας του. Στα πλαίσια του ότι αποκτά «το γλυκό από το βάζο», βλέπει κατάματα πως η ζωή κρύβει και ανθρώπους χωρίς αστραφτερή επιδερμίδα και χαμόγελα. Η Diane ερωτεύεται τις ατέλειες του Lionel, με το μάτι ενός εραστή της ζωής που δεν πρόλαβε να δει πολλά. Φοβάται, αλλά ξεπερνά τους ενδοιασμούς της, ακολουθώντας τον σε «απαγορευμένα» μέρη. Ο άνθρωπος αυτός γίνεται το παράθυρό της σε ενα κόσμο που διαφέρει από την καλή κοινωνία και η Diane το απολαμβάνει. Ο Lionel τελικά της δίνει το ύφος του ντοκυμαντερίστα και τη βοηθά να περάσει από βοηθό σε φωτογράφο, κάνοντας την υπέρβαση.

H ζωή συνεχίζεται

2007-10-14T12:28:00.000+03:00

Η cinematia είναι εδώ γύρω.
Γράφω αυτό το post περισσότερο για τους πιστούς μου αναγνώστες που με ψάχνουν. Η ζωή μου συνεχίζεται σε ρυθμούς ενός βαλς που άκουσα τυχαία κάπου, κάποτε, απο ένα ανοιχτό παράθυρο.
Η δουλειά ξεκίνησε, αποχαιρετώ μαθητές (με μεγάλη δυσκολία-συχαίνομαι τα "αντιο") γνωρίζω καινούργιους και σε κάθε περίπτωση προσπαθώ να δώσω τον καλύτερό μου εαυτό. Το άγχος και η αγωνία μιας θεατρικής πρεμιέρας περνά απο το μυαλό μου κάθε που ανεβαίνω στη δική μου "σκηνή" και συστήνομαι ως καθηγήτρια Αγγλικών. Η πρεμιέρα της προηγούμενης εβδομάδας πήγε καλά...
Είδα δυο ταινίες "Fur" και "Περιμένοντας στη Νέα Υόρκη". Θα σας τις διηγηθώ σύντομα. Μεταξύ δουλειάς, σινεμά, φθοράς και αφθαρσίας βρίσκω χρόνο και βοηθώ τη φίλη μου να μετακομίσει. Δουλεύουμε ασταμάτητα εδώ και δυο μέρες. Κάναμε πολλά:βάψαμε το δωμάτιο μπλε, φέρνοντας έτσι ένα κομμάτι ουρανού στο προς το παρόν απρόσωπο διαμέρισμα, ταιριάξαμε το χρώμα του καναπέ με εκείνο του τοίχου...με λίγο περισσότερο κέφι και μεράκι πιστεύω ότι θα το μετατρέψει σε κάτι μοναδικό...
ΚΑΛΗ ΒΔΟΜΑΔΑ!!!

Αρχές Οκτώβρη

2007-10-01T22:57:00.000+03:00

Φαντάζομαι όλοι λίγο πολύ το νιώσαμε σήμερα…το καλοκαίρι είναι πια ένα μήνα μακριά μας, ο Σεπτέμβρης έγινε παρελθόν μόλις χθες βράδυ.

Αυτός ο κλέφτης φταίει! Αυτός ο κλέφτης που τον λένε Οκτώβρη. Τρύπωσε στη ζωή μου χθες βράδυ και πήρε τις καλοκαιρινές μου αναμνήσεις με ξαφνική βροχή, αστραπές και βροντές. Είχα χρόνια να ζήσω τέτοια νύχτα, περίεργα «τρομαχτική» αλλά και μαγική ταυτόχρονα.
Το πρωί το ημερολόγιο στο τοίχο φώναζε «Γύρισε σελίδα» και εγώ υπάκουσα. Έτσι απλά, με μια κίνηση χεριού είδα μια αρκουδίτσα του Αρκτούρου να φιγουράρει στον Οκτώβρη και να με κοιτά κατάματα. Κάτι από χειμώνα ήρθε στο μυαλό μου.
Έτσι απλά γύρισα σελίδα και κάλυψα τις 3 Σεπτέμβρη, την ημέρα που επέστρεψα από τις διακοπές. Έτσι εύκολα, κάλυψα τις 2 Σεπτέμβρη και το τελευταίο μου μπάνιο εκείνη τη μέρα. Όσο οι σελίδες θα γυρίζουν, σκέφτηκα, τόσο και οι μήνες θα τρέχουν. Είναι αστείο το πώς σε ένα κομμάτι μικρότερο του Α4 χωράει τελικά ένας ολόκληρος μήνας, τόσες εικόνες, αναμνήσεις και ποικίλα συναισθήματα. Και ο καιρός περνάει, καλπάζει πάνω από τα κεφάλια μας χωρίς να λαχανιάζει ή να κοντοστέκεται…
Από το Μάιο που μου χάρισαν το ημερολόγιο (να ναι καλά η φίλη μου που πήγε στην Καστοριά) σημειώνω δίπλα πολύ επιγραμματικά τι κάνω κάθε μέρα. Ευτυχώς όλοι οι αριθμοί αυτών των τελευταίων μηνών έχουν και από δίπλα μια ιστορία να διηγηθούν.
Καλό Φθινόπωρο…και εύχομαι με την καλύτερη διάθεση, πολλά, πάρα πολλά...!

Ο Άγγελος (1982)

2007-09-29T16:22:00.000+03:00

Η cinematia θυμάται μια ταινία που τάραξε το ελληνικό σινεμά της δεκαετίας του '80. Μια ταινία γροθιά στο στομάχι του τότε Ελληνικού σινεφίλ κοινού, πολύ πριν την εποχή του Οικονομίδη. «Ο Άγγελος» έμεινε στην ιστορία για την ωμότητά της, σαν μια ταινία φοβερά αληθοφανής που μίλησε ανοικτά για την ομοφυλοφιλία, τους τραβεστί και τους «κακόφημους δρόμους». Παράλληλα δε παύει να θίγει θέματα διαχρονικά που εντοπίζονται σε όλες τις ανθρώπινες σχέσεις, ανεξαρτήτως φύλου και ηλικίας. Σχέσεις αλληλεξάρτησης, πάθους, εξουσίας κάθε είδους, και καταναγκασμού που μόνο σε αδιέξοδα οδηγούν.
Το 1982, ο Γεώργιος Κατακουζηνός (σκηνοθέτης των"Ζωή" & "Απουσίες") αφήνοντας τα ταμπού στην άκρη γράφει και σκηνοθετεί την αληθινή ιστορία του Άγγελου. Ένας φτωχός νεαρός που ζει στη χαοτική Αθήνα γνωρίζει ένα βράδυ τον Μιχάλη. Ο Μιχάλης του το ξεκαθαρίζει από την πρώτη τους συνάντηση ότι δεν έχει φιλικές διαθέσεις προς τον Άγγελο, αλλά ότι τον ελκύει ερωτικά. «Θέλω να σε βλέπω» του λέει ο Μιχάλης «μαζί θα περνάμε φίνα». Ο Άγγελος δέχεται παθητικά τη συμπάθεια του και βρίσκει τη συντροφιά του Μιχάλη αποκούμπι για να ξεφεύγει από τη μιζέρια του σπιτιού, τη με ειδικές ανάγκες αδερφή του και τους γονείς που δεν τον καταλαβαίνουν.
Οι δυο άντρες ζουν έναν έρωτα όλο πάθος. Ο συνεσταλμένος Άγγελος όμως αγνοεί τα σχέδια του Μιχάλη. Ο τελευταίος θέλει να βγάλει τον Άγγελο στην «πιάτσα». Τον ντύνει γυναίκα, τον βάφει και του δείχνει τον δρόμο για το πεζοδρόμιο. Ο Άγγελος πείθεται ότι πάνω στα τακούνια θα γίνει πιο ποθητός στον αγαπημένο του, θα βγάλουνε λεφτά και θα ζήσουν όπως θέλουν. Δε φέρνει καμία αντίρρηση, προκειμένου να έχει δίπλα του τον Μιχάλη. Η νύχτα όμως κρύβει πολλούς κινδύνους που η αθωότητα του Άγγελου δεν προβλέπει.
Σε μια σχέση αδιέξοδη, ο Άγγελος με το παιδικό προφίλ και τις ευαισθησίες του θα γίνει διάβολος. Η νύχτα και τα κακόφημα στέκια της Ελληνικής πρωτεύουσας θα τον καταπιούν σαν την Άβυσσο. Το μασκαρεμένο του πρόσωπο θα χάσει κάθε ομορφιά, και η ταυτότητά του θα αλλοιωθεί (ούτε άνδρας μα ούτε και γυναίκα). Ο Μιχάλης πάλι, από εραστής και «σωτήρας» θα μεταμορφωθεί σε δυνάστη. Θύμα και θύτης παλεύουν για τις ισορροπίες. Ισορροπίες όμως που τελικά θα κλονιστούν. Στη σχέση των δυο ανδρών δεν αρκεί η αγάπη όταν η έλλειψη σεβασμού πριονίζει τα θεμέλια. Όταν ο Άγγελος επαναστατήσει τίποτα δεν θα μπορέσει να τον αποτρέψει από το χειρότερο. Οι ρόλοι αντιστρέφονται στο χρόνο μιας αστραπής και το άλλοτε θύμα γίνεται θύτης. Τόσο ξαφνικά μα και τόσο φυσικά.
Ο Μιχάλης Μανιάτης στον πρωταγωνιστικό ρόλο υπο τις νότες του Σταμάτη Σπανουδάκη. Η εικόνες μυρίζουν λίγο απο Αλμοδόβαρ ως προς το κιτς και τη μασκαρεμένη θηλικότητα.Κάπου εκεί δεν μπορείς παρά να αναρωτηθείς γιατί αν η ταινία ήταν Ισπανόφωνη θα είχε περισσότερη απήχηση στις μέρες μας..;

O Καϊκτσής (1999)

2007-09-26T22:34:00.000+03:00

Επειδή το laxanaki ενθουσιάστηκε με το post μου για το “Notebook” σκέφτηκα ότι δεν είναι κακή ιδέα να προσφέρω στους αναγνώστες μου μια ακόμη ρομαντική ιστορία που διαφέρει από τις άλλες.
Ο λόγος για τον «Καϊκτσή», μια ταινία συμπαραγωγή (Τουρκία, Ελλάδα, Βουλγαρία) της Μπικέτ Ιχλάν. Στη προ Νασλίν και Νίκο εποχή, πριν μια αγάπη και ένας μικτός γάμος αναστατώσει τα μηχανάκια της AGB, ήταν η Ευδοκία και ο Καϊκτσής.
Η νεαρή Ευδοκία Ιορδανίδου (Κατερίνα Μουτσάτσου) από τη Χίο, ερωτεύεται ένα βαρκάρη από το Τσεσμέ. Οι δυο τους συναντιούνται στη Τουρκία όταν η Ευδοκία περνά απέναντι για να τραγουδήσει σε μια συναυλία. Η επικοινωνία τους όμως είναι καταδικασμένη από όλες τις απόψεις. Πέρα από τη διαφορετική γλώσσα, θρησκεία και εθνικότητα, ο Καϊκτσής είναι κωφάλαλος. Δε μπορεί καν να ακούσει τη φωνή της (για την οποία ο κόσμος τη θαυμάζει). Μετά από τις μέρες τους μαζί στο Τσεσμέ, οι δρόμοι τους χωρίζουν. Χωρίζουν μέχρι που στη Χίο βρίσκεται ένας νεαρός άνδρας αγνώστων στοιχείων, ο οποίος κολύμπησε από την Τουρκία ως απέναντι. Οι περισσότεροι μιλούν για τρομοκράτη ή κατάσκοπο. Η Ευδοκία όμως αναγνωρίζει αυτό τον άνδρα.
Κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες πλάθεται μια ιστορία ρομαντικής αγάπης, αγάπης που πιστεύει πως κανένα εμπόδιο δε θα βρεθεί στο δρόμο της. Ελλάδα και Τουρκία όμως αναστατώνονται με αυτή τη σχέση που φαίνεται από όλες τις απόψεις ανορθόδοξη. Πως θα καταφέρει ο κωφάλαλος Καϊκτσής να εντοπίσει την Ευδοκία στην Ελλάδα; Και πως μπορεί άραγε η Ευδοκία να ανταποκριθεί στο κάλεσμά του; Αρχές του 2000 και η τεχνολογία δε φαίνεται να μπορεί τελικά να γεφυρώσει όλες τις ανθρώπινες σχέσεις. Η φιλία και η προδοσία είναι θέματα που απασχολούν το σενάριο, ενώ η ιστορία εμπνεύστηκε (και κάνει ωραίες αναφορές) από τον αρχαίο μύθο της Ηρούς και του Λέανδρου. Ο Λέανδρος σύμφωνα με τον μύθο είχε διασχίσει τον Ελλήσποντο κολυμπώντας, για να συναντήσει την αγαπημένη του.

Three steps to Heaven

2007-09-23T22:53:00.000+03:00

Τελικά κάποια θαύματα δεν απέχουν και πολύ.

Περπατώντας χθες στη παραλία-στέκι του φετινού καλοκαιριού (Πλαταμώνας, κάτω από το κάστρο) είδα το τοπίο τελείως αλλαγμένο. Εκεί που πριν δυο μήνες κολυμπούσα τώρα έχει άμμο, η θάλασσα τραβήχτηκε μέσα. Βράχοι που μας ξεκούραζαν όσο ήμασταν στο νερό τώρα βγήκαν στη στεριά. Η εικόνα και ο καιρός με κάνανε να αποφασίσω να τραβήξω για πιο χειμερινούς προορισμούς...

Τελικά κάποια θαύματα δεν απέχουν και πολύ. Στα Μετέωρα σήμερα ξαναβρήκα κάτι θεϊκό. Με δυο παπούτσια πάνινα, καλή παρέα, κέφι και διάθεση, έφτασα πιο κοντά στον ουρανό. Εκεί που η φύση και ο άνθρωπος δώσανε τα χέρια για μνημεία αιώνια, άξια θαυμασμού για ατέλειωτες γενιές. Εκεί, που μόνο Ελληνικά δεν άκουγες από τους πιστούς εξερευνητές και τους αναρριχητές, νιώθεις ένα δέος. Ένα δέος προς την "εκεί" αρμονική σχέση φύσης-ανθρώπου.

Η πρώτη βροχή

2007-09-22T00:28:00.000+03:00

Απόψε βρέχει, πρώτη φορά εδώ και πολύ καιρό.
Πέρασαν μόλις τρεις βδομάδες απο τις καλοκαιρινές μου διακοπές αλλά όλα γύρω μοιάζουν τόσο διαφορετικά... Σαν να έχουν άλλο χρώμα, άλλη μυρωδιά. Ακόμη και οι άνθρωποι σαν να πήραν το χειμωνιάτικό τους βλέμμα.
Είναι η πρώτη βροχή του Σεπτέμβρη και της εποχής του. Ο ήλιος κρύφτηκε εδώ και μέρες, η θερμοκρασία έπεσε. Για πολλούς ήρθε το τέλος του καλοκαιριού. Εγώ πάλι ελπίζω σε ένα θαύμα. Ελπίζω ο καιρός να μου κάνει τη χάρη και να βρεθώ σε μια παραλία σύντομα. Να βαφτίσω εκείνη τη μέρα δώρο εξ ουρανού και να κάνω το τελευταίο μου μπάνιο.
Τη προηγούμενη χρονιά ήταν κάτω απο το κάστρο του Πλαταμώνα 1η Οκτώβρη που αποχαιρέτησα το καλοκαίρι.

Εγώ, μια φίλη και ελάχιστοι τολμηροί όπως εμείς.

I'd better go to bed.
There's a new sun rising soon.
A new day, a new hope, a tiny step towards our end.
What the future holds we don't know. But why not hope for the best?
Why not sleep and wake up, see the sun and smile, hope for the rainbow and stay alive?
M.K
22/3/2004

Μαρία η Callas

2007-09-20T12:12:00.000+03:00

Δεν μπορούσα παρά να παρασυρθώ στο πολύωρο αφιέρωμα της κρατικής τηλεόρασης χθες για τη πασίγνωστη αυτή φωνή. Η Μαρία Κάλλας ταύτισε το όνομα της με την όπερα, τη φωνή αηδονιών, την έννοια της ντίβας και της σταρ.

Η Ελληνίδα (Καλογεροπούλου) γεννημένη μια κρύα μέρα του Δεκέμβρη, το 1923 στην Νέα Υόρκη από μετανάστες γονείς, κατάφερε να εμφανίζεται στις πιο φημισμένες σκηνές του κόσμου. Η πρώτη της εμφάνιση έγινε το 1938 και μάλιστα στην Αθήνα, όπου είχε μετακομίσει με τη μητέρα και την αδερφή της, μετά τον χωρισμό των γονιών της. Ως το 1945 τραγουδούσε στην Αθήνα, έπειτα επέστρεψε στο πατέρα της στη Νέα Υόρκη για μια καριέρα πραγματικά μυθική.
Προικισμένη με ιδιαίτερες φωνητικές χορδές μεσουράνησε δεκαετίες στην παγκόσμια μουσική σκηνή. Το 1958 όμως προκάλεσε αμέτρητα αρνητικά σχόλια καθώς εγκατέλειψε τη «Νόρμα» στη μέση της παράστασης ανακοινώνοντας ότι αρρώστησε, αφήνοντας τον πρόεδρο της Ιταλίας και όλη την καλή κοινωνία άναυδους. Η Κάλλας αποφάσισε να μη ξανατραγουδήσει στη σκάλα για χρόνια, ενώ έκανε ένα διάλειμμα το 1959 για μια κρουαζιέρα με τη θαλαμηγό Χριστίνα.
Χάρηκε τον θαυμασμό μουσικόφιλων, βασιλιάδων και εκείνο του Ωνάση. Αγάπησε τον τελευταίο όσο κανένα άλλο άνδρα στη ζωή της και η προδοσία του της άνοιξε το δρόμο για τη πτώση της. Η Μαρία, η προσωπικότητα των συνεντεύξεων και της σκηνής, έγινε το έρμαιο του μεγιστάνα του πλούτου. Οι παραστάσεις της σταμάτησαν, η Μαρία που είχε κάποτε στα πόδια της τη βιομηχανία της μουσικής τώρα σώπαινε. Απουσίασε ως το 1964 από τα μουσικά δρώμενα, ώσπου ο Τζεφιρέλι μπόρεσε να την πείσει για την «Tosca». Ακολούθησε η «Norma» στο Παρίσι και η «Tosca» στο Metropolitan της Νέας Υόρκης. Ο Ωνάσης όμως προτίμησε τη διασημότερη κυρία της Υφηλίου εκείνης της εποχής, παντρεύτηκε τη χήρα του Κένεντι, Τζάκι. Η Μαρία έπεσε σε κατάθλιψη, μια εισπρακτικά αποτυχημένη ταινία του Pasolini «Μήδεια» προστέθηκε στο βιογραφικό της, και η Callas γίνεται πια δασκάλα φωνητικής στη Νέα Υόρκη.
Το 1974, στην Ιαπωνία η Μαρία θα δώσει την τελευταία της δημόσια παράσταση. Τον επόμενο χρόνο θα πεθάνει ο Ωνάσης και η Μαρία θα αποτραβηχτεί από τα εγκόσμια, στο σπίτι της στο Παρίσι θα ζει με τις αναμνήσεις ενός μεγάλου έρωτα. Νιώθει άχρηστη, κανείς συνάδελφος της δε θέλει να την επισκεφτεί ή να τη συμβουλευτεί. Το αστέρι μιας εποχής καταθλίβεται, μόνη, δίχως φίλους. Το 1977 η τέφρα της θα σκορπιστεί στο Αιγαίο και τα προσωπικά της αντικείμενα θα βγουν σε δημοπρασία.

Η πρόσφατη ταινία του Franco Zeffirelli, με τους Fanny Ardant και Jeremy Irons “Callas forever”, διηγείται τις τελευταίες στιγμές της καριέρας της Κάλλας. Την αγωνία της για την απώλεια της φωνής της και το ξεπέρασμα της ανασφάλειάς της.

Όταν η Jane Austen συνάντησε το Hollywood

2007-09-19T15:21:00.000+03:00

Όταν η Τζέιν Οστιν γέμιζε αμέτρητα χαρτιά με λέξεις δε φανταζόταν καθόλου το πόσο η έμπνευση και η φαντασία της θα διαρκούσαν στο χρόνο.

Γεννημένη το 1775 στην Αγγλία, έβδομο από τα οκτώ παιδιά της οικογένειας, η Τζέιν μορφώθηκε μέχρι τα 11 της χρόνια αν και ήταν εξαιρετικά φιλομαθής. Τίποτα όμως δε την απομάκρυνε από τη συγγραφή. Ακούγοντας τη φωνή του μυαλού της άρχισε να γράφει από πολύ νεαρή ηλικία. Μόλις 18 ετών ολοκλήρωσε τη νουβέλα «Ελινορ και Μαριάν» που έμελλε να γίνει το έργο της «Λογική και ευαισθησία» αργότερα. Το πρώτο της βιβλίο δημοσιεύτηκε το 1811 και δεν ήταν άλλο από το «Περηφάνια και Προκατάληψη». Χάθηκε όμως πολύ νέα, μόλις 42 ετών από τη νόσο Αντισον.
Για την Οστιν οι περισσότεροι κριτικοί λογοτεχνίας επί δεκαετίες διέδιδαν πως ήταν μια μοναχική γεροντοκόρη που σε περίοδο πολέμου ασχολούνταν με τα τετριμμένα. Τις ζωές των γύρω της στην Αγγλική επαρχία. Το έργο της όμως πλέον θεωρείται ότι προσέφερε πολλά στην ιστορία. Έγινε πηγή πληροφοριών, καθώς αποτελεί πλέον καθρέφτη του κοινωνικού γίγνεσθαι της εποχής της. Μια καινούργια μάλιστα βιογραφία που είδε το φως της δημοσιότητας πρόσφατα, αλλάζει το πορτραίτο της «βασίλισσας» των ρομαντικών ιστοριών. Μετά απο έρευνες βρέθηκαν στοιχεία ότι τα πάθη που περιγράφει η Οστιν στα βιβλία της, δεν υπήρχαν στη σφαίρα της φαντασίας της αλλά, στην προσωπική της ζωή. Στα 20 της, ερωτεύτηκε έναν Ιρλανδο δικηγόρο τον Τομ Λεφρόι αλλά οι γονείς της ήθελαν για γαμπρό τους τον ανιψιό μιας αριστοκράτισσας. Εκείνη η εποχή δεν ήταν για έρωτες. Ένας γάμος είχε ιερό σκοπό. Ήταν ένα συμβόλαιο καλοπέρασης και αλλαγής κοινωνικής τάξης. Ο φτωχός δικηγόρος δεν ήταν στα σχέδια της οικογένειας Οστιν λοιπόν και έτσι η ιστορία τους δεν είχε αίσιο τέλος. Η βιογραφία αναφέρει ότι ο Λεφρόι παντρεύτηκε τελικά την αδερφή ενός φίλου του αλλά έδωσε το όνομα Τζέιν στο πρώτο του παιδί. Η Οστιν έμεινε τελικά ανύπαντρη, να καταγράφει τους γάμους,τις γέννες, τις χαρές και τις απογοητεύσεις μιας κοινωνίας που κατά τη γνώμη της ήταν άξια της ειρωνείας και της κριτικής της. Έπλασε γυναικείους χαρακτήρες με βάθος και υπόσταση, χαρακτήρες ατίθασους που επιζητούν τα πάθος και την πραγματική αγάπη. Δίνοντας happy end στις ιστορίες της (ή έστω την υποψία του) ίσως γαλήνευε την ψυχή της για τη σχέση που έχασε για πάντα.
Οι ιστορίες της Οστιν μεταφράστηκαν σε πάρα πολλές γλώσσες και διδάσκονται σε αμέτρητα πανεπιστήμια παντού, τόσο για τη γλώσσα και το ύφος τους, όσο για τη συγκεκριμένη ματιά προς μια κοινωνία υποκρισίας. Ίσως ήταν αναμενόμενο αυτά τα κείμενα να συγκινήσουν πέρα από τους αναγνώστες της και ανθρώπους του θεάματος. Τα θέματά της, όσο υπάρχουν άνθρωποι θα θεωρούνται επίκαιρα. Η αγάπη, ο έρωτας, η πάλη μεταξύ ψυχής και καθοσπρεπισμού, ενάντια σε μια κοινωνία που απωθεί τα συναισθήματα, θα είναι πάντα στο προσκήνιο. Η Έμμα και η Ελίζαμπεθ είναι από τις πιο ολοκληρωμένες της ηρωίδες που θα μπορούσαν κάλλιστα να είναι σύγχρονοι χαρακτήρες ανάμεσά μας. Η ταινίες «Έμμα», «Λογική και ευαισθησία», «Περηφάνια και προκατάληψη» έχουν μεταφερθεί με επιτυχία στη μεγάλη οθόνη με αξιόλογους ηθοποιούς και φέρνουν μπροστά μας ένα ανέγγιχτο ρομαντισμό μιας άλλης εποχής.
Φέτος, μετά από διακόσια χρόνια παρουσίας της στους λογοτεχνικούς κύκλους, θα δούμε για πρώτη φορά στο σινεμά τη ζωή της Τζειν Οστιν, με τίτλο "Becoming Jane" («Ερωτευμένη Τζέιν»). Τη δημιουργία του Τζούλιαν Τζάρολντ εκτιμάται ότι το ελληνικό κοινό θα μπορέσει να δει στις αίθουσες από τις 20 Σεπτεμβρίου. Μια ακόμη ταινία εποχής, με τη νεαρή Αν Χάθαγουει («Ο Διάβολος φοράει Πράντα») στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Ταινία που αναμένεται να δείξει τη Τζέιν να έχει πολλά κοινά στοιχεία με τις ρομαντικές και παθιασμένες πρωταγωνίστριες των βιβλίων της.

Δείτε το "Pride and Prejudice" με τα μάτια της cinematia εδώ

The Notebook / Το Ημερολόγιο (2004)

2007-09-18T22:00:00.000+03:00

"Η καλύτερη αγάπη είναι αυτή που ξυπνά την ψυχή και μας οδηγεί ψηλά. Ανάβει φωτιές στην καρδιά και γαληνεύει τις ψυχές μας"

Βασισμένη στο βιβλίο του Nicholas Sparks και με σκηνοθέτη τον Nick Cassavetes η ταινία διηγείται την ιστορία του Noah και της Alle.
Οι δυο τους έφηβοι, θα συναντηθούν τυχαία και θα αγαπηθούν παράφορα, ένα καλοκαίρι. Τους χωρίζουν περισσότερα απο όσα τους ενώνουν αλλά φαίνεται ότι η διαφορετικότητα δυναμώνει το δέσιμό τους.
Η Alle είναι απο πλούσια αστική οικογένεια ενώ ο Noah παιδί της επαρχίας, χωρίς Γαλλικά και πιάνο, απλός εργάτης που ζει με το χήρο πατέρα του. Η μόρφωση και η παιδεία τους δεν συναντιούνται ποτέ, παρόλα αυτά, τα αισθήματά τους είναι αληθινά. Οι καλοκαιρινοί έρωτες ελάχιστες φορές όμως έχουν διάρκεια και η Alle πρέπει να συνεχίσει τις σπουδές της. Κάπου εκεί ο Noah συνειδητοποιεί ότι δεν είναι για την Alle και το ζευγάρι χωρίζει. Μετανιωμένος ο Noah προσπαθεί με τα καθημερινά του γράμματα να κρατήσει μια επαφή με την Alle αλλά οι λέξεις του δε φτάνουν στα χέρια της αγαπημένης του. Η μητέρα της Alle μαζεύει την αλληλογραφία και κρύβει τα γράμματα. Χωρίς να πάρει απάντηση ποτέ, απογοητευμένος ο Noah κλείνεται στον εαυτό του και απομονώνεται στο σπίτι του. Απογοητευμένη και η Alle συνεχίζει τη ζωή της με ένα στρατιωτικό που οι γονείς της λατρεύουν. Ποια μπορεί να είναι η συνέχεια; Στον έρωτα και στην τέχνη όλα είναι πιθανά...
Αν αναρωτιέστε γιατί να τη δείτε, σκεφτείτε ότι που και που έχει γούστο να παρακολουθείς μαι δυνατή ιστορία αγάπης. Για τους λιγότερο ρομαντικούς, μπείτε απλά στην περιέργεια για το αν τέτοιοι έρωτες έχουν αίσιο τέλος.

H ψυχή στο στόμα(2005)

2007-09-14T21:06:00.000+03:00

Μετά το «Σπιρτόκουτο» ο Γιάννης Οικονομίδης ξανά στο προσκήνιο με την ταινία «Η ψυχή στο στόμα». Στο ίδιο «μοτίβο», με τον ίδιο προβληματισμό ο σκηνοθέτης στρέφεται γύρω από αντιήρωες. Πόσες απογοητεύσεις μπορεί να αντέξει το στομάχι ενός άνδρα;

Ο Τάκης είναι ένας εργάτης που βάλλεται από παντού. Είναι πατέρας και σύζυγος στις μέρες μας, αλλά κανείς δεν φαίνεται να τον καταλαβαίνει. Η γυναίκα του τον απατά με τον αδερφό του αφεντικού του. Ο Τάκης το ξέρει αλλά δεν παίρνει θέση. Οι γύρω του τον εξευτελίζουν αλλά πάλι δεν αντιδρά, οι συγγενείς τον πιέζουν αλλά δε μιλά.Βία σε όλα τα επίπεδα,λεκτική και σωματική αλλά ο Τάκης αμέτοχος.
Στην ταινία ο Τάκης δε μιλά καθόλου. Κάθεται με τα μεγάλα του «αυστηρά» μάτια και κοιτάζει πότε την κάμερα και πότε τους απέναντί του. Απλά ακούει τους άλλους. Κάνει υπομονή; Σκέφτεται; Εύχεται να ήταν κάποιος άλλος; Μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε, γιατί ούτε στιγμή δεν έχουμε πρόσβαση στις σκέψεις του. Το τέλος είναι πάντως ανατρεπτικό."Το αναμμένο φυτίλι απέχει αρκετά μέτρα από το μπαρούτι. Στο τέλος όμως το φθάνει".
Η ταινία αυτή είχε προκαλέσει σάλο και αντιφατικά σχόλια πριν μήνες, όταν πρωτοπροβλήθηκε . Το σίγουρο είναι ότι το σινεμά του Οικονομίδη είναι για γερά στομάχια. Για όσους αντέχουν την ωμή πραγματικότητα ή έστω να περάσουν στην απέναντι πλευρά. Να δουν ανθρώπινες ζωές πέρα από τις δικές τους, ζωές που δεν είναι ρόδινες και ανθρώπους σε αδιέξοδα. Είναι ταινίες που από μόνες τους αποτελούν ένα κομμάτι του ελληνικού σινεμά που ξεχωρίζει για το είδος του.

Breakfast at Tiffany's (1961)

2007-09-13T11:54:00.000+03:00

“You always wanted to do it and Audrey Hepburn is the one you wanted to do it with.”

Έτσι κλείνει το τρέιλερ της ταινίας “Breakfast at Tiffany’s”, άκρως προκλητικό για την εποχή της, όπως προκλητική είναι η ίδια η ταινία (θεματολογία και σκηνές)!

Η ιστορία της Holly(Audrey Hepburn) και του Paul (George Peppard)δεν αργεί να ξετυλιχτεί στην οθόνη, σε ένα ρομαντζο (;) που διαφέρει από όλα τα άλλα.
Η Holly ζει στον δικό της κόσμο αλλά με τα λεφτά πλουσίων ανδρών που την πλαισιώνουν. Ο Paul, είναι ανερχόμενος συγγραφέας που νοικιάζει διαμέρισμα στην ίδια οικοδομή με τη Holly. Οι δυο τους δεν αργούν να συναντηθούν και να γίνουν φίλοι. Έχουν εξάλλου και κάτι κοινό, και ο Paul ζει με τα λεφτά μιας πλούσιας κυρίας. Μόλις όμως ο νεαρός αισθανθεί κάτι πέρα από φιλία για τη Holly, ξεκαθαρίζει τη σχέση του με τον "σπόνσορά" του. H Holly πάλι εξακολουθεί να είναι σε αναζήτηση πλούσιου συζύγου. Aγνοεί τον Paul και παράλληλα τα αισθήματά της προς αυτόν.
Το πέρασμα μιας γυναίκας από την «άγνοια» σε συναισθηματική ωρίμανση. Θα θριαμβεύσει η αγάπη πάνω από το χρήμα; Τα πραγματικά αισθήματα πάνω από τα υλικά αγαθά; Θα σηκωθεί το πέπλο μπροστά απο τα μάτια της πρωταγωνίστριας για να δει ότι πέρα απο το χρήμα υπάρχουν και άνθρωποι που αξίζουν την προσοχή της, άνθρωποι με πραγματικά αισθήματα;
Βασισμένη σε βιβλίο του Truman Capote η ταινία αυτή έμεινε κλασσική, τόσο για το στιλ της Audrey Hepburn σε όλη την ταινία, όσο και για τη σκηνή όπου παίρνει πρωινό η πρωταγωνίστρια έξω από τα Τίφανις. Το ακριβό «λουσάτο» κοσμηματοπωλείο γίνεται το σύμβολο της χλιδής και τα εκθέματά του ευσεβείς πόθοι για την Holly μέχρι να ανατραπούν όλα, και να θριαμβεύσει ο άνθρωπος over money!
*Βραβεύτηκε με 2 οσκαρ (καλύτερης μουσικής) το 1962 ενώ ήταν υποψήφια για 7

Θρανίο ξανά;Δε νομίζω...

2007-09-11T11:32:00.000+03:00

Χθες το βράδυ πέφτοντας να κοιμηθώ ένιωσα μια ανακούφιση! Αύριο δεν θα πάω σχολείο! Αμέσως φυσικά γέλασα με τη σκέψη αυτή αλλά όσο αστεία και αν ακούγεται τόσο αληθινή ήταν μέσα στο μυαλό μου.
Θυμήθηκα όλους εκείνους τους Σεπτέμβρηδες που με έβρισκαν στο σχολείο ντυμένη με τα καλά μου για τον αγιασμό. Στην πραγματικότητα μέσα μου ήμουν μια δυστυχία. Είχα στο μυαλό μου ακόμη νωπές τις μνήμες δυο μηνών στη θάλασσα του Ιονίου, τα παιχνίδια, τις φωνές τα τραγούδια και τη φασαρία. Τα πέδιλα με στένευαν γιατί το πόδι μου είχε συνηθίσει να τρέχει ελεύθερο στις παραλίες και τα «καλά μου» εύκολα τα αντάλλαζα με ένα μαγιό. Το μόνο παρήγορο κάθε χρόνο ήταν ότι συναντούσα τους συμμαθητές μου που έκανα πάντα καιρό (λόγω της μεγάλης απουσίας μου) να δω. Και ευτυχώς ήμουν κοινωνικό παιδάκι και το να δω τους φίλους μου μετά από μήνες με χαροποιούσε. Εξάλλου, σκεφτόμουν που θα πάει, θα’ρθει και το επόμενο καλοκαίρι.
Όσο και αν απέχω πλέον, ηλικιακά από τα μαθητικά μου χρόνια, πάλι μπαίνω σε σχολικές αίθουσες, απλά τώρα κάθομαι στην έδρα.

Σήμερα ξεκινά για αμέτρητα παιδιά της χώρας μας η καινούργια σχολική χρονιά με τον καθιερωμένο αγιασμό. Υπάρχουν όμως παιδάκια που δεν έχουν τα απαραίτητα για να πάνε στο σχολείο ακόμη και στη χώρα μας. Βοηθήστε αν θέλετε με όσα μέσα έχετε και μπορείτε! Η συνάδελφoς blogger Sophia εκθέτει τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν σχολικές μονάδες και μαθητές στην πυρόπληκτη περιοχή όπου εργάζεται.

Πέντε Λεπτά Ακόμα (2006)

2007-09-09T23:41:00.000+03:00

Χρειάζεσαι πέντε λεπτά για να κάνεις ένα γρήγορο ντους
και ίσως πέντε λεπτά για ν’αποφασίσεις τι θα φορέσεις. Τι μπορεί να κάνει όμως ένας νεκρός με πέντε λεπτά;
Όχι, δεν πρόκειται για θρίλερ, «Πέντε Λεπτά Ακόμα» δίνει ο Γιάννης Ξανθόπουλος στον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο, σε μια μεταφυσική κωμωδία.
Ο Τάσος είναι παράφορα ερωτευμένος αλλά και τρελός από ζήλια για την Αλίκη του (Παναγιώτα Βλαντή). Σε μια κρίση ζήλιας ο Τάσος, ιδιοκτήτης καταστήματος μηχανών και λάτρης του δίτροχου παρακολουθεί την Αλίκη. Στην προσπάθειά του όμως να μην τη χάσει από τα μάτια του, πέφτει θύμα τροχαίου. Νεκρός πλέον ο Τάσος κινείται ανάμεσα στους ζωντανούς, σωματοποιημένος αλλά αόρατος. Η ζήλια του δεν τον εγκαταλείπει ούτε στον άλλο κόσμο και βάζει στόχο και σκοπό την παρακολούθηση της αγαπημένης του. Το ευτύχημα γι αυτόν είναι ότι έχει πέντε λεπτά για να κάνει την παρουσία του αισθητή. Να μετακινεί για παράδειγμα μαχαίρια και να αποτρέπει ένα ενδεχόμενο φιλί της αγαπημένης του με τον καλύτερό του φίλο. Πέντε λεπτά όμως δεν είναι αρκετά και το πνεύμα του Τάσου εξαγριώνεται.
Όλα τα παραπάνω βέβαια γίνονται στα πλαίσια της κωμωδίας. Ίσως είναι μια light μορφή του κλασικού πια “Ghost”. Πάντως βλέπεται ευχάριστα και σίγουρα το σενάριο είναι άκρως πρωτότυπο.

Καλό μήνα

2007-09-04T12:18:00.000+03:00

Αποχαιρετώ το φετινό καλοκαίρι σ’αυτή την παραλία. «Καλαμίτσι Λευκάδας».
Τη βρήκαμε ξεχασμένη απ’τους πολλούς ανθρώπους αλλά όχι από το θεό. Αν υπάρχει θεός ή κάποια ανώτερη δύναμη που πλάθει τέτοια τοπία, τότε αξίζει να προσεύχεσαι.
Το μεγαλείο της φύσης δε σταματά, και αυτό είναι κάτι που τελικά συνειδητοποιείς μόνο όταν αντικρίζεις τέτοια ομορφιά. Ομορφιά άγρια. Μια θάλασσα ατίθαση με κύματα απειλητικά και βράχους αιχμηρους, αφιλόξενους προς το ανθρώπινο σώμα. Νιώθεις μικρός και ασήμαντος μπροστά στη δύναμη της θάλασσας. Μπροστά στο μπλε της που ενώνεται με το γαλάζιο του ουρανού, στο παιχνίδι του ήλιου με τα λιγοστά σύννεφα.
Ξαφνικά αισθάνθηκα ότι αυτό το κομμάτι της γης αποκόπηκε από τον υπόλοιπο πλανήτη και έμεινε μόνο του να αιωρείται κάπου. Επάνω του και εγώ μαζί με την παρέα μου, σε μια άλλη διάσταση. Όσες ώρες μείναμε στη παραλία, να εκτιμούμε την περίεργη ομορφιά της δεν υπήρχε τίποτα στον κόσμο παρά το «εκεί». Και ήταν εκεί, μετά απο πολύ καιρό, και ένα χειμώνα κουραστικό, που το μυαλό μου σκόρπισε στην άμμο χίλια κομμάτια ότι με βάραινε! Τα άφησα όλα εκεί, μέσα σε μια μέρα, μέσα σε λίγες ώρες.
Αν δε μας πίεζε το σούρουπο δε θα φεύγαμε, και αν δεν μας έπνιγε η λήξη των διακοπών το επόμενο πρωί, θ'αφήναμε την παραλία με πιο ελαφριά βήματα. Παρόλα αυτά, φρόντισα να ρήξω μια ματιά πίσω. Έτσι είμαι εγώ, κλέβω πάντα μια ματιά με την ελπίδα να με κάνει να ξαναγυρίσω...
Το φως του ήλιου εκεί θα συνοδεύει τις φθινοπωρινές πορείες μου. Πορείες καθημερινές και ρουτίνας που όμως θα λάμπουν χάρη των καλοκαιρινών μου εικόνων.
Αφιερώνω το ποστ στη καλοκαιρινή μου παρέα, που γέλασε, έπαιξε στα κύματα, ξενύχτησε, γύρισε το νησί μαζί μου, νευρίασε, κουράστηκε αλλά πάνω απο όλα χάρηκε μαζί μου τόσες ομορφιές! (Ελπίζω να είναι και η χειμωνιάτικη παρέα μου.) Καλό μήνα, και του χρόνου!!!

Το άρωμα:Η ιστορία ενός δολοφόνου/Perfume:the story of a murderer(2006)

2007-08-31T19:56:00.002+03:00

Αν κουραστήκατε την καλοκαιρινή βοή ή αν μαζευτήκατε στο γνώριμό σας σπίτι λόγω δουλειάς και υποχρεώσεων μπορείτε να δείτε «Το Άρωμα».

«Η ιστορία ενός δολοφόνου» που τάραξε τους λογοτεχνικούς κύκλους, εισέβαλε στις μεγάλες οθόνες και πλέον κυκλοφορεί σε DVD.
Ήμουν αρκετά περίεργη εφόσον είχα διαβάσει (τότε) το βιβλίο και είχα από τη μια ενθουσιαστεί από την άλλη τρομοκρατηθεί (;). Πως μεταφέρεις όμως στην οθόνη τόσες περιγραφές και μυρωδιές;
Ο Ζαν Μπατίστ είναι ένα παιδί προικισμένο. Μυρίζει τα πάντα και τους πάντες από μακριά, δε χρειάζεται να βλέπει, ενώ η γλώσσα του είναι άχρηστη αφού δεν μπορεί να εκφράσει με ακρίβεια τα όσα περνούν στο σώμα του δια της οσμής. Είναι ένας άνθρωπος με ταλέντο στη μύτη… ένα χάρισμα χρήσιμο αλλά επικίνδυνο ταυτόχρονα. Η εμμονή του με τις μυρωδιές τον αναδεικνύει σε πρώτο αρωματοποιό αλλά παράλληλα τον καταδικάζει σε μια περίεργη μοναξιά. Στόχος του γίνεται η συγκράτηση κάθε μυρωδιάς που τον εντυπωσιάζει. Το ξύλο, το γυαλί δεν έχουν μόνο όνομα και υφή αλλά και άρωμα. Πλησιάζει τους ανθρώπους με κριτήριο τη μυρωδιά, σε ένα κόσμο που η δυσοσμία είναι αφόρητη. Έλκεται από το άρωμα του γυναικείου κορμιού και παραδίδεται σε αυτό. Ακολουθεί μυρωδιές γυναικείες και προκειμένου να τις έχει μαζί πάντα μαζί του, τις σκοτώνει. Ο Ζαν Μπατιστ δεν είναι βιαστής, είναι λάτρης και συλλέκτης αρωμάτων. Διαπράττει εγκλήματα, αλλά στα μάτια του απλά εμπλουτίζει τη συλλογή με τις μυρωδιές του. Είναι ένας αντιήρωας της λογοτεχνίας, ένας ήρωας με τον οποίο το κοινό δυσκολεύεται να ταυτιστεί αλλά προβληματίζεται και για το αν πρέπει να πληρώσει για τα εγκλήματά του.
Το χάρισμα στην ιστορία μας τιμωρείται. Αντί για ευλογία μετατρέπεται σε κατάρα, και ίσως το παραμύθι εδώ γίνεται αλληγορία για τον σημερινό μας κόσμο. Πόσων ανθρώπων το ταλέντο να αναγνωρίζεται στις μέρες μας και να περιβάλλεται με σεβασμό; Ο Ζαν Μπατιστ με τα σπάνια αρώματά του, αποκτά τόση δύναμη, ικανή για να κατακτήσει, να μαγέψει όλο τον πλανήτη. Είναι όμως δυστυχισμένος, έχει μια δύναμη που δεν ξέρει πώς να τη χρησιμοποιήσει και κανείς δεν φαίνεται να τον βοηθά. Αποφασίζει να δώσει τέλος στο μαρτύριό του γνωρίζοντας όμως πρώτα τον υπέρτατο θαυμασμό.

2007-08-26T23:31:00.000+03:00

Κάποιες ανθρώπινες σχέσεις μοιάζουν πολύ με καλοκαίρι.

Είναι σύντομες αλλά έντονες. Έχουν το δυνατό φώς του ήλιου που μπορεί να σε καίει για το υπόλοιπο του χρόνου. Αφήνουν μια γεύση αλμύρας, ίδια με εκείνη του θαλασσινού νερού. Θυμίζουν τη λαχτάρα της πρώτης βουτιάς, την ευτυχία των παιδικών μας διακοπών. Είναι οι ήχοι που βγαίνουν από ανοιχτό παράθυρο μια ζεστή νύχτα. Είναι η Αυγουστιάτικη πανσέληνος που λάμπει πάνω από το βουνό. Είναι οι άνθρωποι τα βότσαλα που δε ριζώνουν και έχουν κάθε λογής χρώμα. Ανακατεύονται στα κύματα, παρασύρονται, πότε στα βαθιά πότε στα ρηχά. Είναι δεντράκια που στέκουν δίπλα δίπλα αλλά δε φτάνουν να δώσουν τα χέρια. Είναι ψαράκια που θα δεις να περνούν καθώς λιάζεσαι σε ένα βράχο.
Ψαράκια που χαζεύεις χωρίς μάσκα και ξεκουράζεις το βλέμμα σου πάνω τους, λίγο πριν αλλάξουν πορεία…

Ταμείον ονείρων...

2007-08-19T21:45:00.001+03:00

Τελικά τι είναι τα όνειρα, υπάρχουν, υπήρχαν; Είναι στο υποσυνείδητό μας; Είναι σκέψεις, είναι φόβοι και εμμονές; Ευσεβείς πόθοι ή κάτι λιγότερο; Ότι και να είναι πάντως, ίσως βρήκα χώρο στη ζωή και στο σπίτι μου για να τα αποθηκεύω. Η φίλη μου Σοφία, μου χάρισε σήμερα ένα πανέμορφο, ξύλινο κουτί από τη Κέρκυρα…"Ταμείον Ονείρων" γράφει, και είναι κλειδωμένο. Εκεί αποφάσισα να βάλω σκέψεις και όνειρα που θα δουν το φως μετά απο χρόνια!
Οι φωτογραφίες μιλούν από μόνες τους…

Βραδιά τριών αστέρων

2007-08-16T10:58:00.000+03:00

Η cinematia πολύ θα ήθελε να βλέπει ταινίες κατα την διάρκεια των διακοπών της και να σας έχει ενήμερους. Πόσοι όμως είναι αυτοί που αντιστέκονται στη θάλασσα και την ξεκούραση όταν είναι σε ένα πανέμορφο νησί;
Πριν 2 βράδια, με τους Live ήχους των Μάλαμα και Ιωαννίδη, είδα τρία αστέρια να πέφτουν. Κρατάω ένα απο αυτά για μένα αν και δεν έχω να κάνω ευχή... Χαρίζω τα δυο στις πιο καλές μου φίλες οι οποίες μάλλον δεν θα διαβάσουν αυτό το ποστ αλλά ελπίζω ευχές να κάνουν έτσι και αλλιώς!

2007-08-14T14:43:00.000+03:00

Αν με ψάχνει κανείς, εδώ θα με βρεί.

Καλό μήνα

2007-08-01T18:38:00.000+03:00

Πρώτη μέρα του Αυγούστου και η πόλη θα αρχίσει σιγά σιγά να σωπαίνει.Οσοι μπορούν θα φύγουν για τις παραλίες και θα εξαντλήσουν τον ελεύθερό τους χρόνο εκεί.Δίπλα στο κύμα και τους ήχους του καλοκαιριού.
Ο Αύγουστος θα βρει τη cinematia σύντομα να απολαμβάνει τις ομορφιές της Λευκάδας για 26ο καλοκαίρι.Αμήν!

Mικελάντζελο όπως Αντονιόνι

2007-07-31T16:27:00.000+03:00

Ο Michelangelo της μεγάλης οθόνης πήγε να συναντήσει εκείνον της ζωγραφικής. Γεννημένος το 1912, ο μεγάλος Ιταλός σκηνοθέτης έκλεισε τα μάτια του χορτασμένος από εικόνες και όμορφα κάδρα σε ηλικία 94 ετών. Η είδηση έκανε το γύρο του πολιτισμένου κόσμου και θυμηθήκαμε τις σημαντικότερες στιγμές στην καριέρα του.
Οι ταινίες του Αντονιόνι σημάδεψαν τον Ιταλικό κινηματογράφο. Μαζί με τον Φελίνι έκαναν το πέρασμα στο Νεορεαλισμό και σε ένα πιο προσωπικό σινεμά. Οι δημιουργίες του έμειναν στην ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου. Το 1995 το Χόλυγουντ τον τίμησε με όσκαρ για το σύνολο της καριέρας του. Μια καριέρα που αποτέλεσε αντικείμενο θαυμασμού, σκληρής κριτικής, μελέτης, αλλά και έμπνευσης αρκετών συναδέλφων του.
Μερικές απο τις πιο γνωστές δημιουργίες του είναι :Beyond the Clouds (1995), Identification of a Woman (1982), Identification of a Woman (1975), Blowup (1966),La Notte (1961), The Red Desert (1964).

2007-07-30T22:52:00.000+03:00

Στην τελική ευθεία για τον Αύγουστο οι μέρες περνούν αργά. Για όσους περιμένουν τις διακοπές τους οι ώρες αυτές είναι μάλλον βασανιστικές. Τελικά όμως στη ζωή, το μόνο που δεν σταματά και δε γυρίζει πίσω είναι ο χρόνος.

Γράφω απόψε στο μπαλκόνι μου. Έχει δροσιά και θέα το φεγγαράκι. Είναι ολόκληρο τούτη τη νύχτα, και μόλις που άρχισε να αποχωρίζεται το βαθύ πορτοκαλί του χρώμα. Τα καλοκαιρινά φεγγάρια, και ιδίως τα ολόκληρα κάνουν τους ανθρώπους να στρέφουν το βλέμμα τους προς τον ουρανό. Η πανσέληνος, σαν μια ουράνια βασίλισσα κλέβει εύκολα με την μεγαλοπρέπειά της την παράσταση. Μαγνητίζει το μάτια, δείχνει το δρόμο μέσα στο σκοτάδι και γίνεται η αφορμή για μια βόλτα.

Εικόνες καλοκαιριού

2007-07-28T15:35:00.000+03:00

Όταν πας στη θάλασσα μπορείς να περπατήσεις στο κυματάκι, να νιώσεις τις πατούσες σου να βουλιάζουν στη δροσερή, βρεγμένη άμμο.

Μπορείς να αφήσεις τις πατημασιές σου εκεί που αφρίζει το γαλάζιο νερό.

Μπορείς να βρεις κοχύλια αλλά και φίλους, να περπατήσετε μαζί και τα γέλια σας να σκεπάσουν τον ήχο της θάλασσας.

Θυμήσου πάντα όμως να «κλέβεις» ένα κομμάτι θάλασσας και ουρανού για το σπίτι, λίγη αλμύρα για το βράδυ και λίγη δροσιά για το πρωί.

Κακή Εκπαίδευση (2004)

2007-07-23T17:41:00.000+03:00

Χωρίς φόβο και πάθος κάντε κλικ εδώ για την κατα Pedro Εκπαίδευση

Hable con Ella/Talk to her/Μίλα της(2002)

2007-07-18T14:25:00.000+03:00

Η απόλυτη συνέχεια του «Όλα για την μητέρα μου». Η ταινία εκείνη είχε κλείσει με μια κατεβασμένη αυλαία, το «Μίλα της» ξεκινά με μια αυλαία που σηκώνεται. Η κάμερα καταγράφει μια παράσταση, άμεσα όμως στρέφει το βλέμμα της στο κοινό, σε δυο άνδρες που παρακολουθούν αποσβολωμένοι το όλο θέαμα. Ο ένας από αυτούς είναι ο Μάρκο και κλαίει. Δίπλα του κάθεται ο Μπενίνιο.

Σε μια σεκάνς, αυτή την πολύ πρώτη της ταινίας, ο Αλμοδόβαρ έχει μιλήσει με τον δικό του τρόπο για την ιστορία που θα ξετυλιχθεί. Δυο γυναίκες επί σκηνής, κινούνται στον χώρο με τα μάτια κλειστά. Η μια από αυτές χορεύει και εισάγει τον χαρακτήρα της χορεύτριας, Αλίσια που θα εμφανιστεί στη συνέχεια. Ένας άνδρας της κάνει χώρο πάνω στη σκηνή, τη βοηθά με τα εμπόδια. Αυτός ο άνδρας στην πλοκή της ταινίας θα είναι ο Μπενίνιο που όσο περνά από το χέρι του θα είναι δίπλα της. Δυο γυναίκες θα μονοπωλήσουν το ενδιαφέρον δυο ανδρών στο σενάριο της ταινίας. Και αυτοί οι άνδρες είναι ο Μπενίνο με τον Μάρκο. Παρακολουθούν τις δυο γυναίκες του θεατρικού να «παίζουν» όπως ακριβώς θα γίνουν παρατηρητές δυο γυναικών στη ζωή τους. Οι γυναίκες του θεατρικού εκφράζουν μόνο με τα σώματά τους πόνο και έχουν τα μάτια τους κλειστά. Κλειστά παραμένουν και τα μάτια των δυο πρωταγωνιστριών της ταινίας για το μεγαλύτερο μέρος της.
Μα, γίνεται σε ταινία του Αλμοδόβαρ οι πρωταγωνίστριες να είναι σε κόμμα και οι πρωταγωνιστές παρόντες και ζωντανοί;
Πολλοί ήταν αυτοί που ξαφνιάστηκαν. Πότε ο «σκηνοθέτης γυναικών» αποφάσισε να τις κοιμίσει και να δώσει τον λόγο στους άνδρες;
Η ταινία διηγείται την ιστορία του Μπενίνο και του Μάρκο. Οι δυο τους γνωρίζονται στην κλινική όπου δουλεύει ως αποκλειστικός νοσοκόμος ο πρώτος. Μια δυνατή φιλία αναπτύσσεται μεταξύ τους, με αφορμή όμως μια γυναίκα. Ο Μάρκο, συγγραφέας τουριστικών οδηγών, βρίσκεται στην κλινική διότι η αγαπημένη του τραυματίστηκε εν ώρα εργασίας. Και ποια η δουλειά της; Ταυρομάχος! Ο δε Μπενίνο είναι και ο ίδιος ερωτευμένος εκείνο το διάστημα. Ερωτευμένος με τη χρόνια τώρα σε κόμμα ασθενή του Αλίσια.
Το σενάριο της συγκεκριμένης ταινίας δεν είναι ότι πιο main stream έχει δει κανείς. Ωστόσο το θέμα της είναι πολύ ανθρώπινο. Είναι ένας μικρός ύμνος στη φιλία και τον έρωτα, που στην εποχή μας γιατρεύουν τη μοναξιά και ομορφαίνουν την καθημερινότητα. Στην πρώτη θέαση της ταινίας, εάν αγνοείς την ταυτότητα του σκηνοθέτη δεν υποψιάζεσαι ότι πρόκειται για τον δημιουργό των ταινιών "Κικα" και "Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης". Αν όμως κοιτάξεις λίγο πιο προσεκτικά, πέρα από το σενάριο, θα αναγνωρίσεις το σινεμά του Αλμοδόβαρ και τον ίδιο να σου κλείνει το μάτι.
Οι γυναίκες εδώ είναι μόνο φαινομενικά «απούσες». Αν και για το μισό του έργου (περίπου) είναι σε κόμμα, είναι πιο ζωντανές από ποτέ. Η ζωντάνια τους δεν συνδέεται με τη φυσική τους κατάσταση, αλλά με το πόσο επηρεάζουν τη ζωή των ανδρών που τις αγαπούν. Ακόμη και μέσα στην κλινική, σε κωματώδη κατάσταση, λειτουργούν σαν καταλύτης για τον Μπενίνιο και τον Μάρκο. Είναι πάρα πολλά τα στοιχεία που δυναμώνουν τον ρόλο των γυναικών σε αυτή την ταινία. Ο Αλμοδόβαρ ενισχύει συστηματικά την παρουσία της Αλίσια και της Λίντια μέσα από flashbacks. Μια πολύ προσεκτική ισορροπία κρατιέται καθόλη τη διάρκεια της ταινίας.
Η γυναικεία φύση δεν είναι απούσα αλλά παρούσα σε 2 επίπεδα, με διπλή διάσταση. Δυο γυναίκες διαφορετικές μεταξύ τους μονοπωλούν το ενδιαφέρον της πλοκής. Η ταυρομάχος Lindia, ένα θηλυκό γοητευτικό αλλά με έντονα "ανδρικά" χαρακτηριστικά, έχει καταλάβει έναν παραδοσιακά ανδροκρατούμενο χώρο με τόλμη που θα ζήλευαν οι άνδρες συνάδελφοί της. Γίνεται λοιπόν η γυναίκα character της ταινίας. Η γυναίκα image και alter ego της Lindia, είναι η μπαλαρίνα Alicia. Η λεπτότητα και η θηλυκότητα των κινήσεών της στις σκηνές όπου κάνει πρόβες για την παράσταση είναι αξιοθαύμαστη. Δύο γυναίκες, δύο και τα βλέμματα της κάμερας. Η Λίντια πιο δυναμική γυρίζει το βλέμμα στην κάμερα, κοιτάζει κατάματα τον θεατή. Η Αλίσια παραδίδεται στο βλέμμα της κάμερας και εκείνο του θεατή σαν μια γυναίκα-εικόνα του Αμερικάνικου σινεμά του ’60. Το σώμα της Λίντια είναι γεμάτο πληγές και άγριο, το σώμα της Αλίσια είναι αψεγάδιαστο, λευκό και «αγγίζεται» με τρυφερότητα από την κάμερα, προβάλλοντας συνεχώς έναν αισθησιασμό. Ο Αλμοδόβαρ δεν αφήνει ούτε στιγμή τη γυναίκα-μούσα του στο περιθώριο.
Στο περιθώριο αντίθετα βρίσκονται πάλι οι άνδρες παρόλο που μιλάμε για μια ταινία η οποία υμνεί την ανδρική φιλία. Οι ανδρικοί χαρακτήρες δείχνουν και εδώ την ανικανότητά τους να αντεπεξέλθουν στις γύρω τους εξελίξεις. Μένουν μέχρι το τέλος απλοί παρατηρητές όπως εκείνο το βράδυ στο θέατρο. Η ζωή τους κρίνεται από το μέλλον των γυναικών ενώ η σεξουαλικότητά τους αμφισβητείται μονίμως.
Ο Μπενίνο δουλεύει σαν νοσοκόμος, επάγγελμα γυναικοκρατούμενο. Ομολογεί άμεσα ότι είναι gay (για να του επιτρέπεται να φροντίζει την Αλίσια) ενώ η σχέση του με τον Μάρκο είναι αμφιλεγόμενη. Ο Μάρκο, με τους ταξιδιωτικούς οδηγούς του, μειώνεται δίπλα σε μια γυναίκα ταυρομάχο. Ο ίδιος άνδρας εμφανίζεται πολύ ευαίσθητος και ευσυγκίνητος καθώς κλαίει πολύ συχνά.
Κάτι που ίσως κάνει αυτή την ταινία να ξεχωρίζει από τις υπόλοιπες του δημιουργού είναι ότι ο Αλμοδόβαρ καταφέρνει να εξαπατήσει τον μέσο θεατή και με επιτυχία. Έχει «ποτίσει» την ταινία του με τα θέματα που τον απασχολούν (gender identity, cross-gender κτλπ) αλλά όλα αυτά είναι κάτω και πέρα από την επιφάνεια.

Todo Sobre mi madre/All About my mother / Όλα για τη μητέρα μου(1999)

2007-07-14T22:39:00.000+03:00

Manuela: Women would do anything to avoid being alone.
Rosa: Women are more tolerant but that’s good.
Manuela: We’re arseholes and a bit lesbo.

Με καυστικό χιούμορ όπως πάντα, αλλά και μεγάλη σοβαρότητα σύναμμα, το σινεμά το Αλμοδόβαρ γεμάτο αντιθέσεις συμπληρώνεται από μια ακόμα ιστορία γυναικών.
Η Μανουέλα ζει με τον γιο της Εστεμπαν στη Μαδρίτη και εργάζεται στο τμήμα δωρεάς οργάνων. Το βράδυ των γενεθλίων του Εστεμπαν, αφού παρακολουθούν στο θέατρο την παράσταση «Λεωφορείον ο πόθος» η μητέρα του, υπόσχεται να του πει όλη την αλήθεια για τον πατέρα που δεν γνώρισε ποτέ. Ο άτυχος όμως Εστέμπαν κυνηγώντας την πρωταγωνίστρια της παράστασης για ένα αυτόγραφο, σκοτώνεται από διερχόμενο αυτοκίνητο. Η Μανουέλα μαζεύει τα κομμάτια της και ξεκινά για Μπαρσελόνα, αναζητώντας τον πατέρα του Εστεμπαν. Εκεί συναντά την παλιά της φίλη Αγράδο, γνωρίζει τη Ρόσα και τις ηθοποιούς Ούμα και Νίνα. Οι γυναίκες αυτές κάτω από περίεργες συνθήκες και αρκετές συμπτώσεις, γίνονται μια γροθιά. Μια γροθιά απέναντι στη ζωή και το θάνατο. Το πένθος, η προδοσία, ο έρωτας και ένα παιδί γεφυρώνουν αυτούς τους τόσο αταίριαστους χαρακτήρες. Η γυναικεία φιλία θριαμβεύει και η ζωή κατά την ταινία, είναι γένους…θηλυκού.
Η ταινία «Όλα για τη μητέρα μου» είναι αφιερωμένη στη μητέρα του δημιουργού της, σε όλες τις μητέρες, και σε όλους όσους θέλουν να γίνουν μητέρες. Έχει τρία πρότυπα μητέρας, τη στοργική Μανουέλα που υπεραγαπά το γιο της και προσπαθεί να επιβιώσει μετά την απώλεια του, τη Ρόσα που κυοφορεί ένα μωράκι και το καρτερά κάνοντας ότι της υπαγορεύει ο γιατρός για να μην το χάσει αλλά και τη μάνα της που αντιμετωπίζει με κυνισμό τα «μπλεξίματα» της κόρης της και αδιαφορεί μέχρι που «μαλακώνει» τη στάση της ξέροντας ότι η κόρη της είναι οροθετική. Έχει επίσης και τρία πρότυπα γυναίκας που δεν είναι ότι πιο κλισέ. Η Αγράδο είναι πρώην άνδρας που υποβλήθηκε σε εγχείρηση αλλαγής φίλου. Η Ούμα έχει ερωτική σχέση με τη Νίνα αλλά τελικά η τελευταία την αφήνει για κάτι πιο συμβατικό.
Ο Αλμοδόβαρ υμνεί τη γυναικεία φύση σε κάθε της υπόσταση. Γυναίκες ή όχι εκ φύσεως, οι χαρακτήρες αυτοί είναι πάνω από όλα άνθρωποι, πονούν και διψούν για συντροφικότητα, αλληλοεκτίμηση και υποστήριξη. Πολεμούν τη μοναξιά με κάθε τρόπο και κάθε τίμημα. Βγαίνουν νικητές γιατί κερδίζουν τη ζωή. Η Μανουέλα παίρνει υπό την προστασία της τον γιο της Ροσα μετά το θάνατό της, τον ονομάζει Εστεμπάν και κάνει μια καινούργια αρχή, η Ούμα συνεχίζει την καριέρα της και χωρίς την Νινα. Η ζωή προχωράει με γέλια και με δάκρυα και το νόημά της βρίσκεται στα μικρά, και τα απλά. Στα χαμόγελα και τις αγκαλιές που ανταλλάσσουν οι φίλες στο τέλος της ταινίας.

Carne Tremula/Live Flesh/Καυτή Σάρκα (1997)

2007-07-09T00:24:00.000+03:00

“What I want is for you to suffer as I suffer and I’ll learn to pray to make it happen. What I want is for you to feel as useless as an empty whiskey glass in someone’s hands and I want the heart in your breast to feel as if it belonged to someone else, and for it to hurt. I wish you death wherever you are and I’ll learn to pray to make it happen.”

Λόγια σκληρά που ακούγονται τραγουδιστά στο πρώτο μισάωρο της ταινίας. Λόγια που προδίδουν θυμό και δίψα για εκδίκηση. Ο Βίκτωρ θέλει να εκδικηθεί τα έξι χρόνια που πέρασε στη φυλακή. Βρέθηκε πίσω από τα κάγκελα στα δεκαοχτώ του. Ερωτευμένος με την Ελένα, την επισκέπτεται ένα βράδυ μετά από το one night stand τους αλλά η ίδια της τον θυμάται ελάχιστα. Δυο αστυνομικοί καταφθάνουν, γίνεται συμπλοκή και ο ένας από αυτούς τραυματίζεται σοβαρά. Όταν ο Βίκτωρ αποφυλακίζεται, βρίσκει την Ελένα παντρεμένη με τον καθηλωμένο σε αναπηρικό καροτσάκι αστυνομικό Νταβίντ. Θέλει να εκδικηθεί και τους δυο που έγιναν η αφορμή να χάσει τόσα χρόνια από τη ζωή του. Στην πορεία όμως τα πράγματα παίρνουν άλλη τρόπή, είναι τελικά φτιαγμένος ο Βίκτωρ για να πληγώνει;

Οι περισσότεροι κριτικοί βλέποντας την «Καυτή Σάρκα» μίλησαν για έναν Αλμοδόβαρ με στροφή προς ένα πιο ώριμο σινεμά. Τι άλλαξε τελικά; Το ύφος του πάντως είναι ευδιάκριτο παντού και ο ίδιος δεν αφήνει καθόλου τη σάτιρα και το πάντρεμα κωμωδίας και δράματος.
Η ταινία ξεκινά με μια γέννα στην Φραγκοκρατούμενη Ισπανία και τελειώνει με μια γέννα στην ελεύθερη πλέον χώρα. Η αρχή και το τέλος της ιστορίας με παρόμοιο τρόπο δημιουργούν μια αντίθεση και ένα σχόλιο για την Ισπανία του τότε (απαγόρευση κυκλοφορίας τη νύχτα) και του τώρα(οι δρόμοι σφύζουν από ζωή). Δε λείπει φυσικά η σάτιρα προς ήρωες κλισέ και προς τα επαγγέλματα «της εξουσίας». Ο αστυνόμος Σάντσο είναι αλκοολικός και γελοιοποιείται συνεχώς. Ο ανδρισμός του φτάνει ως το περιπολικό, διότι στην κουζίνα και ποδιά βάζει και φαΐ φτιάχνει.
Ο ρόλος των γυναικών είναι λίγο έξω από όσα μας είχε συνηθίσει ο Πέδρο ως αυτή του την ταινία αλλά και πάλι, εξακολουθούν να παίζουν καθοριστικό ρόλο. Στο επίκεντρο βρίσκεται η «ωραία Ελένη», η Ελένα του Νταβίντ την οποία ποθεί και ο Βίκτωρ. Οι δύο άνδρες συγκρούονται εξαιτίας της, ενώ ο Σάντσο υποφέρει όταν η Κλαρα δηλώνει αποφασισμένη να τον εγκαταλείψει. Τα όπλα εκπυρσοκροτούν οι άνδρες αλλά οι γυναίκες είναι η αφορμή. Οι αρσενικοί χαρακτήρες του Αλμοδόβαρ και εδώ, δεν μπορούν να πάνε πιο πέρα από τα φουστάνια, οι γυναίκες έχουν τον πρώτο λόγο.

Αλμοδοβαρική Φιέστα!

2007-07-05T22:57:00.000+03:00

Η cinematia ξεκινάει φέτος το καλοκαίρι μια "Αλμοδοβαρική Φιέστα". Καλεσμένοι της είστε όλοι όσοι περάσετε απο δω.
Κάντε ένα κλικ για να θυμηθούμε, να σχολιάσουμε και να σκεφούμε κάποιες απο τις ταινίες του Πέδρο Αλμοδόβαρ. Ελάτε με τα λόγια μας να δημιουργήσουμε εικόνες και συναισθήματα όμοια με εκείνα που ζωντανεύουν οι ήρωες της μεγάλης οθόνης.

Μέρες Γιορτής!

2007-07-03T23:00:00.000+03:00

Και ξαφνικά έφτασαν οι γιορτινές μέρες!

Αποφασίσαμε να πάμε στο νησί Παρασκευή βράδυ.Προορισμός μας η Κέα ή αλλιώς Τζιά. Αιτία ή αφορμή ο γάμος του Μάνου με την Ίλεια. Συνταξιδιώτες, συγκάτοικοι και συνδαιτυμόνες μου, η Εβελίνα, η Μαριλίζ, η Ελένη, ο Βασίλης, ο Γιώργος, ο Γιώργος, ο Νάσος, ο Ανδρέας, ο Θεοχάρης, ο Αρτέμης και ο Βαγγέλης. Όλοι μας ζήσαμε κατά τα έτη 2003-2004 κάτω από την ίδια στέγη, στο ένδοξο Tyler Court, στο Παν/ιο του Kent, στην Αγγλία. Όλοι μας δώσαμε ραντεβού στο γάμο του Μάνου και εγώ περίμενα με μεγάλη ανυπομονησία αυτό το reunion. Και ήταν ένα ταξίδι πέρα από κάθε προσδοκία.
Ήταν μέρες γιορτινές, γιατί τελικά είναι μεγάλη γιορτή να βλέπεις τους φίλους σου μετά από καιρό! Οι κοινές αναμνήσεις ξυπνούν αυτόματα και όταν κοιτάς στα μάτια τους θυμάσαι εκείνο που είχες διαβάσει δια χειρός Κούντερα οι φίλοι είναι πολύτιμοι γιατί μας βοηθούν να κρατάμε ζωντανό το παρελθόν μας. Και έτσι είναι, μια εμπειρία όσο την ανακαλείς τόσο την κρατάς ζωντανή.
Αγκαλιαστήκαμε σφιχτά, δώσαμε φιλιά χαράς, χορέψαμε και νιώσαμε ότι δεν πέρασε ούτε μέρα από τον αποχαιρετισμό μας στο αεροδρόμιο. Όταν κοιταζόμαστε στα μάτια νιώθουμε σιγουριά γιατί δεν χρειάζεται να γεμίζουμε πάντα με ήχο τη σιωπή.
Την ημέρα του γάμου χορέψαμε παραθαλάσσια με την πανσέληνο να λούζει το νησιώτικο βουνό και το αεράκι να μας δροσίζει ευχάριστα. Ήμασταν οι 14, που όπως είπε ο μετρ στην δεξίωση, μας περίμενε εδώ και δυο μήνες. Γίναμε οι 14 που ανεβάσαμε το κέφι στην πίστα αμέσως. Ήμουν εγώ που σκέφτηκα ότι όσο βλέπω τους φίλους μου να διασκεδάζουν σαν μικρά παιδιά και να γελούν δυνατά, νιώθω ότι παρέμεινα παιδί. Ένιωσα εκείνο το βράδυ ότι η δουλειά και τα χρόνια μου μαγνητίστηκαν από το φεγγάρι και σηκώθηκαν στον ουρανό, πέρα μακριά, εκεί που δεν φτάνει το ανθρώπινο μάτι.
Κορεσμένοι από φαΐ, ποτό, χορό και γέλια γυρίσαμε στο ξενοδοχείο. Εκεί, ανταμώσαμε τις πρώτες ακτίνες του ήλιου ξυπνητοί. Μας βρήκε το ξημέρωμα να μιλάμε δυνατά και όλοι μαζί.
Υποσχεθήκαμε στους εαυτούς μας και μεταξύ μας να μην αργήσουμε να ξαναβρεθούμε.

Αφιερώνω αυτό το ποστ σ’όλους μου τους φίλους, σ’όλους αυτούς που πιστεύουν στη φιλία και την απολαμβάνουν, μα και σ’όλους όσους θέλουν να αποκτήσουν φίλους!

Οι ώρες / The hours (2002)

2007-06-27T01:59:00.000+03:00

Όταν ο Michael Cunningham συνάντησε τη Virginia Woolf ο συνδυασμός έμελλε να είναι πετυχημένος…

Για να κατανοήσει κανείς το πόσο άρτιο είναι το βιβλίο και κατ’επέκταση η ταινία βοηθάει πολύ το να έχει διαβάσει το βιβλίο “Mrs Dalloway” και βεβαίως τη βιβλιογραφία της (ή έστω να γνωρίζει στοιχεία της). Επειδή όμως το δύο στα δύο είναι λίγο δύσκολο ξεκινάμε.

Η ταινία, βασισμένη στο βιβλίο του Michael Cunningham αλλά μεταφερμένη στην οθόνη με τα χέρια του Stephen Daldry, μας μεταφέρει σε τρεις χρονολογίες άσχετες μεταξύ τους. Οι γυναικείοι χαρακτήρες όμως που πρωταγωνιστούν σε κάθε μια από αυτές έχουν αρκετά κοινά σημεία που γεφυρώνουν αρμονικά τη χρονική μεταξύ τους απόσταση.
Γυναικείοι χαρακτήρες με δυναμισμό αλλά και αδυναμίες ταυτόχρονα, έτοιμες για μεγάλες αποφάσεις αλλά και δειλές να τις πραγματοποιήσουν. Σκαμπανευάσματα της γυναικείας ψυχολογίας ή πικρή αλήθεια του ανθρώπινου είδους;

Η Κλαρίσσα του 2002 είναι μεγαλο-εκδότρια, συγκατοικεί αρκετά χρόνια με την ερωμένη της Σάλλυ αλλά η σχέση τους είναι προβληματική. Σε μια άλλη εποχή, η Λώρα Μπράουν, μια έγκυος νοικοκυρά και ήδη μητέρα ενός αγοριού ζει ένα τελειωμένο γάμο και προσπαθεί να αφήσει πίσω την οικογένειά της, να ελευθερωθεί από τα δεσμά. Στο ακόμα πιο μακρινό παρελθόν, η Virginia Woolf κάτω από μεγάλη ψυχολογική πίεση προσπαθεί να εκφράσει τις σκέψεις της στο χαρτί, να γεννήσει καινούργιους ήρωες και νέες ιστορίες. Την παρακολουθούμε να γράφει τις πρώτες σειρές από το βιβλίο της «Η Κυρία Ντάλλαγουεη».

Αυτό είναι και το παρατσούκλι της Κλαρίσσα του σήμερα. Η κ.Ντάλλαγουη του βιβλίου μας βάζει στη ζωή της για μια μέρα, το ίδιο και η ταινία, διηγείται μια μέρα στη ζωή τριών γυναικών. Αγωνίες, πάθη, έρωτας, ανεκπλήρωτες επιθυμίες και η ανάγκη για συντροφιά και προσωπική έκφραση. Η κ.Ντάλλαγουέη δια χειρός Virginia Woolf ανακαλεί μνήμες ενός φιλιού που είχε δώσει στη φίλη της Σάλλυ. Η Λώρα στην ταινία φιλάει την φίλη της, η Κλαρίσσα συζεί με την Σάλλυ. Η σεξουαλικότητα της Virginia Woolf πέρασε στην ιστορία ως αμφιλεγόμενη.

Το «μπλέξιμο» των ιστοριών τελικά πετυχαίνει εδώ σε πολλά επίπεδα, και το δέσιμο τους έχει κάτι περισσότερο από το εμφανές.

Υπόθεση Παραντιν/Paradine Case (1947)

2007-06-25T23:28:00.000+03:00

Μια ταινία που ξεκίνησα να βλέπω διστακτικά αλλά άλλαξα γνώμη γρήγορα.
Το 1946, μια γυναίκα κατηγορείται για τον δηλητηριασμό του τυφλού εύπορου άνδρα της. Φυσικά αρνείται κάθε ανάμειξη. Ο γοητευτικός παντρεμένος δικηγόρος Τομ, αναλαμβάνει την υπόθεση. Απο τα πρώτα λεπτά της ταινίας ο θεατής γατζώνεται απο το θέαμα τόσο σκηνοθετικά όσο σεναριακά. Είναι ένοχη τελικά η κ. Παραντιν, σκότωσε τον σύζηγό της ή απλά ταλαιπωρείται λόγω του αμφιλεγόμενου παρελθόντος της; Θα αφήσει τη γυναίκα του ο Τομ γοητευμένος απο τη σαγηνευτική χήρα; Το σασπένς σε δυο επίπεδα και τα πλάνα του Χίτσκοκ μοναδικά. Τολμηρά φιλιά (για την εποχή) και όταν η γυναικεία ψυχολογία απειλείται απο μια άλλη θηλική παρουσία, οι μάσκες της "αριστοκρατίας' πέφτουν.

Εδώ είμαι!

2007-06-21T13:02:00.000+03:00

Λατρευτοί μου αναγνώστες!Ξέρω ότι λείπω εδώ και 10 μέρες...

Δεν είναι ο δαίμονας του τυπογραφίου, στην περίπτωσή μου το πρόβλημα ακούει στη λέξη virus!To laptop μου αδυνατεί να ανταποκριθεί στις συγγραφικές μου ανάγκες πλέον και η μαγεία της θάλασσας δεν μου δείνει τον απαιτούμενο χρόνο για φορμάτ.Παραμένω στη βάση μου αλλά αυτή τη φορά χωρίς δουλειά, παραδομένη στον όμορφο ήχο της λέξης "καλοκαίρι" συμπλήρωσα ήδη δεκα μπάνια στις καταγάλανες ακτές του νομού μου...

Σύντομα ξανά κοντά σας, με φορμαρισμένο μηχάνημα >> γι'αυτό δεν σταματώ να μαζεύω κινηματογραφικές εμπειρίες ;-)

21 Grams(2003)

2007-06-12T14:04:00.000+03:00

Τρεις ιστορίες ή μια; Ο χρόνος εχθρός ή σύμμαχος; Τι σημασία έχει;

Αν υπάρχει μια τέχνη που σπάει με μεγάλη επιτυχία την έννοια του χρόνου, αυτή είναι η 7η. Ο Alejandro González Iñárritu μπλέκει τόσο φυσικά τρεις ήρωες, σε μια ιστορία ενός καρδιοπαθή,μιας γυναίκας που θρηνεί άνδρα και παιδιά και ενός πρώην κατάδικου που στέρησε τη ζωή άθελά του σε τρεις ανθρώπους. Όλα αυτά μπλέκονται σε βάθος χρόνου, εκεί που όμως η ευθεία γραμμή του χρόνου καταργείται. Παρελθόν και παρόν μπερδεύονται, δημιουργώντας ένα παζλ εικόνων που συνθέτουν μια δυνατή ιστορία.
Η ηθική, ο οίκτος, η αγάπη, η ανασφάλεια, η εκδίκηση και το νόημά της, η συγχώρεση και οι τύψεις. Τι μας βαραίνει πιο πολύ; Πόσο είναι το βάρος της ψυχής μας τελικά; Τι κάνει τη ζωή μας πιο υποφερτή ή πιο ανυπόφορη; Ίσως όλα τα παραπάνω να είναι απλά η ίδια η ζωή και τόσο αναπόφευκτα όσο και απαραίτητα για την ίδια μας την ύπαρξη.

Γράψαμε τ'όνομά μας

2007-06-08T11:26:00.000+03:00

Στο περιγυάλι το μικρό, τ'άσπρο σαν περιστέρι

γράψαμε τ'όνομά μας.

Ωραία που φύσηξε ο Μπάτης και έμεινε η γραφή ;-)

Ελληνικό σινεμά στα μέτρα σας!

2007-06-04T12:00:00.000+03:00

Η cinematia με χαρά υποστηρίζει μια αξιόλογη προσπάθεια.Την προώθηση της γνώμης του ελληνικού σινεφίλ κοινού.
Οι περισσότεροι κινηματογραφόφιλοι της χώρας μας παραπονιούνται για το επίπεδο του εγχώριου κινηματογράφου. Καιρός λοιπον να αναλάβουν δράση...
Απο σήμερα μέσω του Blog http://newgreekcinema.wordpress.com" (και τους υποστηρικτές του) δίνεται η ευκαιρία σε όσους επιθυμούν κα εκφράσουν τη γνώμη τους ή να καταθέσουν τις ιδέες τους για εναν καλύτερο ελληνικό κινηματογράφο, να "μιλήσουν". Αυτό το βήμα λόγου αποτελεί μια επανάσταση προς τη βιομηχανία του ελληνικού κινηματογράφου και τους ανθρώπους της, καθώς οι απόψεις και τα σχόλια θα σταλούν αυτούσια στην Εταιρεία Ελλήνων Σκηνοθετών,στην Ένωση Σεναριογράφων,στο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου,στο Υπουργείο Πολιτισμού,στο Υπουργείο Παιδείας,αλλά και στις σχολές κινηματογράφου της χώρας μας.
Μπορούμε όλοι να βοηθήσουμε τον Ελληνικό Κινηματογράφο!

Summertime

2007-06-03T22:34:00.001+03:00

Κάνοντας το δεύτερο μου μπάνιο σήμερα αναρωτήθηκα, αν το ελληνικό καλοκαίρι ήταν ταινία, ποια θα ήταν;
Θα ήταν κάποια από τις πολλές κλασσικές δικές μας ταινίες γυρισμένες σε κάποιο ελληνικό θέρετρο ή κοσμοπολίτικο νησί, με καντούνια στενά και γαλάζιες παραλίες. Μπορεί και να μην ήταν μια ταινία, αλλά πολλές μαζί, με πρωταγωνιστές που φορούν σκιαθάκια και θηλυκά που περιφέρονται με φέτες καρπούζι.
Και αν ήταν ταινία, θα είχε λέτε αρχή και τέλος; Δύσκολο νομίζω…Και τι πλοκή να είχε το καλοκαίρι μας; Μια ιστορία ή πολλές μαζί; Ντόπιους ή αλλοδαπούς στο προσκήνιο;
Παραλία πάντως θα είχε σίγουρα.
Πάντως η φωτογραφία αυτή θα μπορούσε να είναι ένα πλάνο από αυτή την ταινία. Πλαισιωμένο με τη μουσική που ο καθένας μας θέλει να ακούει όταν βρίσκεται παραθαλάσσια. Α! έχοντας δίπλα του την παρέα που θέλει!

Ο κύριος Disney και η αυτοκρατορία του

2007-06-02T18:47:00.000+03:00

Οι περισσότεροι από εμάς μεγαλώσαμε με τα κινούμενα σχέδια του κυρίου Walt Disney. Πολλοί από εμάς εξακολουθούμε να τα βλέπουμε αν και «μεγάλοι» πλέον.

Αστείες μα και συγκινητικές ιστορίες που γεννήθηκαν από την εταιρεία Disney και ταξίδεψαν ανά τον κόσμο, μαγεύοντας πολλές παιδικές και όχι μόνο καρδιές.

Πόσα γνωρίζετε για την ιστορία του παιδικού σας παραμυθά Disney και των ταινιών του;

1) Το “Lion King” είναι η πιο επιτυχημένη ταινία κινουμένων σχεδίων της Disney.
a. Ναι b. Όχι
2) H πρώτη μεγάλου μήκους animation ταινία του Walt Disney ήταν το “Beauty and
the Beast”
a. Ναι b. Όχι
3) O Mickey Mouse ήταν το πρώτο καρτούν που δημιούργησε ο Walt Disney.
a. Ναι b. Όχι
4) Η φωνή του Mickey Mouse ανήκει στον ίδιο τον Walt Disney.
a. Ναι b. Όχι
5) Ο Walt Disney ήθελε αρχικά να ονομάσει τον Mickey Mouse, Mortimer Mouse.
a. Ναι b. Όχι
6) Walt Disney κέρδισε τα περισσότερα όσκαρ από οποιονδήποτε άλλο.
a. Ναι b. Όχι
7) Ο Walt Disney έχτισε το πρώτο του theme park στη Φλόριντα.
a. Ναι b. Όχι
8) Το γνωστό τραγούδι “When you sing upon a star” είναι από την ταινία «Πινόκιο»
a. Ναι b. Όχι

Καλώς το καλοκαίρι!

2007-06-01T17:38:00.000+03:00

Και να που ήρθε!
Καμαρωτό, ζεστό και πάντα στην ώρα του.
"Καλοκαίρι"
και μόνο που το λες, και μόνο που το γράφεις, και μόνο που το διαβάζεις χαίρεσαι!
"Καλοκαίρι"
Μια λέξη, 4 συλλαβές μα τόσες σκέψεις!

Καλό μήνα!

Υποδεχθείτε τον Ιούνιο

2007-05-31T20:17:00.000+03:00

Τελευταία μέρα του μήνα σήμερα και πέρα απο το ότι μπαίνουμε πια επίσημα στο καλοκαίρι, θα ήταν γρουσουζιά να μην αναφερθώ στη μεγαλήτερη γιορτή της 7ης τέχνης που γίνεται πάντα Μάιο.

Ο λόγος για τις φετινές Κάννες που "σιώπησαν" την Κυριακή 27/5. Λαμπρές ήταν οι διάφορες εκδηλώσεις για τα 60 χρόνια του Φεστιβάλ, λαμπροί και οι αστέρες που τις πλαισίωσαν.
Λίγο πριν σβήσουν οι προβολείς και οι άνθρωποι τις μεγάλης οθόνης ανανεώσουν ραντεβού για του χρόνου,δώθηκαν τα εξής βραβεία:

Χρυσός Φοίνικας στην ταινία "4 μήνες, 3 εβδομάδες και 2 ημέρες" του Ρουμάνου σκηνοθέτη Κρίστιαν Μουντζίου
Μέγα Βραβείο στην ταινία "Το δάσος που θρηνεί" της Γιαπωνέζας Ναόμι Καβάζε
Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής στην ταινία κινουμένων σχεδίων "Περσέπολις" των Μαριάν Σατράπι και Βενσάν Παρονό & στην ταινία "Σιωπηλό Φως" του Κάρλος Ρεϊγάδας
Βραβείο Σκηνοθεσίας στην ταινία του αμερικανού Τζούλιαν Σνάμπελ "Το Σκάφανδρο και η Πεταλούδα"
Βραβείο Σεναρίου στην ταινία "Η άκρη του ουρανού" του Τουρκοβερολινέζου Φατίχ Ακίν
Βραβείο Ανδρικής ερμηνείας στον Ρώσο Κονσταντίν Λαβρεονένκο την ταινία "Η εξορία" του συμπατριώτη του Αντρέι Ζβιαγκίντσεφ.
Βραβείο Γυναικείας ερμηνείας στη νοτιοκορεάτισα Τζονγκ Γέονγ-Τζέον την ταινία "Secret Sunshine" του συμπατριώτη της Λι Τσανγκ-Ντονγκ.
Βραβείο 60 χρόνων του Φεστιβάλ στη ταινία "Paranoid Park" του Αμερικανού Γκας Βαν Σαντ
Βραβείο Χρυσής Κάμερας στην ταινία "Οι μέδουσες" του Ισραηλινού Έτγκαρ Κέρετ και Ειδική μνεία στην ταινία "Control" του Αντον Κόρμπιν.

Με γειά και το μπλουζάκι

2007-05-28T12:39:00.000+03:00

r

Η cinematia παράλληλα με το internet εμφανίζεται και στους δρόμους...ΕΓΙΝΕ ΜΠΛΟΥΖΑΚΙ!
"thoughts on cinema & life"

Κάτι Κάννες ετών 60!!!

2007-05-20T00:28:00.000+03:00

Οι Κάννες έχουν φέτος έναν ακόμη λόγο για παραπάνω λάμψη και χαμόγελα: τα 60 χρόνια ιστορίας του Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών είναι γεγονός!
Όπως κάθε Μάιο τα τελευταία εξήντα χρόνια,έτσι και φέτος για δώδεκα ολόκληρες μέρες οι Κάννες συγκεντρώνουν την προσοχή των ΜΜΕ και των σινεφιλ. Ηθοποιοί,σκηνοθέτες,celebrities,άνθρωποι του θεάματος αλλά και οι οπαδοί τους, δίνουν το δικό τους παρόν τέτοια εποχή,χρόνια τώρα, σ'αυτό το θέρετρο.
Η φετινή επέτειος με τις εκδηλώσεις και τα parties της προσέλκησε τα πιο συζητημένα ονόματα του χώρου.O φωτογράφος Alex Majoli επιμελήθηκε την επίσημη (πτωτότυπη) αφίσα του Φεστιβάλ, όπου ποζάρουν πηδώντας απο πάνω προς τα κάτω: ο σκηνοθέτης Souleymane Cisse, απο κάτω αριστερά η Penelope Cruz, ο σκηνοθέτης Wong Kar Wai, η Juliette Binoche, η Jane Campion, και ο Gerard Depardieu. Μπροστά απο αριστερά διακρίνεται ο Bruce Willis με μια γκριμάτσα όλο μυστήριο, ο Samuel L. Jackson και ο σκηνοθέτης Pedro Almodovar.Όλοι τους διαφορετικοί μα όλοι τους στην υπηρεσία του θεάματος, μεταφέρουν την εορταστική ατμόσφαιρα της επέτειου και μια αισιοδοξία για το μέλλον του φεστιβάλ.
Στις 16 Μαΐου και με πρόεδρο τον Stephen Frears έγινε η επίσημη έναρξη του Φεστιβάλ το οποίο θα ρήξει την αυλαία του στις 27 Μαΐου. Η ταινία του Moore "Sicko" έκανε πρεμιέρα χθες. Σκληρός κριτής της Αμερικανικής κυβέρνησης, ο Moore αυτή τη φορά τα βάζει με το Αμερικάνικο σύστημα υγείας. Αυτή του όμως η "ματιά" αντιμετωπίζει φέτος το ενδεχόμενο να βρεθεί στα δικαστήρια.

Ένα τραγούδι για τον Αργύρη

2007-05-15T14:32:00.000+03:00

Σύνοψη
10 Ιουνίου 1944.
Δίστομο. Ένα μικρό χωριό, ένα βήμα από την θάλασσα, στο δρόμο από την Αθήνα προς τους Δελφούς. Στις 10 Ιουνίου του 1944, ο μικρός Αργύρης σχεδόν τεσσάρων χρονών, επιζεί μιας κτηνώδους σφαγής των Γερμανικών Δυνάμεων Κατοχής: «Μέτρο Εξιλέωσης» μιας ναζιστικής μεραρχίας ως αντίποινα για μία επίθεση ανταρτών εναντίον των Γερμανών στην περιοχή. Σε λιγότερο από δύο ώρες σκοτώνονται 218 κάτοικοι του χωριού – γυναίκες, άντρες, γέροι, μωρά και βρέφη. Ο Αργύρης χάνει τους γονείς του και άλλους 30 συγγενείς.
Ο μικρός Αργύρης περνά τα επόμενα χρόνια σε ορφανοτροφεία γύρω από την Αθήνα, μαζί με άλλα ορφανά παιδιά θύματα του πολέμου. Ώσπου μία μέρα εμφανίζεται μία αποστολή του Ερυθρού Σταυρού και διαλέγει μία χούφτα παιδιά για ένα μεγάλο ταξίδι σε μία μακρινή χώρα. Ο Αργύρης θέλει οπωσδήποτε να πάει μαζί τους. Και έτσι φτάνει στην Ελβετία, στο παιδικό χωριό Πεσταλότσι στο Τρόγκεν. Χρόνια αργότερα κάνει τη διδακτορική του διατριβή στο Πολυτεχνείο της Ζυρίχης (ΕΤΗ) στα Μαθηματικά και την Αστροφυσική. Σύντομα αρχίζει να διδάσκει στα λύκεια της Ζυρίχης, μεταφράζει Έλληνες ποιητές στα γερμανικά, και για κάποια χρόνια εργάζεται ως βοηθός στην αναπτυξιακή βοήθεια του Ελβετικού Σώματος Βοήθειας για τα θύματα καταστροφών στη Σομαλία, το Νεπάλ και την Ινδονησία. Όταν επιστρέφει στην Ευρώπη, πραγματοποιεί τακτικά ταξίδια μεταξύ Ελβετίας και Ελλάδας και οι παραμονές στην παλιά του πατρίδα γίνονται όλο και πιο μακροχρόνιες.
Ο Αργύρης Σφουντούρης, 66 χρονών σήμερα, είναι ένας άνδρας με συναρπαστική γοητεία και μελαγχολική ευθυμία. Όλη του τη ζωή έχει ασχοληθεί με την παραφροσύνη των γεγονότων που συνέβησαν όταν ήταν μικρό παιδί. Σε ένα «Συνέδριο για την Ειρήνη» συλλογιζόταν δυνατότητες για το πώς θα μπορούσε ο κόσμος να βγει από το φαύλο κύκλο της βίας. Δεν προσπάθησε να το «ξεπεράσει» μέσα του, και να «κλείσει» το κεφάλαιο με τις παιδικές του αναμνήσεις, αλλά αγωνίστηκε να μάθει να ζει με αυτές και να κάνει τον κόσμο καλύτερο.
Η ταινία "ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΡΓΥΡΗ", μιλά για την αντιμετώπιση του προσωπικού θρήνου και του ιστορικού χρέους, για τις φαινομενικά άλυτες δυσκολίες μίας πραγματικής συμφιλίωσης, για την αναζήτηση της ειρήνης. Ένα ταξίδι με άγνωστο τέλος.

ΤΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ ΣΤΟΥΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ

Καλή βδομάδα!

2007-05-14T00:11:00.000+03:00

Μα και πως να μην είναι καλή; Αφού ξεκίνησε με την ανάμνηση του χθεσινού πρώτου μου μπάνιου...Το είχα υποσχεθεί στον ευατό μου. Κυριακάτικο πρώτο μπάνιο για τη φετινή καλοκαιρινή σεζόν...!
Ναι, ήρθε το καλοκαίρι!Η φύση και ο καιρός το φωνάζουν. Αν και η θάλασσα ήταν δροσερή, το σώμα δεν δυσκολεύτηκε και πολύ να προσαρμωστεί, ούτε το μυαλό να ανακαλέσει μνήμες του προηγούμενου καλοκαιριού. Κορμιά στη θάλασσα, κορμιά στην άμμο, κόσμος παντού, χρώματα και μυρωδιές που θυμίζουν διακοπές!
Σημέρα είναι Δευτέρα, μέρα εργάσιμη, ε και;;

Διεθνές Πανόραμα Ανεξαρτήτων Δημιουργών Φιλμ και Βίντεο

2007-05-09T15:16:00.000+03:00

η cinematia για δεύτερη χρονιά στηρίζει...

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ
ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ
Η οργανωτική επιτροπή του 9ου Διεθνούς Πανοράματος Ανεξάρτητων Δημιουργων – Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Πάτρας ξεκινά τη περίοδο για τη υποβολή των συμμετεχόντων σκηνοθετών, επίσημα, μιας και μέχρι τώρα έχουν δηλώσει συμμετοχή 40 σκηνοθέτες από 22 χώρες, δείγμα ότι και φέτος θα υπάρχει ρεκόρ συμμετοχών. Στο πλαίσιο της διοργάνωσης του προσεχούς Πανοράματος, το οποίο θα διεξαχθεί από τις 22 έως 39 Σεπτεμβρίου του 2007, η Οργανωτική Επιτροπή καλεί κάθε ανεξάρτητο δημιουργό, που ενδιαφέρεται να προβάλλει το έργο του.

Υποβολή αιτήσεων έως 15 Ιουλίου 2007
Η συμμετοχή μπορεί να κατατεθεί είτε μέσω της ηλεκτρονικής σελίδας του Πανοράματος www.independent.gr (link ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ) είτε στο fax 2610426779.
Πληροφορίες στο τηλ. 2610426779 ή στο e-mail info@independent.gr.

Προϋποθέσεις συμμετοχής.
α) Ντοκιμαντέρ μέχρι 60΄ λεπτά
β) Οι ταινίες να έχουν πραγματοποιηθεί μέσα στα τελευταία χρόνια ( 2005-2006)
γ) Η ταινία να είναι η1η ταινία ή 2η του σκηνοθέτη.
δ) Διάρκεια των μεγάλου μήκους μέχρι 90’
ε) Διάρκεια μικρού μήκους μέχρι 25’ λεπτά
ζ) Οι ταινίες προαιρετικά να είναι υποτιτλισμένες στα Αγγλικά
η) Φορμά DVD.
θ) Για animation, video art και πειραματικές ταινίες δεν υπάρχει κανένας περιορισμός διάρκειας.
Θα περιλαμβάνονται οι εξής κατηγορίες: μεγάλου και μικρού μήκους ταινίες, ντοκιμαντέρ, animation, video art, video clip, και από φέτος θα υπάρχει και ξεχωριστή κατηγορία για ταινίες video dance μιας και είναι παρά πολλοί οι σκηνοθέτες που το έχουν ζητήσει.
Να σημειωθεί ότι είναι ξεχωριστά το Ελληνικό και το Διεθνές διαγωνιστικό τμήμα.

Διοργάνωση:
Το "Διεθνές Πανόραμα Ανεξαρτήτων Δημιουργών Φιλμ και Βίντεο" διοργανώνεται από τη Συντακτική Επιτροπή του διαδικτυακού περιοδικού «Cineek Magazine- online περιοδικό εναλλακτικού πολιτισμού» www.cineek.gr.

Έχοντας συμπληρώσει οκτώ συνεχή χρόνια δημιουργικής πορείας το Διεθνές Πανόραμα Ανεξάρτητων Δημιουργών Φιλμ και Βίντεο παραμένει ένα κινηματογραφικό φεστιβάλ χωρίς προκριματική επιτροπή, χωρίς λογοκρισία και έλεγχο, χωρίς "βραβεία κοινού", αλλά διαγωνιστικό, φιλοδοξώντας να αναδειχθεί ένας χείμαρρος από ήχους, ένα μωσαϊκό από εικόνες που να ευνοούν την πολυσυνθετικότητα και τη διαφορετικότητα.

Το περσινό 8ο Διεθνές Πανόραμα Ανεξάρτητων Δημιουργών με την προβολή 208 ταινιών από 56 χώρες απέδειξε πως λειτουργεί ως συνδετικός κρίκος πολιτισμών αλλά και παρουσίασης νέων τάσεων στην 7η τέχνη. Σκηνοθέτες, νέοι και παλιοί δημιουργοί, επαγγελματίες ή ερασιτέχνες καλούνται να καταθέσουν τα δικά τους έργα. Νέα φαινόμενα, τάσεις, εμπειρίες που δοκιμάζονται, ένα μεγάλο ανοιχτό εργαστήρι εικονοκλασίας. Η τέχνη, η ψυχαγωγία και βιομηχανία του θεάματος είναι οι συνιστάμενες που συγκλίνουν ή αποκλίνουν.

"Για σας ο κινηματογράφος είναι ένα θέαμα.
Για μένα είναι σχεδόν μια αντίληψη του κόσμου.
Ο κινηματογράφος είναι φορέας της κίνησης.
Ο κινηματογράφος είναι τόλμη.
Ο κινηματογράφος διαδίδει ιδέες".
ΒΛΑΝΤΙΜΙΡ ΜΑΓΙΑΚΟΦΣΚΙ
(Αύγουστος 1922)

'Ενα "γειά"

2007-05-06T00:40:00.000+03:00

Έχω κάποιες μέρες να γράψω...δεν είναι η πρώτη φορά,το ξέρω...Αυτή όμως τη συγκεκριμένη φορά ήθελα να δώσω το παρόν και ας μην είναι για ταινία, ας είναι απλά για ένα "γειά". Γεια σε όλους όσους λοιπόν περνάνε απο εδώ! Πάντα διαβάζω τις σκέψεις σας και πάντα απαντώ στα σχόλιά σας.

Μόλις διάβασα κάτι απο τον Λουντέμη "Όταν εγώ σου έδειχνα τα άστρα εσύ κοίταζες το δάχτυλό μου". Αλήθεια, σκεφτήκατε ποτέ πόσες είναι οι στιγμές των οποίων τη μαγεία χάνουμε; Πόσες φορές κοιτάζουμε την επιφάνεια και χάνουμε τη διάσταση της μαγείας; Ξημερώνει Κυριακή, ας αφεθούμε να ζήσουμε μια μέρα χωρίς δουλειά και ας ψάξουμε τη μαγεία και τη συγκίνηση κάπου εκεί ψηλά.

Μεταξύ μας...προλαβαίνετε να ρήξετε μια ματιά στα ΑΣΤΡΑ."Είναι τα πρώτα αντικείμενα που βλέπει κανείς όταν κοιτάζει τον νυχτερινό ουρανό. Ο αριθμός τους είναι πραγματικά τεράστιος, υπάρχουν δισεκατομύρια. Ωστόσο με ορατό μάτι είναι ορατά μόνο 3000 στην καλύτερη περίπτωση (δηλαδή μακριά από τα φώτα των πόλεων και για ανθρώπους με ικανή όραση). "
Σε κάθε περίπτωση, είναι πάντως κάθε βράδυ εκεί ψηλά, συμπληρώνουν το δικό τους παζλ στη νύχτα και το σκοτάδι που απλώνεται, σε πλήρη αρμονία με το φεγγάρι. Είναι κάθε βράδυ εκεί... πόσοι όμως απο εμάς σηκώνουν πραγματικά το βλέμμα;

Καλό μήνα!

2007-05-01T21:04:00.000+03:00

Δύσκολο να ξεφύγω από την κλισέ ευχή των περισσοτέρων Bloggers σήμερα. Και αν λάβουμε υπ'όψη τους θεατές μιας ταινίας που ζητούν κατά βάθος το happy end, έτσι φαντάζομαι και εσείς αναγνώστες μου περιμένετε αυτή την ευχή και ας είναι κλισέ..
Καλό μήνα λοιπόν.
Καθώς πήρα το δρόμο για τη θάλασσα, προς τα openning των beach bar του νομού μου, σκέφτηκα... "τελικά σήμερα γιορτάζουμε την άνοιξη ή το καλοκαίρι;" . Όλα γύρω μου ήταν σαν ένας πρόλογος (πολλά υποσχόμενος) του καλοκαιριού που πλησιάζει σύντομα...let the futere take care of itself :-)

Μια περσινή φωτογραφία

2007-04-28T22:50:00.000+03:00

Όταν στέκεσαι και παρατηρείς τον κόσμο γύρω σου καθώς οι άλλοι βιάζονται ή κοιτάζουν χωρίς να βλέπουν,μπορείς να βρεις μικρά «διαμάντια».
Εικόνες που αν τις απομονώσεις σου δίνουν ιδέες και συναισθήματα. Σαν «κάδρα» από ταινίες,μόνο που μένουν στάσιμα και σε καλούν να δώσεις εσύ το πριν και το μετά της ιστορίας. Η δύναμη της εικόνας είναι αυτή που σε μαγνητίζει κάθε φορά, σε προκαλεί να φέρεις τον δικό σου κόσμο και να τον ακουμπήσεις πάνω της, να δεις το μέσα σου να ανοίγει διάλογο με τα χρώματα και τις σκιές της.
«Μοναξιά», θα ήταν ο τίτλος αυτής της εικόνας εάν την «έδειχνα» σε κάποια έκθεση. Η μοναξιά του βαγονιού σε ένα σταθμό τραίνου που σφύζει από ζωή. Η μοναξιά της αχρηστίας που διαδέχεται την χρησιμότητα ενός πολύτιμου μέσου. Το παρόν έχει σβήσει το παρελθόν και η ζωή μας παραμένει γεμάτη αντιθέσεις.

Σαββατο βράδυ απόψε...ποιος ξέρει άραγε τι γίνεται εκεί έξω...

My summer of love(Το καλοκαίρι του έρωτά μου)2004

2007-04-24T20:12:00.000+03:00

Ο Pawel Pawlikowski πέρασε το 2000 απο το δικό μας Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και έφυγε συντροφιά με τον "Χρυσό Αλέξανδρο" για το "Last Resort". To 2004, o σκηνοθέτης έφερε στο πανί την ιστορία της Mona και της Tamsin.
Μια ιστορία φιλίας, έρωτα, πάθους και προδοσίας μεταξύ δυο νεαρών κοριτσιών. Η Mona, ένα κορίτσι της "εργατιάς", απογοητευμένη απο μια σχέση με παντελή έλειψη σεβασμού και τρυφερότητας, συναντά μια καλοκαιρινή μέρα στους αγρούς του Yorkshire, την πλούσια Tamsin. H τελευταία την προσκαλεί στο τεράστιο εξοχικό της όπου περνά νωχελικά τις μέρες της, μόνη.Οι δυο κοπέλες γίνονται φίλες παρόλο που τις χωρίζουν περισσότερα απο όσα τις ενώνουν(αλλά ποιος είπε ότι η φιλία βασίζεται στις ομοιότητες;)
Διαφορετικό οικονομικό και κοινωνικό status,αλλά μάλλον η ίδια ανάγκη για συντροφιά, αγάπη και κατανόηση τους δένει. Μοιράζονται μυστικά αλλά και αρκετά ψέμματα που κάποια στιγμή αποκαλύπτονται. Η σχέση τους απο φιλική περνά σε ερωτική χωρίς περιπλοκές, όλα γίνονται μέσα σε μια στιγμή, αβίαστα και τόσο φυσιολογικά. Το πάθος τους είναι εμφανές ότι δεν γεννιέται απο ομοφυλοφιλική έλξη αλλά κάτι άλλο.
Ο Pawlikowski αγκαλιάζει αυτό το ιδιόρρυθμο ζευγάρι με τρυφερότητα, χωρίς να γίνεται αδιάκριτος. Η κάμερα γίνεται μάρτυρας των συζητήσεων, της βόλτας και γενικότερα των στιγμών τους. Μια ρομαντική ματιά στις ομορφιές της φύσης και την ανεμελιά του καλοκαιριού. Αποκομμένες απο τον υπόλοιπο κόσμο η Mona και η Tamsin δίνουν όρκους παντοτινής αγάπης, το καλοκαίρι όμως θα τελειώσει κάποια στιγμή, η ανεμελιά θα χαθεί, ενώ η σκιά του μέλλοντος θα απειλήσει τη σχέση τους.
Τελικά το πόσο μπορεί να αντέξουν στο χρόνο δυο τόσο διαφορετικοί άνθρωποι, παραμένει ένα ερώτημα.
Η ταινία βραβεύτηκε το 2004 στο Edinburgh International Film Festival στην κατηγορία Best New British Feature, ενώ το 2005 κέρδισε στα Bafta Awards το βραβείο καλύτερης Βρετανικής ταινίας.

Κυριακή ο χρόνος

2007-04-22T23:17:00.000+03:00

Κυριακή σήμερα. Πλέον η μόνη μέρα που είμαι ελεύθερη απο επαγγελματικές υποχρεώσεις.
Δεν με ενοχλεί πάντως καθόλου που έμεινα να περιμένω μια Κυριακή. Εαν είσαι ελεύθερος μέσα σου τελικά, η ψυχή δεν ορίζει όρια, και ο χρόνος καταντά απλά μια "ιδέα" που πέρασε απο το μυαλό του ανθρώπου για να μείνει και να βάλει σε τάξη κάποια πράγματα. Η ζωή όμως είναι πέρα απο τον χρόνο και το ρολόι μπορεί απλά να γίνει κόσμημα:-)

Ο χρόνος, (εχθρός ή σύμμαχος) έδωσε στον Jack Nicholson τη χαρά να γιορτάσει τα 70 του γενέθλια σέμερα. Το 1937 ο μικρός Jack πήρε την πρώτη του ανάσα στο Manhattan. Οι ταινίες στις οποίες πρωταγωνίστησε φτάνουν πλέον των αριθμό των ετών του. "The little shop of Horrors" (1960) , "Easy Rider" (1969), "One Flew over the Cuckoo's nest" (1975), "The last Tycoon" (1976), "The Shinning" (1980), "The witches of Eastwick" (1987), "Batman"(1989), "A few goodmen" (1992), "Hoffa" (1992), "Wolf" (1994), "As good as it gets" (1997), "About Schmidt" (2002), "Anger Management"(2003), "Something's gotta give" (2003),"The Departed" (2006) είναι απλά μερικές απο αυτές.

Πενήντα χρόνια στη βιομηχανία του κιν/φου, κάθε ταινία ένας καινούργιος ρόλος, κάποιες όμως απο τις ερμηνείες του έμειναν αξεπέραστες. "Η Λάμψη" και "Η Φωλιά του Κούκου" έγιναν γνωστές και στους ελάχιστα σινεφίλ και καθιέρωσαν την "τρέλλα" στο βλέμα του Jack ως το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο του παρουσιαστικού του. Προτινόμενος πάνω απο 10 φορές για όσκαρ κράτησε τρεις φορές στα χέρια του το χρυσό αγαλματάκι, το 1998 για το "Καλύτερα δεν γίνεται" , το 1984 για το "Terms of Endearment", και το 1976 για την ταινία "Η Φωλιά του Κούκου".

Γενέθλιος μήνας ο Απρίλης

2007-04-17T19:36:00.000+03:00

Όλα ξεκίνησαν με αυτό το πρώτο post. H cinematia ήρθε στον θαυμαστό κόσμο του internet στις 10/4/2005. Μια νύχτα, έτσι ξαφνικά, μια ιδέα πήρε σάρκα και οστά και βρέθηκα με το δικό μου κινηματογραφικό Blog. 'Ενα κινηματογραφικό οnline ημερολόγιο που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ποικιλοτρόπως. Με αφετηρία το σινεμά και τις πολλές του συσχετίσεις και προεκτάσεις του με την ίδια τη ζωή, αυτή η "διεύθυνση" γέμισε με 236 posts ως σήμερα.
Με μότο "Δείτε το σινεμά με άλλη ματιά και την καθημερινότητα με μια δόση τέχνης" η cinematia μέσα σε δυο χρόνια απέκτησε φίλους, οπαδούς, αυστηρούς κριτές και αναγνώστες διαφόρων ηλικιών. Το κοντέρ της έγραψε πολλά "κλικ"... Δεν θα πω ότι κάθε μέρα που περνά προσπαθεί να γίνει "καλύτερη". Το πόσο καλό είναι κάτι στα μάτια μας είναι πολύ υποκειμενικό. Σίγουρα προσπαθεί να εκφράσει πράγματα που δεν αφουγκράζονται οι άνθρωποι που καθημερινά βρίσκονται γύρω της. Ίσως επίσης προσπαθεί να αγγίξει κάποια μυαλά και να μιλήσει σε κάποιες ψυχές εκεί έξω που συγκινούνται με τις ίδιες ιστορίες και τις ίδιες εικόνες. Απευθύνεται πολλές φορές σε όσους τελικά μαγεύονται από τη φαντασία του παραμυθά.
Ο Απρίλης είναι μήνας γιορτής για τη cinematia και δεχόμαστε ευχές ως το τέλος του!